Just another WordPress.com site

Archive for Δεκέμβριος, 2009

Πώς γεννήθηκε ο χρόνος, του Stuart Clark,

Θα τελειώσει ποτέ ο χρόνος; Η προοπτική είναι ανησυχητική, πιο τρομακτική ακόμη και από το τέλος του Σύμπαντός μας, επειδή στα περισσότερα από τα συνηθισμένα σενάρια κοσμικής καταστροφής απομένει πάντα η καθησυχαστική πιθανότητα ότι ένα νέο Σύμπαν θα μπορούσε να αναδυθεί από τις στάχτες του παλαιού. {AR}
Αν όμως ο ίδιος ο χρόνος μπορεί να τελειώσει, τότε οπωσδήποτε δεν έχουμε έξοδο διαφυγής. Δεν θα υπάρχει χρόνος για να ξεκινήσει τίποτε καινούργιο. Τετέλεσται.
Βουτιά σε μαύρη τρύπα
Τα τελευταία χρόνια οι κοσμολόγοι προσπαθούν να σκεφθούν αυτή την τελική αυλαία. Ισως να μην αποτελεί ένα τόσο αποτρόπαιο ενδεχόμενο γι’ αυτούς εφόσον έχουν συνηθίσει στα πολλά τέλη του χρόνου που προέρχονται από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. Αυτή η θεωρία περί τη βαρύτητα υποστηρίζει ότι όταν ένα άστρο καταρρέει μετατρεπόμενο σε μαύρη τρύπα, η ύλη του συνθλίβεται σε ένα μοναδικό σημείο άπειρης πυκνότητας το οποίο ονομάζεται ιδιομορφία ή ανωμαλία, μια τελεία όπου όλες οι ποσότητες γίνονται άπειρες και ο χρόνος τελειώνει.
Θα μπορούσατε να διαπιστώσετε πώς είναι κάτι τέτοιο κατευθυνόμενοι προς την πλησιέστερη μαύρη τρύπα και πηδώντας μέσα σε αυτήν, κάτι το οποίο ίσως όλοι απολαύσουμε αν το Σύμπαν τελειώσει σε μια Μεγάλη Σύνθλιψη και όλα καταρρεύσουν σε μια κοσμική ανωμαλία.
Η γενική σχετικότητα ωστόσο μάλλον δεν είναι μια ακριβής θεωρία και οι φυσικοί υποπτεύονται ότι τα άψογα διαγραμμένα σημεία των ανωμαλιών της θα «μουντζουρωθούν» ελαφρώς από τις επιδράσεις της Κβαντομηχανικής. Αν αυτό ισχύει, όταν ο χωροχρόνος περάσει μέσα από τον «στύφτη» μιας μαύρης τρύπας ή μιας μεγάλης σύνθλιψης, ίσως να έχει αρκετό χώρο ώστε να επιζήσει και να ξαναβγεί από την άλλη πλευρά.
Ο «πληγωμένος» χρόνος
Εχοντας γλιτώσει από έναν βίαιο θάνατο, ο χρόνος ίσως απλώς οδηγηθεί σε μια στάση. Ενα από τα ξεχωριστά πράγματα στον χρόνο είναι ότι «δείχνει» μόνο προς μία πλευρά, κινείται από το παρελθόν προς το μέλλον. Αυτή η ιδιότητα της κατεύθυνσης απορρέει από το γεγονός ότι το γνωστό Σύμπαν ήταν κάποτε υπέρπυκνο. Οταν όλα ήταν μαζεμένα, συγκεντρωμένα σε ένα σημείο, βρισκόταν σε μια κατάσταση εξαιρετικής τάξης, όταν όμως ο χώρος επεκτάθηκε, τότε όλα αφέθηκαν ελεύθερα για να γίνουν περισσότερο άτακτα.
Υστερα από αμέτρητα δισεκατομμύρια χρόνια, όταν όλα τα άστρα θα σβήσουν και ακόμη και οι μαύρες τρύπες θα εξατμιστούν, όλη η ύλη στο Σύμπαν μας ίσως να κατανεμηθεί ομοιόμορφα. Ολα θα γίνουν όσο άτακτα μπορείτε να φανταστείτε. Τότε δεν θα υπάρχει κατεύθυνση για τον χρόνο ούτε και θα συμβαίνουν πολλά πράγματα.
Σε υποατομική κλίμακα ωστόσο τα σωματίδια θα εξακολουθήσουν να συγκρούονται μεταξύ τους και κάποτε αυτές οι τυχαίες συγκρούσεις θα οδηγήσουν σε κάτι πιο ενδιαφέρον. Στατιστικά σπάνια εύνοια της τύχης θα μπορούσε να παραγάγει ένα διεπόμενο από τάξη αντικείμενο – ας πούμε ένα ποτήρι μπίρα ή έναν έκπληκτο λεμούριο – το οποίο για ένα σύντομο διάστημα θα υποστεί ξανά τις συνέπειες του χρόνου. Σε αυτή την εικόνα λοιπόν ο χρόνος είναι βαριά άρρωστος αλλά δεν έχει πεθάνει εντελώς.
Ο οδοστρωτήρας Πολυσύμπαν
Ο πραγματικός θάνατος του χρόνου ίσως να κηρυχθεί από το Πολυσύμπαν. Πολλά μοντέλα του κόσμου περιλαμβάνουν ένα είδος επέκτασης που αποκαλείται αιώνιος πληθωρισμός. Κατά την επέκταση αυτή νέα σύμπαντα δημιουργούνται διαρκώς, με διαφορετικές ιδιότητες. Οι κοσμολόγοι θέλουν να αποκτήσουν μια ιδέα για το εύρος των πιθανοτήτων της – πόσα από αυτά τα σύμπαντα έχουν άστρα, πόσα έχουν ύλη, τι ποσοστό είναι φιλόξενο για τη ζωή –, έχουν όμως σκαλώσει. Σε ένα απείρως πολλαπλασιαζόμενο Σύμπαν υπάρχει άπειρος αριθμός εκδοχών των πάντων και είναι αδύνατον να υπολογίσει κανείς πιθανότητες.
Για να ξεπεράσουν αυτόν τον σκόπελο ορισμένοι κοσμολόγοι κάνουν σαν το μεγαλύτερο μέρος του Πολυσύμπαντος να μην υπάρχει. Επιβάλλοντας ένα αυθαίρετο «κόψιμο» στον χώρο και στον χρόνο μπορούν να υπολογίσουν πιθανότητες για το δικό μας, τοπικό κομμάτι του Πολυσύμπαντος. Αυτό φαίνεται να λειτουργεί. Για παράδειγμα, χρησιμοποιούν αυτό το τέχνασμα για να προβλέψουν μια αξία για την κοσμολογική σταθερά – την απωθητική δύναμη που ενισχύει την επέκταση του Σύμπαντος –, το οποίο ταιριάζει με αυτό που προβλέπουν οι αστρονόμοι.
Αν και αυτά ακούγονται ως ευχάριστα νέα για τους κοσμολόγους και τους υπολογισμούς τους, είναι δυσάρεστα για τον χρόνο. Ο Ραφαέλ Μπούσο, θεωρητικός του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, έχει επισημάνει ότι αυτές οι πιθανότητες μπορούν να ισχύουν μόνο αν το Πολυσύμπαν έχει πεπερασμένο χρόνο. Αν το «κομμένο» Πολυσύμπαν αντανακλά την πραγματικότητα, ο κ. Μπούσο υπολογίζει ότι ο χρόνος έχει μάλλον ακόμη μερικά δισεκατομμύρια χρόνια ζωής. «Ακούγεται ως τρελή πρόταση, στη Φυσική όμως θα πρέπει να αποφεύγει κανείς να αποκλείει πράγματα μόνο και μόνο επειδή φαίνονται τρελά» λέει.
Ο χρόνος έχει ωστόσο το δικαίωμα να ζητήσει μια δεύτερη γνώμη με την ελπίδα ότι θα του δώσουν καλύτερη διάγνωση. Ο Αλαν Γκαθ του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης και ο Βιτάλι Βαντσούριν του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στην Καλιφόρνια υποστηρίζουν ότι μπορούν να υπολογίσουν πιθανότητες στο Πολυσύμπαν χωρίς να χρειάζεται να αποκεφαλίσουν τον χρόνο. Παρ’ όλα αυτά, δεν αποκλείουν αυτό το ενδεχόμενο.
Ο χρόνος ως… χρυσός
Αν ένα τέτοιο απόλυτο τέλος είναι πιθανό, με τι θα μοιάζει; Ο Ιγκόρ Σμολιάνινοφ του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ στο Κόλετζ Παρκ έχει κάνει ένα πείραμα για να το διαπιστώσει. Ως υποκατάστατο του Σύμπαντος χρησιμοποίησε ένα υλικό φτιαγμένο από λωρίδες πλαστικού τοποθετημένες μέσα σε ένα φιλμ από χρυσό το οποίο διαθλά το φως με έναν ιδιόμορφο τρόπο. Σε αυτό το μεταϋλικό ο ένας άξονας δρα όπως ο χρόνος έλκοντας τις ακτίνες του φωτός αναπόφευκτα προς τα μέσα – μια κίνηση μαθηματικά ταυτόσημη με την κίνηση του φωτός στον χωροχρόνο.
Ο κ. Σμολιάνινοφ ένωσε μερικά κομμάτια αυτού του μεταϋλικού σε ένα κομμάτι απλού υλικού στο οποίο το φως μπορεί να κινηθεί ελεύθερα προς κάθε κατεύθυνση, κάτι το οποίο σημαίνει ότι δεν υπάρχει άξονας του χρόνου. Ανακάλυψε ότι στα όρια μεταξύ των δύο «κόσμων», εκεί όπου «ο χρόνος τελειώνει», το φως συσσωρεύεται για να δημιουργήσει ένα ισχυρό ηλεκτρικό πεδίο. Η θεωρία προβλέπει ότι χωρίς ενεργειακές απώλειες στο υλικό το ηλεκτρικό πεδίο μπορεί να αυξάνεται επ’ άπειρον.
«Το φυσικό κενό μας μάλλον συμπεριφέρεται σαν μεταϋλικό, οπότε τα πειράματά μας προφανώς έχουν νόημα» λέει. Αν η αναλογία ισχύει, τότε στο πραγματικό Διάστημα όλα τα ενεργειακά πεδία θα ενισχύονταν σε τεράστιες τιμές αυξάνοντας τη θερμοκρασία και γεμίζοντας το τελευταίο δευτερόλεπτο ύπαρξης με μια κόλαση αντιδράσεων σωματιδίων. Αν νομίζετε ότι όλα πάνε κατά διαβόλου, μάλλον έχετε δίκιο.
Η Πλατωνία με τα άπειρα «τώρα»
Μια πιο γαλήνια άποψη του τέλους έρχεται από τον Τζούλιαν Μπάρμπουρ, φιλόσοφο ο οποίος έχει συνεργαστεί με κοσμολόγους στην ανάπτυξη μιας ιδιαίτερης εικόνας της πραγματικότητας την οποία ονομάζει Πλατωνία. Στην Πλατωνία υπάρχουν όλες οι πιθανές δομές ύλης. Δεν υπάρχει πέρασμα του χρόνου, απλώς ένα σύνολο μη συνδεδεμένων στιγμών ή «τώρα». Εχουμε την αυταπάτη του χρόνου επειδή πολλά από αυτά τα τώρα είναι κατανεμημένα σαν να έχουν εξελιχθεί μέσα από τον χρόνο. Ο κ. Μπάρμπουρ πιστεύει ότι οι πιθανότητες στην Πλατωνία θα πρέπει να είναι άπειρες και έτσι η καθησυχαστική ψευδαίσθηση του χρόνου θα πρέπει να είναι και αυτή άπειρη. Αν ο χρόνος δεν υπάρχει, δεν πρόκειται να τελειώσει.
«Η πρόβλεψη είναι δύσκολη» έχει πει ο φυσικός Νιλς Μπορ «ιδιαίτερα όταν αφορά το μέλλον». Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν υπάρχει τελευταία λέξη για το τέλος του χρόνου.
Advertisements

Εναλλακτικές βασιλόπιτες με ρύζι, τυριά ή κρέας

Η συνταγή της βασιλόπιτας ποικίλλει, ανάλογα με τον τόπο προέλευσής της. Δεν είναι πάντα γλυκιά Στην Ήπειρο, η βασιλόπιτα είναι κρεατόπιτα, η οποία εξελίχθηκε χάρη στις παραδόσεις των βοσκών με βλάχικες και σαρακατσάνικες ρίζες, που κάποτε μετακινούνταν από μέρος σε μέρος. Στο Μέτσοβο, για παράδειγμα, είναι μια αρωματική πίτα με κιμά σκεπασμένη και το σύμβολο καλής τύχης είναι κρυμμένο στη ζύμη και όχι στη γέμιση. Στα Ιωάννινα, σύμφωνα με μια παλιά συνταγή, ήταν μια πίτα ανοιχτή, με κρέας από πρόβατο ή κοτόπουλο, μαζί με πολλά αυγά και ψιλοκομμένα ζεματισμένα κρεμμύδια. Σήμερα στην Ήπειρο φτιάχνεται με κοτόπουλο ή αρνί και ρύζι. Πολύ ενδιαφέρουσες συνταγές είναι αυτές βάσει των οποίων ψήνεται πρώτα το φύλλο και η γέμιση μπαίνει μετά. Οι οικιακοί μάγειρες ζύμωναν και έψηναν περίπου 50 φύλλα κάθε φορά για να τα έχουν έτοιμα, έτσι ώστε να μπορούν να φτιάχνουν πίτα οποιαδήποτε στιγμή, καθώς το ψημένο φύλλο διατηρούταν και για περισσότερο καιρό. Δύο από τις πιο διαδεδομένες γεμίσεις στη Βορειοδυτική Ελλάδα και τη Θεσσαλία ήταν τουλουμοτύρι και γλίνα, και κιμάς με ρύζι ή πλιγούρι. Υπάρχουν επίσης πολλές συνταγές βασιλόπιτας με γέμιση τυριούδημοφιλείς στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μέχρι τη δεκαετία του ΄50. Στη Σιάτιστα, για παράδειγμα, η βασιλόπιτα παλαιότερα ήταν αλμυρή πίτα γεμιστή με τυρί και αυγά. Στο Πωγώνι κάποτε τα βασικά συστατικά της ήταν βούτυρο, αυγά, τυρί και πλιγούρι. Πολλές φορές μάλιστα, την έλεγαν κοφτόπιτα. Και στα νησιά υπάρχουν ποικίλες παραδόσεις. Για παράδειγμα στην Κρήτη έφτιαχναν βασιλόπιτες που μοσχομύριζαν ανθόνερο και στη Ρόδο, παλιότερες εποχές, άνοιγαν με τη ζύμη της βασιλόπιτας ένα χοντρό φύλλο, το έκοβαν σε τετράγωνο σχήμα και «τύπωναν» πάνω έναν δικέφαλο αετό. Μία από τις πιο διάσημες συνταγές βασιλόπιτας με γέμιση τυριού είναι η πικάντικη τυρόπιτα της Αγιάσου στη Λέσβο, μια περιοχή πολύ γνωστή για την παραγωγή τυριού και γαλακτοκομικών . Στη Νάξο υπήρχαν οι λεγόμενες βασιλοκουλούρες και στη Λευκάδα οι βασιλόπιτες έμοιαζαν με χαλβά. Οι συνταγές ποικίλλουν από περιοχή σε περιοχή, όπως βέβαια και το γούρι καλής τύχης που μπαίνει στα τοπικά πρωτοχρονιάτικα ψωμιά, τις πίτες και τα κέικ. Σήμερα, το φλουρί- είτε πραγματικό νόμισμα είτε ψεύτικο- είναι αυτό που παίρνουν οι περισσότεροι από εμάς όταν πετύχουν το τυχερό κομμάτι. Αλλά στο παρελθόν, το γούρι μπορεί να ήταν ένα άσπρο κουμπί ή ένα κομμάτι κόκκινη κλωστή, ιδίως αν η οικογένεια ήταν φτωχή. Σε ορισμένες περιοχές έβαζαν βελανίδια και κομμάτια καλαμποκιού, ή ακόμα και μικρά κλαδάκια από κάποια δέντρα. Ας ελπίσουμε ότι μέχρι το τέλος του 2010 δεν θα χρειαστεί να βάζουμε κι εμείς κουμπιά για φλουριά… Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την προέλευση της βασιλόπιτας. Σύμφωνα με τον θρύλο, όλα άρχισαν στην Καισάρεια τον 4ο αι. μ.Χ. όταν Αρχιεπίσκοπος ήταν ο Άγιος Βασίλειος. Η περιοχή πολιορκούνταν και ο Άγιος Βασίλειος ζήτησε από τους οπαδούς του να δώσουν ό,τι μπορούν για την άμυνα. Συγκεντρώθηκε πολύ χρυσάφι, τελικώς όμως οι αντιμαχόμενες πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία και ο πόλεμος αποφεύχθηκε. Έπρεπε να βρεθεί όμως τρόπος να επιστραφεί το χρυσάφι στους κατοίκους χωρίς να δημιουργηθούν αναταραχές, οπότε ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να το λειώσουν, κομμάτι κομμάτι, και να το βάλουν μέσα σε ψωμιά τα οποία κατόπιν μοιράστηκαν σε όλους. Είχε καταφέρει όχι μόνο να σώσει την πόλη, αλλά και τους κατοίκους από τον αλληλοσπαραγμό. Προς τιμήν του Αγίου Βασιλείου συνεχίστηκε η παράδοση του εθίμου της βασιλόπιτας κάθε χρόνο.
Στο παρελθόν, το γούρι μπορεί να ήταν ένα άσπρο κουμπί ή ένα κομμάτι κόκκινη κλωστή, ιδίως αν η οικογένεια ήταν φτωχήΒασιλόπιτα ΑγιάσουΓια 12-15 μερίδεςΓια το φύλλο●2 1/2 φλιτζ. νερό ●2 κ.σ. μαραθόσπορους ●8-10 φλιτζ. αλεύρι για όλες τηςχρήσεις ●2 κ.γ. μπέικιν πάουντερ ●1/2 κ.γ. αλάτι ●1 κ.σ. ζάχαρη ●2/3 φλιτζ. ελαιόλαδο ●1 1/2 φλιτζ. ανάλατο βούτυρο Για τη γέμιση●3 φλιτζ. τριμμένη μυζήθρα ●1 φλιτζ. τριμμένο κεφαλοτύρι ●1/2 κ.γ. τριμμένο φρέσκο τζίντζερ ●1/2 κ.γ. γαρίφαλο σε σκόνη ●1/2 κ.γ. κανέλα σε σκόνη ●1/2 κ.γ. φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο ●1/2 κ.γ. μπαχάρι σε σκόνη ●1 κέρμα, τυλιγμένο σεαλουμινόχαρτο Για το γαρνίρισμα●1 αυγό, ελαφρά χτυπημένο ●1 φλιτζ. σουσάμι 1. Βράζουμε τους μαραθόσπορους στο νερό για 5 λεπτά και τους αφήνουμε να μουλιάσουν για άλλα 5 λεπτά. Σουρώνουμε το νερό τους σε ένα μπολ. 2. Βάζουμε 8 φλιτζάνια αλεύρι σε μια λεκάνη και κάνουμε λακκούβα στο κέντρο. Ανακατεύουμε το μπέικιν, το αλάτι και τη ζάχαρη με το νερό στο μπολ και τα ρίχνουμε στη λακκούβα. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο. Ανακατεύουμε το υγρό με το αλεύρι για να γίνει μια μάζα. Ζυμώνουμε, προσθέτοντας αλεύρι μέχρι να γίνει μαλακιά ζύμη. Την αφήνουμε σκεπασμένη για μία ώρα. 3. Ανακατεύουμε τα τυριά και τα μπαχαρικά για τη γέμιση. 4. Κόβουμε δύο κομμάτια ζύμης, 15 εκ. το καθένα. Μοιράζουμε την υπόλοιπη ζύμη σε δώδεκα ίσα μέρη. Βουτυρώνουμε ένα στρογγυλό ταψί 38 εκ. και προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 C. Ανοίγουμε το πρώτο από τα δύο μεγαλύτερα κομμάτια ζύμης σε κύκλο με διάμετρο 55-60 εκ. και το βάζουμε στο βουτυρωμένο ταψί έτσι ώστε να κρέμεται στις άκρες. Αλείφουμε με το λειωμένο βούτυρο και σκορπάμε σε όλη την επιφάνεια 1/3 φλιτζ. γέμιση. Ανοίγουμε καθένα από τα δώδεκα μικρότερα κομμάτια ζύμης σε κύκλους τόσο μεγάλους ώστε να χωράνε μέσα στο ταψί. Στρώνουμε τα φύλλα ένα ένα αλείφοντάς τα με βούτυρο και σκορπώντας από 1/3 φλιτζ. γέμιση. Η τελευταία στρώση είναι φύλλο. Βάζουμε το κέρμα ενδιάμεσα. 5. Γυρίζουμε προς τα μέσα το φύλλο που περισσεύει. Ανοίγουμε το δεύτερη από τα δύο μεγαλύτερα κομμάτια ζύμης σε κύκλο με διάμετρο 32-35 εκ. Βάζουμε προσεκτικά αυτό το φύλλο πάνω στο τελευταίο στρωμένο φύλλο και το πιέζουμε προς το χείλος του ταψιού, ώστε το κομμάτι φύλλου που προεξέχει να στέκεται όρθιο στα τοιχώματα του ταψιού. Αλείφουμε την επιφάνεια με αυγό και πασπαλίζουμε με σουσάμι. 6. Ψήνουμε αργά, επί μιάμιση ή δύο ώρες. Αφήνουμε να κρυώσει και την σερβίρουμε. Βασιλόπιτα-κρεατόπιτα ΗπείρουΓια 8-10 μερίδες (πίτα 35-38 εκ.)●1 κιλό αρνίσιο κρέας από τη σπάλα, με τα κόκαλα ●5 μεγάλα κρεμμύδια ●Αλάτι ●1 πακέτο έτοιμο χωριάτικο φύλλο ●3/4 φλιτζ. ανάλατο βούτυρο, λειωμένο ●6 αυγά, χτυπημένα ελαφρά 1. Τοποθετούμε το κρέας και τα κρεμμύδια σε μια μεγάλη κατσαρόλα και τα σκεπάζουμε με αρκετό νερό. Αφήνουμε να πάρουν μια βράση, αλατίζουμε και χαμηλώνουμε τη φωτιά. Σιγοβράζουμε το κρέας για 2 ώρες, αφαιρώντας τον αφρό από την επιφάνεια, μέχρι το κρέας να μαλακώσει τόσο που να ξεκολλάει από το κόκαλο. Αφαιρούμε το κρέας με μια τρυπητή κουτάλα και το αφήνουμε στην άκρη. Σουρώνουμε τον ζωμό και τον κρατάμε χωριστά, το ίδιο και τα κρεμμύδια. Περνάμε τα κρεμμύδια από το μπλέντερ και τα πολτοποιούμε. Κόβουμε το κρέας σε μικρά κομμάτια, αφού αφαιρέσουμε το κόκαλο. 2. Λαδώνουμε ένα μεγάλο στρογγυλό ταψί και στρώνουμε τα φύλλα, αλείφοντας κάθε στρώση με λίγο λειωμένο βούτυρο και αφήνοντας λίγο φύλλο γύρω από το ταψί. Τοποθετούμε το κρέας πάνω στα στρωμένα φύλλα και το περιχύνουμε με όσο λειωμένο βούτυρο έχει μείνει. Μαζεύουμε το φύλλο που εξέχει από το ταψί στρίβοντάς το, για να σχηματίσουμε το στεφάνι στην εσωτερική περίμετρο της πίτας. 3. Αναμειγνύουμε τα κρεμμύδια με 1 φλιτζάνι από τον ζωμό του κρέατος που είχαμε φυλάξει και το ανακατεύουμε με τα χτυπημένα αυγά. Αλατίζουμε. Ρίχνουμε το μείγμα πάνω στο αρνί και βάζουμε την πίτα στον φούρνο. Την ψήνουμε περίπου 50 λεπτά. Σερβίρεται σε θερμοκρασία δωματίου. Η προέλευση και ο… τυχερόςΓια τα περισσότερα συμβολικά εδέσματα ανατρέχουμε στην αρχαιότητα. Έτσι, την προέλευση της βασιλόπιτας θα μπορούσαμε να την ανιχνεύσουμε στα Σατουρνάλια, τις ρωμαϊκές γιορτές της Γης και της καρποφορίας προς τιμήν του Κρόνου και της Δήμητρας (17-25 Δεκεμβρίου), περίοδος κατά την οποία ανταλλάσσονταν δώρα μαζί με φρούτα που είχαν μέσα νομίσματα, ως σύμβολο καλής τύχης και ευημερίας. Αργότερα είναι πιθανόν να αντικαταστάθηκαν τα φρούτα από ψωμιά και κέικ, αλλά ο συμβολισμός παρέμενε ο ίδιος: αυτός που έβρισκε το νόμισμα ήταν ο τυχερός «βασιλιάς» της γιορτής. Και στην αρχαία Ελλάδα όμως θα μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε το έθιμο της βασιλόπιτας, καθώς μετά τη συγκομιδή γινόταν ο Εορτασμός του Ψωμιού, προς τιμήν της θεάς Δήμητρας. Να σημειωθεί ότι το έτος γράφεται κάθε φορά πάνω στη βασιλόπιτα, είτε είναι κέικ είτε αλμυρή- κρεατόπιτα ή τυρόπιτα.
Αναδημοσιευση απο τα Νεα

>Χρόνια Πολλά

>Image and video hosting by TinyPic

ΟΙ SΤRΑΝGLΕRS ΜΙΛΑΝΕ ΣΤΑ «ΝΕΑ» ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΤΟΥΣ

Oι ροκ αντοχές στην εποχή τού myspace φαίνονται. Και ενώ μέχρι να διαβάσετε το κείμενο θα έχουν ξεπηδήσει στο Ίντερνετ καμιά δεκαριά νέα συγκροτήματα- μερικά από αυτά με αξιώσεις-, υπάρχουν εκεί έξω «βράχοι» που στέκουν ακλόνητοι. Και δεν έχω τους Rolling Stones κατά νου. Ο Μικ, ο Κιθ και η παρέα είναι μια γιγάντια επιχείρηση. Μια μηχανή που κινείται σαν θηρίο. Ναι, ακόμη. «Αν μετράς την αντοχή, και οι Stranglers τα έχουν πάει πολύ καλά σ΄ αυτό το θέμα», εκτιμά ο JJ Βurnel στο τηλέφωνο, λίγο πριν οι «Άνθρωποι με τα μαύρα» κατεβούν στα μέρη μας. Φαντάζομαι ότι όλο αυτό το διάστημα από το τέλος της δεκαετίας του ΄70 που ξεκίνησαν με τραγούδια τα οποία έχουν περάσει στα rock classics, οι Stranglers ταξιδεύουν με αέρα στον χρόνο. «Έχουν αλλάξει τόσο πολλά πράγματα γύρω, ο κόσμος όλος, αλλά και η φύση αυτού ακριβώς που κάνουμε, να παίζουμε ροκ εν ρολ. Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε τελευταία είναι να έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον του κόσμου για το συγκρότημα. Υπάρχει ένας ενθουσιασμός εκεί έξω που μας δίνει τη δύναμη και την έμπνευση να συνεχίζουμε», λέει ο Βurnel, ο οποίος μάλιστα έχει κάνει και την παραγωγή σε δύο άλμπουμ των «δικών μας» Μagic De Spell. Πώς φαίνεται λοιπόν στην μπάντα που οι νέοι φαν «κατεβάζουν» το Rattus Νorvegicus και έχουν στα mp3 τους τα «Αlways Τhe Sun» και «Νo Μore Ηeroes»; «Έχει ενδιαφέρον να το βλέπεις κι έτσι. Από την άλλη, ομολογώ πως είμαι νοσταλγικός χαρακτήρας. Μ΄ αρέσει να κρατάω ένα άλμπουμ στα χέρια μου, να μελετώ όλες τις λεπτομέρειες που είναι τυπωμένες στο εξώφυλλο, να διαβάζω τα στοιχεία, ποιος έκανε την παραγωγή, ποιος έγραψε τι… Από την άλλη, σκέφτομαι πως τίποτε δεν εμποδίζει την καλή μουσική να φτάνει στον κόσμο. Και καλή μουσική πάντα θα βγαίνει. Αυτό δεν έχει τελικά σημασία;». Κάπου στο βάθος ακούς τους Stranglers να παίζουν. «Οι πρόβες δεν σταματάνε ποτέ», λέει ο Βurnel. «Πρώτα απ΄ όλα πρέπει αυτό που κάνουμε να ενθουσιάζει εμάς». Τι τους ενθουσιάζει πιο πολύ τώρα; «Το να ανεβαίνεις στη σκηνή και να παίζεις είναι ακαταμάχητο». Αν έχεις μπροστά σου όλη την εικόνα- πρόβες, συναυλίες, στούντιο- μπορεί και να είναι εξοντωτικό. «Το ροκ θέλει κι αυτό τις ισορροπίες του. Το καράτε και οι πολεμικές τέχνες με έχουν βοηθήσει πολύ στο να κρατάω αυτές τις ισορροπίες απέναντι στον ροκ τρόπο ζωής». Την περασμένη χρονιά οι Stranglers έδωσαν συναυλία στη Σάμο. «Ήταν από τα πιο ωραία πράγματα που ζήσαμε πέρσι. Το νησί είναι σκέτη μαγεία. Και το να πηγαίνουμε σε σημεία που δεν είχαμε ξαναβρεθεί με τους Stranglers είναι κάτι που επιδιώκουμε. Αυτή τη φορά θα παίξουμε στην Πάτρα. Θα έλεγα πως όλη η χρονιά που πέρασε ήταν για το συγκρότημα συναρπαστική».
ΙΝFΟ
Οι Stranglers παίζουν στην Πάτρα (21 Ιανουαρίου), την Αθήνα (στο Fuzz της Πειραιώς και Χαμοστέρνας, 22/1), τη Θεσσαλονίκη (στο Βlock 33, 23/1)Με μια ματιάΤο 1974 ξεκίνησαν από το Σάρεϊ της Αγγλίας ως Guildford Stranglers Το 1976 συνδέθηκαν με το punk κίνημα, «ανοίγοντας» τις συναυλίες των Ramones Είχαν επιρροές από το ψυχεδελικό ροκ και τους Doors Επιτυχίες τους: «Golden Βrown», «Αlways Τhe Sun», «Νo Μore Ηeroes», «Strange Little Girl», «La Folie», «Duchess» Έχουν κυκλοφορήσει 16 άλμπουμ Τον Φεβρουάριο θα κυκλοφορήσουν το «Decades Αpart» Το 1990 φεύγει από το γκρουπ οτραγουδιστής Ηugh Cornwell Οι Stranglers σήμερα είναι οι JJ Βurnel (μπάσο/φωνή), Jet Βlack (ντραμς), Dave Greenfield (πλήκτρα), Βaz Warne (κιθάρα, φωνή).

Αναδημοσιευση απο Νεα

Ο κόσμος ετοιμάζεται να υποδεχθεί το 2010

Χειμερινοί κολυμβητές στην πόλη Κράσνογιαρσκ της Σιβηρίας σχηματίζουν το 2010 στη χιονισμένη όχθη του ποταμού Γιενισέι.

>Χριστούγεννα στα χωριά της Κρήτης, του Γιαννη Μαθιουδακη,

>Χριστούγεννα. Εκατομμύρια χριστιανοί στο ποδάρι. Με το δίκιο τους. Το Σαραντάμερο πέρασε και καθ’ ένας χριστιανός κάτι θέλει για το σπίτι του να τοιμάση. Κίνησις μεγάλη στους δρόμους. Μελίσσια ο κόσμος στα μαγαζιά. Άλλως βιάζει το ράφτη του να του τελειώση σύντομα τη καινούργια του φορεσιά κι άλλος πάλι φροντίζει με τα μέσα που διαθέτει στο σπίτι του να κάμη όσο το δυνατό πιο φανίσιμη τη παλιά του. Πολλοί αγοράζανε μέχρι τα χτες της φαμίλιας τους το ψωμί από το φούρναρη της γειτονιάς, τρέχουνε σήμερο στ’ αλευράδικα μ‘ ένα μικρό διπλωμένο τσουβάλι. Η φτωχολογιά θέλει σώνει και καλά να γιορτάση τη Γέννηση με σπιτίσιο ψωμί. Ας την αφήσουμε κατά πως αποθυμά να γιορτάση. Δε θα μιλήσω μήτε για τις τρανές χυράδες που, βουτηγμένες στα γουναρικά, τρέχουνε με τ’ αυτοκίνητα στα διάφορα μαγαζιά, για να συμπληρώσουνε, καλέ, κείνες τις «μικρο-ελλείψεις» που τη τελευταία στιγμή παρατηρήσανε πως τους έχουνε την ανάγκη. Θ’ αφήσω και τη μιζέρια να τα βολέψη και κείνη όπως μπορεί και θα σας πάρω να κάμουμε μαζί ένα μικρό ταξιδάκι. Κοντινό θα ‘ναι. Τα μέσα που διαθέτω δεν μου επιτρέπουνε να πάμε κει που θα ζητήσετε σεις. Δεν σας αρέσει; Τόσο το καλλίτερο. Πηγαίνω και μοναχός μου. Ευτυχώς που έχουμε φέτος Τετάρτη Χριστούγεννα και προφταίνει κανείς να φύγη με της Δευτέρας το καράβι. Τη παραμονή θα βρίσκουμαι στο χωριό και τούτο θα ‘ναι επιτυχία μεγάλη. Χριστούγεννα στο χωριό δίχως παραμονή δεν αξίζουνε μια τσακισμένη δεκάρα. Ο λόγος το λέει. Έχουνε και τα Χριστούγεννα τις χάρες των, μα πάλι κι η παραμονή τους, στο τόπο μου, έχει και εκείνη άλλη χάρι. Οι χωριανοί μου βρίσκουνται κείνη την ημέρα μόλις αποδιαφωτά σε μια κίνησι μεγάλη. Να τη κυρά Παγώνα που σηκώθηκε και κείνη πρωί πρωί να ταγίση τις κόττες της γιατί βιάζεται να πεταχτή μια στιγμή στο περιβόλι.
– Πτρούι… πτρούι τις όρθες μου, πτρούι τα πουλαδιάκια μου, πτρούι… Ο! Μωρή συ Μανελιά, δε μου λες μωρή, είδες ανέ κοίταξεν ο κούκλης μας στον κούμε οψές το βράδυ;
– Μα δεν κατέχω… ίντα του λόγου σου δε τσοι τάισες οψές αργά; Ίντα με ρωτάς εδά μένα…
– Ναι μουρή άζουρη, μα εδά δε τονε θωρώ και διαόλοι στο κατέχω που ‘ναι. Πιάσε, κακομοίρα, να τονε γυρέψης στη γειτονιά να μη μας τονε κάμουνε ταχυά καμμιά τσικαλέ σε κανένα μαγαρισμένο σπίτι.
– Κι άμε η γι’ απατήσου που θα πας; Θαρρώ πως καλά-καλά σου βολεί και πήγαινε να τονε γυρεύης.
– Άκουε μια γλώσσα τηνε βγάνει τ’ αναστεναμένο πρωί πρωί! Διάλε τσ’ απολοιμάρους μου καιν-έρθω, α δε σε κάμω να μη μου ξεχάσης α γενή και το χώμα μου άλλο χώμα. Άκουσές το;
Η κερά Παγώνα, μ’ όλες τις φοβέρες της προς τη Μανελιά δεν άδειαζε για ξυλοφορτώματα τέτοιες. Ο πετεινός είχε, καθώς φαίνεται, κάμει από το κοτέτσι φτερά κι έπρεπε να τρέξη το γρηγορότερο να τονε βρη, γιατί κατά πως δείχνανε τα πράματα, θα γαρνίριζε τα Χριστούγεννα τις πατάτες σε κανένα θεοφοβούμενο τραπέζι. Στη κάτω ρούγα του χωριού κάτι στριγγά, γρυλίσματα χαλνούσανε κείνη την ώρα το κόσμο. Ο Μπάμπα-Σήφης έσφαζε, με το συμπάθειο, το γουρούνι του. Τα γουρούνια τα λέμε κι αλλοιώτικα, σκολινούς. Το γιατί, να σας χαρώ, καλά-καλά δεν το ξέρω. Το σωστό είναι πως στα χωριά το θεωρούνε πρόστυχο να προφέρουνε καθαρά και ξάστερα οι παλιοί, τη λέξι γουρούνι. Γι’ αυτό πασκίζουνε να δείξουνε, σε μια τέτοια παρίστασι δύσκολη, πως έχουνε και κείνοι κάποια σχετική αναθροφή, ψηφώντας έτσι και το πρόσωπο στο οποίο αποτείνουνε τη κουβέντα.
-Το γουρούνι σου, γείτονα, χάμαι θωρώ και λέω το, μου ξανάκαμε άνω κάτω το σώχωρό μου.
Εκείνο το «χάμαι θωρώ και λέω το» μετριάζει κάπως το πρόστυχο που κλείνει μέσα της η λέξη «γουρούνι». Μα δε πιστεύω απ’ αυτό και μόνο να την αντικαταστήσανε με τη λέξι «σκολινός». Πιο πιθανό φαίνεται πως ονοματίσανε τα γουρούνια έτσι γιατί συνηθίζουνε να τα σφάζουνε των Χριστουγέννων τις σκόλες.
Μα όπως και να ‘ναι ο μπάρμπα-Σήφης το ‘χει τάξιμο να σφάζη τη Παραμονή των Χριστουγέννων το γουρούνι. Το ίδιο κάνουνε κι άλλοι χωριανοί, όσοι δεν τα πουλήσανε για καμιάν άλλην ανάγκη. Γι’ αυτό ακούει κανένας όλη την ημέρα της Παραμονής σκουξίματα γουρουνιών δω και κει και σε κάθε αυλή χωριού δύσκολο να μην αντικρύσετε ανθρώπους να μαδάνε γουρούνι. Οι γυναίκες παίρνουνε τα κοιλικά και τρέχουνε βιαστικές να τα καθαρίσουνε στο ποτάμι. Θα τ’ αφήσουνε κατόπι δυο τρεις μέρες σ’ ένα καζάνι νερό να μουσκευτούν και να ξεφαρμακώσουνε λιγάκι. Στο ύστερο θα φτιάξουνε με δαύτα κείνες τις νόστιμες «οματές» που τις βράζουνε και μοσκοβολά από τη μυρουδιά τους το σπίτι. Μα ας αφήσουμε, για την ώρα, τις «οματές», γιατί χρειάζονται τώρα μερικά νεράτζια, να τα κάψουνε φέτες-φέτες και να τα ρίξουνε με τα κοιλικά στο νερό και γι’ αυτό ρημάζουνε τις νερατζιές του μπάρμπα-Μανώλη.
– Μωρέ, διαόλου σπάρμα, ίντα κάνεις εκειά, μωρέ; Διάλε τσ’ αποθαμένους σου και ξαναπατήσης στη νερατζιέ, α δε σου τα κόψω τα πόδια.
Έτσι τον ακούτε και κείνο να φωνάζει πρωί-πρωί μια κι έτυχε να πάη για να δέση τα μαρτιά του κοντά στο περβόλι. Το κοπέλι τον ακούει και κατεβαίνει γερά-γερά κι ώσπου να το κοντοζυγώση γιομίζει νεράτζια τα στήθεια του και κατόπι το βάζει στα πόδια.
Η μέρα κοντεύει να σωθή κι η Αντωνογιώργαινα ξαναμένη βάζει τα χριστόψωμά της στο φούρνο. Τα χριστόψωμα είναι μικρά-μικρά ψωμιά, ζυμωμένα με γάλα και ζάχαρι κι απάνω στην όψι τους ένας χοντρός σταυρός καμωμένος κι αυτός από την ίδια ζύμη. Αυγά δεν τους βάζουνε. Δεν το ζητά η μέρα. Καρύδια μεταχειρίζονται καμιά φορά όσοι έχουνε κι από κείνα. Βραδυάζει. Η καμπάνα χτυπά για τον εσπερινό και τα βοσκάκια μαζεύουνε τα ζα από το πλάι. Μια παρέα γραμματισμένα παιδιά ξεχωρίζουνε στο θαμπό φως π’ αφήνει να χύνεται γύρω τους ένα φανάρι.
– Να σας τα πούμεν-ε-θεια-Στελιανή;
– Να τα πήτε, μα… γιάε… να μην αφήσετε τα μισά; Ξα σας κακομοίρηδες, γιατί δε θα σας ε-δ’ωσω διάλε ούτε στάλα λάδι.
Το παιδί που κρατούσε το φανάρι, τράβηξε την πόρτα, και το σήκωσε ψηλά για να φέγγη στο Μπουρανή της Γρηγορογιάνναινας να διαβάζη. Ζύγωσε κι ο κρεμανταλάς του Πεδουλόκωλου κι άρχισε να τα λέη κι αυτός αφού ακούμπησε κατά γης το γαζοντενεκέ με το λάδι;
– Καλήν εσπέραν άρχοντες αν είν’ ο ορισμός σας…
Τ’ Ασπασώ της κερά-Στελιανής σκαρφαλώνει στο παραθύρι του μαγεριού κρυφοτηρά τα παιδιά, που λέγανε τα κάλαντα, από του παραθυριού τις χαραμάδες. Δεν ξέρω γιατί συνεθίζεται στα χωριά να κλείνουνε την πόρτα και να τους λένε τα κάλαντα από την έξω της μεριά. Το βέβαιο είναι πως μ’ αυτό τον τρόπο γίνουνται πιο ευχάριστα και καθ’ ένας χαίρεται να τ’ ακούη. Το μυστικό γεννά μας με την ευχαρίστησι και μια περιέργεια μεγάλη. Γι’ αυτό δεν κατηγορώ τ’ Ασπασώ που κοτζά μου κοπελιά σκαρφάλωσε στο παραθύρι του μαγεριού για να τα παρακολουθήση.
– Και του χρόνου, θεια Στελιανή.
– Και του λόγου σας καλά να ‘στε.
– Χμ! χαράς το πράμα, μωρέ θεια! άνοιξέ τηνε τη χέρα σου ένα ψιχάλι…
– Γεια σου και σώπα… μα κατέχω γω ίντα κάνω. Τ’ αποδέλοιπο θα σας-ε-βάλω απίς μου πήτε και τ’ αποκαλαντρίδια.
– Επά που καλαντρίσαμε καλά μας-επλερώσα και του καιρού χαρούμενοι να δώσε τ’ άλλα τόσα.
Η Θεια-Στελιανή τους έρριξε άλλο ένα καυκί λάδι.
Παρένθεσι. Οι παλιοί διηγούνται πως χρόνια περασμένα λέγανε τα κάλαντα στο χωριό ξετελειωμένοι άντρες. Αντί για καζοντενεκέ κρατούσανε κείνοι ολάκερα τουλούμια. Τα γιομίζανε όσο που πέρνανε κρασί και λάδι. Περάζοντας τ’ Αγιού-Βασιλιού αγοράζανε με το λάδι αρνιά και τις αποκριές με τελάλη συναθροίζανε το χωριό κι όλοι μαζί σαν μια οικογένεια το ρίχνανε στο φαγοπότι. Μα τώρα που να ξαναρθούνε τα χρόνια τα παλιά. Άλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι.
Απολείτουργα των Χριστουγέννων. Ο κόσμος πάει να φάη στο σπίτι του πρώτα. Ύστερα θα γενή παρέες και θα πάρη αράδα τα σπίτια του χωριού. Τα τραπέζια δεν σηκώνονται ολόκληρη την ημέρα. Το έχουνε σε κακό. Οι νοικοκυράδες μένουνε στο σπίτι για να δέχωνται τις παρέες που θα τους πάει ο ντεληκαλής. Γουρουνίσιο ψαχνό σιγοψήνεται στη φωτιά για μεζές με πιπεράκι και λεμόνι. Κατά τ’ απομεσήμερο μπαίνουνε μικροί και μεγάλοι στα κέφια. Ώρα να στελιώσουνε και το δημόσιο γλέντι. Σ’ ένα σπίτι κατάλληλο στήνουνε το χορό και μαζεύουνται όλου του χωριού οι κοπέλες. Καμιά διάκρισι.
Ο καλλίτερός τους χορός το σιγανό πεντοζάλι. Όσοι ‘ναι και βρίσκουνται πιάνουνε το χορό. Τότες θα πη και τις μαντινάδες του το κάθε ποθοπλάνταχτο παλληκάρι. Τα κορίτσια χορεύουνε δίχως να τραγουδούν. Κάθε νιος φροντίζει να ζυγώση όσο μπορεί και να πιάση τη καλή του από το χέρι. Πολλοί που ντρέπονται τους υποβοηθεί με το τρόπο της η ξαδέρφη. Εκείνη θα σηκωθή πρώτη να χορέψη με τη λεγάμενη και σε λίγο θα φωνάξη με τρόπο και τον ξαδερφό της. Σε δυο τρεις γύρες θα παρατήση κείνη το χορό. Ο νέος ολοένα και κοκκινίζει. Η νέα το ίδιο. Γίνηκε η πρώτη επαφή. Την κρατάει τώρα ο νιος και χορεύουνε χέρι-χέρι. Η σειρά της μαντινάδας έρχεται, για να δώση στη καλή του με τρόπο να καταλάβη.
-Αν μ’ αγαπάς με τη καρδιά δείξε μου σημαδάκι οντέ κρατούμε στο χορό σφίξε μου το χεράκι.
Καμμιά φορά γίνεται και τούτο. Ο νιος τότε ξεροκοκκινίζει κι ακούει το κορμί του ν’ ανατριχιάζη. Ανάβει και ξανάβει. Οι μαντινάδες έρχουνται η μια πάνω στην Άλλη. Αυτό ‘ναι όλο κι όλο. Παραπάνω δεν έχει. Τέλος σκολνά ο χορός. Ώρα να πηγαίνη καθ’ ένας για ύπνο. Οι νοικοκυράδες πρέπει να σηκωθούνε την άλλη μέρα πρωί-πρωί ν’ αλέσουνε στο χειρόμυλο το σιτάρι. Τα κοιλικά των γουρουνιών γλυκαμένα πια τις περιμένουνε στο καζάνι. Η γέμησι πρέπει να ετοιμαστή. Κόβουνε ψιλό-ψιλό σηκότι και με καρύδια, μύγδαλα, σταφίδες και διάφορα άλλα μπαχαρικά τ’ ανακατεύουνε με τ’ αλεσμένο σιτάρι. Μ’ αυτό το φύραμα θα γεμίσουνε τη κοιλιά και τα πλατιά έντερα του χοίρου. Τα άλλα θα τα χρειαστούνε για λουκάνικα παρά πέρα. Την κοιλιά τη λένε πολλές γυναίκες και νοικοκυρά. Γιατί; Δεν το ξέρω. Έτσι θα τα βράσουνε στο τσουκάλι. Αυτές είναι οι «Οματές» που είναι πάρα πολύ νόστιμες, μα που ακριβώς χρωστάνε την ονομασία τους δεν ξέρω. Και τώρα;
Περάσανε τα Χριστούγεννα. Απ’ εδώ και μπρος αρχίζουνε οι ετοιμασίες για τον Άη-Βασίλη.
Σημείωση «Ρ.Ν.» Το παραπάνω κείμενο αφιερωμένο στα «Χριστούγεννα στα χωριά της Κρήτης» του αξέχαστου καθηγητή Γιάννη Μαθιουδάκη από την Κοξαρέ δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα της εποχής «Νέος Κόσμος» στις 25-12-1930

>Επικαιροποιείται η δημιουργία του αρχαιολογικού μουσείου

>Μετά τις υποσχέσεις και δεσμεύσεις της προηγούμενης ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού, για την δημιουργία Αρχαιολογικού Μουσείου στο Ρέθυμνο, στο χώρο που στεγάζεται το ΚΤΕΛ, οι οποίες τελικά δεν καρποφόρησαν, ο δήμος σε συνεργασία με την αρχαιολογική υπηρεσία Ρεθύμνου, επικαιροποιούν το ζήτημα για την υλοποίηση αυτής της σημαντικής υποδομής.Με επιστολή που θα αποστείλουν τη Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου, στον υπουργού Πολιτισμού-Τουρισμού Π. Γερουλάνο, στην οποία παραθέτουν όλα τα στοιχεία με πλήρη ενημέρωση για όσα έχουν προηγηθεί, θα ζητήσουν την επίσπευση των διαδικασιών, δεδομένου ότι υπάρχει εύλογος προβληματισμός, καθώς οι πιστώσεις του ΕΣΠΑ που έχει ενταχθεί το έργο, ολοένα και μειώνονται.
Σύμφωνα με το δήμαρχο Ρεθύμνου Γ. Μαρινάκη, το θέμα είναι καθαρά τυπικό, μετά και από την έγκριση καταλληλότητας του χώρου από κλιμάκιο του υπουργείου το 2007, και απομένει ο αποχαρακτηρισμός των έξι στρεμμάτων που απαιτούνται, καθώς ο συγκεκριμένος χώρος είχε παραχωρηθεί παλαιότερα από το υπουργείο Άμυνας στο δήμο, για την δημιουργία αθλοπαιδειών. Κατά συνέπεια, πρέπει να αλλάξει ο σκοπός της παραχώρησης και να συμπεριληφθεί και η δημιουργία Αρχαιολογικού Μουσείου, προκειμένου μετά από αυτή την εξέλιξη, να περάσει η έκταση στη δικαιοδοσία του υπουργείου Πολιτισμού, επιστρέφοντας έτσι η εν λόγω δωρεά και πάλι στο κράτος. Σημειώνεται ότι στην ευρύτερη περιοχή θα δημιουργηθούν ούτως ή άλλως αθλοπαιδείες, με εξαίρεση τα έξι στρέμματα που θα παραχωρηθούν για το Μουσείο, ενώ το υπουργείο θα αναλάβει την εκπόνηση σχετικής μελέτης, η οποία θα αποτελέσει συμπλήρωμα της αντίστοιχης για την ανάπλαση του δυτικού παραλιακού μετώπου.
Επιδίωξη της δημοτικής αρχής, είναι να ανεγερθεί το Αρχαιολογικό Μουσείο μέχρι το 2012, λαμβάνοντας υπόψη ότι το 2013, κλείνει η τέταρτη χρηματοδοτική περίοδος στην οποία έχει ενταχθεί το έργο.
Σημειώνεται πως η δημιουργία του συγκεκριμένου χώρου, που αποτελεί χρόνιο αίτημα, θα στεγάσει μεγάλο αριθμό ευρημάτων του Ρεθύμνου, που βρίσκονται διάσπαρτα, κλεισμένα ακόμα και σε κούτες για την προστασία τους, όπως και εκείνα που φιλοξενούνται στους γειτονικούς νομούς, ενώ τα περισσότερα από αυτά θα χρειαστούν συντήρηση πριν εκτεθούν σε προθήκες.
Οι εξελίξεις για το Μουσείο, σηματοδοτούν και την αποχώρηση του ΚΤΕΛ από την έκταση που δραστηριοποιείται σήμερα, η διοίκηση του οποίου έχει λάβει γνώση εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα και μάλιστα στοχεύει να μεταστεγαστεί στη γέφυρα Ζουρίδας, όπου εκεί σταθμεύει μεγάλος αριθμός του στόλου του και το μόνο που απομένει, είναι η εγκατάσταση σταθμού για την επιβίβαση και αποβίβαση των επιβατών.
Αξιοσημείωτο ωστόσο, είναι, ότι πέραν της αισθητικής και της λειτουργικότητας του ΚΤΕΛ στο χώρο που στεγάζεται σήμερα, το κτίριο κρίνεται επικίνδυνο και από στατικής πλευράς.
Κατόπιν τούτου, ο δήμος και η αρχαιολογική υπηρεσία Ρεθύμνου, με την επιστολή τους στην νέα ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, στοχεύουν στην επίσπευση των διαδικασιών με την επικαιροποίηση του θέματος, καθώς το ζήτημα δεν έτυχε μέχρι πρότινος ανταπόκρισης στις εκκλήσεις και αναφορές τους.

Αναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Ετικετοσύννεφο