Just another WordPress.com site

Archive for Ιανουαρίου, 2010

Όζζυ Οζμπορν: «Η ζωή μου έμοιαζε με ρώσικη ρουλέτα» ,

Ο Οζζυ Οζμπορν

O Oζζυ Οζμπορν, πρώην μέλος του γκρουπ Black Sabbath, λέει σε συνέντευξή του στο CNN, ότι μετά από δεκαετίες με ναρκωτικά και σεξ, είναι τυχερός που είναι σήμερα ζωντανός.

«Ο χρόνος που ζω είναι δανεικός. Άλλος με τη ζωή που έκανα δεν θα ήταν τόσο τυχερός όσο εγώ» είπε.

Ο ίδιος περιέγραψε με λεπτομέρειες το επικίνδυνο παιχνίδι που έπαιζε όταν χρησιμοποιούσε ναρκωτικά και ταυτόχρονα έκανε περιστασιακό σεξ.

«Με τα τόσα μεταδιδόμενα νοσήματα, ο τρόπος με τον οποίο επέλεγα τις ερωτικές μου συντρόφους, ήταν τόσο επικίνδυνος, που ήταν σαν να έπαιζα ρωσική ρουλέτα».


«Σε ότι αφορά τα ναρκωτικά, υπήρχε μια περίοδος της ζωής μου που έκανα τόσο συχνή χρήση των ναρκωτικών, που πραγματικά, το γεγονός ότι επιβίωσα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο Θεό» συμπληρώνει.


Στην αυτοβιογραφία του που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Ι am Ozzy» περιγράφει τα παιδικά του χρόνια, λέει λεπτομέρειες για την οικογένεια του, και τα χρόνια που ήταν μέλος του συγκροτήματος.

Απαντώντας στην ερώτηση εάν έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει τη δύναμη να επηρεάζει τόσο και να αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων ο ίδιος δήλωσε ότι εάν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι σοκαριστικό.


Ο ίδιος δήλωσε θαυμαστής της Lady Gaga.


Το συγκρότημα Black Sabbath ιδρύθηκε το 1968 από τον Oζζυ.

Από κοινού με τα συγκροτήματα «Led Zeppelin», «Deep Purple» και «Uriah Heep», το Black Sabbath εισήγαγε το στοιχείο του μακάβριου στην heavy metal.

Το συγκρότημα Black Sabbath έγινε γνωστό στην Βρετανία με ένα πάρτι που περιλάμβανε μια δήθεν θυσία ενός μισόγυμνου κοριτσιού στον σατανά.Παρόλο που τα μέλη του συγκροτήματος ισχυρίζονταν ότι η μαύρη μαγεία δεν είναι παρά ένα τέχνασμα για να προωθήσουν τις πωλήσεις τους το Black Sabbath συνέχισε να παράγει άλμπουμ, με αναφορές σε δαίμονες ,μάγισσες, αυτοκτονίες.

Aναδημοσιευση απο τα Νεα

>21ο ΚΥΝΗΓΙ ΘΗΣΑΥΡΟΥ,

>
«Το τελευταίο κόλπο» διοργανώνει η ομάδα «Αργόσχολοι», με τους κυνηγούς να επιδιώκουν τη λύση των γρίφων προκειμένου να καταλήξουν στο σημείο που κρύβεται φέτος ο θησαυρός. Το παιχνίδι ξεκινάει σήμερα το πρωί και θα ολοκληρωθεί την Κυριακή το απόγευμα.

>46 ομάδες αναζητούν τον κρυμμένο θησαυρό

>

Σαββατοκύριακο μελέτης και αναζήτησης θα είναι αυτό που διανύουμε για τους Ρεθεμνιώτες. Αφορμή το 21ο κυνήγι θησαυρού, το οποίο φέτος διοργανώνει η περσινή νικήτρια ομάδα του παιχνιδιού «Αργόσχολοι», με τίτλο «το τελευταίο κόλπο».

Η εκκίνηση δόθηκε χθες βράδυ με τον καθιερωμένο χορό των 46 ομάδων που συμμετέχουν στη διοργάνωση, ο οποίος είχε μεγάλο ενδιαφέρον διότι πέρα από το ότι τα μέλη των ομάδων διασκέδασαν σε αποκριάτικους ρυθμούς, ίδρωσαν για να συλλέξουν όσο μεγαλύτερη βαθμολογία μπορούσαν από τα διάφορα δρώμενα, τα οποία διαδραματίστηκαν και αποτελούσαν μέρος του παιχνιδιού.

Η βαθμολογία των ομάδων από το χορό, θα προστεθεί σήμερα σε εκείνη που έχουν συγκεντρώσει οι ομάδες τις προηγούμενες μέρες από το διαδικτυακό παιχνίδι με τις έξι αστυνομικές ιστορίες και από τη συνολική βαθμολογική τους συγκομιδή, θα προκύψει η σειρά προτεραιότητας με την οποία θα πάρουν τον πρώτο γρίφο και θα ξεκινήσουν το παιχνίδι.

Σύμφωνα με τους διοργανωτές, το φετινό κυνήγι θησαυρού απαιτεί μεγάλη συγκέντρωση, γνώση της ιστορίας του Ρεθύμνου και «κυνηγούς» οι οποίοι θα είναι έτοιμοι να τρέξουν ανά πάσα στιγμή.

Όσο για το τι ώρα αναμένεται να ολοκληρωθεί αύριο το παιχνίδι, οι διοργανωτές εκτιμούν πως δεν θα φτάσει καμιά ομάδα στον κρυμμένο θησαυρό πριν από τις πέντε το απόγευμα, με το πιο πιθανό χρονικό διάστημα να προσδιορίζεται περίπου στις 7.30 το βράδυ.


Αποκριάτικος παιδικός χορός στην Περιηγητική Λέσχη

Στο μεταξύ, οι εκδηλώσεις για τις απόκριες συνεχίζονται και την ερχόμενη εβδομάδα. Τη Δευτέρα η Περιηγητική Λέσχη διοργανώνει αποκριάτικο παιδικό χορό στις πέντε το απόγευμα και πολλά παιδιά μεταμφιεσμένα και συνοδευόμενα από τους γονείς τους, αναμένεται να χορέψουν σε καρναβαλικούς ρυθμούς και να λάβουν μέρος σε δρώμενα αποκριάτικου περιεχομένου.

Αναδημοσιευση απο τα Ρεθεμνιωτικα Νεα

Το Facebook έθεσε σε αχρησία το κινητό ,

Αρχικά αντιμετωπίστηκε ως μια χαριτωμένη παραξενιά. Ακολούθως έγινε μία από τις πολυχρησιμοποιημένες λέξεις στην καθημερινότητά μας. Σήμερα οι νεαρές ηλικίες παραδέχονται ότι έχουν σχεδόν θέσει σε αχρησία το κινητό τους τηλέφωνο.

Δεν περνάει μέρα που να μην επισκεφθούν το προφίλ τους και να ανανεώσουν το στάτους τους. Οι νεαρές ηλικίες πλέον συχνάζουν καθημερινά στο Facebook, όπως οι παλιοί στο καφενείο, και, όπως είπαν νεαροί χρήστες στο «Βήμα», δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτό: «Μπαίνω κάθε μέρα, σε διαφορετικές ώρες. Να δω τι κάνουν οι φίλοι μου, να ανταλλάξουμε τραγούδια ή βίντεο, να πούμε τα νέα μας.Οι γονείς μου παραπονέθηκαν μόνο στην αρχή. Οταν είδαν ότι τους ζητούσα όλο και αραιότερα χρήματα για να αγοράσω κάρτα για το κινητό μου, ηρέμησαν» λέει χαμογελαστή η Ειρήνη Μ., 14 ετών. «Τώρα δεν χρειάζεται να χρησιμοποιώ όσο συχνά χρησιμοποιούσα το κινητό μου» συμπληρώνει. Ο Γιώργος Κ., 13 ετών, αναφέρει ότι ενεργοποιήθηκε περισσότερο στο Facebook έπειτα από προτροπή των γονιών του αφού το θεώρησαν ασφαλέστερο: «Ηταν πολύ ανήσυχοι για την ακτινοβολία του κινητού. Από τις πρώτες ημέρες που ζήτησα να μου αγοράσουνείχαν προβληματιστεί. Αλλά πλέον βλέπουν ότι το χρησιμοποιώ όλο και λιγότερο. Εξάλλουμε το Facebook κάνω ό,τι θα έκανα με το κινητό και κάτι παραπάνω».

Οι λειτουργίες του Facebook αυξάνονται καθημερινά. Εκτός από τα παιχνίδια που έχει στη διάθεσή του ο χρήστης, μπορεί να επικοινωνήσει με τους φίλους του ανά πάσα στιγμή: να τους στείλει προσωπικά μηνύματα, να κάνει chat, να δει και να σχολιάσει τις φωτογραφίες άλλων χρηστών, να μάθει πληροφορίες για αυτόν χωρίς να χρειαστεί να τον ρωτήσει απευθείας και φυσικά να φλερτάρει.

«Δεν ήθελα να ρωτήσω το ζώδιο ενός αγοριού που μου άρεσε, οπότε ανέτρεξα στο προφίλ του» λέει χαμογελώντας η Ειρήνη. «Και όταν θέλησα να μάθω με ποιους έκανε παρέα, αντί να πάρω τηλέφωνο φίλους και φίλες για να ρωτήσω για αυτόν και να εκτεθώ, “ξεσκόνισα” το προφίλ του».

Ο Γιώργος Κ. σερφάρει καθημερινά στο Facebook και ανταλλάσσει απόψεις με τους φίλους του για την αγαπημένη του ομάδα, τον Ολυμπιακό: «Μέσα από το Facebook κανονίζουμε να πάμε στο γήπεδο και μέσα από εκεί ρίχνουμε τα καρφιά μας για την πορεία της ομάδας. Ε, ναι, δεν πάει και τόσο καλά τώρα τελευταία και τα πειράγματα από τους βάζελους πάνε κι έρχονται με ρυθμό πολυβόλου!».

Οι μικρές ηλικίες βρήκαν έναν νέο τρόπο να επικοινωνούν. Μένει να δούμε κατά πόσο θα τον διατηρήσουν ή θα τον υποκαταστήσουν κι αυτόν, όταν η τεχνολογία ανοίξει κάποιο άλλο παράθυρο, όπως φαίνεται ότι έκαναν με τον μέχρι πρότινος αχώριστο… φίλο τους, το κινητό.

Η ΑΡΧΗ
η Λίγα πράγματα θυμίζουν το αρχικό Facebook αφού οι αλλαγές στην εικόνα και στις λειτουργίες του γίνονται με καταιγιστικό ρυθμό αφομοιώνοντας τα καλύτερα χαρακτηριστικά από τις διαδικτυακές μόδες (π.χ., Τwitter, Flickr) που σημειώνουν επιτυχία. Ο ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης Facebook ιδρύθηκε από τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ τον Φεβρουάριο του 2004 με σκοπό να φέρει κοντά τους φοιτητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ
η Η «φιλία» με άτομα που δεν γνωρίζουμε. Ειδικά όταν πρόκειται για μικρές ηλικίες, η πλοήγηση στο Facebook θα πρέπει να γίνεται με προσοχή. Η (αλόγιστη) χρέωση των πιστωτικών καρτών. Σε πολλά παιχνίδια υπάρχει η δυνατότητα να «αγοράσεις» πόντους με χρέωση της πιστωτικής κάρτας. Η μη χρήση ορίων στο τι κάνουμε και λέμε. Τον τελευταίο χρόνο σημειώθηκαν ακόμη και απολύσεις γιατί ο υπάλληλος είτε είχε ξεχάσει ότι ήταν «φίλος» με το αφεντικό του και τον έβριζε «δημοσίως».

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ
η Η Ειρήνη Μ. χρησιμοποιούσε κάθε εβδομάδα μία κάρτα των 9 ευρώ. Πλέον μπορεί να περάσουν και δύο εβδομάδες χωρίς να χρειαστεί να την ανανεώσει.
Αναδημοσιευση απο το Βημα

>«Το γαρ πολύ της… εμπάθειας γεννά παραφροσύνη» Θα σοβαρευτούμε για να βρεθούμε λίγο ψηλότερα;

>

Είναι της μόδας και λέμε να το εφαρμόσουμε. Σε κοινωνική διαβούλευση λοιπόν σκεπτόμαστε να θέσουμε πολιτιστικά γεγονότα και καλλιτέχνες του Ρεθύμνου, γιατί έρχονται κάτι πρακτικά και μας βάζουν σε σοβαρή ανησυχία για την ικανότητα ευθυκρισίας που θέλουμε να πιστεύουμε ότι διαθέτουμε.

Θα πρέπει κυρίως να αποφασίσουμε με ποια κριτήρια αξιολογούμε τους εργάτες του πολιτισμού, στην πόλη μας, κατά τα έργα τους φυσικά.

Αν λάβουμε υπόψη πρακτικά συνεδρίασης νομικών προσώπων του δήμου και συγκεκριμένα πρακτικό 19 του Ν.Π.Δ.Δ «Δημοτική Φιλαρμονική-Δημοτικό Ωδείο Ρεθύμνης», χαρακτηρίζονται «τσόλια» από εξέχοντα πρόσωπα του συμβουλίου εκείνοι που εκφράζουν την κοινή γνώμη με σημαντική αναγνώριση του έργου τους και πανελλήνιο βραβείο δημοσιογραφίας, και «τελευταίοι τροχοί της αμάξης, οι χειρότεροι όλων μουσικοί-εκτελεστές που απλά «ξεφυσάνε», κατά τα πρακτικά, εκείνοι που εμφανίζονται λίγο διάστημα αργότερα στο… Μέγαρο Μουσικής πλάι σε κορυφαίους σολίστ. Τι γίνεται βρε παιδιά; Θα τρελαθούμε εντελώς σ’ αυτή την πόλη;

Αν πάλι πάρουμε τοις μετρητοίς απόψεις που αμφισβητούν ακόμα και βραβεία Ακαδημίας Αθηνών, τότε θα πρέπει απόδημοι Ρεθεμνιώτες που προβάλουν τον τόπο τους μέσα από το έργο τους να ζητάνε και συγγνώμη για τις διακρίσεις τους από επιφανείς ομίλους και οργανισμούς.

Όπου να ΄ναι θα τους υποχρεώσουμε να βεβαιώνουν για λογαριασμό μας το γνήσιο της υπογραφής των φορέων που βραβεύουν για να μην βρίσκουμε λόγο να την αμφισβητούμε. Έχουμε πάρει αλήθεια μια κατηφόρα που δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει.

Έτσι και καταλάβουν στα κέντρα λήψης αποφάσεων, εκτός των τειχών, πως αξιολογούμε τις διακρίσεις στο Ρέθυμνο θα μας χρεώσουν… -ας μην διατυπώσουμε καλύτερα τη σκέψη μας-που αντί να γιορτάζουμε αυτές τις επιτυχίες τις λοιδορούμε με τον τρόπο μας.

Όπως για παράδειγμα συμβαίνει κατ’ εξακολούθηση με την περίπτωση του Βαγγέλη Σπανδάγου. Επειδή όμως έχει χαθεί πια κάθε ευκαιρία του διεθνούς συνεδριακού κέντρου λόγω Απολλωνιάτη-ας είναι καλά εκείνοι που το επιδίωξαν-μάλλον πως ο Βαγγέλης Σπανδάγος θα βρει επιτέλους την ησυχία του εκεί που βρίσκεται και μεγαλουργεί. Και ποιός βγαίνει χαμένος τελικά; Μόνον ο έρημος ο τόπος.

Είναι ν΄απορείς αλήθεια με όλα αυτά κι αν πάλι έχεις το κουράγιο να γελάς με το μέγεθος της ανθρώπινης εμπάθειας όταν είναι στην πανσέληνό της.

Φαίνεται ότι οι πραγματικές αξίες σ’ αυτή την πόλη είναι υπό την κρίση των πλέον ακατάλληλων να εκφέρουν ακόμα και άποψη, στερούμενοι κυρίως μόρφωση ψυχής.

Αφήνουμε και το άλλο που συνέβη στο μεγάλο μας μουσικοσυνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη. Σαν να ήταν ο «ιξ» τυχαίος μουσικός της σειράς, του πρότειναν τηλεφωνικά πριν από μήνες να δώσει μια συναυλία στο Ρέθυμνο στο πλαίσιο του έτους Πρεβελάκη. Όταν τους παρακάλεσε να του διατυπώσουν γραπτώς τι ζητούν από αυτόν, το ξέχασαν. Και λίγες μέρες αφού πληροφορήθηκαν την άφιξη του στην Κρήτη για τη συναυλία στο Λασίθι, όπου θριάμβευσε, επανήλθαν για να επαναδιατυπώσουν το αίτημά τους. Και βέβαια ο Νίκος Μαμαγκάκης, έχοντας την ευθύνη μιας πολυμελούς ορχήστρας επαγγελματιών που λειτουργούν με βάση το πρόγραμμα έτους, ευχαρίστησε αλλά τους έδωσε διακριτικά να καταλάβουν ότι «δεν θα πάρει…»

Έχει σταματήσει να δέχεται ακόμα και φιλοξενία σε «πλαστικά πιάτα» ο μεγάλος μας δημιουργός. Μακριά κι αγαπημένοι που λέει ο λαός μας.

Έχουν όμως και τα πρακτικά-για να επιστρέψουμε σ’ αυτά-ένα ακόμα σοβαρό προσόν για μας τους «απέξω».

Επιβεβαιώνουν αυτό που λέμε και επαναλαμβάνουμε ότι διαθέτουμε ευτυχώς δήμαρχο με αντικειμενική άποψη και κρίση, δίκαιο στις αποφάσεις του και ρεαλιστή στο σημείο που να διασφαλίζει το κύρος του δήμου από πολλά «παρατράγουδα» που σπάνε ακουστικά τύμπανα.

Αν όλα αυτά τα μικρά και ασήμαντα, που πληγώνουν όμως τους έχοντες κοινωνική ευαισθησία, θα συνέβαιναν χωρίς κόστος για το γόητρο της πόλης και την πρόοδο του πολιτισμού δεν θα πείραζε. Σε δημοκρατικό καθεστώς ζούμε καθένας μιλάει ανάλογα με την παιδεία του και το πόσο πικραμένος νιώθει από το γεγονός ότι η μοίρα του, όταν εκλήθη να τον μοιράνει με αρετές, ξέχασε τις καλύτερες στο σπίτι κι ευτυχώς που κρατούσε περισσότερο φιλότιμο και αγάπη για τα κοινά να του δώσει, ώστε να ισοφαρίσει την αδικία.

Επειδή όμως πρέπει να κοιτάμε μπροστά ας μας αποδείξουν οι άνετοι σε «κόσμιους» χαρακτηρισμούς την αγαθότητα των προθέσεών τους και θα ξεχάσουμε τις όποιες άστοχες φράσεις τους. Άλλωστε ορκιστήκαμε να μην ξαναδιαβάσουμε πρακτικά γιατί έχουμε και μια ευπάθεια στο στομάχι. Αν λοιπόν το αντέχουν, ας αλλάξουν νοοτροπία για το καλό του τόπου.

Ας στείλουν ένα συγχαρητήριο γράμμα στον κ. Αντώνη Μαυράκη για την πρόσφατη επιτυχία του στο Μέγαρο Μουσικής. Εμείς το έχουμε πράξει διαφορετικά-άσχετα-αν πολλές φορές οι προσωπικές μας σχέσεις δεν ήταν και οι καλύτερες με τον συμπολίτη καλλιτέχνη. Μας συγκίνησε όμως το γεγονός ότι εκεί που τον έφερε για τέταρτη χρονιά ένας μαέστρος διεθνούς εμβέλειας όπως ο Θεόδωρος Αντωνίου, στο Μέγαρο Μουσικής δηλαδή, ήταν ανάμεσα στο κοινό προσωπικότητες της κρητικής παροικίας της Αθήνας που πήγαν περήφανοι να τον τιμήσουν με την παρουσία τους , αλλά και μαθητές του που σήμερα είναι φοιτητές για να χειροκροτήσουν τον δάσκαλό τους. Το Ρέθυμνο τιμήθηκε από τη συμμετοχή αυτή. Υπάρχει άνθρωπος με αντικειμενική κρίση που να το αμφισβητεί;

Και μια που τα «πήραμε στο κρανίο» με τα συγκεκριμένα πρακτικά… κι ήρθαν στο νου ολισθήματα παλιά και καινούργια να μας «φορτώσουν»…

Ας ψάξουν, οι αρχαιότεροι στο δήμο να βρουν που έχει πεταχτεί το υλικό που είχε εμπιστευθεί ο αείμνηστος Μάρκος Πολιουδάκης για το Μουσείο της Μάχης της Κρήτης. Πάνε κάποια χρόνια από τότε όπως μας βεβαιώνουν οι οικείοι του. Θέλουμε να ξέρουμε αν θα έχει αρχειοθετηθεί με την τάξη που έγινε στη Σχολή Αστυνομίας, όταν της εμπιστεύθηκαν προς φύλαξη ένα μέρος υλικού της αυτής θεματικής.

Εμείς ψάχναμε όλη μέρα χθες να βρούμε άκρη. Ας μας αποδείξει κάποιος επιτέλους πόσο άδικο έχουμε να ανησυχούμε για την τύχη αυτών των εκθεμάτων. Και θα ζητήσουμε άμεσα τη συγγνώμη των πάντων για την καχυποψία μας.

Αλλά και κάτι επίσης βασικό επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούμε πιο κάτω από το σημείο που βρισκόμαστε και δεν το αξίζουμε σαν πολιτεία των Γραμμάτων και Τεχνών.

Ας αφήσουμε στην άκρη τις μιζέριες της ψυχής κι ας επιτρέψουμε να συνεχιστεί, σε όλους τους τομείς, αυτή η τακτική της ισότιμης ευκαιρίας σε όποιον μπορεί να προσφέρει στον τόπο του. Να ενθαρρύνουμε και να στηρίζουμε κάθε δημιουργό κυρίως όταν δεν έχει πολλές ευκαιρίες να αναδείξει το ταλέντο του. Είναι αγαθό το πνευματικό και καλλιτεχνικό δυναμικό στον τόπο αυτό. Και το Ρέθυμνο έχει να επιδείξει τιτάνες του Πνεύματος και της Τέχνης. Αυτό γιατί το ξεχνάμε διαρκώς;

Να επικρατήσει η φιλοσοφία της προετοιμασίας του φετινού καρναβαλιού, που αναζήτησε νέες πρωτοβουλίες και να επεκταθεί σε όλους τους τομείς δίνοντας ελπίδα σε ΄κείνους που πονούν τον τόπο και θέλουν να τον βλέπουν ψηλότερα.

Α, και κάτι βασικό. Να διαβάζουν κάποια μέλη Δ.Σ νομικών προσώπων του δήμου λίγο πιο προσεκτικά τα κείμενα των εφημερίδων. Μερικές φορές και «τσόλι» να είναι ο συντάκτης που αναγνωρίζει, όπου την εντοπίζει, την προσφορά ενός εκάστου χωριστά ανάλογα με την εμβέλειά της. Διαβάζοντας πιο προσεκτικά κείμενα της τελευταίας τουλάχιστον δεκαετίας ,οφείλουν να το αναγνωρίσουν οι όποιοι εκφράζουν πικρίες και μάλιστα σε μια γλώσσα που δεν θα πρέπει να περιέχει τη σημασία της λέξης ευπρέπεια.

Αναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

>Μετανάστες το 10% του πληθυσμού του νομού,

>

Σε 7.000 περίπου ανέρχεται ο αριθμός των ατόμων ξένων χωρών, ευρωπαϊκών ή μη, που έχουν νόμιμη άδεια παραμονής και ζουν στο Ρέθυμνο. Ειδικότερα, οι αλλοδαποί που σήμερα βρίσκονται επίσημα καταγεγραμμένοι στο αρμόδιο τμήμα της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ρεθύμνου και πληρούν όλες της προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος, είναι 6.866. Φυσικά υπάρχουν και οι διαμένοντες παράνομα, εκείνοι δηλαδή που είτε δεν πήραν ποτέ άδεια παραμονής είτε πήραν αλλά στη συνέχεια τους αφαιρέθηκε για κάποιο λόγο, ο αριθμός των οποίων, κατ’ εκτιμήσεις, φτάνει τις 3.000.Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι το 10% του πληθυσμού του νομού, είναι μετανάστες.
Οι αλλοδαποί κάτοικοι του Ρεθύμνου, πολλοί απ’ τους οποίους διαμένουν επί χρόνια είτε στην πόλη είτε στην ενδοχώρα, αποτελούν μια μεγάλη πολυεθνική κοινότητα. Προέρχονται από κάθε σημείο του πλανήτη αφού είναι υπήκοοι 52 διαφορετικών χωρών. Από τα Βαλκάνια ως την Κούβα και από την Αίγυπτο μέχρι την Αυστραλία.
Τη μεγαλύτερη κοινότητα αριθμούν οι Αλβανοί, που αποτελούν το μισό περίπου του συνόλου των μεταναστών του νομού και ανέρχονται σε 4.246 άτομα. Ακολουθούν οι Ινδοί που φτάνουν τους 947 και έπονται οι υπήκοοι Συρίας οι οποίοι φτάνουν τους 635. Οι υπήκοοι χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (Ουκρανία-Μολδαβία-Ρωσία-Γεωργία) έχουν επίσης μια δυναμική κοινότητα στο Ρέθυμνο. Υπάρχουν φυσικά και οι περιπτώσεις εκείνες μεταναστών που μάλλον νιώθουν «μοναξιά» καθώς αποτελούν μονάδα, όπως ο Λίβυος μετανάστης, η Λευκορωσίδα, η Αυστραλέζα, ο Γκανέζος, η Δομινικανή, ο Ισραηλίτης, η Αιθιοπή, η Ουγγαρέζα, η Σουδανέζα κ.λπ.
Οι άνδρες μετανάστες υπερέχουν αριθμητικά των γυναικών αφού ανέρχονται σε 3.985 έναντι 2.931. Ο συνολικός αριθμός των νομίμως διαμενόντων μεταναστών στο Ρέθυμνο, έχει ελάχιστα διαφοροποιηθεί το 2009 σε σχέση με το 2008 με μια μικρή αύξηση.
Στους 7000 περίπου αλλοδαπούς, περιλαμβάνονται και παιδιά καθώς πολλοί απ’ αυτούς είναι οικογενειάρχες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι 4.500-5.000 είναι εργατικό δυναμικό. Ωστόσο, αυτήν την ώρα παραμένει άγνωστο πόσοι απ’ αυτούς εργάζονται αφού μεγάλος αριθμός έχει πληγεί από την ανεργία που τους έχει οδηγήσει στο ταμείο του ΟΑΕΔ για το σχετικό επίδομα. Εκτιμήσεις πάντως λένε πως τουλάχιστον οι μισοί αν όχι περισσότεροι, βρίσκονται χωρίς εργασία καθώς το αντικείμενο τους σχετίζεται κυρίως με τον κλάδο της οικοδομής ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Η ανεργία μεταξύ των χιλιάδων αλλοδαπών εκτιμάται ότι θα αυξηθεί το επόμενο διάστημα, γεγονός που ίσως δημιουργήσει δυσάρεστες εξελίξεις.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ
Σε 7.000 περίπου ανέρχεται ο αριθμός των ατόμων ξένων χωρών, ευρωπαϊκών ή μη, που έχουν νόμιμη άδεια παραμονής και ζουν στο Ρέθυμνο. Ειδικότερα, οι αλλοδαποί που σήμερα βρίσκονται επίσημα καταγεγραμμένοι στο αρμόδιο τμήμα της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ρεθύμνου και πληρούν όλες της προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος, είναι 6.866. Φυσικά υπάρχουν και οι διαμένοντες παράνομα, εκείνοι δηλαδή που είτε δεν πήραν ποτέ άδεια παραμονής είτε πήραν αλλά στη συνέχεια τους αφαιρέθηκε για κάποιο λόγο, ο αριθμός των οποίων, κατ’ εκτιμήσεις, φτάνει τις 3.000.
Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει ότι το 10% του πληθυσμού του νομού, είναι μετανάστες.
Οι αλλοδαποί κάτοικοι του Ρεθύμνου, πολλοί απ’ τους οποίους διαμένουν επί χρόνια είτε στην πόλη είτε στην ενδοχώρα, αποτελούν μια μεγάλη πολυεθνική κοινότητα. Προέρχονται από κάθε σημείο του πλανήτη αφού είναι υπήκοοι 52 διαφορετικών χωρών. Από τα Βαλκάνια ως την Κούβα και από την Αίγυπτο μέχρι την Αυστραλία.
Τη μεγαλύτερη κοινότητα αριθμούν οι Αλβανοί, που αποτελούν το μισό περίπου του συνόλου των μεταναστών του νομού και ανέρχονται σε 4.246 άτομα. Ακολουθούν οι Ινδοί που φτάνουν τους 947 και έπονται οι υπήκοοι Συρίας οι οποίοι φτάνουν τους 635. Οι υπήκοοι χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης (Ουκρανία-Μολδαβία-Ρωσία-Γεωργία) έχουν επίσης μια δυναμική κοινότητα στο Ρέθυμνο. Υπάρχουν φυσικά και οι περιπτώσεις εκείνες μεταναστών που μάλλον νιώθουν «μοναξιά» καθώς αποτελούν μονάδα, όπως ο Λίβυος μετανάστης, η Λευκορωσίδα, η Αυστραλέζα, ο Γκανέζος, η Δομινικανή, ο Ισραηλίτης, η Αιθιοπή, η Ουγγαρέζα, η Σουδανέζα κ.λπ.
Οι άνδρες μετανάστες υπερέχουν αριθμητικά των γυναικών αφού ανέρχονται σε 3.985 έναντι 2.931. Ο συνολικός αριθμός των νομίμως διαμενόντων μεταναστών στο Ρέθυμνο, έχει ελάχιστα διαφοροποιηθεί το 2009 σε σχέση με το 2008 με μια μικρή αύξηση.
‘Όπως αναφέρει στα «Ρ.Ν.» ο προϊστάμενος του τμήματος αλλοδαπών της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ρεθύμνου Μιχάλης Νεονάκης, οι άνδρες μετανάστες που έχουν οικογένεια και εργάζονται είναι μάλλον σταθεροί σε αριθμό μεταξύ της μιας χρονιάς και της άλλης ή και ελάχιστα λιγότεροι, ωστόσο προστέθηκε σε αυτούς ένας αριθμός νεοφερμένων ατόμων τα οποία είναι μέλη της οικογένειας τους και τα έφεραν στην χώρα μας για πρώτη φορά. Ένας άλλος αριθμός, αφορά και πάλι νέα μέλη που προέκυψαν από γεννήσεις αλλοδαπών οικογενειών στο Ρέθυμνο.
«Ενώ υπήρξε μικρή μείωση των εργαζομένων αλλοδαπών το 2009, είχαμε μια αύξηση του συνόλου λόγω οικογενειακών συνενώσεων», εξηγεί ο κ. Νεονάκης.
Στους 7000 περίπου αλλοδαπούς, περιλαμβάνονται και παιδιά καθώς πολλοί απ’ αυτούς είναι οικογενειάρχες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι 4.500-5.000 έχουν δικαίωμα εργασίας, είναι δηλαδή εργατικό δυναμικό. Ωστόσο, αυτήν την ώρα είναι άγνωστο πόσοι απ’ αυτούς εργάζονται αφού μεγάλος αριθμός έχει πληγεί από την ανεργία που τους έχει οδηγήσει στο ταμείο του ΟΑΕΔ για το σχετικό επίδομα. Εκτιμήσεις πάντως λένε πως τουλάχιστον οι μισοί βρίσκονται χωρίς εργασία καθώς το αντικείμενο τους σχετίζεται κυρίως με τον κλάδο της οικοδομής και οι εργοδότες τους, όπως σε όλη την Ελλάδα, αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης.
«Αν και πόσοι πραγματικά δουλεύουν ή όχι δεν το γνωρίζουμε. Μας φέρνουν εδώ τις συμβάσεις εργασίας τους όταν υποβάλλουν αίτηση άδειας παραμονής ή ανανέωσης της αλλά από ΄κει και πέρα υπάρχει η περίπτωση να μείνουν χωρίς δουλειά .Απ’ όσο γνωρίζω αρκετοί έχουν εγγραφεί στο ταμείο ανεργίας γιατί είναι μια περίοδος που υπάρχει πρόβλημα εργασίας. Στο ταμείο ανεργίας είναι εγγεγραμμένοι όμως και μετανάστες που εργάζονται σε ξενοδοχεία, όπως γίνεται και με τους έλληνες που εργάζονται στον κλάδο αυτό, περιμένοντας και πάλι να προσληφθούν την Άνοιξη», δηλώνει στα «Ρ.Ν.» ο προϊστάμενος του τμήματος αλλοδαπών της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ρεθύμνου Μιχάλης Νεονάκης.
Οι πιο ήσυχοι από τους μετανάστες που ζουν στο νομό Ρεθύμνου, φαίνεται να είναι οι Ινδοί. Λαός ήρεμος και ήσυχος και σαν φιλοσοφία ζωής τους, σπάνια δημιουργούν προβλήματα ή απασχολούν τις αστυνομικές αρχές. Εκείνοι που μπορούν να χαρακτηριστούν ως περισσότερο «φασαριόζοι» είναι μάλλον οι Αλβανοί αλλά αυτό λέγεται πως περισσότερο οφείλεται στον μεγάλο αριθμό της κοινότητας τους σε σχέση με υπηκόους άλλων εθνοτήτων. Πάντως είναι εκείνοι που απασχολούν σε μεγαλύτερο βαθμό την αστυνομία αλλά σπάνια πρόκειται για οικογενειάρχες. Οι Σύριοι επίσης κατά καιρούς δημιουργούν κάποια προβλήματα σε σχέση με το νόμο.
Οι πιο εργατικοί από τους μετανάστες κατά κοινή ομολογία είναι οι Αλβανοί που χαρακτηρίζονται και ο πλέον ενταγμένος λαός στην ελληνική κοινωνία, σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από τους υπηκόους άλλων χωρών. Στο Ρέθυμνο υπάρχει ικανός αριθμός αλλοδαπών που ζουν και εργάζονται πολλά χρόνια και στους οποίους έχει χορηγηθεί είτε άδεια παραμονής αορίστου χρόνου (εφ’ όσον ήταν σε ισχύ σχετική διάταξη διότι πλέον έχει καταργηθεί) είτε άδεια παραμονής δεκαετίας.
Εφ’ όσον κάποιος αλλοδαπός έπαιρνε την άδεια παραμονής αορίστου χρόνου, για την οποία προϋπόθεση ήταν να ζει νόμιμα μια δεκαετία στη χώρα, δεν χρειαζόταν να την ανανεώσει, όπως μας εξηγεί ο κ. Νεονάκης, αλλά ήταν υποχρεωμένος να ενημερώνει το τμήμα αλλοδαπών για οποιαδήποτε αλλαγή είτε εργασίας είτε κατοικίας και να ήταν ασφαλισμένος υποχρεωτικά συνεχώς. Η άδεια βεβαίως του αφαιρείτο ή θα του αφαιρεθεί εάν απασχολήσει τις αστυνομικές αρχές και ανακύψουν προβλήματα με παραβίαση του ποινικού κώδικα. Όσοι έχουν πάρει τέτοιες άδειες είναι έγκυρες αν και καταργήθηκε η σχετική διάταξη. Πλέον δίνονται οι άδειες παραμονής δεκαετίας σε όσους έχουν συμπληρώσει δέκα χρόνια νόμιμης διαμονής στη χώρα και φυσικά δεν έχουν απασχολήσει τις αστυνομικές αρχές.
Οι γάμοι αλλοδαπών με Ελληνίδες-ες ή Ελλήνων-ίδων με αλλοδαπές-ούς, βοηθούν στην απόκτηση άδεια παραμονής πενταετίας αρκεί ο αλλοδαπός-η να έχουν εισέλθει νόμιμα στην χώρα μας. «Έχουμε και τέτοιες περιπτώσεις χορήγησης αδειών παραμονής στο Ρέθυμνο. Αμέσως μετά το γάμο δίνεται η δυνατότητα να λάβουν πενταετίας άδεια και όταν έρθει η στιγμή να την ανανεώσουν αν δεν έχουν δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα, τους δίνεται άδεια παραμονής δεκαετίας. Μόλις όμως δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα, αμέσως ενημερωνόμαστε και αν είναι κάτι σοβαρό είτε τους αφαιρείται η άδεια παραμονής είτε ανακαλείται είτε απορρίπτεται η αίτηση τους αν έχουν ζητήσει ανανέωση» εξηγεί ο προϊστάμενος του τμήματος αλλοδαπών της Περιφερειακής Διεύθυνσης Ρεθύμνου.
Η εξασφάλιση εργασίας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να λάβει άδεια παραμονής στη χώρα μας ένας μετανάστης. Πολλές φορές κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο έτσι ώστε όσοι δεν τα καταφέρνουν εφευρίσκουν διάφορους τρόπους για να συνεχίσουν την παραμονή τους στην πατρίδα μας. Μια διάταξη της νομοθεσίας για τους αλλοδαπούς που αφορά την παραμονή τους εφ’ όσον ασφαλιστούν στον ΟΓΑ, έχει αποτελέσει τον πλάγιο τρόπο απόκτησης αδείας. Αρκεί να βρεθεί κάποιος αγρότης να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι απασχολεί τον αλλοδαπό στα κτήματα του. Αυτό το παράθυρο έχει δημιουργήσει μια «βιομηχανία» εικονικών δηλώσεων, με το αζημίωτο, σε όλη την Ελλάδα. Ο αλλοδαπός δηλαδή, πληρώνει αδρά είτε κατ’ ευθείαν τον αγρότη είτε κάποιους ενδιάμεσους επιτήδειους, προκειμένου να του υπογραφεί υπεύθυνη δήλωση και να αποκτήσει την πολυπόθητη άδεια παραμονής. Μια τέτοια περίπτωση απασχόλησε προ έτους τις αστυνομικές αρχές και την δικαιοσύνη του Ηρακλείου.
Ρωτώντας σχετικά τον κ. Νεονάκη, απαντά: «Δεν μπορούμε να έχουμε σαφή εικόνα για το τι γίνεται. Ναι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στις περιπτώσεις με την ασφάλιση στον ΟΓΑ. Δεν μπορούμε όμως να διαπιστώσουμε εύκολα αν δουλεύουν ή δεν δουλεύουν από την ώρα που θα πάρουν την ασφάλιση. Τώρα πάντως, κοιτάζει η κυβέρνηση να εκλογικεύσει την κατάσταση και σ αυτόν τον τομέα».
Ούτως ή άλλως, πολλά φαίνεται ότι θα αλλάξουν με τον νέο νόμο για την ιθαγένεια. Φαίνεται ότι οι διαδικασίες για την άδεια παραμονής αλλοδαπών που ήδη διαμένουν πολλά χρόνια στην Ελλάδα θα απλουστευθούν ενώ θα σκληρύνουν τα μέτρα για όσους βρίσκονται παράνομα. Θα ευνοηθούν οι πρώτοι και σε σχέση με τα παιδιά που θα γεννούν εδώ, εφ’ όσον θα μπορούν να τα πολιτογραφούν Έλληνες πολίτες.
«Έχει δημιουργηθεί μια εσφαλμένη εντύπωση ότι ο κάθε αλλοδαπός θα παίρνει ελληνική ιθαγένεια. Δεν είναι έτσι. Τα παιδιά που θα γεννιούνται εδώ, εφ’ όσον οι γονείς τους είναι νόμιμοι, μπορούν να πολιτογραφούνται έλληνες πολίτες εφ’ όσον τους εκδώσουν οι γονείς τους διαβατήριο αμέσως. Φυσικά θα τεθεί ένα όριο για τα υποχρεωτικά έτη νόμιμης παραμονής των γονέων τους, που δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιο ακριβώς είναι. Ίσως η πενταετία», λέει στα «Ρ.Ν.» ο κ. Νεονάκης.
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Δέκα μύθοι και αλήθειες για το σεξ,

Οι μύθοι καταδυναστεύουν τη σεξουαλική ζωή μας και συχνά προκαλούν σοβαρά προβλήματα.
«Πολλές επιστημονικές μελέτες έχουν καταγράψει ότι η έλλειψη ενημέρωσης για τα θέματα της σεξουαλικότητας είναι το σημαντικότερο αίτιο για τη δημιουργία και τη διατήρηση μύθων για το σεξ», επισημαίνει η ψυχολόγος υγείας, ειδικευμένη σε θέματα σχέσεων και σεξουαλικών δυσλειτουργιών και επιστημονική συνεργάτις του Κέντρου Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Εύη Κυράνα. «Μάλιστα αυτοί οι μύθοι οδηγούν κάποιους ανθρώπους είτε σε αποφυγή σεξουαλικής ζωής είτε σε ενοχές, ακόμη και στην εμφάνιση σεξουαλικών προβλημάτων». 1. Η φυσιολογική συχνότητα των σεξουαλικών επαφών είναι δύο φορές την εβδομάδα
«Η επιθυμία για ερωτική συνεύρεση ποικίλλει από άτομο σε άτομο και καθορίζεται από την ερωτική επιθυμία, τον ή τη σύντροφο, αλλά κυρίως από τις συνθήκες της καθημερινότητας», εξηγεί η κ. Κυράνα. «Ας αναλογιστούμε τη σεξουαλική μας ζωή την περίοδο των διακοπών και θα καταλάβουμε. Δεν υπάρχει κανόνας, πολύ δε περισσότερο «φυσιολογικό»».
Επίσης, πολλές φορές υπάρχουν διαφορές στη συχνότητα επιθυμίας σεξ στα δύο μέλη ενός ζευγαριού. «Αυτό μπορεί να φέρει κάποια δυσκολία στο ζευγάρι, αλλά σημασία έχει να μπορεί να ευχαριστιέται το σεξ. Για τη συχνότητα, ας βρίσκουν μια λύση που ικανοποιεί και τους δύο», συνιστά η κ. Κυράνα. 2. Το μέγεθος του πέους καθορίζει την απόλαυση της γυναίκας
Σε πρόσφατη μελέτη, 21% των γυναικών που ερωτήθηκαν είπε πως το μήκος του πέος είναι «σημαντικό» και μόνο 1% απάντησε πως είναι «πάρα πολύ σημαντικό». Το μήκος ήταν λιγότερο σημαντικό από το πάχος και 32% ανέφερε πως το πάχος είναι σημαντικό.
Οι διακυμάνσεις στο μήκος του πέους καθορίζονται από πολλούς παράγοντες, κυρίως φυλετικούς. Το μήκος του πέους σε στύση κυμαίνεται από 11 έως 15 εκ. (ο μέσος όρος για τη λευκή φυλή είναι τα 13 εκ.). Η επιστήμη έχει καθορίσει ως παθολογικό μήκος πέους αυτό κάτω από 7 εκ. (το μήκος του κόλπου είναι περίπου 7 εκ.). Πρόκειται για την πάθηση μικροφαλία, που συνήθως συνδέεται με έλλειψη τεστοστερόνης κατά την ανάπτυξη του παιδιού. 3. Ο αυνανισμός είναι ανδρική συνήθεια
Μία από τις μεγαλύτερες μελέτες έδειξε πως άνω του 60% των ανδρών και 40% των γυναικών αυνανίστηκαν τον τελευταίο χρόνο. Όταν το δείγμα περιορίστηκε σε άτομα που συζούσαν και είχαν σταθερή σχέση, τα ποσοστά ήταν ακόμη μεγαλύτερα: 85% των ανδρών και 45% των γυναικών.
«Η αυτοϊκανοποίηση είναι φυσιολογική συμπεριφορά», λέει η κ. Κυράνα. «Επίσης, η δοξασία ότι ο αυνανισμός είναι επιβλαβής για την υγεία έχει καταρριφθεί εδώ και πολλά χρόνια. Φαίνεται ότι οι άνδρες αυνανίζονται συχνότερα στις νεώτερες ηλικίες, ενώ οι γυναίκες μετά την τρίτη δεκαετία». 4. Τα σεξουαλικά προβλήματα εμφανίζονται πιο συχνά στις γυναίκες
Τα σύγχρονα επιδημιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι τα σεξουαλικά προβλήματα είναι πιο συχνά στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες. Απλώς, στον άνδρα τα σεξουαλικά προβλήματα (π.χ., αδυναμία στύσης ή πρόωρη εκσπερμάτιση) δεν κρύβονται εύκολα.
Ανεξαρτήτως ηλικίας, 40%-50% των γυναικών, σε σχέση με 20%-30% των ανδρών, αντιμετωπίζουν τουλάχιστον μία έντονη σεξουαλική δυσλειτουργία. Οι σεξουαλικές δυσλειτουργίες συνδέονται με την ηλικία αφού όλα τα οργανικά αίτια σε άνδρες και γυναίκες είναι απότοκα οργανικών παθήσεων των αγγείων, των νεύρων και των ορμονών. Τα ψυχογενή αίτια όμως είναι συχνά σε όλες τις ηλικίες. 5. Μετά την ηλικία των 60, δεν υπάρχει σεξουαλική ικανοποίηση Πρόσφατη μελέτη σε μεγάλο δείγμα στον ελληνικό πληθυσμό έδειξε πως 60% των ανδρών και 64% των γυναικών ηλικίας 60-80 ετών είναι ικανοποιημένοι από τη σεξουαλική λειτουργία τους. Μελέτες από τον διεθνή χώρο δείχνουν πως παρότι η σεξουαλική δραστηριότητα μειώνεται με την ηλικία, η σεξουαλική ικανοποίηση παραμένει υψηλή.
«Δεν υπάρχει όριο ηλικίας στο σεξ», τονίζει η κ. Κυράνα. «Βέβαια, οι προτεραιότητες αλλάζουν με την πάροδο της ηλικίας καθώς και η διαθεσιμότητα συντρόφου. Οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άνδρες και η απώλεια του συντρόφου φαίνεται ως το πιο κοινό αίτιο διακοπής της σεξουαλικής ζωής. Μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που είχαν έντονη σεξουαλική ζωή ως νέοι, θα διατηρήσουν τη σεξουαλική τους ζωή και στην τρίτη ηλικία».6. Ο άνδρας πρέπει να φέρνει την γυναίκα σε οργασμό κάθε που φορά που κάνουν σεξ
«Ο άνδρας μπορεί μέσω σεξουαλικών πρακτικών και της σχέσης του με τη γυναίκα να συμβάλλει στην ευχαρίστησή της, αλλά δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης», λέει η κ. Κυράνα. «Σημαντικό ρόλο στην ευχαρίστηση της γυναίκας έχει και η ίδια, π.χ. πόσο χαλαρή και ξεκούραστη είναι, πόσο γνωρίζει τι της αρέσει και πόσο άνετα νιώθει να το δείξει στον σύντροφο της, αν κάνει σεξουαλικές σκέψεις κ.ά. Κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου, επηρεάζει την ατομική του ευχαρίστηση καθώς και του ή της συντρόφου του».
Η επίμονη προσπάθεια επίτευξης οργασμού και η επικέντρωση σε αυτόν μπορεί να μειώσει την ευχαρίστηση και των δύο συντρόφων, ακόμα και να καταστρέψει τη σεξουαλική σχέση. Βέβαια, μπορεί να κρύβονται και προβλήματα, με πιο συχνό αυτό της πρόωρης εκσπερμάτισης. Οι περισσότεροι άνδρες φθάνουν σε οργασμό μέσα σε 3-10 λεπτά. 7. Η γέννηση του παιδιού συμβάλλει στην επιτυχία μιας σχέσης
Μελέτη σε ζευγάρια που απέκτησαν το πρώτο τους παιδί έδειξε πως 8 μήνες μετά τον ερχομό του παιδιού, 50% ανέφερε πως η σεξουαλική του ζωή είναι «κακή» ή «όχι πολύ καλή» και το ένα στα πέντε ήθελε βοήθεια γι’ αυτό. Επίσης, το ποσοστό όσων αξιολόγησαν την ποιότητα της σχέσης τους ως «κακή» ή «όχι πολύ καλή» αυξήθηκε, από 1% πριν από τη γέννα, σε 20% 8 μήνες μετά. «Τα νέα ζευγάρια πρέπει να προστατεύσουν την προσωπική τους σχέση, εξασφαλίζοντας λίγο χρόνο γι’ αυτή», συμβουλεύει η κ. Κυράνα.
Ακόμη και η προσπάθεια για σύλληψη μπορεί να προκαλέσει σεξουαλικά προβλήματα. Η γυναίκα μπορεί να ενδιαφέρεται για σεξ μόνο τις γόνιμες ημέρες, ενώ ο άνδρας να καλείται να εκτελέσει το καθήκον του συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, με πιθανό αποτέλεσμα μια ψυχογενή σεξουαλική δυσλειτουργία. 8. Οι άνδρες είναι πάντα έτοιμοι για σεξ
Πολλοί άνδρες πιστεύουν πως μπροστά σε μια ελκυστική γυναίκα, πρέπει πάντα να είναι σε θέση να έχουν στύση. «Αυτό δεν είναι αλήθεια», λέει η κ. Κυράνα. «Π.χ., μπορεί ο άνδρας να αισθάνεται κόπωση, μπορεί να επιθυμεί να αναπτύξει πρώτα οικειότητα και συναισθηματική σχέση με τη γυναίκα, μπορεί να μην επιθυμεί να απιστήσει, να έχει ενοχές ή να μην του αρέσουν οι συγκυρίες κ.ά.».
Επίσης, συμβαίνει συχνά να προκαλείται στύση, αλλά να χάνεται κατά τη διείσδυση ή κατά τη διάρκεια της επαφής, πριν από την ολοκλήρωση. «Πολλά μπορεί να συμβαίνουν: δεν είχε αρκετή επιθυμία, είχε άγχος να εντυπωσιάσει την γυναίκα ή απλώς επέδρασαν τυχαίοι λόγοι», λέει. «Μάλιστα, πρόσφατη μελέτη έδειξε πως οι άνδρες που πιστεύουν ότι «πρέπει» πάντα να είναι έτοιμοι είχαν μεγαλύτερα ποσοστά εμφάνισης προβλημάτων στύσης, συγκριτικά με εκείνους που δεν είχαν αυτή την πεποίθηση». 9. Οι άνδρες έλκονται από την όμορφη εξωτερική εμφάνιση, ενώ οι γυναίκες από τις οικονομικές δυνατότητες Σειρά μελετών σε πολλές χώρες του κόσμου έδειξε πως η ελκυστική εξωτερική εμφάνιση είναι σημαντική και για τα δύο φύλα, αλλά οι άνδρες τη θεωρούν σημαντικότερη από ό,τι οι γυναίκες. Επίσης, έχει καταδειχθεί ότι τα σωματικά χαρακτηριστικά που έλκουν είναι κοινά για όλους τους λαούς και στις πέντε ηπείρους. Όσον αφορά τις οικονομικές δυνατότητες του ή της συντρόφου, η ίδια σειρά μελετών έδειξε ότι θεωρούνται περισσότερο σημαντικές για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες. Αυτό συνδέεται με την επιθυμία της γυναίκας να εξασφαλίσει την επιβίωση των παιδιών της. 10. Η ομοφυλοφιλία οφείλεται στον τρόπο ανατροφής του παιδιού
Η υπόθεση ότι οι μητέρες των ομοφυλοφίλων έχουν ισχυρούς δεσμούς και έντονα προνομιακή συμπεριφορά προς τον γιο τους έχει απασχολήσει από παλιά τους επιστήμονες. «Οι μελέτες δεν επιβεβαίωσαν την υπόθεση αυτή», λέει η. Κυράνα. «Βρήκαν μάλιστα παρόμοιες σχέσεις σε πολλά αγόρια με ετεροφυλοφιλικό προσανατολισμό. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ο προσανατολισμός καθορίζεται από γενετικές – βιολογικές παραμέτρους, που όμως δεν έχουν διευκρινιστεί».
Σίγουρα πάντως η έλλειψη τεστοστερόνης (η «ανδρική ορμόνη») δεν καθορίζει την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά. Έχει αποδειχθεί ότι η τεστοστερόνη σχετίζεται με την επιθυμία αλλά όχι με τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Δηλαδή, χορήγηση τεστοστερόνης σε έναν ομοφυλόφιλο άνδρα θα αυξήσει την επιθυμία του για σεξ με άνδρες.Συμβουλές για να τονώσετε τη σεξουαλικής σας ζωή
1. Να κάνετε αεροβική άσκηση 30 λεπτά την ημέρα, 5 φορές την εβομάδα
2. Να δινετε έμφαση στην ισορροπημένη διατροφή
3. Να κόψετε ή να μειώσετε το κάπνισμα
4. Να μην κάνετε κατάχρηση αλκοόλ
5. Να έχετε φυσιολογική πίεση, σάκχαρο και χοληστερίνη
6. Να θεραπεύσετε τυχόν κατάθλιψη, ορμονικές παθήσεις ή παθήσεις θυρεοειδούς.
7. Να αφιερώνετε λίγη ώρα την ημέρα σε χαλάρωση.
8. Να αλλάζετε συχνά τη ρουτίνα στο σεξ (την ώρα, τον τόπο ή τον τρόπο).
9. Να ζητάτε ιατρική βοήθεια εάν υπάρχει πρόβλημα που επιμένει.
Πηγή: Κλινική Μάγιο, ΗΠΑ.
InfoΑνώνυμη Γραμμή Επικοινωνίας Κέντρου Σεξουαλικής & Αναπαραγωγικής Υγείας Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 2310-99 90 99 (εργάσιμες ημέρες, 9 π.μ.-5 μ.μ.)
Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

>Η ψυχική ασθένεια αντιμετωπίζεται,

>Μια από τις πιο επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις των τελευταίων χρόνων «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη, παρουσιάζει ο θίασος της Άννας Βαγενά.«Το γάλα» είναι η ιστορία μιας μητέρας μετανάστριας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, με δύο γιούς, ο ένας εκ των οποίων πάσχει από σχιζοφρένεια, οι οποίοι προσπαθούν να προσαρμοσθούν και να επιβιώσουν στην Ελλάδα. Η απόγνωση της μάνας και ο ψυχικός σπαραγμός της για την ασθένεια του μικρού της γιού, παράλληλα με το φόβο, που προέρχεται από τον κοινωνικό ρατσισμό του περιβάλλοντός της, παρουσιάζονται με σπαρακτικό τρόπο. Συντελεστές: Άννα Βαγενά, Δημήτρης Πατσής, Στέφανος Κοσμίδης, Ηλιάνα Αραβή. Σκηνοθεσία: Άννα Βαγενά.Η παράσταση θα δοθεί σήμερα στο Ωδείο Ρεθύμνου στις 21.30. Είσοδος: 22 ευρώ (15 ευρώ Φοιτητικό-Μαθητικό).
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΜΗΝΥΜΑ
Σημειώνει για το έργο και τα ελπιδοφόρα μηνύματά του η εκλεκτή επιστήμων κ. Χριστίνα Γραμανδάνη, Ψυχολόγος MSc του Ψυχιατρικού Τμήματος Γενικού Νοσοκομείου Ρεθύμνου:
«Το θεατρικό έργο «Το Γάλα», του Βασίλη Κατσικονούρη, είναι μια ρεαλιστική ιστορία για τη ζωή μιας οικογένειας μεταναστών στην Ελλάδα. Η οικογένεια αυτή, εκτός από τις αντίξοες κοινωνικές συνθήκες που την περιβάλλουν, έχει να αντιμετωπίσει και τη σχιζοφρένεια. Διπλό στίγμα, του μετανάστη και του αρρώστου, διπλή αγωνία για μια καλύτερη ζωή και μια αποδεκτή κοινωνική ταυτότητα. Δεν έχουν όλες οι ιστορίες την τραγική κατάληξη που αφηγείται το έργο… Αναντίρρητα, όμως, το ταμπού της ψυχικής ασθένειας και η συνεπακόλουθη περιθωριοποίηση του ατόμου που νοσεί είναι παράγοντες που αποτρέπουν τόσο τον ασθενή όσο και την οικογένειά του από να ζητήσει βοήθεια.
Το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε ως Ψυχιατρική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Ρεθύμνου είναι ότι η ψυχική ασθένεια αντιμετωπίζεται.
Αυτό που ίσως να είναι δυσκολότερο να αντιμετωπιστεί είναι το στίγμα, η άγνοια, ο φόβος, η ντροπή και η μοναξιά… Με αφορμή, λοιπόν, αυτή τη σπουδαία παράσταση στο δικό μας Ρέθυμνο, επικοινωνήσαμε με τον κ. Κατσικονούρη, ο οποίος με περισσή γενναιοδωρία μας παραχώρησε το δικαίωμα να δημοσιεύσουμε κάποιες δικές του σκέψεις για το θεατρικό έργο που έγραψε.
Τον ευχαριστούμε θερμά και από καρδιάς».
Λίγα λόγια από το θεατρικό συγγραφέα Βασίλη Κατσικονούρη
Όταν ξεκίνησε να παίζεται το «Γάλα», σε διάφορες συζητήσεις ή σχετικές ερωτήσεις, φοβούμενος μην τυχόν παρεξηγηθεί ως ένα έργο από αυτά που φτιάχνουν οι Αμερικάνοι-έχουν μάλιστα και ειδική κατηγορία γι’ αυτά, έργα για handicapped people τα λένε, βλέπε «Rainman» (Ο άνθρωπος της βροχής), «Ο Σολίστας», «Ένας υπέροχος άνθρωπος», «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», «Το θαύμα της Άννυ Σάλλιβαν» κ.λ.π.-υποστήριζα ότι το «Γάλα» δεν είναι ένα έργο για τη σχιζοφρένεια ή για οποιαδήποτε άλλη διαταραχή του νου και της ψυχής. Η σχιζοφρένεια στο έργο μου χρησιμοποιείται κυρίως μεταφορικά για να δηλώσει ένα είδος ψυχικής σ χ ά σ η ς του ατόμου, ένα διχασμό της ψυχής μεταξύ του εγκλωβισμού σ’ ένα ζοφερό «εδώ» και της νοσταλγίας για ένα ιδεατό «εκεί», επέκεινα που κάποιος (ο καθένας μας ίσως;) λίγο το έζησε, λίγο το ονειρεύτηκε και πολύ το ένιωσε σαν τη μόνη και αυτονόητη αλήθεια, κάπως, όπως τα παιδιά, τα πολύ μικρά παιδιά, το θεωρούν αυτονόητο πως η ζωή δεν έχει τέλος, αλλά είναι απλώς ένα αιώνιο παρόν.
Με έκπληξη οδυνηρή διαπίστωσα πόσο πολλοί άνθρωποι που είδαν το έργο είχαν άνθρωπο δικό τους, ή στο ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον, με παρόμοιο ή παρεμφερές πρόβλημα (ο συγγραφέας εννοεί πρόβλημα ψυχικής υγείας). Το έργο είχε αγγίξει κάτι μύχιο μέσα τους έναν βαθύ πόνο, «εκείνη τη δαγκωματιά στην καρδιά» που λέει και ο Αντώνης μέσα στο έργο. Κι αυτές τις περιπτώσεις, νιώθω πως ο καλλιτέχνης που θέλει να είναι τίμιος με τον εαυτό του δεν τις βιώνει σαν έναν θρίαμβο της τέχνης του. Η τέχνη είναι σαν να σκάβεις σ’ ένα ορυχείο προσπαθώντας να εξορύξεις πολύτιμο ορυκτό. Μέχρι που διαπιστώνεις ότι εκείνο που γυάλιζε πέρα μέσα στο σκοτάδι, δεν ήταν χρυσός, αλλά ένα ζευγάρι μάτια να σε κοιτούν. Κι εκεί πια σταματάς να κάνεις τέχνη. Εκεί σιωπάς. Ή, αν μιλήσεις, μιλάς άμεσα βάζοντας στη μπάντα τα σκαπτικά εργαλεία της όποιας τέχνης σου. Κι αυτό, η αμεσότητα δηλαδή και το άνοιγμα της καρδιάς, είναι κάτι που το χρωστάμε όλοι μας σ’ αυτούς τους ανθρώπους: Ψυχικά ασθενείς και οικείους τους.
Προκόβουν οι κοινωνίες που μπορούν να δεξιώνονται και να αφομοιώνουν δημιουργικά το διαφορετικό. Αυτές που μπορούν ακόμα ν’ αποδέχονται. Κι αν δεν είναι έτοιμες; Αν υπάρχει προκατάληψη; Φόβος; Τότε ας κοιτάξουμε μέσα μας εμείς οι ίδιοι. Ας αρχίσει αυτός ο φαύλος κύκλος να σπάει από εμάς τους ίδιους. «Κόφτο ρε, θα μας παραξηγήσουνε», έλεγε ο Αντώνης στον Λευτέρη. Γιατί ένας ψυχικά ασθενής στην παρέα μπορεί και να μας χαλάει το κέφι ή το image, να μας εκθέτει, να θυμίζει σ’ όλους μας τον άγριο ωκεανό. Έ, ας μας «παραξηγούνε» οι άλλοι όμως. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι που μετράμε τους φίλους μας. Και το αξίζουν αυτό οι άνθρωποι αυτοί. Γιατί είναι οι δικοί μας άνθρωποι, εκείνοι που, αν ήταν καλά, οι ίδιοι θα μας έδιναν ένα ποτήρι νερό και όχι οι διάφορες επιφανειακές σχέσεις με τις οποίες πασχίζουμε να ξεγελάσουμε τη δίψα της ζωής μέσα μας. Αυτό το ποτήρι το νερό ή ένα ποτήρι ζεστό γάλα-«μαλακό», ας τους το δώσουμε πρώτα-πρώτα εμείς, η οικογένειά τους, οι συγγενείς τους, και όποιος άλλος θέλει, ας κάτσει στο ίδιο τραπέζι μαζί μας και μαζί τους.
Και αυτοί οι «άλλοι»; Αυτοί οι τρομεροί «άλλοι»;… Πώς διαπαιδαγωγούνται; Πώς μαθαίνουν ότι δεν έχουν να φοβούνται τίποτα; Εδώ και στις σχέσεις μεταξύ μας εμείς οι «άλλοι» δεν διακινδυνεύουμε τίποτα, πόσο μάλλον να διακινδυνεύσουμε στη σχέση ή στην επαφή με την ψυχική ασθένεια. Κι όμως εδώ είναι που πρέπει να δοθούν οι ευκαιρίες στους ανθρώπους αυτούς να δείξουν ότι κανείς δεν έχει να φοβάται τίποτα, παρά μόνο μήπως χάσει ετοιματζίδικες πεποιθήσεις και στερεότυπα. Εδώ είναι που αρχίζει ο αγώνας κατά του στιγματισμού… εδώ οι συγγενείς συναντώνται και αντιμετωπίζουν το πρόβλημα μαζί, όχι πια σαν ένα ένοχο μυστικό, αλλά στα ίσα, στ’ αλήθεια, μεθοδικά και με αξιοπρέπεια. Έναν (τέτοιον) πληγωμένο νέο άνθρωπο είδαμε σ’ αυτήν εδώ την παράσταση. Δεν σημαίνει βέβαια πως το βάρος του έργου πέφτει αποκλειστικά σ’ αυτόν, τον Λευτέρη. Ανάλογα με το που έχει ο κάθε θεατής τη δικιά του ρωγμή μέσα του, εκεί, πιστεύω, ότι έρχεται και κάθεται η παλάντζα του κάθε έργου. Τον βλέπουμε αυτόν τον άνθρωπο μέσα στο έργο να έχει μια παράφορη, κάποια στιγμή και επιθετική συμπεριφορά. Θέλω να πω μόνο αυτό: Ένα πληγωμένο ζώο όταν καταλάβει πως το φοβούνται, αποθρασύνεται και επιτίθεται. Ένας πληγωμένος άνθρωπος όταν νιώσει πως τον φοβούνται, α π ε λ π ί ζ ε τ α ι. Και τότε μπορεί να κάνει κι αυτός το ίδιο. Όμως όσο ίδιο δείχνει το αποτέλεσμα, τόσο διαφορετική είναι η αιτία: Το ζώο διεκδικεί την επιβίωσή του. Ο άνθρωπος, το πρόσωπό του. Και ο φόβος των άλλων προς αυτόν, τον ακυρώνει ως πρόσωπο. Αντίθετα, η αποδοχή τον κατακυρώνει και τον ολοκληρώνει ως τέτοιο.

Αναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Γέλιο, μια «λέξη» διεθνής , Από έξι εκφράσεις αποτελείται η παγκόσμια γλώσσα των συναισθημάτων ,

Υπάρχει μια παγκόσμια γλώσσα που αποτελείται από έξι βασικές συναισθηματικές εκφράσεις και τη μιλά όλος ο κόσμος. Αυτό είναι το συμπέρασμα ενός πρωτότυπου πειράματος, στο οποίο συμμετείχαν Βρετανοί ερευνητές και μέλη μιας αφρικανικής φυλής, αποκομμένης από τον υπόλοιπο πλανήτη. Το γέλιο, ο θυμός, η αποδοκιμασία, η λύπη, ο φόβος και η έκπληξη εκδηλώνονται με φωνητικούς ήχους, εκφράσεις του προσώπου και χειρονομίες που είναι κοινές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Για να συνταχθεί το λεξικό αυτής της παγκόσμιας γλώσσας χρειάστηκε να προηγηθεί μια σουρεαλιστική συζήτηση ανάμεσα σε καμιά τριανταριά Βρετανούς και άλλους τόσους εκπροσώπους της φυλής Χίμπα στη Ναμίμπια, χωρίς διερμηνείς και υπό το βλέμμα και τα αυτιά μιας ομάδας ψυχολόγων από το University College του Λονδίνου. Οι τελευταίοι παρατήρησαν ότι η μετάδοση των έξι οικουμενικών συναισθηματικών εκφράσεων πραγματοποιήθηκε χωρίς απολύτως κανένα πρόβλημα. «Παρά τις διαφορές στη γλώσσα, τον πολιτισμό και τα ήθη, κάποια χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι κοινά σε ολόκληρο τον κόσμο», σημειώνουν η ψυχολόγος Ντίζα Σάουτερ και η ομάδα της στην επιθεώρηση Ρroceedings of the Νational Αcademy of Sciences. Η Χίμπα είναι μια ημινομαδική φυλή βοσκών που ζει στις βόρειες περιοχές της Ναμίμπια. Τα μέλη της δεν έχουν δει ποτέ ραδιοφωνική ή τηλεοπτική συσκευή, δεν γνωρίζουν τι είναι ο ηλεκτρισμός και δεν διαθέτουν κανένα σύστημα εκπαίδευσης. Το πολιτιστικό χάσμα που τους χωρίζει επομένως από τους Δυτικούς είναι κατά πάσα πιθανότητα το μέγιστο δυνατό πάνω στον πλανήτη. Κι όμως, φορώντας ακουστικά στ΄ αυτιά τους και μ΄ ένα κουμπί κάτω από το δάχτυλό τους, κατάφεραν να αναγνωρίσουν τη φωνή ενός Βρετανού σε διάφορες συναισθηματικές διακυμάνσεις: όταν ήταν λυπημένος, θυμωμένος, έκπληκτος ή χαρούμενος. Το ίδιο κατάφεραν και οι Βρετανοί όταν το πείραμα επαναλήφθηκε στο Λονδίνο. «Τα βασικά συναισθήματα μεταδίδονται με φωνητικούς ήχους που είναι κοινοί στις ανθρώπινες κοινωνίες. Δεν χρειάζεται οι συνομιλητές να γνωρίζουν την ίδια γλώσσα ή να έχουν κοινή κουλτούρα», επισημαίνουν οι Βρετανοί ερευνητές. Η ομάδα του University College κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πιο αναγνωρίσιμη έκφραση των συναισθημάτων μας είναι το γέλιο. Από παλαιότερες μελέτες σε πιθήκους έχει αποδειχθεί ότι τα πρωτεύοντα θηλαστικά έχουν την ιδιότητα να γελούν εάν δεχθούν το κατάλληλο ερέθισμα στις πατούσες ή τις μασχάλες. «Το γέλιο- γράφει η Σάουτερ- είναι μια έκφραση με πολύ βαθιές εξελικτικές ρίζες. Πιθανότητα γεννήθηκε ως φιλοπαίγμων επικοινωνία ανάμεσα στις μητέρες και τα παιδιά». Υπήρχαν, πάντως, και κάποιες εκδηλώσεις συναισθημάτων που δεν αναγνωρίστηκαν στη συνομιλία των δυο ομάδων. Οι εκφράσεις ικανοποίησης από την επίτευξη ενός στόχου, οι φωνητικοί ήχοι με τους οποίους εκδηλώνονται η ανακούφιση και η σεξουαλική ηδονή αποδείχθηκε ότι έχουν λιγότερα- ή και καθόλου- οικουμενικά χαρακτηριστικά
Αναδημοσιευση απο τα Νεα

>Τα παιδια μας και το μελλον τους στα σχολεια,

>Η κοινωνία στην οποία ζούμε, σε μικροεπίπεδο (τοπική) και σε μακροεπίπεδο (εθνική/ευρωπαϊκή και παγκόσμια), αλλάζει διαρκώς. Οι όροι, με τους οποίους διαμορφώθηκαν χθεσινές ιδέες, αντιλήψεις καθώς και ολόκληροι θεσμοί, έχουν πλέον αλλάξει -ή αλλάζουν στο αέναο ταξίδι της εξέλιξης- και πολλές φορές λειτουργούν σαν «άγκυρες» καθηλώνοντας, πρόσκαιρα, τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας.
Μέσα σ’ αυτό το κοινωνικά διαμορφούμενο συνεχές, θεσμοί όπως το σχολείο οφείλουν να ανταποκρίνονται στις κοινωνικές αλλαγές όχι ως αποδέκτες μιας ειλημμένης και τελεσίδικης μεταλλαγής αλλά ως προπομποί αυτής της εξέλιξης.
Το ελληνικό σχολείο σήμερα λειτουργεί ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, της παλιάς και της νέας γενιάς και «κουλτούρας», του χθες και του αύριο. Λειτουργεί μέσα σε ένα δοτό κοινωνικό πλαίσιο σαν μια παθητική αναπαραγωγική μηχανή γνώσεων και στερεοτύπων που κάθε άλλο παρά δυναμική παρουσία έχει στα σημερινά κοινωνικά τεκταινόμενα. Δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του σήμερα για το αύριο, της λειτουργικής προσπάθειας των μαθητών για εξέλιξη και πρόοδο, της διαμόρφωσης συνθηκών για αλλαγή αντίληψης και κουλτούρας. Ζητήματα που θεωρούνται καίρια για την εξέλιξη της κοινωνίας στην σύγχρονη εποχή.
Στα πλαίσια της ευρείας συζήτησης που έχει ξεκινήσει για την Παιδεία και το ρόλο του σχολείου σήμερα, μια διαφορετική θέαση του σχολείου, ενός δυναμικού κοινωνικά διαμορφωτικού σχολείου, δίνει άλλη διάσταση σε αυτό τον κοινωνικό διάλογο. Οι κοινωνικοί όροι του χθες έχουν αλλάξει αλλά το ελληνικό σχολείο παραμένει το ίδιο, αγκυλωμένο σε αντιλήψεις παλαιού τύπου, νόμους και αναλυτικά προγράμματα που διατηρούν μια κοινωνική κατάσταση ίσως -χωρίς να είναι μεμπτό- και για την διατήρηση μιας κοινωνικής συνοχής. Όσες αλλαγές έχουν γίνει δεν έχουν διαμορφωτικό και δυναμικό χαρακτήρα αλλά παραμένουν ανακυκλώσιμες αλλαγές α) στα σχολικά εγχειρίδια με τροποποίηση της διδακτέας ύλης και των αντικειμένων καθώς και β) στον τρόπο διδασκαλίας με διαφορετικού τύπου προσεγγίσεις που έχουν ως άξονα τη διαθεματικότητα και την ομαδοσυνεργατικότητα.
Όλα αυτά μπορούν να θεωρηθούν έωλα, εάν και εφόσον πιστέψουμε ότι η κοινωνία στην οποία ζούμε δεν αλλάζει, ότι το σχολείο επιτελεί το βασικότερο ρόλο του που είναι η κοινωνικοποίηση και η πολύπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών καθώς και ότι οι κοινωνικές αλλαγές συντελούνται με τη συμμετοχή και τη συμβολή όλων μας.
Στις μέρες μας το σχολείο οφείλει να προσδιορίσει τη θέση του μέσα στον κοινωνικό ιστό, του οποίου αποτελεί μέρος και φυσικό αποτέλεσμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του σημερινού σχολείου έγκειται στο θεωρητικό και φιλοσοφικό πλαίσιο που εντοπίζεται στα θεμέλιά του. Ένα πλαίσιο που διαμορφώθηκε σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά δεδομένα είχαν μόλις αλλάξει και υπήρχε ανάγκη για κοινωνική σταθερότητα και άμεσες λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα.
Σήμερα, αν και ζούμε σε μια κοινωνία εξελισσόμενη τεχνολογικά κ.λ.π., αναλωνόμαστε στο να διεκδικούμε τα αυτονόητα. Είναι όντως πρόβλημα όταν δεν υπάρχουν αίθουσες διδασκαλίας, όταν δεν επαρκούν δάσκαλοι -καθηγητές και αναγκάζονται να κλείνουν σχολεία και να ενώνονται τμήματα, όπως και είναι πρόβλημα η μετακίνηση των μεταφερόμενων μαθητών και η σωστή λειτουργία των ολοήμερων σχολείων. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στο ρόλο του σημερινού σχολείου, στην «εντελέχειά» του. Το πρόβλημα αυτό δεν βρίσκεται έξω από την κοινωνική πραγματικότητα αλλά κρύβεται πίσω από αυτή. Εάν διαμορφωθεί το θεωρητικό-φιλοσοφικό πλαίσιο κατάλληλα και αρχίσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην εκπαίδευση (κράτος και εκπαιδευτική κοινότητα) να αντιλαμβάνονται τη σημαντικότητα του ρόλου που επιτελούν τότε θα υπάρξει σταδιακή τροποποίηση της πραγματικότητας που βιώνουμε, μια κοινωνική αλλαγή με προοπτική ένα διαφορετικό μέλλον.
Προτείνεται, λοιπόν, η δημιουργία ενός νέου σχολείου το οποίο θα απευθύνεται στο μαθητή για τον μαθητή, την κοινωνία και τη μεταξύ τους σχέση, που είναι σχέση ζωτικής σημασίας. Ενός σχολείου που θα δίνει έμφαση στην ανάπτυξη των προσωπικών και κοινωνικών δεξιοτήτων (ανάπτυξη της κριτικής και αφαιρετικής σκέψης για τη συγκρότηση χαρακτήρων με ανεπτυγμένο αίσθημα κοινωνικής και ατομικής ευθύνης), την ευαισθητοποίηση σε θέματα περιβάλλοντος και την καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης· ενός σχολείου που δεν θα παραγνωρίζει τις ανάγκες των μαθητών. Ενός σχολείου που θα αναπτύσσει το EQ (Emotional Quota) των μαθητών, δηλ. τη συναισθηματική τους νοημοσύνη, ώστε να είναι σε θέση να κατανοούν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.
Να δοθεί, επιτέλους, προτεραιότητα στην εκπαίδευση με τη δημιουργία ενός σχολείου που θα λειτουργεί πραγματικά ως φορέας κοινωνικοποίησης με απώτερο στόχο την κοινωνική (συνδι)αλλαγή.
Γιώγος ΤρούληςΔάσκαλος (στο 6ο Δημοτικό σχολείο Ρεθύμνου)MSc στις Επιστήμες της Αγωγής.

Αναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Ετικετοσύννεφο