Just another WordPress.com site

Archive for Ιουλίου, 2010

>Θα τιμηθεί ο Ψαραντώνης στις εκδηλώσεις του δήμου Άνω Σύρου,

>

Το φεστιβάλ του δήμου Άνω Σύρου «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» τιμά φέτος τρεις σπουδαίους κρητικούς καλλιτέχνες που τους ενώνει η αφοσίωση, το πάθος και η προσωπική σφραγίδα του καθενός για τη δυτική μουσική.

Ο Ψαραντώνης, ο Γιώργης Κοντογιάννης (Κρης) και ο Γιάννης Χαρούλης, τρεις καλλιτέχνες από διαφορετική γενιά καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο φάσμα που αφορά την παραδοσιακή, την κρητική, την έντεχνη και ευρύτερα την έθνικ μουσική με έμφαση στη Μεσόγειο.
Σπουδαίος λυράρης ο πρώτος κουβαλά όλο το αρχέγονο τρόπο παιξίματος και όλο το μυθικό βασίλειο της αγνής, ανώδυνης και μεγάλης κρητικής οργανοποιίας.
Σπουδαίος σολίστας από τους πιο ανήσυχους μουσικούς με ένα προσωπικό φρέσκο τρόπο γραφής πλέον ο δεύτερος δημιουργεί τη δική του ταυτότητα.
Ο μικρός της τριάδας είναι η ανερχόμενη φωνή του ελληνικού τραγουδιού, έχει ήδη δημιουργήσει ένα μεγάλο φανατικό κοινό από το χώρο της νεολαίας και εκφράζει με τη φωνή του τον τροβαδούρο που εμβαθύνει στον πρωτογενή μουσικό ποιητικό λόγο και εργάζεται συστηματικά από την άλλη πλευρά μέσα σε σύγχρονους ηλεκτρικούς ήχους αποδίδοντας ένα καινούργιο ηχητικό άκρως ενδιαφέρον αποτέλεσμα.
Είναι λοιπόν τρεις καλλιτέχνες που έχουν μια εξέχουσα θέση «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» και οι παραστάσεις τους αναμένονται με ενδιαφέρον.
Ο Σύλλογος Κρητών Σύρου στηρίζει με κάθε τρόπο αυτές τις τρεις βραδιές επαναεπιβεβαιώνοντας την εντύπωση που υπάρχει σε όλους ότι οι Κρήτες όπου γης αγαπούν εμπράκτως το νησί τους και τον ελληνικό πολιτισμό.
Πιο αναλυτικά το πρόγραμμα:
– Παρασκευή 30 Ιουλίου, δημοτικό σχολείο Άνω Σύρου, 21:00: συναυλία με τον Ψαραντώνη.
Από τις κοφτές πλαγιές των βουνών της Κρήτης, το λυρικό ψιθύρισμα της λύρας, το μουρμούρισμα των κουτσουναριών, το κελάηδισμα των πουλιών, τον ήχο του φιαμπολιού των βοσκών του Ψηλορείτη, στη γειτονιά του Μάρκου. Οι πανάρχαιοι μύθοι, ξεπηδούν μέσα από το δοξάρι του Αντώνη Ξυλούρη (Ψαραντώνη).
Ένας φόρος τιμής στους λαϊκούς αυθεντικούς δημιουργούς Νίκο Ξυλούρη και Μάρκο Βαμβακάρη.
Παίζουν οι μουσικοί: Ψαραντώνης (τραγούδι, λύρα, μαντολίνο, τζουράς), Νίκη Ξυλούρη (τραγούδι, τύμπανα, στάμνα), Γιάννης Παξιμαδάκης.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρητών Σύρου. Συμμετέχει το χορευτικό τμήμα του Συλλόγου. Στη βραδιά θα προσφερθεί κέρασμα.
Είσοδος 10€ και 5€.
– Σάββατο 31 Ιουλίου, δημοτικό σχολείο Άνω Σύρου, 21:00: Μεσογειακή Αύρα.
Από την Κύπρο και την Κρήτη, μέχρι το Γιβραλτάρ και ένα αφιέρωμα στο Μάρκο Βαμβακάρη.
Παίζουν οι μουσικοί: Γιώργης Κοντογιάννης-Κρής (τραγούδι, κιθάρα, ούτι, μπουζούκι, έγχορδα, νυκτά), Μαρία Παπανικόλα (τραγούδι), Fergus Currie (κόντρα μπάσο), Simone Mongelli (κρουστά), Ηλέκτρα Χρυσάνθου (χορός flamenco) και Γιώργος Αναστασόπουλος (πιάνο).
Είσοδος 10€ και 5€.
– Πέμπτη 5 Αυγούστου, δημοτικό σχολείο Άνω Σύρου, 21:00: Συναυλία Γιάννη Χαρούλη.
Ο Γιάννης Χαρούλης αναζητά την προσωπική του κατάθεση, μας ταξιδεύει με τα τραγούδια του στο νησί του, την Κρήτη και στις νησίδες των τραγουδιών με έντονο καλλιτεχνικό στίγμα. Μας υποδέχεται στο δικό του κόσμο σε μουσικές ελλήνων και ξένων συνθετών. Θα ακούσουμε τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά και ανέκδοτα κομμάτια που πρόκειται σύντομα να βρεθούν στις καρδιές μας.

Αναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

«Η λογοτεχνία δεν φοβάται την κρίση» ,


Τι χρειάζεται η λογοτεχνία σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς; Για να παρηγορεί τους ανθρώπους ή για να αλλάζει τα µυαλά τους; Για να ερµηνεύει την πραγµατικότητα ή για να ονειρεύεται το µέλλον; Για να επιτίθεται στα κακώς κείµενα ή για να αντιστέκεται στο σκοτάδι; Και οι συγγραφείς, ποιον ρόλο µπορούν να παίξουν σήµερα; Τι είναι αυτό που τους εξοργίζει περισσότερο στον κόσµο µας; Και µε ποιο έργο τους εκφράζουν καλύτερα τη σηµερινή ανθρώπινη κατάσταση; Αυτά τα µεγάλα θέµατα …

Aναδημοσιευση Απο τα Νεα

ΑΡΚΤΙΚΗ Εντόπισαν ναυάγιο 150 χρόνων ,


ΕΝΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ πλοίο που είχε εγκαταλειφθεί από το πλήρωµά του πριν από 150 χρόνια και πλέον στους πάγους της Αρκτικής ανακαλύφθηκε από καναδούς αρχαιολόγους. Το «ΗΜS Ιnvestigator» είχε ξεκινήσει από το Λονδίνο το 1853 προκειµένου να εντοπίσει τους άνδρες που συµµετείχαν στην αποτυχηµένη αποστολή του εξερευνητή σερ Τζον Φράνκλιν. Το πλοίο βρέθηκε σε καλή κατάσταση έντεκα µέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας σε έναν κόλπο της νήσου Μπανκς, η οποία βρίσκεται στα δυτικά του αρχιπελάγους της Αρκτικής. 

Aναδημοσιευση Απο τα Νεα

Επιασαν τις σκούπες στον βυθό ,

Ο βυθός στον Ορμο της Κανάλας στην Κύθνο έκρυβε μια  μικρή χωματερή. Βατραχάνθρωποι του Λιμενικού και  ντόπιοι ψαράδες έβαλαν πρόσφατα ένα χεράκι για να  συμμαζέψουν την κατάσταση
«Ο ΒΥΘΟΣ αυτός ποτέ δεν είχε καθαριστεί, τουλάχιστον από τη δεκαετία του ΄50. Είπαμε λοιπόν να αναλάβουμε δράση, είχαμε διαβάσει και για προηγούμενο ανάλογο εθελοντικό καθαρισμό στη Σέριφο. Και τι δεν έκρυβε τελικά στο εσωτερικό του, όπως διαπιστώσαμε! Μέχρι και μια τεράστια, ασήκωτη μπαταρία φορτηγού, που με κόπο καταφέραμε κι ανασύραμε στην επιφάνεια…».

Η «φασίνα» στα βαθιά έπιασε τόπο. Μικρές διάσπαρτες εστίες μόλυνσης στον πυθμένα της θάλασσας στον Ορμο της Κανάλας στην Κύθνο εξαφανίστηκαν, χάρη στην πρόσφατη εθελοντική κινητοποίηση των ντόπιων. Ερασιτέχνες ψαράδες, μέλη του Συνδέσμου Δρυοπιδέων και «βατράχια» του Λιμενικού Σώματος καταδύθηκαν για να «σκουπίσουν» την υποβρύχια χωματερή. Είχε προηγηθεί σήμανση των οκτώ πλέον προβληματικών σημείων της, ώστε η αναζήτησή τους την ημέρα του καθαρισμού να είναι ευχερέστερη. «Μέχρι και καρότσι από σούπερ μάρκετ βρήκαμε στον βυθό! Παλιά σίδερα και λάστιχα, σωλήνες αποχέτευσης και νερού, ποδήλατα, σάπια καραβόσκοινα και σπασμένες βάρκες παρέμεναν με τη σειρά τους σε βάθη έως και είκοσι πέντε μέτρων, σε απόσταση ώς και 800 μέτρων από την ακτή. Μιλάμε για δράση ασυνείδητων που προσβάλλουν τον πολιτισμό μας. Ανάλογες εικόνες, βέβαια, συναντώ και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου πέφτω για ψάρεμα. Θέλει πολλή δουλειά, χρόνο και κυρίως φιλότιμο, για να αλλάξει άρδην αυτή η μολυσμένη όψη των ελληνικών βυθών. Το σίγουρο είναι πως από την πλευρά μας θα ακολουθήσουν κι άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες…» λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιάννης Μωραΐτης εκ των εμπνευστών του εγχειρήματος, ένας από τους βουτηχτάδες καθαριστές.

«Ως φανατικοί ψαροντουφεκάδες βλέπαμε επανειλημμένα την άθλια εικόνα κάτω από το νερό, η οποία και μας ενοχλούσε. Αποφασίσαμε, έτσι, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να έρθουμε σε επαφή με έμπειρους βατραχανθρώπους. Στην πράξη, απευθυνθήκαμε σε δύο υπαξιωματικούς της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού με ρίζες από το νησί μας, που αποδέχτηκαν πρόθυμα το κάλεσμά μας να βουτήξουν μαζί μας και να μας βοηθήσουν. Πράγματι, αυτοί ουσιαστικά έκαναν και την πιο δύσκολη δουλειά από το πρωί ώς το απόγευμα και γι΄ αυτό τους ευχαριστούμε! Συμμετείχαν επίσης οι Ιορδάνης Νταγιόγλου, Δημήτρης Γονίδης και ο 9χρονος γιος του Γιώργος, καθώς και ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Κυριακόπουλος. Στο τέλος, όλοι μαζί, δεν αφήσαμε… κολυμπηθρόξυλο!». 

Αναδημοσιευση Απο τα Νεα

>Φαντασμαγορική η τελετή λήξης του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ,

>


Με μια φαντασμαγορική τελετή γεμάτη χρώματα έληξε  το 24o Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου.
Μέσα στην κατάμεστη πλατεία Μικρασιατών και με τα φώτα της πλατείας σβηστά η πρώτη πομπή άρχισε να πορεύεται προς τους βωμούς.
Ατμόσφαιρα μυσταγωγίας με τους παρευρισκόμενους να κρατούν την αναπνοή τους μη ξέροντας τι θα επακολουθήσει.
Η πολύχρωμη πομπή που είχε κατέβει μέσα από τη μεγάλη πόρτα την Εθνική Αντιστάσεως πριν μπει στην πλατεία από την είσοδο του Αγ. Φραγκίσκου έδωσε την εκκίνηση για τη μεγάλη γιορτή.

Τα δρώμενα οργανωμένα πλήρως από τους εθελοντές του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ, τα φαντασμαγορικά κουστούμια, η υποβλητική μουσική υπόκρουση όλα έδωσαν στους Ρεθεμνιώτες μια εικόνα άψογου επαγγελματισμού και όχι την ιδέα ότι όλα είχαν γίνει από ανθρώπους με μεράκι έμπνευση και αγάπη για το θεσμό του Αναγεννησιακού και Φεστιβάλ και ότι αυτό προσφέρει στην πόλη μας.
Υπό τους ήχους της Δημοτικής Φιλαρμονικής μέσα σε ένα κλίμα που αναπαριστούσε περασμένα μεγαλεία της πόλης μας όλα συνέτειναν ώστε να αποδοθεί απόλυτα η εικόνα μιας εποχής που παρήγαγε πολιτισμό και ελπίδα για τον άνθρωπο.
Το μυστηριακό της τελετής κορυφώθηκε με την έλευση της Μάνας-Γης τιμώμενο στοιχείο για τη φετινή διοργάνωση. Ευγενείς, ιερείς, τυμπανιστές, σημαιοφόροι συμπλήρωναν το πάζλ μιας μεγάλης γιορτής που διοργανώθηκε με ενθουσιασμό και πρωτοτυπία.
Η τελετή έληξε με την προβολή βίντεο και την μετάδοση ενός πανανθρώπινου μυνήματος που έκανε έκκληση για τη σωτηρία του πλανήτη.
Το 24ο Αναγεννησιακό Φεστιβάλ που για 15 μέρες έδωσε την ευκαιρία στο Ρέθυμνο να υποδεχτεί μουσικά σύνολα απ’ όλη την Ευρώπη στο Τζαμί «Νερατζέ», θεατρικές παραστάσεις στο θέατρο «Ερωφίλη», και εικαστικά δρώμενα σε διάφορους χώρους της πόλης εσωτερικούς αλλά και υπαίθριους από ντόπιους και μη δημιουργούς ανήκει πια στην ιστορία.
Όχι όμως και η δημιουργικότητα των συντελεστών του που παραμένει ακμαία και που έχει σαν στόχο κάθε διοργάνωση να ξεπερνάει την προηγούμενη.
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

>Μεσάνυχτα στο Παρίσι… Προβλήµατα για τον Σαρκοζί, ταινία για την Κάρλα ,

>

¬ Η Κάρλα Μπρούνι  δέχεται  τις σκηνοθετικές οδηγίες  του Γούντι Αλεν στα  γυρίσµατα της ταινίας του  αµερικανού σκηνοθέτη στο  Παρίσι. Στους χώρους των  γυρισµάτων βρέθηκε και ο  Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος  δεν παρέλειψε σε ένα  διάλειµµα να πει δυο λόγια  µε τη σύζυγό του

Μπορεί η Κάρλα Μπρούνι να χρειάστηκε να γυρίσει 35 φορές µια απλή σκηνή στην τελευταία ταινία του Γούντι Αλεν, αλλά στα εγγόνια της θα διηγείται ότι συµµετείχε σε µια ταινία του σπουδαίου σκηνοθέτη όπως έχει δηλώσει η ίδια. Οσο για τις φτωχές επιδόσεις της στην υποκριτική, ενδεχοµένως να οφείλονται το άγρυπνο βλέµµα του Νικολά Σαρκοζί.

Ο πιο λάιφ στάιλ πρόε δρος στην ιστορία της Γαλλίας δεν θα µπορούσε µάλλον να λείψει από τα γυρίσµατα της τελευταίας ταινίας του αµερικανού σκη νοθέτη. Η ταινία «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» γυρίζεται αυ τές τις ηµέρες στη γαλλι κή πρωτεύουσα µε το πρώην τοπ µόντελ και νυν τραγουδοποιό και πρώτη κυρία της Γαλλίας να κρατά έναν µικρό ρόλο. Χθες, το κινηµα τογραφικό πλατό στήθηκε κοντά στο Πάνθεον και η Κάρλα Μπρούνι στον ρόλο µιας διευθύντριας µουσείου έπρεπε απλώς να βγει από έναν φούρνο κρατώντας µια µπαγκέτα στα χέρια της. Με µια µικρή δόση κακεντρέχειας, η «Daily Μail» έγραψε στην ηλεκτρονική της έκδοση ότι η Μπρούνι υποχρεώθηκε να γυρίσει τη σκηνή 35 φορές. Το πρόβλη µα, σύµφωνα µε τη βρετανική εφηµερίδα, ήταν ότι «δεν µπορούσε να ξεχάσει πως είχε απέναντί της την κάµερα». Ενδεχοµένως να µη µπορού σε να ξεχάσει ότι εκεί βρισκόταν και ο γάλλος πρόεδρος. Ο Νικολά Σαρκοζί εµφανίσθηκε µε τους άνδρες της ασφάλειάς του και χωρίς γραβάτα, ενώ ο φωτογραφικός φακός τον συνέλαβε να συνοµιλεί µε τη σύζυγό του σε κάποιο από τα διαλείµµατα των γυρισµάτων. Σύµφωνα µε τα γαλλικά µέσα, ο γάλλος πρόεδρος δεν φαινόταν να το πολυδιασκε δάζει. Ενδεχοµένως να µην µπορούσε: ο Σαρκοζί βρέθη κε για άλλη µια φορά στο στόχαστρο σκληρών επικρίσεων για τους χειρισµούς και τις κινήσεις του. Το περασµένο Σαββατοκύριακο, το γαλλικό προεδρικό ζεύγος µε τη συντροφιά της πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Ρασιντά Ντατί συνελήφθη από φωτογράφο του Αssociated Ρress σε ένα σκάφος στο Νιου Χαµσάιρ των Ηνωµένων Πολιτειών Αµερικής. Το στιγµιότυπο από το λουξ γουικέντ του Σαρκοζί τροφοδότησε πολλά επικριτικά σχόλια, ενώ χθες ήρθε η σειρά των Ροµά και πολλών οργανώσεων να κατηγορήσουν για ρατσισµό και άγρα ψήφων στην άκρα δεξιά τον γάλλο πρόεδρο µετά την εντολή του να διώκονται οι παράνοµοι Ροµά µετανάστες και να διαλύονται οι καταυλισµοί τους.

Το Χόλιγουντ επέστρεψε
Το µόνο ίσως που µπο ρούν να αναγνωρίσουν φίλοι και αντίπαλοι αυτή την περίοδο στον Σαρκοζί είναι ότι η απόφασή του να µειωθεί κατά 20% ο φόρος στις ξένες κινηµατογραφικές πα ραγωγές έκανε τα στούντιο του Χόλιγουντ να επιστρέψουν στη Γαλλία για γυρίσµατα έπειτα από πολλά χρόνια. Το διάστηµα αυτό γυρίζονται τουλάχιστον είκοσι ξένες ταινίες στη γαλλική επικράτεια, ανάµεσα στις οποίες και το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», την ταινία µε την οποία έκανε το ντεµπούτο της στην ηθοποι ία η σύζυγος του προέδρου…

ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ…

Ο Γούντι Αλεν έβαλε την Μπρούνι να επαναλάβει την ίδια σκηνή 35 φορές! 
Αναδημοσιευση Απο τα Νεα

«ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΠΑΡΘΕΝΟΙ» Πεθαίνουν χωρίς να ζήσουν ,100 ταινίες που αγάπησα Νo 96 ,


Η Κίρστεν Ντανστ κλέβει την παράσταση στην ταινία της Σοφίας Κόπολα. Εύθραυστη. Ευάλωτη. Ιδιαίτερη. Σαν να είναι κεντη  µένη µε τα χαρακτηριστικά ηρωίδας του Τσέχωφ (εδώ µε τους Τζέιµς Γουντς, Κάθλιν Τέρνερ)
Κάποτε τα παιδιά πέθαιναν για µια ιδέα. Ας πούµε «Να πεθαίνεις στα τριάντα». Η αλησµόνητη ελεγεία του Ροµάν Γκουπίλ, αφιερωµένη σ’ αυτούς που πίστεψαν και πέθαναν για τον Μάη του
£ 68. Τώρα για το τίποτα.
Οπως ο πιτσιρικάς στα «Γλυκά δεκάξι» (2002)
του Κεν Λόουτς. Που δεν πεθαίνει, αλλά «πεθαίνει». Αυτή η ανατριχίλα µε διαπερνάει κάθε φορά που βλέπω την ταινία της Σοφίας Κόπολα. Ανώτερη από το «Χαµένοι στη µετάφραση» (2003).
Και φυσικά απείρως καλύτερη από την πασαρέλα ενδυµάτων εποχής Λουδοβίκου, δηλαδή τη «Μαρία Αντουανέτα», που προσκόµισε στις Κάννες του 2006. Τι εκκωφαντική πτώση ήταν αυτή!

Η Σοφία το 1999 έκλεινε τα 28, πάνω στις καλλιτεχνικές κάψες της δηλαδή, ήταν πλήρης παραστάσεων, επιρροών και οικογενειακών παραδόσεων φοβερών. Πατέρας της ο Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Godfather ολόκληρης της new generation του εξηνταφεύγα που αµφισβήτησε τους Δεινόσαυρους του Χόλιγουντ και στη συνέχεια τους αντικατέστησε, ώστε κι αυτοί µε τη σειρά τους να κερδίσουν τον τίτλο του τιµηµένου Δεινόσαυρου. Οπως ο Λούκας, ο Σκορσέζε, ο Φρίντκιν και µερικοί ακόµα διάσηµοι «επαναστάτες» που στη συνέχεια µετατράπηκαν σε κολυµβητές ωκεανών από δολάρια καυτά. Συνηθισµένα πράγµατα. Παπ πούς της ο γηραλέος µουσικοσυνθέτης Κόπολα και εξάδελφός της ο Νίκολας Κέιτζ.

Από την ηµέρα που άνοιξε τα µάτια της διαρκώς έπεφτε πάνω σε κάποιο φακό, σε κάποιον δηµοσιογράφο, σε κάποια ταινία. Μάλιστα ο µπαµπάς τόσο πολύ επιθυµούσε να επισπεύσει τη βάφτισή της στον κόσµο των movies που την τοποθέτησε, πριν καν εκείνη κλείσει τους 24 µήνες, σε κάποιο πλάνο του Godfather Ι. Το ίδιο και µε τον «Νονό 2», τον 3 και πάει λέγοντας. Ενδιαµέσως, σε ηλικία µόλις 12 εµφανίζεται στον «Αταίριαστο» («Rumble fish»)

του 1983, στους «Οutsiders», το «Cotton club» του 1984 και την «Πέγκυ Σου που παντρεύεται» του 1986 («Ρeggy Sue got married»). Ολες του Father φυσικά. Πριν ακόµα σκάσει από το αυγό έπαιζε µπιζ µε το µισό σηµερινό Χόλιγουντ.

Κάτω από τέτοιες νοσηρές προϋποθέσεις _ γιατί «νοσηρό» το τόσο πρώιµο και τόσο δεδοµέ νο για ένα µωρό _ θα έπρεπε να τρέχει µε χίλια προς το πλη σιέστερο ψυχιατρείο. Πριτς. Η Σοφία µε σώας τας φρένας και µε σχετική αυτογνωσία πορεύ τηκε προς τον επαγγελµατισµό και τα βραβεία. Φανταστείτε.

Κατέκτησε το ρεκόρ Γκίνες. Ως η πιο νέα Αµερικανίδα µε υπο ψηφιότητα Οσκαρ σκηνοθεσί ας για το «Lost in translation» σε ηλικία µόλις 32 ετών. Πράγ µα _ για την αυτογνωσία οµιλώ _ που δεν ισχύει µε τις προσωπικές της περιπέτειες. Εδώ, όπως σχεδόν κάθε αυθεντικό θηλυ κό της βιοµηχανίας των motion pictures, είναι χαµένη στη µε τάφραση των Ανδρών. Πρώτο λάθος να τα φτιάξει και να παντρευτεί τον Σπάικ Τζόνζι.

Το πληρώνει µε ένα διαζύγιο.

Δεύτερο λάθος ο Κουέντιν Τα ραντίνο. Πού πας, κορίτσι µου! Τέλος πάντων. Η αλήθεια είναι πως αν την έλεγαν Δανίκα και αν δεν είχε κερδίσει την εκτίµηση της καλλιτεχνικής κοινό τητας, ούτε που θα της έριχναν ένα βλέµµα. Ετσι εντελώς τυχαία. Θα πείτε, σεξισµός. Λάθος, Θα πω ωµός ρεαλισµός.

Αγαπητοί, η κοινότητα του star system, ακόµα και του εγχώριου, µοιάζει σαν πάρτι αιµοµιξίας που ανακυκλώνεται διαρκώς. Κάτι σαν Βερσαλλίες.

Ο ένας µε την άλλη, η άλλη µε την άλλη, ο άλλος µε τον άλλο και πάει λέγοντας. Τι πληξάρα κι αυτή!

Το 1999 λοιπόν η Σοφία αναλαµβάνει, για πρώτη φορά, να σκηνοθετήσει ταινία µεγάλου µήκους και τα καταφέρνει. Η ωριµότητά της θυµίζει επαγ γελµατία άνω των σαράντα και βάλε. Πρώτα εξασφαλίζει το µυθιστόρηµα του Εugenides.

Μπράβο στον Ελληνα. Πρωτό τυπο. Εσωστρεφικό. Συναρπαστικό. Κίνηση µατ. Το περιεχό µενο κοµµένο και ραµµένο σαν κοστουµάκι στη δική της γενιά. Που πάει να πει «πεθαίνουµε χωρίς να ζήσουµε στιγµή». Η αόρατη αιµορραγία των πέντε κοριτσιών, των ηρωίδων αυτής της πεισιθανάτιας ιστορίας, σε κάνει να ανοίξεις το παράθυρο και να ουρλιάξεις µέσα στη νύ χτα help! Ακούει κανείς; Σ’ αυτή την τραγική ιστορία που διαδραµατίζεται σε κάποιο αξιοπρεπέστατο προάστιο της δεκαετίας του ‘70 ουδείς ακούει! Θάνατος στα χρόνια της νεανικής χολέ ρας. Γιατί οι πέντε αδελφές Λί σµπον, µε πρώτη και πιο ταραγµένη τη Lux (όνοµα που µαύρα και ειρωνικά παραπέµπει στο luxury, την πολυτέλεια) βιώνουν την εσωτερική απελπισία τους µέσα στο απέραντο κενό της οικογένειας και της κοινωνίας τους. Οταν η πρώτη απ’ αυτές καταλήξει στην αυτοκτονία, οι γονείς αποφασίζουν να τις αποµονώσουν. Προκειµένου να τις προστατεύσουν! Ετσι η ανεκπλήρωτη ερωτική επιθυµία κα ταλήγει στην αποστείρωση. Η αποστείρωση στην αποµόνωση. Η αποµόνωση στην εσωστρέφεια. Η εσωστρέφεια στην απελπισία. Η απελπισία στην αυτοκτονία. Γιατί, στον θεό που πιστεύετε. Δυσδιάκριτη η απόσταση ανάµεσα στο «νεκρός» και νεκρός. Πέντε πλάσµατα όµορφα σαν τα κρίνα, απότιστα και µαραµένα σαν πλαστικά λουλούδια. Μπρρρ!

Ολες τους εξαιρετικές. Με πρώτη την Κίρστεν Ντανστ. Ναι, αυτή του Spider man. Τότε µόλις 17 ετών. Εύθραυστη. Ευά λωτη. Ιδιαίτερη. Σου ‘ρχεται να πεταχτείς µέχρι το Λος Αντζελες να τη γνωρίσεις από κοντά. Οχι, ρε µπαγάσα, γι’ αυτό που βάζει το νοσηρό µυαλό σου.

Αλλά να. Σαν να είναι κεντηµέ νη µε τα χαρακτηριστικά ηρωί δας του Τσέχωφ. Μια τόσο λαµπερή φλόγα κι όµως τρεµοσβήνει. Αλησµόνητη. Μια από εκείνες τις µοναδικές κινηµατογραφικές στιγµές που οι δα κρυγόνοι αδένες ερεθίζονται, βγάζουν δάκρυα, αλλά εκείνα δεν φαίνονται ποτέ!

Αναδημοσιευση απο τα Νεα

Από τον Φράνκο στον Φρανκενστάιν ,

«Το πνεύµα του µελισσιού». Το φανταστικό, ο τρόµος και η πολιτική σε µια ισπανική πρωτοπορία του Βίκτορ Ερίθε και  του 1972

Ενα όνοµα και µια ταινία έχουν στοιχειώσει κάθε ζωντανό οργανισµό της Ισπανίας. Από τον Μaster Λουί Μπουνιουέλ και τον Πέδρο Αλµοδόβαρ µέχρι τους «Αλλους» του χιλιανού Αλεχάντρο Αµενάµπαρ. Το «Πνεύµα του µελισσιού» («Εl espritu de la colmena») του Βίκτορ Ερίθε και του 1973. Η απόλυτη πρωτοπορία της ισπανικής κινηµατογραφίας!

Προτού προχωρήσω και την ταινία προσπαθήσω να ακτινογραφήσω, µια κουβέντα περί επανεκδόσεων και επιστροφών. Το ‘χω ξαναγράψει και θα το πω ξανά: σωστή, επανέκδοση είναι εκείνη που η αρνητική «µήτρα» της έχει αναπαλαιωθεί. Ετσι ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των σύγχρονων τεχνολογικών δεδοµένων. Της εικόνας και του ήχου. Η (απλώς) φρέσκια κόπια κλασικών ταινιών κουβαλάει, συνήθως, µαζί της µονοφωνική ηχητική µπάντα και φθαρµένα χρώµατα. Οπως εδώ. Κρίµα. Ο ήχος «πνιγµένος» και τσιριχτός. Ευτυχώς. Ελάχιστο το soundtrack, ελάχιστοι οι διάλογοι. Ο Ερίθε – χωρίς να το ξέρει – προστατεύει το έργο του από τη σκόνη του χρόνου. Πάµε στο ψητό.

Το 1972 (τότε τα γυρίσµατα του «Μελισσιού») ο Βάσκος Βίκτορ Ερίθε Αρας ήταν µόλις 32 ετών. Τότε η χώρα σε ασφυξία από τον στρατηγό Φράνκο. Ο οποίος, µε τη βοήθεια του Χίτλερ, ανέτρεψε πραξικοπηµατικά την εκλεγµένη κυβέρνηση, προκάλεσε εµφύλιο πόλεµο – προάγγελο του επερχόµενου µακελειού του Β’ Παγκόσµιου Πολέµου – και από τον Οκτώβριο του 1936 άρχισε να κυβερνάει δικτατορικά τη χώρα, την οποία ολοσχερώς κατέλαβε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ετσι, επί σαράντα χρόνια ένας διαρκής και ανελέητος στραγγαλισµός. Επρεπε να πεθάνει από βαθιά γεράµατα ο General για να αναλάβει όλες τις εξουσίες ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος, στις 20 Νοεµβρίου του 1975. Ο Φράνκο είχε φροντίσει γι’ αυτό. Από το 1947 αποκαθιστά το Reino de Εspana (Βασίλειο της Ισπανίας). Οµως µετά τον θάνατό του θα τον κληρονοµήσει ο Χουάν Κάρλος. Ετσι η σκυτάλη της δικτατορίας παραδίδεται στη δηµοκρατία. Απίστευτα πράγµατα. Τέλος πάντων.

Τα αναφέρω όλα αυτά επειδή η ταινία, από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό, κολυµπάει µέσα στη σιωπή, τη σηµειολογία και τους συµβολισµούς. Τι να έκανε ο άνθρωπος; Πάνω από τον σβέρκο του η λεπίδα της λογοκρισίας. Ο κατά εννιά χρόνια νεώτερός του, Πέδρο Αλµοδόβαρ (του 1949 αυτός, του 1940 ο Ερίθε), άρχισε να γυρίζει την πρώτη µικρού µήκους ταινία του _ το «Film Ρolitico» _ το 1974.

Πάνω ακριβώς στον επιθανάτιο ρόγχο του Χενεράλ. Τυχερός!

Η ιστορία του «Μελισσιού» διαδραµατίζεται σ’ ένα οροπέδιο της Καστίλης του 1940.

Κι αυτό συµβολικό. Το ’40 σκότος ολοκληρωτικό. Σε πλήρη εφαρµογή ο νόµος του Φράνκο. Σε πλήρη ανάπτυξη οι τεθωρακισµένες µεραρχίες του Αδόλφου Χίτλερ. Παντού σκοτάδι πηχτό. Γι’ αυτό ακούµε τον Ντον Φερνάντο (Φερνάντο Φεράν Γκόµεζ) να λέει στην αρχή πως «άσκοπη η αέναη παραγωγή των µελισσών». Σκοτάδι και σ’ αυτό το χωριό. Ολα υπό κατάρρευση. Φθαρµένα, κακοσυντηρηµένα, σχεδόν ερείπια. Ελάχιστη κυκλοφορία. Ελάχιστοι οι χωρικοί. Ολα και όλοι σαν από πολεµικά ερείπια. Ο Ντον Φερνάντο είναι παντρεµένος µε µια νεώτερή του γυναίκα (Τερέζα Γκιµπέρα). Αυτός στο γραφείο του. Η Τερέζα να γράφει τρυφερά γράµµατα σε κάποιον που έχει πάει στον πόλεµο ή που βρίσκεται κρατούµενος σε κάποιο στρατόπεδο του Φράνκο. Αγνωστο κι αυτό. Η αφαίρεση, η σιωπή, το µυστήριο τα τρία πρωταγωνιστικά «πρόσωπα» της γραφής του Ερίθε. Δύο τα παιδιά της οικογένειας. Και τα δύο µικρά, αθώα, κορίτσια. Η Ιζαµπέλα (Ιζαµπέλ Τελερία) και η ανήσυχη Αννα (Αννα Τόρεντ, τότε µόλις έξι ετών).

Εκείνη λοιπόν την ηµέρα καταφθάνει ο περιοδεύων κινηµατογράφος της περιοχής. Θα προβάλει τον θρυλικό «Φρανκενστάιν» του βρετανού Τζέιµς Γουέιλ και του 1931. Με πρωταγωνιστή το ανεπανάληπτο «τέρας» Ουίλιαµ Χένρι Πρατ, κατά κόσµον Μπορίς Καρλόφ (1887-1969).

Το στόρι γνωστό. Ενας επιστήµονας, ο δόκτωρ Φρανκενστάιν, για να αποδείξει πως δεν υπάρχει Θεός και πως η επιστήµη µπορεί να τα κάνει όλα, κατασκευάζει οµοίωµα ανθρώπου. Οµως το οµοίωµα ξεφεύγει από τον αρχικό σκοπό και αρχίζει να σπέρνει τον τρόµο παντού. Προφανώς δόκτωρ Φρανκενστάιν είναι ο Φράνκο και τέρας η εξουσία του. Είπαµε, όλα είναι συµβολικά.

Το εικονικό τέρας του Φρανκενστάιν εξάπτει τη φαντασία και µετατρέπει σε εφιάλτη τον ύπνο των δύο κοριτσιών. Ετσι αποφασίζουν να εξιχνιάσουν ένα µυστήριο που έχουν ακούσει από τον ψίθυρο των χωρικών. Πως, δηλαδή, σε µια αποµονωµένη και εγκαταλειµµένη αγροτική οικία, κάτι σαν στάβλος και αποθήκη, έχει λέει εγκατασταθεί ένας ξένος. Κάποιος άγνωστος, παράνοµος, κάποιος φυγάς. Αν τώρα ο θεατής συνδυάσει την τρυφερή αλληλογραφία της Τερέζας µε τον αόρατο – µέχρι στιγµής – παράνοµο, τότε ένα το συµπέρασµα το λογικό. Πως δηλαδή ο ξένος είναι κάποιος της Αντίστασης, που στη συνέχεια βρέθηκε από τη Μilicia του Φράνκο αλυσοδεµένος σε στρατόπεδο πολιτικών κρατουµένων. Και πως στη συνέχεια δραπέτευσε, και πως στο χωριό του επέστρεψε. Ποιος θα τον ανακαλύψει; Μα φυσικά ένα αθώο κορίτσι. Γιατί – λέει πλαγίως ο Ερίθε – οι µαχητές της Αντίστασης πορεύθηκαν και έπεσαν µε ανιδιοτέλεια.

Αντιθέτως. Το τέρας του Φρανκενστάιν κατασκευάστηκε µε ιδιοτέλεια να γκρεµίσει τον Θεό και να τροµοκρατήσει τους ανθρώπους.

Πράγµατι η Αννα ανακαλύπτει τον παράνοµο. Οµως επειδή είναι αθώα, ανυποψίαστη και παρορµητική, οδηγεί τους χωροφύλακες στον κρυψώνα του ξένου επισκέπτη. Αυτό ήταν. Από εκείνη τη στιγµή, η Αννα διαρκώς τον Φρανκενστάιν µπροστά της θα «βλέπει». Οπως η κοινωνία της Ισπανίας. Η οποία έπεσε στις τανάλιες της φρανκικής δικτατορίας. Εποµένως η εικονική πραγµατικότητα µιας κινηµατογραφικής αλληγορίας, όπως είναι ο Φρανκενστάιν, επιβεβαιώνεται από την Ιστορία. Μύθος και πραγµατικότητα δίδυµα αδέλφια. Το πλεονέκτηµα του Ερίθε προκύπτει από τη διαλεκτική σχέση περιεχοµένουαισθητικής. Στη σκηνοθεσία του ενσωµατώνει µε οµοιογένεια, πυκνότητα και αφαιρετικότητα, τα κυρίαρχα στοιχεία εκείνης της εποχής. Παράνοµες οι ελευθερίες.

Σιωπηρά τα αισθήµατα. Φαντάσµατα και σκιές οι µαχητές. Υπό διωγµόν η αθωότητα. Ολα και όλοι στραµπουλιγµένοι. Τίποτα και κανένας διά της ευθείας οδού.

Μόνο σιωπές, ψίθυροι, σκιές, φαντάσµατα. Ετσι, σε οργανική σχέση το κοινωνικό και το πολιτικό µε το φαντασιακό, τα φαντάσµατα και τον τρόµο του Φράνκο. Το ίδιο και η ταινία. Και κοινωνική, και πλαγίως πολιτική, και ιστορία φαντασµάτων. Ολα µαζί. Σε µια εξαιρετική, επαγωγική λογική. Προσέξτε µια αόρατη λεπτοµέρεια: όπως Φρανκενστάιν έτσι και Φρανκοστάιν. Τέλεια!

«Το πνεύµα του µελισσιού»

Μέσα στο top 10 του ισπανικού κινηµατογράφου Θησαυρός από το 1973 Ανώτερο από τους «Αλλους»

Βαθµοί = µικρό αριστούργηµα

Ουκ εν τω πολλώ το ευ

Χορταστικό σανναπολιτάνικη µακαρονάδα για όλη τη φαµίλια. Και τι δεν έχειµέσα. Οµως ουκ εν τω πο λλώ το ευ. Το «Βaaria» του Τζουζέπε Τορνατόρε µε έκανε έξω φρενών. Βasta. Θα κάνω εµετό! Κάτι σαν έπος γραφικό.

Που παίρνει σβάρνα τρεις γενιές Σικελών. Από τον Τσίκο στον Πεπίνο και µετά στον Πιέτρο. Κάτι σαν χλωµή και πλαστική ρεπλίκα του «1900» και του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Ολα µέσα.

Ερωτες, πανηγύρια, Μαφία, κοµµουνιστές, µαµάδες, µπαµπάδες, γιαγιάδες, χωριάτες, φασίστες, πόλεµοι, επαναστάσεις. Για όνοµα του Θεού. Και όλα αυτά τόσο γραφικά, σαν καρτποστάλ που πουλάνε στους τουρίστες τα περίπτερα τα τουριστικά. Με Φρανσέσκο Στάνα, Μαργκαρέτ Μαντέ, Ραούλ Μπόβα, Μικέλε Πλάσιντο και Μόνικα Μπελούτσι. Μη βιάζεσαι. Το κορίτσι παίζει, αλλά µόνο για ελάχιστα λεπτά. Αντε γεια!

Βαθµοί = 1

(βαρεµάρα)

«Μπόνι καιΚλάιντ» («Βonnie and Clyde»). Φυσικά του Αρθουρ Πεν και φυσικά µε Ουόρεν Μπίτι και Φέι Νταναγουέι.

Τότε µόλις 26 Μαΐων. Θεά.

Οµως δεν πρόκειται ακριβώς για επανέκδοση. Αλλά για επανέκδοση της επανέκδοσης. Ασε να περάσουν καµιά δεκαριά χρονάκια και αν είµαστε καλά να ξαναγράψω µε ενθουσιασµό!

Βαθµοί = Θρυλικό!


Ζαν Ρενό, ο καλύτερος γάλλος «σκληρός»

Χωρίς αυτόν nothing at all. Ο τύπος είναι σχεδόν µοναδικός. Σε κάθε ταινία που παίζει made in France, είναι φτιαγµένη πάνω στον Ζαν Ρενό! Παράδειγµα; «22 σφαίρες» µε αυθεντικό τίτλο «L’ Ιmmortel». Ο αθάνατος. Ετσι ακριβώς.

Γάλλος είπατε; Πλάνη. Από την Καζαµπλάνκα και το Μαρόκο ο «αθάνατος». Ο Ζιτάν, ο καλύτερος ever ποδοσφαιριστής της Γαλλίας, από την Αλγερία. Ο Ρενό, ο καλύτερος tough guy της Γαλλίας, από το Μαρόκο. Οι έσχατοι έσονται πρώτοι. Για να καταλάβετε περί τίνος θηρίου πρόκειται, ένα θα σας πω: µόλις ο Λικ Μπεσόν τον τοποθέτησε στο καστ του «Απέραντου γαλάζιου» («Le Grand Βlue») το 1988, αµέσως ο παίδαρος εκτοξεύθηκε ακόµα και στον κινηµατογράφο τον αµερικανικό. Μέσα και στο «Μission Ιmpossible» του Μπράιαν ντε Πάλµα το 1996. Μέσα και στον Κing Size «Γκοτζίλα» του Ρόλαντ Εµεριχ. Μέσα και στο «Ronin», δίπλα στον Ρόµπερτ ντε Νίρο. Μέσα στον «Κώδικα Ντα Βίντσι». Μέσα παντού. Ακόµα και στη ροµαντική κοµεντί «Τhe french kiss» µε τη Μεγκ Ράιαν έχει παίξει.

Ο ρόλος του σ’ αυτό το κάπως παλιοµοδίτικο γκανγκστερικό, είναι εντελώς κλασικός. Ενας ex γκάνγκστερ µε κώδικα Ηθικής που απαγορεύει τα ναρκωτικά και τις δολοφονίες παιδιών και γυναικών, αρπάζει τα κουµπούρια του και αρχίζει να κάνει κοµµάτια έναν έναν µιας αδυσώπητης µαφίας που έχει αρχηγό κάποιον παλιό δικό του κολλητό. Κill them all. Οταν απάγουν τα παιδιά του, ε, τότε ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και ορµάει σαν µουρλός. Προσέξτε όµως. Ουδεµία σχέση µε τις συνήθεις χολιγουντιανές παραγωγές. Ολα σκηνοθετηµένα σαν τον παλιό καλό καιρό. Οnly for men!

«22 σφαίρες»

Γαλλικό, γκανγκστερικό Παλιάς κοπής Ζαν Ρενό, µοναδικός

Βαθµοί = 6

(για ανδρικό κοινό)


Ο πόλεµος των Τολστόι

Μετά την πρώτη µισή ώρα µου θύµισε το σαρκοβόρο «Πόλεµο των Ρόουζ» του Ντάνι ντε Βίτο.

Οπου πλακώνονται ανηλεώς, σκαρφαλωµένοι ακόµα και σε πολυελαίους, η Κάθλιν Τέρνερ µε τον Μάικλ Ντάγκλας. Από ερωτευµένα φοιτητικά πιτσουνάκια κατέληξαν θανάσιµοι εχθροί για το ποιος θα αρπάξει βιλάρα, τζιπάρα, σκαφάρα και χρήµα! Το ίδιο και το επιµύθιο του «Τελευταίου σταθµού» («Τhe Last Station») του Μάικλ Χόφµαν. Ενός µικροµέγαλου σκηνοθέτη µε πιο γνωστή του επιτυχία το «Οne Fine Day» («Μια θαυµάσια µέρα»). Με Μισέλ Φάιφερ και Τζορτζ Κλούνι του 1996. Την ξέχασα ύστερα από µία εβδοµάδα. Οµως ο Μάικλ Χόφµαν επανήλθε µε executive producer τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι, αδελφό του Νικίτα Μιχάλκοφ. Ο οποίος, αφού πρώτα θαµπώνει το σύµπαν µε µια «Σιβηριάδα» (1979) µούρλια, στη συνέχεια την κοπανάει από τη σοβιετική µητέρα πατρίδα και καταλήγει για καριέρα στο Χόλιγουντ, µε µοναδική επιτυχία «Το τρένο της µεγάλης φυγής» («Runaway train» -1985). Κάπου εκεί ξεφουσκώνει, αλλά διαρκώς επανέρχεται και αυτοκαταστρέφεται. Α-χου, δεν µε νοιάζει!

Ετσι, υπό την απόµακρη «επίβλεψη» του Κοντσαλόφσκι, ο Μάικλ Χόφµαν διορθώνει τις αµερικανιές του και καταφέρνει να αποτυπώσει στο σελιλόιντ το κλίµα της Ρωσίας του 1910.

Οµως το καλύτερο χαρτί του είναι το cast των πρωταγωνιστών του. Κίνηση µατ. Τον έβγαλε από πολλούς µπελάδες και του χάρισε δύο υποψηφιότητες Οσκαρ που βοήθησαν την κυκλοφορία της ταινίας του διεθνώς. Η πρώτη για τον αειθαλή και πάντα εξαιρετικό καναδό Κρίστοφερ Πλάµερ. Πάνω-κάτω στην ίδια ηλικία µε τον Τολστόι. Με πατηµένα τα 81 ο Πλάµερ.

Με πατηµένα τα 82 «έφυγε» το 1910 ο ρώσος γίγαντας από τον κόσµο αυτό. Η ταυτοπροσωπία όχι µόνο στην εµφάνιση αλλά και την ουσία. Ασπροµάλλης µε χαίτη επιπέδου δεσπότη, ο σαρωτικός ο Πλάµερ. Σαν από ξεφτισµένη φωτογραφία της εποχής. Τέλειος. Η δεύτερη υποψηφιότητα στην αγγλίδα Ελεν Μίρεν των 65 ετών. Με ένα (µόνο;) Οσκαρ ερµηνείας για τη «Βασίλισσα» (Queen – 2006) του Στίβεν Φρίαρς. Η Μίρεν, λοιπόν, υποδύεται την κοντέσα Σοφία Αντρέγεβνα, σύζυγο του Τολστόι και µητέρα των 13 παιδιών τους, εκ των οποίων µόνο τα οκτώ επέζησαν. Τρίτος στη σειρά, ο σκωτσέζος Τζέιµς ΜακΑβόι, ο Ρόµπι της «Εξιλέωσης» («Αtonement» – 2007), ο οποίος κλέβει την παράσταση ολοσχερώς. Παίζει τον Βαλεντίν Φιοντόροβιτς Μπουλγκάκοφ, τον εντεταλµένο του Βλαντίµιρ Τσέρτκοφ (Πολ Τζιαµάτι), ενός φανατικού τολστοϊστή, από αριστοκρατική φαµίλια κολλητή του Τσάρου, ο οποίος στη συνέχεια _ και αφού πρώτα ταξίδεψε στην Αγγλία _ συνάντησε τον συγγραφέα, θαµπώθηκε από τις αλτρουιστικές ιδέες του και άρχισε τα κηρύγµατα για την ηθική αυτοβελτίωση του Ατόµου. Κάτι σαν προάγγελος µαρξιστικών αλλά ιδεαλιστικών ιδεών. Λογικό. Το καζάνι έβραζε, η ιντελιγκέντσια ανησυχούσε, οι πόρτες άνοιγαν, τα ρεύµατα έµπαιναν και πολλοί από πνευµονία τα ‘φτυσαν.

Το καλοκαίρι λοιπόν του 1910, σ’ ένα ιδιωτικό και γιγαντιαίων διαστάσεων τσιφλίκι, στη γενέτειρα του συγγραφέα Γιασνάγια Πολιάνα, εξελίσσεται µάχη µέχρις εσχάτων. Η κοντέσα σε κατάσταση διαρκούς νευρικής κρίσης, µε αλλεπάλληλες υστερικές εκρήξεις και λιποθυµικές τάσεις. Ο λόγος, φυσικά, η περιουσία. Μια επικών διαστάσεων περιουσία. «Ο άντρας µου ξεµωράθηκε. Στη διαθήκη του αφήνει τα πάντα στον µουζίκο, ρώσικο λαό». Αλήθεια; Περίπου. Ο Τσέρτκοφ από εδώ. Να πιέζει αφόρητα, ώστε ο γέροντας να εφαρµόσει στην πράξη τις ιδέες του περί ισότητας και έτσι να εκχωρήσει τα δικαιώµατα όλων των πνευµατικών του θησαυρών, φυσικά του «Αννα Καρένινα» και του «Πόλεµος και Ειρήνη» στον λαό. Βλακείες θα πείτε. Συµφωνώ. Οµως ο τσαρικός δεσποτισµός εκείνης της εποχής της απόλυτης ένδειας πορευόταν µε τον ιδεολογικό δογµατισµό. Από την άλλη, η κοντέσα να σούρνεται χάµω και να ωρύεται: «Εγώ που σου έφερα δεκατρία παιδιά, θα µ’ αφήσεις στη ζητιανιά;». «Μα έχουµε τόσα πολλά!» απαντούσε ο Τολστόι. «Με όλα αυτά τα προνόµια είναι εύκολο να παριστάνεις τον επαναστάτη» ανταπαντούσε εκείνη. Η κατάσταση τόσο αφόρητη που λίγο µετά ο Τολστόι, µε το ένα πόδι στον τάφο, την κάνει στα κλεφτά. Να γλιτώσει από αυτήν τη σκύλα που του κατατρώει ψυχή και σωθικά. Το επιµύθιο γνωστό. Κάθε έρωτας αρχίζει από τον ουρανό. Στη συνέχεια βαρεµάρα και στο τέλος µίσος εχθρικό. Το ιδιοτελές συµφέρον είναι που «σκοτώνει» κάθε σχέση. Ακόµα και των αδελφών. Συµφωνώ. Μ έναν λόγο, ευπρεπέστατη η σκηνοθεσία. Εξαιρετικές – πλην Τζιαµάτι – οι ερµηνείες. Αλλά, για να λέω την πάσα αλήθεια, όχι, δεν θέλω να το ξαναδώ!

«Ο τελευταίος σταθµός»

Οι τελευταίοι µήνες του Λέοντος Τολστόι Αριστο το cast Μέτρια η σκηνοθεσία Το συµφέρον «σκοτώνει» τον έρωτα

Βαθµοί = 6

(έτσι κι έτσι) 

Αναδημοσιευση Απο τα Νεα


>Η μεσογειακή διατροφή σε σχέση με την κρητική διατροφή,

>Στην εκπομπή του Σεραφείμ Φυντανίδη «Χθες-Σήμερα-Αύριο» την Κυριακή, 23 Μαΐου 2010, στο κρατικό κανάλι της ΝΕΤ με θέμα την μεσογειακή διατροφή, αναφέρθηκε ότι τον Νοέμβριο η UNESCO θα εξετάσει το αίτημα που έχουν καταθέσει η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και το Μαρόκο ώστε να κατοχυρωθεί η μεσογειακή δίαιτα ως ένα από τα μνημεία της άυλης παγκόσμιας κληρονομιάς. Η υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κυρία Κατερίνα Μπατζελή, καλεσμένη της εκπομπής είπε χαρακτηριστικά ότι «πρέπει να βρούμε τους συμμάχους μας και νομίζω ότι όλες οι χώρες της Μεσογείου η Ισπανία, η Πορτογαλία λιγότερο, η Ιταλία, έχουν κάνει αυτή τη συμφωνία στα πλαίσια της UNESCO για να τη διατηρήσουμε (τη μεσογειακή διατροφή) και να την πιστοποιήσουμε».

Είπε επίσης ότι «αυτό λοιπόν το οποίο επιδιώκουμε, και το έχουμε κατορθώσει και το συνεχίζουμε, είναι να το διασφαλίσουμε-να βάλουμε τις σφραγίδες μας-ότι μας ανήκει (η διατροφή).
Διότι πάρα πολλές φορές είναι επικίνδυνες οι απομιμήσεις με αποτέλεσμα αυτό να δημιουργήσει και αθέμιτο ανταγωνισμό.
Αυτό λοιπόν το κατοχυρώνουμε, τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο-και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έχει συμβάλει, ήμουνα και πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού και σε εκείνη την περίοδο το διασφαλίσαμε στην UNESCO-αλλά συνεχώς και σε συμβούλια και στην Επιτροπή.
Αυτό πρέπει να είναι μια ενιαία προσπάθεια, και θα το κατορθώσουμε».
Παρεμβαίνοντας δε στη συζήτηση στη συνέχεια είπε: «πάει να μας σπάσει το μέτωπο η Κρήτη, έτσι να το πούμε αυτό».
Η επίσης καλεσμένη του κυρίου Φυντανίδη, κυρία Λινού, καθηγήτρια του Harvard και τώρα καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και Υπεύθυνη της Εθνικής Επιτροπής Διατροφής, στην ερώτηση του κυρίου Φυντανίδη εάν πραγματικά ενδιαφέρει η μεσογειακή διατροφή τη διεθνή κοινότητα, απάντησε:
«Τους ενδιαφέρει η διατροφή πολύ. Η μελέτη των επτά χωρών περιλάμβανε την Κρήτη. Αλλά θα μπορούσε να είναι και οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ελλάδος πιστεύω».
Στις απόψεις αυτές της κυρίας υπουργού, έχει ασκηθεί έντονη κριτική από τον Τύπο, όμως θα ήθελα να προσθέσω και τα δικά μου σχόλια.
Η Κρητική διατροφή είναι η κορωνίδα της μεσογειακής διατροφής. Αυτό δεν είναι προσωπική άποψη, ή προσωπική γνώμη, αλλά συμπέρασμα των επιστημονικών ερευνών που εξετάζουν τη σχέση ανάμεσα στη διατροφή, την υγεία και την μακροζωία.
Η πρώτη μελέτη που ανέδειξε τη διατροφή των Κρητικών ως την πιο υγιεινή από όλους τους πληθυσμούς που μελετήθηκαν, από επτά διαφορετικές χώρες, έγινε το 1960 από τον Αμερικανό καθηγητή Ancel Keys και είναι γνωστή ως η μελέτη των επτά χωρών.
Σημειώστε ότι στην έρευνα αυτή συμμετείχαν παράλληλα και χώρες όπως η Ιαπωνία και η Φιλανδία που η διατροφή των κατοίκων τους χαρακτηρίζεται από μεγάλη κατανάλωση ψαριών με τα ωφέλιμα Ω3.
Να σημειωθεί ότι παρόλο που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη μελέτη των επτά χωρών, από το δείγμα των Κρητικών που συμμετείχαν στην έρευνα, ζει ακόμα και σήμερα διπλάσιος αριθμός σε σχέση με το αντίστοιχο δείγμα των ανθρώπων της Κέρκυρας, της άλλης περιοχής της Ελλάδας που συμμετείχε στην μελέτη των επτά χωρών.
Η Κρητική Διατροφή του 1960 όπως αναδείχθηκε από τη μελέτη των επτά χωρών είναι ένας από τους κύριους λόγους που η Κρήτη έγινε γνωστή στην διεθνή επιστημονική και ακαδημαϊκή κοινότητα.
Για να φανταστείτε πόσο σημαντικό ήταν το θέμα της έλλειψης αναγνωρισιμότητας της Κρήτης διεθνώς, αναφέρω χαρακτηριστικά τι είπε ο καθηγητής Γιώργος Αλεξανδράκης από το Πανεπιστήμιο Μαϊάμι, στην ομιλία του, στην τελετή ανακήρυξής του ως επιτίμου διδάκτορος του Πανεπιστημίου Κρήτης:
«Όταν το Πανεπιστήμιο Κρήτης μου ανέθεσε (γύρω στο 1975) την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την ακαδημαϊκή στελέχωση της σχολής των Φυσικών Επιστημών του υπό ίδρυση Πανεπιστημίου Κρήτης, αναγκάστηκα δίπλα από τη διεύθυνση του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο να γράψω Near Knossos (δηλαδή κοντά στη Κνωσό), για να «κεντρίσω» το ενδιαφέρον των υποψηφίων, επειδή για κάποιον που θα ερχόταν από το εξωτερικό, ίσως το Ηράκλειο Κρήτης από μόνο του δεν ήταν γνωστό».
Σχετικά τώρα με τη μεσογειακή διατροφή, η διακεκριμένη ερευνήτρια σε θέματα διατροφής στις ΗΠΑ,  Σιμοπούλου Άρτεμις, διευθύντρια του Κέντρου Γενετικής, Διατροφής και Υγείας στην Ουάσιγκτον, σε άρθρο της στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Nutrition, τεύχος 131, Νοέμβριος 2001 με τίτλο «Μεσογειακές διατροφές: Τι ξεχωριστό έχει η διατροφή της Ελλάδας;» επισημαίνει ότι ο όρος «Μεσογειακή Διατροφή» είναι ακυρολεξία (misnomer), δεν υπάρχει δηλαδή μία μεσογειακή διατροφή, αλλά πολλές και ο όρος θα πρέπει να χρησιμοποιείται στον πληθυντικό, μεσογειακές δίαιτες.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις διαφορετικές θρησκείες και τις διαφορετικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα που έχουν οι λαοί της Μεσογείου.
Οι Μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό κρέας ούτε πίνουν κρασί ή άλλο αλκοολούχο ποτό, ενώ σε αντίθεση οι Ορθόδοξοι Έλληνες, και όταν ακόμα νηστεύουν, η (μέτρια) κατανάλωση κρασιού επιτρέπεται και είναι μέρος της διατροφικής τους συνήθειας.
Η διατροφή των λαών της Μεσογείου διαφέρει στην ποσότητα των λιπαρών, του ελαιολάδου, τον τύπο κρέατος, ποσότητα κρασιού, γάλατος ή τυριού, φρούτων και λαχανικών που καταναλώνεται.
Σε δημοσιογραφικό άρθρο στο Telegraph.co.uk, με τίτλο «Μεσογειακή δίαιτα: η καλύτερη στον κόσμο;» με ημερομηνία 3 Ιουνίου 2008, αναφέρεται ότι η Ισπανία πιέζει να γίνει η μεσογειακή διατροφή άυλη πολιτιστική κληρονομιά στη λίστα της UNESCO.
Η προσπάθεια αυτή προωθείται ιδιαίτερα από την υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης της Ισπανίας, διότι, θα αποτελέσει ένα καλό τρόπο προώθησης των ισπανικών προϊόντων όπως το ελαιόλαδο, το χαμόν και το κρασί.
Η αρθρογράφος σχολιάζει ότι στην Ισπανία τρώνε άφθονο κρέας, τηγανητά χοιρινά παιδάκια, μοσχαρίσιες μπριζόλες ή το στήθος κοτόπουλο, σερβιρισμένα με πατάτες τηγανητές και ελάχιστη σαλάτα ως γαρνιτούρα. Το δε ψάρι που συνήθως είναι υγιεινή τροφή, τηγανίζεται, πράγμα καθόλου υγιεινό. Πως λοιπόν αυτό θα αποτελέσει πρότυπο κοινής «υγιεινής» μεσογειακής διατροφής;
Εκτός όμως από τον ρόλο της διατροφής στην υγεία, σήμερα η γαστρονομία κάθε τουριστικού προορισμού έχει εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο εργαλείο μάρκετινγκ το οποίο χώρες όπως η Ισπανία και Ιταλία έχουν ήδη αξιοποιήσει τουριστικά.
Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), η γαστρονομία αναβαθμίζει την ταξιδιωτική εμπειρία για όλους ανεξαιρέτως τους τουρίστες ενώ αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης για τους τουρίστες ειδικού ενδιαφέροντος.
Έχει δε το πλεονέκτημα να μην απαιτεί μεγάλες επενδύσεις σε εγκαταστάσεις και πάγια, αλλά αντιθέτως υποστηρίζεται με σχετικά μικρό κεφάλαιο και ενέργειες μάρκετινγκ.
Ο ΣΕΤΕ προβλέπει ότι η γαστρονομία θα μπορούσε να γίνει ένας από τους κύριους λόγους επιλογής της Ελλάδας ως προορισμού διακοπών, τα επόμενα πέντε χρόνια, με μια δαπάνη 400.000 ευρώ σε ενέργειες μάρκετινγκ.
Φανταστείτε τη δυναμική της Κρητικής παραδοσιακής κουζίνας όταν αυτή έχει αποδειχθεί επιστημονικά ως η πιο υγιεινή διατροφή για υγεία και μακροζωία.
Το γαστρονομικό «προϊόν» αυτό, η παραδοσιακή κουζίνα της Κρήτης, έχει να κάνει με το τρόπο ζωής μας, με τις γευστικές εμπειρίες των παιδικών μας αναμνήσεων, που με πολύ αγάπη μας κληροδότησαν οι γιαγιάδες μας, οι θείες μας και οι μανάδες μας.
Αφού λοιπόν έχουμε τη σωστή βάση, πρέπει απλώς να εξελίξουμε αυτό το «προϊόν», να το προσαρμόσουμε στις σύγχρονες απαιτήσεις και προπαντός να το προβάλλουμε σωστά.
Από την από κοινού καθιέρωση μιας μεσογειακής διατροφής για Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Μαρόκο, θα βγουν κερδισμένοι οι γείτονες χώρες που ισχυροποιούνται από αυτή τη «συμμαχία» ενώ η Κρήτη βγαίνει χαμένη αφού η απόφαση της κυρίας υπουργού ακυρώνει το ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα της Κρήτης και των επιστημονικών ευρημάτων για την Κρητική διατροφή.
*Ο Δημήτρης Μ. Καλαϊτζιδάκης είναι διευθυντής ξενοδοχείου

Αναδημοσιευση Απο τα Ρεθεμνιωτικα Νεα

65 ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΑΝΣΕΛ ΑΝΤΑΜΣ Στο γκαράζ κρυβόταν φωτογραφικός θησαυρός 200 εκατ.

Ενα από τα αρνητικά του «θησαυρού»  του Ανσελ Ανταµς
Θησαυρός 200εκατ. δολαρίων ανακαλύφθηκε σε γκαράζ στην Καλιφόρνια των Ηνωµένω ν Πο λιτειών. Πρόκειται για εξήντα πέντε γυάλινα αρνητικά φωτογραφιών – από τις πρώτες λήψεις του σπουδαίου φωτογράφου Ανσελ Ανταµς – που µέχρι σήµερα θεωρούνταν πως είχαν γίνει στάχτη σε πυρκαγιά του 1935, κατά την οποία καταστράφηκαν 5.000 πλακίδια.

Ο Ρικ Νορσίγκιαν, όπως ονοµάζεται ο ιδιοκτήτης του γκαράζ, αγόρασε πριν από δέκα χρόνια σε κούτες τα αρνητικά προς 45 δολάρια σε δηµοπρασία. Πρόκειται για γυάλινα αρνητικά µεγέθους 6,5 επί 8,5 ιντσών που απεικονίζουν τοπία του Εθνικού Δρυµού Γιοσέµιτι και του Σαν Φρανσίσκο και δεν έχουν τυπωθεί ποτέ.

«Είναι ένας χαµένος κρίκος στην ιστορία και την καριέρα του Ανσελ Ανταµς», δηλώνει ο γκαλερίστας Ντέιβιντ Στριτς.

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από το 1919 έως τη δεκαετία του 1930, προτού ο Ανσελ Ανταµς, που θεωρείται µία από τις πλέον εµβληµατικές µορφές της αµερικάνικης και παγκόσµιας φωτογραφίας, γίνει διάσηµος. Δεν έχει γίνει γνωστό πώς κατέληξαν στη δηµοπρασία, αν και εικάζεται πως ο φωτογράφος που τα χρησιµοποιούσε για να κάνει µαθήµατα σε φοιτητές τα άφησε σε µία αποθήκη και µετά την καταστροφή της από πυργκαγιά τα εντόπισε ο έµπορος που τα έβγαλε στο σφυρί. 

Αναδημοσιευση απο τα Νεα

Ετικετοσύννεφο