Just another WordPress.com site

Archive for Μαΐου, 2010

>Διεθνής κατακραυγή για τις δολοφονίες των ακτιβιστών,

>

Πλημμυρισμένη από κόσμο η πλατεία Ταξίμ
της Κωνσταντινούπολης ΦΩΤΟ REUTERS


Η Αίγυπτος, η οποία το 1979 έγινε το πρώτο αραβικό κράτος που υπέγραψε ειρηνευτική συνθήκη με το Ισραήλ, κάλεσε σήμερα τον ισραηλινό πρεσβευτή στο υπουργείο Εξωτερικών, μετά την επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων στον στολίσκο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, μετέδωσε η αιγυπτιακή κρατική τηλεόραση.
Η Αίγυπτος κάλεσε στο υπουργείο Εξωτερικών τον ισραηλινό πρεσβευτή στο Κάιρο μετά τα γεγονότα με τον ‘Στολίσκο της Ελευθερίας'», μετέδωσε το δίκτυο Nile TV σε σύντομη ανακοίνωση.
«Στολίσκος της Ελευθερίας» είναι το όνομα που δόθηκε στα πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.
Παράλληλα το υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας ανακοίνωσε σήμερα ότι ο πρεσβευτής του Ισραήλ στο Παρίσι Ντανιέλ Σεκ θα κληθεί σήμερα το απόγευμα για να δώσει εξηγήσεις για τη φονική ισραηλινή επιδρομή κατά του διεθνούς στολίσκου που κατευθυνόταν στη Λωρίδα της Γάζας. Την ίδια στιγμή και ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Μίχαελ Σπίντελεγκερ κάλεσε σήμερα τον πρεσβευτή του Ισραήλ στη Βιένη για να δώσει «εξηγήσεις» για την ισραηλινή επίθεση.
Σύμφωνα με μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες σε ένα από τα πλοία του «Στολίσκου της Ελευθερίας» μπορεί να επέβαιναν επίσης ορισμένοι Αυστριακοί, προστίθεται σε ανακοίνωση του αυστριακού υπουργείου Εξωτερικών, όπου επισημαίνεται ότι η αυστριακή πρεσβεία στο Τελ Αβίβ προσπαθεί να συγκεντρώσει πληροφορίες για το θέμα αυτό.
Την καταδίκη της για την ισραηλινή επίθεση εξέφρασε σήμερα η κυβέρνηση της Πορτογαλίας και ζήτησε την άμεση διεξαγωγή αμερόληπτης έρευνας.
«Η πορτογαλική κυβέρνηση εκφράζει τη βαθειά της λύπη για την απώλεια ανθρωπίνων ζωών, για την υπερβολική χρήση βίας κατά στόχων αμάχων και ζητεί την άμεση διεξαγωγή έρευνας για να αποδοθούν αμερόληπτα ευθύνες», αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.
«Η πορτογαλική κυβέρνηση εκφράζει εκ νέου τη βαθειά της ανησυχία απέναντι στην ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα και ζητεί την πλήρη εφαρμογή της απόφασης 1860 του Συμβουλίου Ασφαλείας και τον σεβασμό του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου», επισημαίνεται στην ίδια ανακοίνωση.
Το «αποτρόπαιο έγκλημα» που διαπράχθηκε από το Ισραήλ καταδικάζει και η Ιορδανία.
«Η Ιορδανία καταδικάζει απερίφραστα το γεγονός ότι άμαχοι γίνονται στόχοι. Δεν υπάρχει δικαιολογία για το Ισραήλ», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος της ιορδανικής κυβέρνησης Νάμπιλ Σαρίφ.
«Ο ισραηλινός επιτετραμμένος στο Αμμάν έλαβε επιστολή διαμαρτυρίας, ενώ η πρεσβεία της Ιορδανίας στο Τελ Αβίβ ενημέρωσε επισήμως την ισραηλινή κυβέρνηση για την καταδίκη αυτής της επίθεσης», προσθέτει ο Σαρίφ, ο οποίος είναι επίσης υπουργός Πληροφόρησης.
Το υπουργείο Εξωτερικών της Ιορδανίας κάλεσε εξάλλου τον πρεσβευτή του Ισραήλ στο Αμμάν Ντάνι Νέβο για να του εκφράζει τη διαμαρτυρία του για τη φονική αυτή επίθεση, δήλωσε άλλος κυβερνητικός αξιωματούχος.
Το Βατικανό εξέφρασε επίσης σήμερα τη «λύπη και την ανησυχία» του για την ισραηλινή στρατιωτική επίθεση.
«Πρόκειται για ένα άκρως οδυνηρό γεγονός, ιδιαίτερα λόγω της μάταιης απώλειας ανθρωπίνων ζωών. Το Βατικανό παρακολουθεί την κατάσταση με μεγάλη προσοχή και ανησυχία», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Βατικανού, πατέρας Φεντερίκο Λομπάρντι.
Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών κάνει λόγο για «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου», ενώ από την Αντίς Αμπέμπα, η Αφρικανική Ενωση δήλωσε συγκλονισμένη από το μακελειό.
Kapistri

>ΝΙΚΟΣ ΖΩΙΔΑΚΗΣ – ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ,

>

>ΝΙΚΟΣ ΖΩΙΔΑΚΗΣ – ΣΟΥΣΤΑ,

>

Μόδα,


Μπεζ παντελόνι, το ισχυρό

Το µπεζ βαµβακερό παντελόνι δηλώνει µε κοµψούς συνδυασµούς την επιστροφή της σπορ άνεσης
Μερικά ρούχα έχουν τυχερό αστέρι. Σχεδιάστηκαν για να µείνουν για πάντα στην πρώτη σειρά της γκαρνταρόµπας. Σε αυτήν την οµάδα υψηλής προτίµησής µας είναι για πάντα το µπεζ βαµβακερό παντελόνι. Στο γλωσσάρι της µόδας είναι γνωστό ως chino και θεωρείται ο αιώνιος συνοδός µιας σπορ εκδροµικής εµφάνισης. Πέρα από τον χρόνο και τις αλλαγές των στυλιστικών διαθέσεων, το παντελόνι αυτό µε την ίσια γραµµή και τις κοφτές βαθιές τσέπες έχει πάρει άδεια για να κυκλοφορεί µε τα πιο αγαπηµένα αξεσουάρ, αλλά και µε τα πιο ιδιαίτερα κοµµάτια που αναδεικνύει η σεζόν.

Ο γενετικός του κώδικας οδηγεί πίσω, στο στρατιωτικό παρελθόν του αγγλικού αποικιακού στρατού. Η φήµη του άρχισε µε τους αµερικανούς στρατιώτες που βρέθηκαν µετά τον ισπανο-αµερικανικό πόλεµο στις Φιλιππίνες και εκτίµησαν τα βαµβακερά παντελόνια, τα οποία οι Φιλιππινέζοι ονόµαζαν chinos.

Οι σύγχρονες µεταγραφές του αρχίζουν από τις πασαρέλες των σχεδιαστών που δανείζονται κλασικές αξίες του ανδρικού ντυσίµατος, για να τις περάσουν πάνω σε γυναικεία σώµατα. Σπορ για πάντα ο χαρακτήρας του, το παντελόνι chino, χωρίς πιέτες, σε ανοιχτή µπεζ, κάµελ, έστω µε έναν τόνο ροζ απόχρωση, εµφανίζεται φέτος ως εκφραστής της άνετης κοµψότητας, έτσι όπως την διαµόρφωσε και την εξέλιξε η αµερικανική µόδα από την εποχή των ’60ς. Ετσι, η αµερικανική παράταξη του πρακτικού πνεύµατος που σκέφτεται την καθηµερινότητα των περισσότερων γυναικών, έβγαλε τα chinos µπροστά και τα παρουσίασε ως το βασικό συστατικό του φετινού καλοκαιρινού cool ντυσίµατος. Αρχικά µε γκρι αθλητικές µπλούζες και µερικές προσθήκες από τις φόρµες των παικτών του µπέιζµπολ, όπως τα σχοινένια κορδόνια αντί για την κλασική ζώνη γύρω από τη µέση. Ετσι το ήθελε ο Αlexander Wang, ο αρχιστυλίστας του new cool, και έτσι το συνέχισαν και τα µοντέλα του Τommy Ηilfiger, αλλά µε γυρισµένα τα µπατζάκια και φορεµένο µε ανοιχτόχρωµο µπλέιζερ σε ανδρική γραµµή και µποτάκια µέχρι τον αστράγαλο µε ψηλό λεπτό τακούνι.

Τα chinos είναι κολακευτικά για τη σιλουέτα, παρά το ότι η γραµµή τους δεν σκοπεύει να εφαρµόσει πάνω στις γυναικείες καµπύλες της περιφέρειας. Κι επειδή κυκλοφορεί και σε γραµµή ραµµένου παντελονιού κατά το δόγµα της Chloe, είναι πιο κοµψό από τα στενά τζιν παντε λόνια που θεωρούνται ο αντίπαλός τους στο καθηµερινό ντύσιµο.

Τα παπούτσια είναι ένα µείζον θέµα στην εµφάνιση του chino για να δείχνει πέρα από κλασικό, εντελώς σύγχρονο, ως στυλιστική έκφραση του 2010. Η παραδοσιακή του συντροφιά είναι ένα ζευγάρι χαµηλά δερµάτινα µοκασίνια. Η µοντέρνα του παρέα είναι τα ψηλά τακούνια, τα πέδιλα µε χοντρά ξύλινα τακούνια, οι σχοινένιες πλατφόρµες. Τα άλλα συνοδευτικά είναι το βαµβακερό πουκάµισο σε στενή ανδρική γραµµή, η µεταξωτή µπλούζα µε βαθύ ντεκολτέ, το σακάκι σε γραµµή λαιµόκοψη µε τετράγωνο κόψιµο, τα λιτά µαλλιά, τα µεγάλα γυαλιά, τα χοντρά κολιέ µε τις χρωµατιστές ηµιπολύτιµες πέτρες και τα περίτεχνα δεσίµατα. Οι σχεδιαστές που η πρότασή τους µας πείθει να παρακολουθούµε τις συλλογές τους, το έχουν συµπεριλάβει στα απαραίτητα για να δουλέψουν το µοντέρνο ανδρόγυνο θηλυκό (βλ. Dries Van Νoten), το σοφιστικέ στυλ µιλιτέρ της Μax Μara, τη νεανική νέο-cool ανέµελη στάση που η Φοίβη Φάιλο προσθέτει στη συλλογή Celine.


Με µια µατιά

Συµπληρώµατα για τη µετεξέλιξη του στυλ των chinos θεωρούνται:

§ τα µεγάλα κοσµήµατα § τα δετά παπούτσια § τα στενά πουκάµισα § οι ζώνες-αλυσίδες § τα τετράγωνα µαντίλια περασµένα σαν ζώνη ανάµεσα
από τις θηλιές
Αναδημοσιευση Απο τα Νεα

>Μιλάει η σιωπηρή πλειοψηφία Είναι νέοι, μορφωμένοι, ικανοί και πρόθυμοι για πολλά. Αρκεί να μην τους μιλήσεις για πολιτική- και πολιτικούς,

>


Μία στάση παρακάτω, στην Πανόρμου, τα καφέ κινούνται «χλιαρά». Στα τραπεζάκια διαβάζουν τα free press. Μια κοπέλα σημειώνει αγγελίες για εργασία. Παρέες νέων συζητούν για τα τρέχοντα: την «Τζούλια», τη Γιουροβίζιον, τον Παναθηναϊκό και τον Μαντέλη. «Μίζες δεν πήρε αυτός;» αναρωτιέται ο Μάκης. «Και να ΄ταν ο μόνος…Φυλακή θα μπει κανένας;» αναρωτιέται ο Γρηγόρης. Αυτή είναι η κατάσταση στην Αθήνα: καζάνι που βράζει, έτοιμο να σκάσει και να κάψει χωρίς διακρίσεις… Το ίδιο εκρηκτικό κλίμα και σε πολλά σπίτια. Δουλειές χάνονται, λογαριασμοί δεν βγαίνουν, οι νέοι (αλλά και οι μεγαλύτεροι πλέον…) πηγαινοέρχονται μάταια σε συνεντεύξεις και κάποιοι ετοιμάζονται για το πρώτο κύμα μετανάστευσης του 21ου αιώνα.

Πολιτικοί επιστήμονες και δημοσκόποι διαπιστώνουν την ταχεία συγκρότηση μιας κρίσιμης μάζας, μιας νέας «σιωπηρής πλειοψηφίας». Αποτελείται από ανθρώπους των πιο παραγωγικών ηλικιών (25-45), με ανώτερη και ανώτατη μόρφωση, οι οποίοι ξεχειλίζουν από οργή για την πορεία της χώρας και έχουν πλήρως απαξιώσει τα κόμματα και το πολιτικό σύστημα. Η συγκεκριμένη πληθυσμική «μαγιά» απέχει από τις δομές αλλά και τις διαδικασίες αυτού του πολιτικοοικονομικού συστήματος και φαίνεται να μη στεναχωριέται καθόλου από το ενδεχόμενο κατάρρευσής του. Αποτελείται μάλιστα κυρίως από γυναίκες…

«Θα βρω δουλειά σε εννέα χρόνια»
Οταν ο Τάσος Μαντέλης ήταν υπουργός Μεταφορών, η κυρία Δέσποινα Πολυχρονίδου πήγαινε ακόμη σχολείο. Σήμερα είναι 26 ετών και εργάζεται στον Τύπο. «Οι συνομήλικοί μου δεν σκέφτονται την περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού,διότι ούτως ή άλλως υποαμείβονται σε άσχετες με τα προσόντα τους δουλειές.Πολλοί φίλοι μου θέλουν να φύγουν.Κάποιοι δουλεύουν όχι για 700,αλλά 400 ευρώ. Αλλοι τα παίρνουν “μαύρα” και τίποτε δεν εγγυάται ότι θα δουλεύουν τον επόμενο μήνα.Ολα βαίνουν προς την κατάρρευση και εκεί πιστεύω ότι θα φτάσουμε» σημειώνει. «Θα το έβρισκα μάλλον καλό αν το σύστημα “κράσαρε” και επανερχόταν στις εργαστηριακές του ρυθμίσεις,προκειμένου να μπουν σε σωστές βάσεις» συμπληρώνει η κυρία Πολυχρονίδου.

Στα Εξάρχεια ένα μέλος της γενιάς των 500 ευρώ μιλάει και βρίζει, όμως αρνείται να μιλήσει επωνύμως. Οχι για λόγους αντισυστημικής κουλτούρας, αλλά διότι αυτές τις ημέρες πηγαινοέρχεται σε συνεντεύξεις για δουλειά και δεν θέλει να προκαλέσει αρνητική εντύπωση σε πιθανούς εργοδότες. Οταν ο κ. Μαντέλης ήταν υπουργός, ο συγκεκριμένος νέος τελείωνε το Δημοτικό. Είναι 24 ετών και κατα φέρνει να βγάζει τον μήνα με τα χίλια ζόρια. «Πολλά παιδιά βρίσκονται στην ίδια φάση…Εξακολουθώ να βιοπορίζομαι από τους γονείς μου.Εχω σταματήσει να αγοράζω τσιγάρα και κάνω στριφτά για λόγους οικονομίας.Κόβω τα πάντα. Χρησιμοποιώ το Skype για να μη βάλω σταθερό τηλέφωνο» λέει. Από το φιλόδοξο μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχε αποφοίτησαν 25 παιδιά. Από αυτά δουλειά πρόλαβαν να βρουν μόνο οι εννέα, «έξι μέσω γνωστών και δυο-τρεις κανονικά» σημειώνει. «Μπορεί να μείνω και εννέα χρόνια άνεργος- έτσι λένε οι στατιστικές» τονίζει.

Η αγωνία των νέων και των οικογενειών τους για μια δουλειά φορτίζει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Κάποιος σε μια συνέντευξη, ερωτηθείς από διευθυντή επιχείρησης για το ποσό με το οποίο θα ήταν ικανοποιημένος, ζήτησε 1.000 ευρώ. «Οχι, δεν είναι έτσι. Αλλαξαν τα πράγματα» του απάντησε. «Ο Αγιος Βασίλης πέθανε» σχολιάζεται φλεγματικά από εργοδότες και εργαζομένους…

«Το σύστημα θέλει γκρέμισμα»
«Τον τελευταίο καιρό είμαι σοκαρισμένη.Συμβαίνουν ανήκουστα πράγματα και φαίνεται να τα εκλαμβάνουν όλοι σαν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου.Επίσης, αυτή η ησυχία είναι ύποπτη και μου προκαλεί φόβο και αστάθεια» λέει η 28χρονη ιδιωτική υπάλληλος κυρία Χρύσα Χωριατέλλη, η οποία βγάζει τον μήνα της με ιδιαίτερη δυσκολία και αναζητεί και δεύτερη δουλειά. «Πάρα πολύς κόσμος αγανακτεί.Εχουν γίνει τόσα πράγματα και κανένας δεν έχει κάνει κάτι.Είμαστε σαστισμένοι και δεν έχουμε καταλάβει τι έχει συμβεί. Οι άνθρωποι είναι σαν να προετοιμάζονται για κάτι μεγάλο.Σαν να κάνει η χώρα το μετέωρο βήμα της» σημειώνει. «Για να πας μπροστάθα πρέπει να τα γκρεμίσεις όλα.Οι βάσεις των ψευδαισθήσεων έπεσαν.Τώρα είμαστε στο σημείο μηδέν» τονίζει.

«Δεν τρέφω αυταπάτες,Το σύστημα δεν μπορεί να γκρεμιστεί από αυτούς που το έχτισαν.Οσο καλές προθέσεις και αν έχουν,δεν πρόκειται να το γκρεμίσουν γιατί είναι αυτοί που το εξέθρεψαν» σχολιάζει ο 45χρονος ιδιωτικός υπάλληλος κ. Θ.Τζήρος. «Αυτή τη στιγμήξαναμπαίνουν οι κανόνες του παιχνιδιού και γίνεται απόπειρα να περάσουμε ξυστά από αυτούς και να βρεθούν τα νέα κόλπα» λέει. «Το σύστημα δεν διορθώνεται με έμπλαστρα,αλλά θέλει γκρέμισμα συθέμελα.Αυτό που γίνεται τώρα απλώς ξεβολεύει κάποιους,αλλά δεν διαλύει τίποτε. Τώρα στοχοποιήθηκαν κάποιοι κλάδοι.Τώρα τους πήραν χαμπάρι;Τόσα χρόνια κάνουν αυτή τη δουλειά. Να πιστέψω ότι θα αλλάξει κάτι;Και ποιος θα φυλάει τους φύλακες;Ο φόβος;Ποιος φόβος;» αναρωτιέται. «Πώς θα ελέγξεις αυτό το πράγμα, όταν έχεις δεχτεί ότι η αγορά απαγορεύεται να ελέγχεται;Ποιος ορίζει ποιο είναι το υπερβολικό; Είναι η ίδια λογική με την οποία κάναμε τα ΚΕΠ για να κάνουν τη δουλειά του δημοσίου υπαλλήλου» σχολιάζει ο κ. Τζήρος.

Μιλάει η σιωπηρή πλειοψηφία Είναι νέοι, μορφωμένοι, ικανοί και πρόθυμοι για πολλά. Αρκεί να μην τους μιλήσεις για πολιτική- και πολιτικούς

Μια βόλτα στους δρόμους της πόλης αρκεί για να αφουγκραστεί κάποιος την οργή μιας μεγάλης μερίδας πολιτών.

Συννεφόκαμα. Η ατμόσφαιρα έξω ζέχνει. Κόσμος πάει κι έρχεται αλαφιασμένος στη λεωφόρο Μεσογείων. Μια παρέα μεσήλικοι περπατούν και βρίζουν τους πολιτικούς. Ενας εξ αυτών δείχνει την – χαμένη ανάμεσα στις πολυκατοικίες- πεζογέφυρα του Σαντιάγο Καλατράβα. «Δείτε τα ρεμάλια.Πέταξαν εκατομμύρια για ένα τίποτα» φωνάζει εκνευρισμένος. Στο μετρό τα βαγόνια είναι μισοάδεια και τα πρόσωπα σκυθρωπά.

Μία στάση παρακάτω, στην Πανόρμου, τα καφέ κινούνται «χλιαρά». Στα τραπεζάκια διαβάζουν τα free press. Μια κοπέλα σημειώνει αγγελίες για εργασία. Παρέες νέων συζητούν για τα τρέχοντα: την «Τζούλια», τη Γιουροβίζιον, τον Παναθηναϊκό και τον Μαντέλη. «Μίζες δεν πήρε αυτός;» αναρωτιέται ο Μάκης. «Και να ΄ταν ο μόνος…Φυλακή θα μπει κανένας;» αναρωτιέται ο Γρηγόρης. Αυτή είναι η κατάσταση στην Αθήνα: καζάνι που βράζει, έτοιμο να σκάσει και να κάψει χωρίς διακρίσεις… Το ίδιο εκρηκτικό κλίμα και σε πολλά σπίτια. Δουλειές χάνονται, λογαριασμοί δεν βγαίνουν, οι νέοι (αλλά και οι μεγαλύτεροι πλέον…) πηγαινοέρχονται μάταια σε συνεντεύξεις και κάποιοι ετοιμάζονται για το πρώτο κύμα μετανάστευσης του 21ου αιώνα.

Πολιτικοί επιστήμονες και δημοσκόποι διαπιστώνουν την ταχεία συγκρότηση μιας κρίσιμης μάζας, μιας νέας «σιωπηρής πλειοψηφίας». Αποτελείται από ανθρώπους των πιο παραγωγικών ηλικιών (25-45), με ανώτερη και ανώτατη μόρφωση, οι οποίοι ξεχειλίζουν από οργή για την πορεία της χώρας και έχουν πλήρως απαξιώσει τα κόμματα και το πολιτικό σύστημα. Η συγκεκριμένη πληθυσμική «μαγιά» απέχει από τις δομές αλλά και τις διαδικασίες αυτού του πολιτικοοικονομικού συστήματος και φαίνεται να μη στεναχωριέται καθόλου από το ενδεχόμενο κατάρρευσής του. Αποτελείται μάλιστα κυρίως από γυναίκες…

«Θα βρω δουλειά σε εννέα χρόνια»
Οταν ο Τάσος Μαντέλης ήταν υπουργός Μεταφορών, η κυρία Δέσποινα Πολυχρονίδου πήγαινε ακόμη σχολείο. Σήμερα είναι 26 ετών και εργάζεται στον Τύπο. «Οι συνομήλικοί μου δεν σκέφτονται την περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού,διότι ούτως ή άλλως υποαμείβονται σε άσχετες με τα προσόντα τους δουλειές.Πολλοί φίλοι μου θέλουν να φύγουν.Κάποιοι δουλεύουν όχι για 700,αλλά 400 ευρώ. Αλλοι τα παίρνουν “μαύρα” και τίποτε δεν εγγυάται ότι θα δουλεύουν τον επόμενο μήνα.Ολα βαίνουν προς την κατάρρευση και εκεί πιστεύω ότι θα φτάσουμε» σημειώνει. «Θα το έβρισκα μάλλον καλό αν το σύστημα “κράσαρε” και επανερχόταν στις εργαστηριακές του ρυθμίσεις,προκειμένου να μπουν σε σωστές βάσεις» συμπληρώνει η κυρία Πολυχρονίδου.

Στα Εξάρχεια ένα μέλος της γενιάς των 500 ευρώ μιλάει και βρίζει, όμως αρνείται να μιλήσει επωνύμως. Οχι για λόγους αντισυστημικής κουλτούρας, αλλά διότι αυτές τις ημέρες πηγαινοέρχεται σε συνεντεύξεις για δουλειά και δεν θέλει να προκαλέσει αρνητική εντύπωση σε πιθανούς εργοδότες. Οταν ο κ. Μαντέλης ήταν υπουργός, ο συγκεκριμένος νέος τελείωνε το Δημοτικό. Είναι 24 ετών και κατα φέρνει να βγάζει τον μήνα με τα χίλια ζόρια. «Πολλά παιδιά βρίσκονται στην ίδια φάση…Εξακολουθώ να βιοπορίζομαι από τους γονείς μου.Εχω σταματήσει να αγοράζω τσιγάρα και κάνω στριφτά για λόγους οικονομίας.Κόβω τα πάντα. Χρησιμοποιώ το Skype για να μη βάλω σταθερό τηλέφωνο» λέει. Από το φιλόδοξο μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο οποίο συμμετείχε αποφοίτησαν 25 παιδιά. Από αυτά δουλειά πρόλαβαν να βρουν μόνο οι εννέα, «έξι μέσω γνωστών και δυο-τρεις κανονικά» σημειώνει. «Μπορεί να μείνω και εννέα χρόνια άνεργος- έτσι λένε οι στατιστικές» τονίζει.

Η αγωνία των νέων και των οικογενειών τους για μια δουλειά φορτίζει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Κάποιος σε μια συνέντευξη, ερωτηθείς από διευθυντή επιχείρησης για το ποσό με το οποίο θα ήταν ικανοποιημένος, ζήτησε 1.000 ευρώ. «Οχι, δεν είναι έτσι. Αλλαξαν τα πράγματα» του απάντησε. «Ο Αγιος Βασίλης πέθανε» σχολιάζεται φλεγματικά από εργοδότες και εργαζομένους…

«Το σύστημα θέλει γκρέμισμα»
«Τον τελευταίο καιρό είμαι σοκαρισμένη.Συμβαίνουν ανήκουστα πράγματα και φαίνεται να τα εκλαμβάνουν όλοι σαν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου.Επίσης, αυτή η ησυχία είναι ύποπτη και μου προκαλεί φόβο και αστάθεια» λέει η 28χρονη ιδιωτική υπάλληλος κυρία Χρύσα Χωριατέλλη, η οποία βγάζει τον μήνα της με ιδιαίτερη δυσκολία και αναζητεί και δεύτερη δουλειά. «Πάρα πολύς κόσμος αγανακτεί.Εχουν γίνει τόσα πράγματα και κανένας δεν έχει κάνει κάτι.Είμαστε σαστισμένοι και δεν έχουμε καταλάβει τι έχει συμβεί. Οι άνθρωποι είναι σαν να προετοιμάζονται για κάτι μεγάλο.Σαν να κάνει η χώρα το μετέωρο βήμα της» σημειώνει. «Για να πας μπροστάθα πρέπει να τα γκρεμίσεις όλα.Οι βάσεις των ψευδαισθήσεων έπεσαν.Τώρα είμαστε στο σημείο μηδέν» τονίζει.

«Δεν τρέφω αυταπάτες,Το σύστημα δεν μπορεί να γκρεμιστεί από αυτούς που το έχτισαν.Οσο καλές προθέσεις και αν έχουν,δεν πρόκειται να το γκρεμίσουν γιατί είναι αυτοί που το εξέθρεψαν» σχολιάζει ο 45χρονος ιδιωτικός υπάλληλος κ. Θ.Τζήρος. «Αυτή τη στιγμήξαναμπαίνουν οι κανόνες του παιχνιδιού και γίνεται απόπειρα να περάσουμε ξυστά από αυτούς και να βρεθούν τα νέα κόλπα» λέει. «Το σύστημα δεν διορθώνεται με έμπλαστρα,αλλά θέλει γκρέμισμα συθέμελα.Αυτό που γίνεται τώρα απλώς ξεβολεύει κάποιους,αλλά δεν διαλύει τίποτε. Τώρα στοχοποιήθηκαν κάποιοι κλάδοι.Τώρα τους πήραν χαμπάρι;Τόσα χρόνια κάνουν αυτή τη δουλειά. Να πιστέψω ότι θα αλλάξει κάτι;Και ποιος θα φυλάει τους φύλακες;Ο φόβος;Ποιος φόβος;» αναρωτιέται. «Πώς θα ελέγξεις αυτό το πράγμα, όταν έχεις δεχτεί ότι η αγορά απαγορεύεται να ελέγχεται;Ποιος ορίζει ποιο είναι το υπερβολικό; Είναι η ίδια λογική με την οποία κάναμε τα ΚΕΠ για να κάνουν τη δουλειά του δημοσίου υπαλλήλου» σχολιάζει ο κ. Τζήρος.

>Oταν δεν εχουμε Κοινωνικο Κρατος,

>

Εικόνα

Προς κ.κ. Ι. Χασαπόπουλο και Μ. Αναγνωστάκη.

Κύριοι,

Σας παρακαλούμε πολύ να ασχοληθείτε με το εξής θέμα:



Εδώ και πάρα πολλά χρόνια η Νομαρχία Ανατολικής Αττικήςδιαθέτει τις κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα για τα Άτομα με Αναπηρία. Περίπου 800 άτομα κάνουν τις διακοπές τους σε δύο 15νθήμερα μέσα στον Ιούλιο.

Εμείς είμαστε ένας από τους Συλλόγους που ασκούσαμε για τα παιδιά μας αυτό το δικαίωμα (Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία <>, ΤΗΛ. 6973386319).

Πρέπει να ξέρετε ότι όλα αυτά τα παιδιά είτε σε καροτσάκια είτε με άλλες διάφορες αναπηρίες το καθένα περιμένουν όλο το χρόνο αυτό το δεκαπενθήμερο του Ιουλίου για να βρεθούν όλα μαζί και περάσουν όμορφα. Είναι το όνειρό τους.

Σήμερα η ΠΟΣΓΚΑμεΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Ατόμων με Αναπηρία) μας ενημέρωσε ότι η Νομαρχία Ανατολικής Αττικής κόβει αυτό το προνόμιο των παιδιών μας.

Δεν τολμούμε να το πούμε στα παιδιά μας. Τους σκοτώνουμε ένα από τα ελάχιστα όνειρα για τα οποίας ζούνε όλο το χρόνο.

Τι να κάνουμε; Να τα πάρουμε τον Ιούλιο και να πάμε να κατασκηνώσουμε έξω από τη Βουλή;

Oταν δεν εχουμε Κοινωνικο Κρατος,

Εικόνα

Προς κ.κ. Ι. Χασαπόπουλο και Μ. Αναγνωστάκη.

Κύριοι,

Σας παρακαλούμε πολύ να ασχοληθείτε με το εξής θέμα:



Εδώ και πάρα πολλά χρόνια η Νομαρχία Ανατολικής Αττικήςδιαθέτει τις κατασκηνώσεις του Αγίου Ανδρέα για τα Άτομα με Αναπηρία. Περίπου 800 άτομα κάνουν τις διακοπές τους σε δύο 15νθήμερα μέσα στον Ιούλιο.

Εμείς είμαστε ένας από τους Συλλόγους που ασκούσαμε για τα παιδιά μας αυτό το δικαίωμα (Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αναπηρία <>, ΤΗΛ. 6973386319).

Πρέπει να ξέρετε ότι όλα αυτά τα παιδιά είτε σε καροτσάκια είτε με άλλες διάφορες αναπηρίες το καθένα περιμένουν όλο το χρόνο αυτό το δεκαπενθήμερο του Ιουλίου για να βρεθούν όλα μαζί και περάσουν όμορφα. Είναι το όνειρό τους.

Σήμερα η ΠΟΣΓΚΑμεΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Ατόμων με Αναπηρία) μας ενημέρωσε ότι η Νομαρχία Ανατολικής Αττικής κόβει αυτό το προνόμιο των παιδιών μας.

Δεν τολμούμε να το πούμε στα παιδιά μας. Τους σκοτώνουμε ένα από τα ελάχιστα όνειρα για τα οποίας ζούνε όλο το χρόνο.

Τι να κάνουμε; Να τα πάρουμε τον Ιούλιο και να πάμε να κατασκηνώσουμε έξω από τη Βουλή;

>Στόχος η ανάδειξή του σε ένα σύγχρονο ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο,

>Νέα εκθέματα η δωρεά του Ανδρέα Τσουδερού και ένα κανόνι από Ενετικό καράβι

Άνοιξε και φέτος το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο του Ρεθύμνου. Στις συλλογές του έχουν προστεθεί λυχνάρια και αλλά πήλινα του 1ου-5ου αι. π.χ. Δωρεά του Ανδρέα Τσουδερού και ένα κανόνι από Ενετικό καράβι. Ώρες επισκέψεως 9.30-2.15 κάθε μέρα πλην Κυριακης.

To Iστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Ρεθύμνης (Ι.Λ.Μ.Ρ.) είναι ίδρυμα κοινωφελές, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου. Ιδρύθηκε το 1974 από τη Φαλή Γ. Βογιατζάκη και τον Χριστόφορο Ι. Σταυρουλάκη με σκοπό την έρευνα και συγκέντρωση ιστορικού και λαογραφικού υλικού της Κρήτης και ιδιαίτερα του νομού Ρεθύμνου, τη λειτουργία μουσείου και τη δημιουργία ενδιαφέροντος για τη μελέτη και συνέχιση της κρητικής παράδοσης.

Οι συλλογές του μουσείου προέρχονται από δωρεές και αγορές και περιλαμβάνουν περισσότερα από 5.000 αντικείμενα. Οι λαογραφικές συλλογές αποτελούνται από υφαντά, κεντήματα, δαντέλες, φορεσιές, καλάθια, κεραμικά, αντικείμενα μεταλλοτεχνίας, αγροτικά εργαλεία και εργαλεία παραδοσιακών επαγγελμάτων (χαλκουργού, πεταλωτή, μαχαιροποιού, σαμαροποιού, τσαγκάρη). Επίσης στις συλλογές του μουσείου περιλαμβάνονται νομίσματα, ιστορικά έγγραφα, φωτογραφίες, χάρτες, λάβαρα, όπλα, κ.ά.

Το μουσείο λειτουργεί σε ιδιόκτητο βενετσιάνικο κτίριο του 17ου αι. (δωρεά της προέδρου του κυρίας Φαλής Γ. Βογιατζάκη) το οποίο έχει χαρακτηριστεί από το υπουργείο Πολιτισμού ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Αποτελεί ένα θαυμάσιο δείγμα αστικής κατοικίας της τελευταίας φάσης της Βενετοκρατίας στην Κρήτη, σε ρυθμό αναγεννησιακό, όπως διαμορφώθηκε από τον παραδοσιακό μάστορα.

Το κτίριο χαρακτηρίζεται από τις πέτρινες σκάλες, τον οντά με δύο σειρές βενετσιάνικα πελεκητά παράθυρα και την κουζίνα με την καμινάδα.

Με πίστη στη δύναμη της παράδοσης που βασίστηκε στο φυσικό τρόπο ζωής του ανθρώπου, το Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο Ρεθύμνου (Ι.Λ.Μ.Ρ.) έχει σαν στόχο τη διάσωση και διάδοση του Κρητικού λαϊκού πολιτισμού όχι ως ιστορικού στοιχείου του παρελθόντος αλλά ως στοιχείου που μέσα στην πορεία της ανθρώπινης σκέψης θα εμπνέει και θα εμπλουτίζει την ανθρώπινη ζωή.

Στόχος ένα σύγχρονο ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο

Για τους βασικούς στόχους λειτουργίας του μουσείου η κυρία Φαλή Βογιατζάκη στην οποία οφείλεται το απόκτημα αυτό του Ρεθύμνου αναφέρει:

«Το βενετσιάνικο κτίριο του ιδρύματος, ιστορικό διατηρητέο μνημείο του 17ου αι., προσφέρει τον ιδεώδη χώρο για την παρουσίαση των συλλογών του ενώ παράλληλα η λειτουργία του μουσείου συμβάλλει στην προστασία του μνημείου. Οι εκθεσιακοί χώροι του μουσείου (μόνιμη έκθεση) εκτείνονται σε πέντε (5) αίθουσες και περιλαμβάνουν κυρίως αντικείμενα της παραδοσιακής χειροτεχνίας και λαϊκής τέχνης. Στόχος του Ιστορικού-Λαογραφικού Μουσείου Ρεθύμνης είναι να εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο ερευνητικό και εκπαιδευτικό κέντρο για τη διάσωση του λαϊκού πολιτισμού της Κρήτης ενώ με διεθνή συνεργασία θα αναζητήσει και θα προβάλει τις κοινές αξίες των λαών που αποτελούν πανανθρώπινη κληρονομιά.

Στην αίθουσα Ι τα υφαντά που εκτίθενται χρονολογούνται από τον 19ο και 20ο αι. Είναι υφασμένα με λινάρι, βαμβάκι, μαλλί και μετάξι, ανήκουν σε διάφορες περιοχές της Κρήτης και παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία στην τεχνική και τα χρώματα. Στις προθήκες διακρίνονται κιλίμια, πατανίες, χιράμια, βούργιες, πετσέτες, τραπε­ ζομάντιλα και κρεββατόγυροι. Στην αίθουσα ΙΙ εκτίθενται αντικείμενα κεντητικής και κλώστινων συνθέσεων-δαντέλες. Δύο κεντημένοι ποδόγυροι του 17ου και 18ου αι. είναι χαρακτηριστικοί της υψηλής κεντητικής τέχνης στην Κρήτη αυτή την εποχή, βυζαντινής παράδοσης. Στην νεώτερη κεντητική του 20ου αι. παρουσιάζεται το έργο της Ρεθεμνιώτισσας Χρυσής Αγγελιδάκη και η προσπάθειά της να περάσει το ρεθεμνιώτικο υφαντό στο κέντημα και ιδιαίτερα τα σχέδια που γνώριζε από κιλίμια. Οι δαντέλες έχουν μακραίωνη παράδοση στην Κρήτη. Οι τρόποι και οι τεχνικές για τη διαπλοκή και την πλέξη της κλωστής, διαφυλάχτηκαν έως τις μέρες μας και παρουσιάζονται κατά τεχνικές. Ακόμη στην αίθουσα ΙΙ εκτίθενται δείγματα της ασπρορουχικής που συνόδευε την αστική προίκα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αι. Στην αίθουσα ΙΙΙ εκτίθενται αντικείμενα καλαθοπλεκτικής και κεραμικής καθώς και οι τρόποι και τα εργαλεία κατασκευής τους.

Η τέχνη της καλαθοπλεκτικής είναι από τους παλαιότερους κλάδους της χειροτεχνίας.

Η πλούσια φύση της Κρήτης έδωσε ποικίλα υλικά, όπως καλέμι, αγρελιά, ιτιά, το στέλεχος από το στάρι (ράπα) κ.ά. για να δημιουργήσουν οι τεχνίτες με λιγοστά εργαλεία διάφορα μεγέθη και σχήματα καλαθιών προσαρμοσμένα στις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων του νησιού.

Η τεχνική ποικίλλει στα διάφορα είδη καλαθιών και σε περιοχές της Κρήτης. Στο νομό Ρεθύμνης γνωστά κέντρα αγγειοπλαστικής υπήρξαν η Καρωτή και οι Μαργαρίτες.

Αναπαραστάσεις του παραδοσιακού ποδοκίνητου «τροχού», όπου ο αγγειοπλάστης κατασκευάζει μικρά αγγεία, πιθάρια και άλλα μεγάλα αγγεία, πληροφορούν τον επισκέπτη για την τέχνη αυτή που κράτησε μια σταθερή πορεία από τη Μινωική εποχή μέχρι σήμερα. Εκτίθενται μικρά και μεγάλα αγγεία, χωρισμένα σε ενότητες. Αγγεία για το νερό, για το κρασί και τη ρακή, ειδικά αγγεία για την τροφή, για το λάδι, για την κτηνοτροφία και διάφορες άλλες χρήσεις. Ιδιαίτερη ενότητα αποτελούν τα κεραμικά είδη που χρησιμοποιούσαν στη μελισσοκομία. Η αίθουσα ΙV είναι αφιερωμένη στις παραδοσιακές καλλιέργειες και το Ρεθεμνιώτικο παραδοσιακό «Ψωμί».

Εκεί είναι συγκεντρωμένα τα παραδοσιακά εργαλεία της καλλιέργειας και της συγκομιδής των δημητριακών καρπών, τα εργαλεία για το άλεσμα του καρπού και για το ζύμωμα και το φούρνισμα του ψωμιού. Τέλος, στην αίθουσα V παρουσιάζονται τα παραδοσιακά επαγγέλματα του χαλκουργού, του σαμαροποιού, του πεταλωτή και του μαχαιροποιού. Το μουσείο διαθέτει ακόμη αίθουσα για εκπαιδευτικά προγράμματα, διαλέξεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, εξοπλισμένη με σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα. Εκεί λειτουργεί σήμερα έκθεση αστικής λαογραφίας με θέμα «Το Ρέθυμνο από το 1898 έως το 1913. Από την Κρητική Πολιτεία στην Ένωση», στην οποία παρουσιάζεται η πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης την περίοδο αυτή. Στις δραστηριότητες του μουσείου περιλαμβάνονται εκπαιδευτικά μαθήματα για σχολικές ομάδες, εκθέσεις, διαλέξεις και εκδόσεις.

Aναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Μποµπ Ντίλαν: Από το Α έως το Ω ,


Βγαίνει στη σκηνή σαν να θέλει να κρυφτεί. Με το κεφάλι χαµηλά, χωµένο σχεδόν µέσα στον γιακά του, και µε µικρά, συνεσταλµένα βήµατα. Καµιά σχέση µε ταρατατζούµ είσοδο ροκ ειδώλων. Αν µπορούσε θα είχε µεταµορφωθεί σε καπνό για να µας ξεγελάει…

Οµέγιστος των τραγουδοποιών ή ένας κατεργάρης, ο οποίος αυτό που κάνει σε όλη του τη ζωή είναι να κλέβει ιδέες και να τις κεντάει για πάρτη του. Ολα αυτά µε πλήρη αίσθηση των καιρών, ή µόνο του δικού του ενστίκτου. Με την πανέξυπνη τακτική του να αντιστέκεται χαλαρά σε όσα και όσους πάνε να τον προσδιορίσουν. Και µε έναν οµολογουµένως αξιοθαύµαστο τρόπο που έχει, να µη συµφωνεί ούτε καν µε τον εαυτό του. Χαρά του να πλέκει πέπλα µυστηρίου. Από τα 60s έως τώρα, χωρίς σταµατηµό. Εµφανίστηκε νεαρός στις παρέες του Γκρίνγουιτς Βίλατζ σαν ένας µυστήριος τύπος που κουβαλάει πολλές εµπειρίες στον σάκο του, ενώ ο πονηρός είχε πάρει µόνο το λεωφορείο από τη Μινεσότα για να φτάσει µέχρι εκεί. Γίνεται η φωνή µιας γενιάς (µιας; Θα αστειεύεστε!) και το µόνο που λέει πως θέλει είναι η ησυχία του.

«Like a rolling stone» και «Τhe answer is blowing in the wind». Παίζει σε διαφήµιση της Victoria Secret. Κάνει τις καλύτερες εκποµπές στο ραδιόφωνο και δεν έχει παίξει ποτέ ούτε ένα τραγούδι του. Οσες φορές τον έχω δει «ζωντανά» µπροστά µου προσπαθώ να καταλάβω. Πώς αυτός ο µεσόκοπος κύριος, που αν τον πετύχαινες µια άσχηµη µέρα θα σηκωνόσουν να του δώσεις τη θέση στο Μετρό, είναι τόσο επίκαιρος όσο το ΔΝΤ.

Σχεδόν κάθε χρόνο βγάζει καινούργιο δίσκο – στο ενδιάµεσο τσιµπάει κάτι από τα παλιά, ασυµµάζευτα κι ακυκλοφόρητα, και τα κυκλοφορεί για το φανατικό κοινό του, παλιό και νέο.

Δηλώνει την υποστήριξή του στον Οµπάµα αλλά του ασκεί κριτική, κολλάει στον τοίχο τη δισκογραφία για το χάλι της και τον νοιάζει µόνο να µαζέψει την παρέα (τους καλύτερους µουσικούς παρακαλώ) να βγουν και να παίξουν το επόµενο βράδυ.

Πού καταλήγει; «Δεν είµαι αυτός!». Ενα σας λέω: είναι αυτός και χίλιοι ακόµα. Πάρτε τα γράµµατα µε σειρά αλφαβητική:

Αµερική: Η παράδοσή της, µουσική και λογοτεχνική, η κουλτούρα του δρόµου, τα παλιά µπλουζ και η φολκ, ο Γούντι Γκάρθι, ο Τσακ Μπέρι, ο Ουίτµαν και ο Κέρουακ, ποίηση και ροκ εν ρολ – η µεγάλη δεξαµενή της έµπνευσής του. Και πώς ο «θείος Μποµπ» έγινε από φολκ τραγουδιστής, ποιητής σπουδαίος.

Βootleg Series: Τo 1991 βγαίνει το πρώτο κεφάλαιο. Και καλά κρατεί η σειρά µε ακυκλοφόρητα κοµµάτια, σπάνιες ηχογραφήσεις, λάιβ και αλλιώτικα από όσα πήρε ο άνεµος και τα ξανάφερε πίσω.

Γούντι Γκάθρι: Η µεγάλη του επιρροή.

Στον φολκ µουσικό βρίσκονται οι ρίζες του. Στο «Last thoughts on Woody Guthrie» λέει για τον Γκάθρι τον οποίο πήγε και επισκέφθηκε στο νοσοκοµείο. «Υou can either go to the church of your choice/Οr you can go to Βrooklyn State Ηospital/Υou’ll find God in the church of your choice/Υou’ll find Woody Guthrie in Βrooklyn State Ηospital».

Δεν τελειώνει ποτέ: Η Νever Εnding Τour, η περιοδεία του που άρχισε το 1988. Μουσικοί πάνε κι έρχονται, συνεχώς εκείνος αλλάζει τα τραγούδια – αλλά δεν βλέπει τον λόγο να αλλάξει το όνοµα στην περιοδεία του.

Σωστό κι αυτό.

Εxpecting Rain: Το σάιτ που παρακολουθεί την κίνηση Ντίλαν σε όλο τον πλανήτη. Απαραίτητη επίσκεψη των φαν σε καθηµερινή βάση (www.expectingrain.com)

Ζωγραφική: Υποκύπτουν και οι γκαλερί, στο ταλέντο του. Μια νέα συλλογή από σχέδια (που ζωγράφιζε ενώ βρισκόταν σε τουρνέ από το 1989 έως το 1992) από τη σειρά «Τhe drawn blank series», µε την υπογραφή του καλλιτέχνη, παρουσιάζονται σε επιλεγµένες βρετανικές γκαλερί από αυτή την εβδοµάδα.

Ηλεκτρισµός: Το 1964 σοκάρει τους θαυµαστές του, όταν στο Φολκ Φεστιβάλ του Νιούπορτ βάζει την κιθάρα του στην πρίζα – και ηλεκτρισµό στον µέχρι τότε «ακουστικό» ήχο του. Πέφτει κλάµα και οργή στο κοινό. Θα τον πουν και «Ιούδα». Ετσι µετρούσαν τότε τα πράγµατα.

Θεός: Τον ψάχνει µε θέρµη στα άλµπουµ του «Slow train coming saved» και στη θολή εποχή της δεκαετίας του ’80.

«Ιt ain’t me babe» τραγουδάει το 1964, στο «Αnother Side of Βob Dylan». Κατά κάποιον τρόπο, το µότο του. Ωραίο και πρακτικό για τον µετέπειτα βίο.

Κάντρι: Μαζί µε τη φολκ, τα µπλουζ και το ροκ εν ρολ αποτελεί τη βάση της µουσικής του. «Παίζουµε µε την µπάντα µου διαφορετική µουσική από οποιονδήποτε άλλο. Δεν νοµίζω ότι θα ακούσετε αυτό που κάνω ποτέ ξανά. Αλλά, από την άλλη, πιστεύω πως τα πράγµατα φτάνουν σε καθέναν µας τη στιγµή που µπορεί να κάνουµε κάτι µ’ αυτά», λέει πριν από περίπου έναν χρόνο.

«Like a rolling stone»: Τι πιο Ντίλαν από αυτό, από το κλασικό «Ηighway 61 Revisited» του 1965: «Ηow does it feel to be on your own, with no direction home/ like a complete alone/ like a rolling stone»; «Χτύπησε» φλέβα ο κατεργάρης.

Μπαέζ: Η Τζόαν Μπαέζ ήταν η γυναίκα που του άνοιξε τον δρόµο ώστε να σταθεί µπροστά στις συναυλίες υπέρ των κοινωνικών δικαιωµάτων και διαµαρτυρίας κατά του πολέµου στο Βιετνάµ. Ερωτας και επανάσταση.

Ντουλούθ Μινεσότα: Εκεί γεννιέται ο Ρόµπερτ Αλεν Ζίµερµαν, στις 24 Μαΐου. Πριν από πέντε ηµέρες έγινε 69 χρονών. Ξαφνιάζει τον κόσµο: Πότε κάνοντας διαφήµιση για τις αγαπηµένες του Κάντιλακ, πότε για τα σέξι εσώρουχα. Και πού ’σαι ακόµη!

«Οh mercy»: Εκεί που κάποιοι µιλάνε για τέλος της έµπνευσης, το «Οh mercy» (το 1989) ανοίγει την πόρτα δυναµικής επιστροφής. Εδώ είµαστε πάλι.

Πικάπ νέας γενιάς, αφού ο Μποµπ κυκλοφορεί και σε ρεµίξ. Ο Μαρκ Ρόνσον παίρνει το «Μost likely you go your way (and Ι’ll go mine)» και το στέλνει στα κλαµπ.

Ραδιόφωνο: Οι εκποµπές του στο ΧΜ Radio είναι ένα µείγµα από εξαιρετικές µουσικές – κυρίως από τα 60s και πριν – χιούµορ, πληροφορίες γύρω από µουσική, Ιστορία και άλλα πολλά, ανάλογα µε το «θέµα» της κάθε εκποµπής. Τραγούδια για πόλεις, φαγητά, ποτά, παπούτσια, τον Θεό ή τον Διάβολο. Ποτέ, όµως, δικά του.

Συνέδρια: Πανεπιστηµιακοί, ανεξάρτητοι µελετητές και απλοί φαν συναντιούνται κάθε τόσο για να µελετήσουν τα µυστήρια του δηµιουργού. Και να πάρουν το δίπλωµά τους σε Ντιλαν-ικές σπουδές.

«Τhe times they are-a-changing»: Οι καιροί αλλάζουν. Πόσες φορές πρέπει να το πει ο άνθρωπος;

Υστερία: Δεν τα πάει καθόλου καλά µε αυτό. Και το λέει: «Με διαφήµιζαν συνεχώς ως εκπρόσωπο, ως εκφραστή, ως συνείδηση µιας ολόκληρης γενιάς. Πολύ αστείο. Το µόνο που είχα κάνει ήταν να τραγουδήσω τραγούδια απολύτως ειλικρινή, που εξέφραζαν µια δυναµική καινούργια πραγµατικότητα» («Η ζωή µου», Εκδ. Μεταίχµιο).

Φαν: Μια κατηγορία από µόνος του ο φαν του Ντίλαν. Εχει να µελετήσει τόµους, να αποκρυπτογραφήσει τόνους, να ερµηνεύσει κινήσεις και να δέχεται κι από πάνω το είδωλό του να του γυρίζει την πλάτη.

Χριστούγεννα: Είπε µέχρι και τα κάλαντα. Στο «Christmas in the heart». Και το διασκέδασε αφάνταστα, όπως µπορεί κανείς να δει στα βιντεοκλίπ του δίσκου.

Ψέµα: «Ο Μποµπ είναι µια απάτη, είναι ψεύτικος και λογοκλόπος». Ετσι τον στόλισε η Τζόνι Μίτσελ σε µια πρόσφατη συ νέντευξή της. Υπόχρεος… Ω Ωρα για λάιβ: Εχει δώσει συναυλίες στην Αθήνα το 1989, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, και δύο το 1993 στον Λυκαβηττό. Απόψε θα είναι στο «Τerra Vibe» της Μαλακάσας (εισιτήρια 50 ευρώ στο ταµείο).


«Με έκανε να µάθω κιθάρα»

«Για τους περισσότερους από εµάς ο Μποµπ Ντίλαν συµβολίζει την άρνηση, τη διαµαρτυρία, τη φωνή των αδικηµένων. Από την άλλη, έχει περιγράψει τον έρωτα µέσα από τραγούδια, µε ισάξια στιχουργική δύναµη. Για να περιγράψω όµως τη δική µου, “προσωπική” σχέση µε τον Μποµπ Ντίλαν, θα γυρίσω λίγο πίσω. Στην ηλικία των 12 ετών, όταν ήµουν µαθητής στο Μουσικό Γυµνάσιο. Στο πλαίσιο των µαθηµάτων Ελεύθερης Εκφρασης έτυχε να ακούσω από τον καθηγητή ακουστικής κιθάρας και φυσαρµόνικας το “Βlowing in the wind”. Περιττό να πω πως ήταν ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που είχα ακούσει µέχρι τότε. Κάτι η µελωδία, κάτι αυτά που πρόλαβα να καταλάβω από τους στίχους, και αµέσως βρήκα τον λόγο που έψαχνα για να µάθω κιθάρα. Θέλω να αποφύγω τις βαριές λέξεις και γι΄αυτό δεν θα τον χαρακτηρίσω ως είδωλό µου. Θα τον περιγράφω όµως πάντα ως τον άνθρωπο που µου έµαθε τη δύναµη του κοινωνικού στίχου και που επηρέασε βαθιά την όποια οπτική είχα για τη µουσική και τη δύναµή της».

«Πρέπει να τον δεις µία φορά»

«Αν ο αέρας σάς στείλει στη συναυλία του Μποµπ Ντίλαν, θα γίνετε µάρτυρες της δυναµικής που εκπέµπει αυτός ο µικρόσωµος άντρας µέσα από τους στίχους και τα τραγούδια του εδώ και τουλάχιστον πέντε δεκαετίες.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, δεύτερη σκέψη – για µένα ήταν µία από τις κορυφαίες συναυλίες η τελευταία φορά που τον είδα. Και αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως, λογικά, µάλλον δεν θα έχουµε άλλη ευκαιρία να ξαναδούµε στη χώρα µας αυτόν τον µεγάλο τραγουδοποιό. Ο Μποµπ Ντίλαν ανήκει σε αυτούς τους πολύ σπουδαίους καλλιτέχνες τους οποίους πρέπει κάποιος να έχει δει έστω και µία φορά στη ζωή του».
Αναδημοσιευση Απο Τα Νεα

Ετικετοσύννεφο