Just another WordPress.com site

Archive for Ιουλίου, 2010

>Θα τιμηθεί ο Ψαραντώνης στις εκδηλώσεις του δήμου Άνω Σύρου,

>

Το φεστιβάλ του δήμου Άνω Σύρου «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» τιμά φέτος τρεις σπουδαίους κρητικούς καλλιτέχνες που τους ενώνει η αφοσίωση, το πάθος και η προσωπική σφραγίδα του καθενός για τη δυτική μουσική.

Ο Ψαραντώνης, ο Γιώργης Κοντογιάννης (Κρης) και ο Γιάννης Χαρούλης, τρεις καλλιτέχνες από διαφορετική γενιά καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο φάσμα που αφορά την παραδοσιακή, την κρητική, την έντεχνη και ευρύτερα την έθνικ μουσική με έμφαση στη Μεσόγειο.
Σπουδαίος λυράρης ο πρώτος κουβαλά όλο το αρχέγονο τρόπο παιξίματος και όλο το μυθικό βασίλειο της αγνής, ανώδυνης και μεγάλης κρητικής οργανοποιίας.
Σπουδαίος σολίστας από τους πιο ανήσυχους μουσικούς με ένα προσωπικό φρέσκο τρόπο γραφής πλέον ο δεύτερος δημιουργεί τη δική του ταυτότητα.
Ο μικρός της τριάδας είναι η ανερχόμενη φωνή του ελληνικού τραγουδιού, έχει ήδη δημιουργήσει ένα μεγάλο φανατικό κοινό από το χώρο της νεολαίας και εκφράζει με τη φωνή του τον τροβαδούρο που εμβαθύνει στον πρωτογενή μουσικό ποιητικό λόγο και εργάζεται συστηματικά από την άλλη πλευρά μέσα σε σύγχρονους ηλεκτρικούς ήχους αποδίδοντας ένα καινούργιο ηχητικό άκρως ενδιαφέρον αποτέλεσμα.
Είναι λοιπόν τρεις καλλιτέχνες που έχουν μια εξέχουσα θέση «Στις γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη» και οι παραστάσεις τους αναμένονται με ενδιαφέρον.
Ο Σύλλογος Κρητών Σύρου στηρίζει με κάθε τρόπο αυτές τις τρεις βραδιές επαναεπιβεβαιώνοντας την εντύπωση που υπάρχει σε όλους ότι οι Κρήτες όπου γης αγαπούν εμπράκτως το νησί τους και τον ελληνικό πολιτισμό.
Πιο αναλυτικά το πρόγραμμα:
– Παρασκευή 30 Ιουλίου, δημοτικό σχολείο Άνω Σύρου, 21:00: συναυλία με τον Ψαραντώνη.
Από τις κοφτές πλαγιές των βουνών της Κρήτης, το λυρικό ψιθύρισμα της λύρας, το μουρμούρισμα των κουτσουναριών, το κελάηδισμα των πουλιών, τον ήχο του φιαμπολιού των βοσκών του Ψηλορείτη, στη γειτονιά του Μάρκου. Οι πανάρχαιοι μύθοι, ξεπηδούν μέσα από το δοξάρι του Αντώνη Ξυλούρη (Ψαραντώνη).
Ένας φόρος τιμής στους λαϊκούς αυθεντικούς δημιουργούς Νίκο Ξυλούρη και Μάρκο Βαμβακάρη.
Παίζουν οι μουσικοί: Ψαραντώνης (τραγούδι, λύρα, μαντολίνο, τζουράς), Νίκη Ξυλούρη (τραγούδι, τύμπανα, στάμνα), Γιάννης Παξιμαδάκης.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρητών Σύρου. Συμμετέχει το χορευτικό τμήμα του Συλλόγου. Στη βραδιά θα προσφερθεί κέρασμα.
Είσοδος 10€ και 5€.
– Σάββατο 31 Ιουλίου, δημοτικό σχολείο Άνω Σύρου, 21:00: Μεσογειακή Αύρα.
Από την Κύπρο και την Κρήτη, μέχρι το Γιβραλτάρ και ένα αφιέρωμα στο Μάρκο Βαμβακάρη.
Παίζουν οι μουσικοί: Γιώργης Κοντογιάννης-Κρής (τραγούδι, κιθάρα, ούτι, μπουζούκι, έγχορδα, νυκτά), Μαρία Παπανικόλα (τραγούδι), Fergus Currie (κόντρα μπάσο), Simone Mongelli (κρουστά), Ηλέκτρα Χρυσάνθου (χορός flamenco) και Γιώργος Αναστασόπουλος (πιάνο).
Είσοδος 10€ και 5€.
– Πέμπτη 5 Αυγούστου, δημοτικό σχολείο Άνω Σύρου, 21:00: Συναυλία Γιάννη Χαρούλη.
Ο Γιάννης Χαρούλης αναζητά την προσωπική του κατάθεση, μας ταξιδεύει με τα τραγούδια του στο νησί του, την Κρήτη και στις νησίδες των τραγουδιών με έντονο καλλιτεχνικό στίγμα. Μας υποδέχεται στο δικό του κόσμο σε μουσικές ελλήνων και ξένων συνθετών. Θα ακούσουμε τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά και ανέκδοτα κομμάτια που πρόκειται σύντομα να βρεθούν στις καρδιές μας.

Αναδημοσιευση απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

«Η λογοτεχνία δεν φοβάται την κρίση» ,


Τι χρειάζεται η λογοτεχνία σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς; Για να παρηγορεί τους ανθρώπους ή για να αλλάζει τα µυαλά τους; Για να ερµηνεύει την πραγµατικότητα ή για να ονειρεύεται το µέλλον; Για να επιτίθεται στα κακώς κείµενα ή για να αντιστέκεται στο σκοτάδι; Και οι συγγραφείς, ποιον ρόλο µπορούν να παίξουν σήµερα; Τι είναι αυτό που τους εξοργίζει περισσότερο στον κόσµο µας; Και µε ποιο έργο τους εκφράζουν καλύτερα τη σηµερινή ανθρώπινη κατάσταση; Αυτά τα µεγάλα θέµατα …

Aναδημοσιευση Απο τα Νεα

ΑΡΚΤΙΚΗ Εντόπισαν ναυάγιο 150 χρόνων ,


ΕΝΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ πλοίο που είχε εγκαταλειφθεί από το πλήρωµά του πριν από 150 χρόνια και πλέον στους πάγους της Αρκτικής ανακαλύφθηκε από καναδούς αρχαιολόγους. Το «ΗΜS Ιnvestigator» είχε ξεκινήσει από το Λονδίνο το 1853 προκειµένου να εντοπίσει τους άνδρες που συµµετείχαν στην αποτυχηµένη αποστολή του εξερευνητή σερ Τζον Φράνκλιν. Το πλοίο βρέθηκε σε καλή κατάσταση έντεκα µέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας σε έναν κόλπο της νήσου Μπανκς, η οποία βρίσκεται στα δυτικά του αρχιπελάγους της Αρκτικής. 

Aναδημοσιευση Απο τα Νεα

Επιασαν τις σκούπες στον βυθό ,

Ο βυθός στον Ορμο της Κανάλας στην Κύθνο έκρυβε μια  μικρή χωματερή. Βατραχάνθρωποι του Λιμενικού και  ντόπιοι ψαράδες έβαλαν πρόσφατα ένα χεράκι για να  συμμαζέψουν την κατάσταση
«Ο ΒΥΘΟΣ αυτός ποτέ δεν είχε καθαριστεί, τουλάχιστον από τη δεκαετία του ΄50. Είπαμε λοιπόν να αναλάβουμε δράση, είχαμε διαβάσει και για προηγούμενο ανάλογο εθελοντικό καθαρισμό στη Σέριφο. Και τι δεν έκρυβε τελικά στο εσωτερικό του, όπως διαπιστώσαμε! Μέχρι και μια τεράστια, ασήκωτη μπαταρία φορτηγού, που με κόπο καταφέραμε κι ανασύραμε στην επιφάνεια…».

Η «φασίνα» στα βαθιά έπιασε τόπο. Μικρές διάσπαρτες εστίες μόλυνσης στον πυθμένα της θάλασσας στον Ορμο της Κανάλας στην Κύθνο εξαφανίστηκαν, χάρη στην πρόσφατη εθελοντική κινητοποίηση των ντόπιων. Ερασιτέχνες ψαράδες, μέλη του Συνδέσμου Δρυοπιδέων και «βατράχια» του Λιμενικού Σώματος καταδύθηκαν για να «σκουπίσουν» την υποβρύχια χωματερή. Είχε προηγηθεί σήμανση των οκτώ πλέον προβληματικών σημείων της, ώστε η αναζήτησή τους την ημέρα του καθαρισμού να είναι ευχερέστερη. «Μέχρι και καρότσι από σούπερ μάρκετ βρήκαμε στον βυθό! Παλιά σίδερα και λάστιχα, σωλήνες αποχέτευσης και νερού, ποδήλατα, σάπια καραβόσκοινα και σπασμένες βάρκες παρέμεναν με τη σειρά τους σε βάθη έως και είκοσι πέντε μέτρων, σε απόσταση ώς και 800 μέτρων από την ακτή. Μιλάμε για δράση ασυνείδητων που προσβάλλουν τον πολιτισμό μας. Ανάλογες εικόνες, βέβαια, συναντώ και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου πέφτω για ψάρεμα. Θέλει πολλή δουλειά, χρόνο και κυρίως φιλότιμο, για να αλλάξει άρδην αυτή η μολυσμένη όψη των ελληνικών βυθών. Το σίγουρο είναι πως από την πλευρά μας θα ακολουθήσουν κι άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες…» λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γιάννης Μωραΐτης εκ των εμπνευστών του εγχειρήματος, ένας από τους βουτηχτάδες καθαριστές.

«Ως φανατικοί ψαροντουφεκάδες βλέπαμε επανειλημμένα την άθλια εικόνα κάτω από το νερό, η οποία και μας ενοχλούσε. Αποφασίσαμε, έτσι, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να έρθουμε σε επαφή με έμπειρους βατραχανθρώπους. Στην πράξη, απευθυνθήκαμε σε δύο υπαξιωματικούς της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού με ρίζες από το νησί μας, που αποδέχτηκαν πρόθυμα το κάλεσμά μας να βουτήξουν μαζί μας και να μας βοηθήσουν. Πράγματι, αυτοί ουσιαστικά έκαναν και την πιο δύσκολη δουλειά από το πρωί ώς το απόγευμα και γι΄ αυτό τους ευχαριστούμε! Συμμετείχαν επίσης οι Ιορδάνης Νταγιόγλου, Δημήτρης Γονίδης και ο 9χρονος γιος του Γιώργος, καθώς και ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Κυριακόπουλος. Στο τέλος, όλοι μαζί, δεν αφήσαμε… κολυμπηθρόξυλο!». 

Αναδημοσιευση Απο τα Νεα

>Φαντασμαγορική η τελετή λήξης του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ,

>


Με μια φαντασμαγορική τελετή γεμάτη χρώματα έληξε  το 24o Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου.
Μέσα στην κατάμεστη πλατεία Μικρασιατών και με τα φώτα της πλατείας σβηστά η πρώτη πομπή άρχισε να πορεύεται προς τους βωμούς.
Ατμόσφαιρα μυσταγωγίας με τους παρευρισκόμενους να κρατούν την αναπνοή τους μη ξέροντας τι θα επακολουθήσει.
Η πολύχρωμη πομπή που είχε κατέβει μέσα από τη μεγάλη πόρτα την Εθνική Αντιστάσεως πριν μπει στην πλατεία από την είσοδο του Αγ. Φραγκίσκου έδωσε την εκκίνηση για τη μεγάλη γιορτή.

Τα δρώμενα οργανωμένα πλήρως από τους εθελοντές του Αναγεννησιακού Φεστιβάλ, τα φαντασμαγορικά κουστούμια, η υποβλητική μουσική υπόκρουση όλα έδωσαν στους Ρεθεμνιώτες μια εικόνα άψογου επαγγελματισμού και όχι την ιδέα ότι όλα είχαν γίνει από ανθρώπους με μεράκι έμπνευση και αγάπη για το θεσμό του Αναγεννησιακού και Φεστιβάλ και ότι αυτό προσφέρει στην πόλη μας.
Υπό τους ήχους της Δημοτικής Φιλαρμονικής μέσα σε ένα κλίμα που αναπαριστούσε περασμένα μεγαλεία της πόλης μας όλα συνέτειναν ώστε να αποδοθεί απόλυτα η εικόνα μιας εποχής που παρήγαγε πολιτισμό και ελπίδα για τον άνθρωπο.
Το μυστηριακό της τελετής κορυφώθηκε με την έλευση της Μάνας-Γης τιμώμενο στοιχείο για τη φετινή διοργάνωση. Ευγενείς, ιερείς, τυμπανιστές, σημαιοφόροι συμπλήρωναν το πάζλ μιας μεγάλης γιορτής που διοργανώθηκε με ενθουσιασμό και πρωτοτυπία.
Η τελετή έληξε με την προβολή βίντεο και την μετάδοση ενός πανανθρώπινου μυνήματος που έκανε έκκληση για τη σωτηρία του πλανήτη.
Το 24ο Αναγεννησιακό Φεστιβάλ που για 15 μέρες έδωσε την ευκαιρία στο Ρέθυμνο να υποδεχτεί μουσικά σύνολα απ’ όλη την Ευρώπη στο Τζαμί «Νερατζέ», θεατρικές παραστάσεις στο θέατρο «Ερωφίλη», και εικαστικά δρώμενα σε διάφορους χώρους της πόλης εσωτερικούς αλλά και υπαίθριους από ντόπιους και μη δημιουργούς ανήκει πια στην ιστορία.
Όχι όμως και η δημιουργικότητα των συντελεστών του που παραμένει ακμαία και που έχει σαν στόχο κάθε διοργάνωση να ξεπερνάει την προηγούμενη.
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

>Μεσάνυχτα στο Παρίσι… Προβλήµατα για τον Σαρκοζί, ταινία για την Κάρλα ,

>

¬ Η Κάρλα Μπρούνι  δέχεται  τις σκηνοθετικές οδηγίες  του Γούντι Αλεν στα  γυρίσµατα της ταινίας του  αµερικανού σκηνοθέτη στο  Παρίσι. Στους χώρους των  γυρισµάτων βρέθηκε και ο  Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος  δεν παρέλειψε σε ένα  διάλειµµα να πει δυο λόγια  µε τη σύζυγό του

Μπορεί η Κάρλα Μπρούνι να χρειάστηκε να γυρίσει 35 φορές µια απλή σκηνή στην τελευταία ταινία του Γούντι Αλεν, αλλά στα εγγόνια της θα διηγείται ότι συµµετείχε σε µια ταινία του σπουδαίου σκηνοθέτη όπως έχει δηλώσει η ίδια. Οσο για τις φτωχές επιδόσεις της στην υποκριτική, ενδεχοµένως να οφείλονται το άγρυπνο βλέµµα του Νικολά Σαρκοζί.

Ο πιο λάιφ στάιλ πρόε δρος στην ιστορία της Γαλλίας δεν θα µπορούσε µάλλον να λείψει από τα γυρίσµατα της τελευταίας ταινίας του αµερικανού σκη νοθέτη. Η ταινία «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» γυρίζεται αυ τές τις ηµέρες στη γαλλι κή πρωτεύουσα µε το πρώην τοπ µόντελ και νυν τραγουδοποιό και πρώτη κυρία της Γαλλίας να κρατά έναν µικρό ρόλο. Χθες, το κινηµα τογραφικό πλατό στήθηκε κοντά στο Πάνθεον και η Κάρλα Μπρούνι στον ρόλο µιας διευθύντριας µουσείου έπρεπε απλώς να βγει από έναν φούρνο κρατώντας µια µπαγκέτα στα χέρια της. Με µια µικρή δόση κακεντρέχειας, η «Daily Μail» έγραψε στην ηλεκτρονική της έκδοση ότι η Μπρούνι υποχρεώθηκε να γυρίσει τη σκηνή 35 φορές. Το πρόβλη µα, σύµφωνα µε τη βρετανική εφηµερίδα, ήταν ότι «δεν µπορούσε να ξεχάσει πως είχε απέναντί της την κάµερα». Ενδεχοµένως να µη µπορού σε να ξεχάσει ότι εκεί βρισκόταν και ο γάλλος πρόεδρος. Ο Νικολά Σαρκοζί εµφανίσθηκε µε τους άνδρες της ασφάλειάς του και χωρίς γραβάτα, ενώ ο φωτογραφικός φακός τον συνέλαβε να συνοµιλεί µε τη σύζυγό του σε κάποιο από τα διαλείµµατα των γυρισµάτων. Σύµφωνα µε τα γαλλικά µέσα, ο γάλλος πρόεδρος δεν φαινόταν να το πολυδιασκε δάζει. Ενδεχοµένως να µην µπορούσε: ο Σαρκοζί βρέθη κε για άλλη µια φορά στο στόχαστρο σκληρών επικρίσεων για τους χειρισµούς και τις κινήσεις του. Το περασµένο Σαββατοκύριακο, το γαλλικό προεδρικό ζεύγος µε τη συντροφιά της πρώην υπουργού Δικαιοσύνης Ρασιντά Ντατί συνελήφθη από φωτογράφο του Αssociated Ρress σε ένα σκάφος στο Νιου Χαµσάιρ των Ηνωµένων Πολιτειών Αµερικής. Το στιγµιότυπο από το λουξ γουικέντ του Σαρκοζί τροφοδότησε πολλά επικριτικά σχόλια, ενώ χθες ήρθε η σειρά των Ροµά και πολλών οργανώσεων να κατηγορήσουν για ρατσισµό και άγρα ψήφων στην άκρα δεξιά τον γάλλο πρόεδρο µετά την εντολή του να διώκονται οι παράνοµοι Ροµά µετανάστες και να διαλύονται οι καταυλισµοί τους.

Το Χόλιγουντ επέστρεψε
Το µόνο ίσως που µπο ρούν να αναγνωρίσουν φίλοι και αντίπαλοι αυτή την περίοδο στον Σαρκοζί είναι ότι η απόφασή του να µειωθεί κατά 20% ο φόρος στις ξένες κινηµατογραφικές πα ραγωγές έκανε τα στούντιο του Χόλιγουντ να επιστρέψουν στη Γαλλία για γυρίσµατα έπειτα από πολλά χρόνια. Το διάστηµα αυτό γυρίζονται τουλάχιστον είκοσι ξένες ταινίες στη γαλλική επικράτεια, ανάµεσα στις οποίες και το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», την ταινία µε την οποία έκανε το ντεµπούτο της στην ηθοποι ία η σύζυγος του προέδρου…

ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ…

Ο Γούντι Αλεν έβαλε την Μπρούνι να επαναλάβει την ίδια σκηνή 35 φορές! 
Αναδημοσιευση Απο τα Νεα

«ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΠΑΡΘΕΝΟΙ» Πεθαίνουν χωρίς να ζήσουν ,100 ταινίες που αγάπησα Νo 96 ,


Η Κίρστεν Ντανστ κλέβει την παράσταση στην ταινία της Σοφίας Κόπολα. Εύθραυστη. Ευάλωτη. Ιδιαίτερη. Σαν να είναι κεντη  µένη µε τα χαρακτηριστικά ηρωίδας του Τσέχωφ (εδώ µε τους Τζέιµς Γουντς, Κάθλιν Τέρνερ)
Κάποτε τα παιδιά πέθαιναν για µια ιδέα. Ας πούµε «Να πεθαίνεις στα τριάντα». Η αλησµόνητη ελεγεία του Ροµάν Γκουπίλ, αφιερωµένη σ’ αυτούς που πίστεψαν και πέθαναν για τον Μάη του
£ 68. Τώρα για το τίποτα.
Οπως ο πιτσιρικάς στα «Γλυκά δεκάξι» (2002)
του Κεν Λόουτς. Που δεν πεθαίνει, αλλά «πεθαίνει». Αυτή η ανατριχίλα µε διαπερνάει κάθε φορά που βλέπω την ταινία της Σοφίας Κόπολα. Ανώτερη από το «Χαµένοι στη µετάφραση» (2003).
Και φυσικά απείρως καλύτερη από την πασαρέλα ενδυµάτων εποχής Λουδοβίκου, δηλαδή τη «Μαρία Αντουανέτα», που προσκόµισε στις Κάννες του 2006. Τι εκκωφαντική πτώση ήταν αυτή!

Η Σοφία το 1999 έκλεινε τα 28, πάνω στις καλλιτεχνικές κάψες της δηλαδή, ήταν πλήρης παραστάσεων, επιρροών και οικογενειακών παραδόσεων φοβερών. Πατέρας της ο Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Godfather ολόκληρης της new generation του εξηνταφεύγα που αµφισβήτησε τους Δεινόσαυρους του Χόλιγουντ και στη συνέχεια τους αντικατέστησε, ώστε κι αυτοί µε τη σειρά τους να κερδίσουν τον τίτλο του τιµηµένου Δεινόσαυρου. Οπως ο Λούκας, ο Σκορσέζε, ο Φρίντκιν και µερικοί ακόµα διάσηµοι «επαναστάτες» που στη συνέχεια µετατράπηκαν σε κολυµβητές ωκεανών από δολάρια καυτά. Συνηθισµένα πράγµατα. Παπ πούς της ο γηραλέος µουσικοσυνθέτης Κόπολα και εξάδελφός της ο Νίκολας Κέιτζ.

Από την ηµέρα που άνοιξε τα µάτια της διαρκώς έπεφτε πάνω σε κάποιο φακό, σε κάποιον δηµοσιογράφο, σε κάποια ταινία. Μάλιστα ο µπαµπάς τόσο πολύ επιθυµούσε να επισπεύσει τη βάφτισή της στον κόσµο των movies που την τοποθέτησε, πριν καν εκείνη κλείσει τους 24 µήνες, σε κάποιο πλάνο του Godfather Ι. Το ίδιο και µε τον «Νονό 2», τον 3 και πάει λέγοντας. Ενδιαµέσως, σε ηλικία µόλις 12 εµφανίζεται στον «Αταίριαστο» («Rumble fish»)

του 1983, στους «Οutsiders», το «Cotton club» του 1984 και την «Πέγκυ Σου που παντρεύεται» του 1986 («Ρeggy Sue got married»). Ολες του Father φυσικά. Πριν ακόµα σκάσει από το αυγό έπαιζε µπιζ µε το µισό σηµερινό Χόλιγουντ.

Κάτω από τέτοιες νοσηρές προϋποθέσεις _ γιατί «νοσηρό» το τόσο πρώιµο και τόσο δεδοµέ νο για ένα µωρό _ θα έπρεπε να τρέχει µε χίλια προς το πλη σιέστερο ψυχιατρείο. Πριτς. Η Σοφία µε σώας τας φρένας και µε σχετική αυτογνωσία πορεύ τηκε προς τον επαγγελµατισµό και τα βραβεία. Φανταστείτε.

Κατέκτησε το ρεκόρ Γκίνες. Ως η πιο νέα Αµερικανίδα µε υπο ψηφιότητα Οσκαρ σκηνοθεσί ας για το «Lost in translation» σε ηλικία µόλις 32 ετών. Πράγ µα _ για την αυτογνωσία οµιλώ _ που δεν ισχύει µε τις προσωπικές της περιπέτειες. Εδώ, όπως σχεδόν κάθε αυθεντικό θηλυ κό της βιοµηχανίας των motion pictures, είναι χαµένη στη µε τάφραση των Ανδρών. Πρώτο λάθος να τα φτιάξει και να παντρευτεί τον Σπάικ Τζόνζι.

Το πληρώνει µε ένα διαζύγιο.

Δεύτερο λάθος ο Κουέντιν Τα ραντίνο. Πού πας, κορίτσι µου! Τέλος πάντων. Η αλήθεια είναι πως αν την έλεγαν Δανίκα και αν δεν είχε κερδίσει την εκτίµηση της καλλιτεχνικής κοινό τητας, ούτε που θα της έριχναν ένα βλέµµα. Ετσι εντελώς τυχαία. Θα πείτε, σεξισµός. Λάθος, Θα πω ωµός ρεαλισµός.

Αγαπητοί, η κοινότητα του star system, ακόµα και του εγχώριου, µοιάζει σαν πάρτι αιµοµιξίας που ανακυκλώνεται διαρκώς. Κάτι σαν Βερσαλλίες.

Ο ένας µε την άλλη, η άλλη µε την άλλη, ο άλλος µε τον άλλο και πάει λέγοντας. Τι πληξάρα κι αυτή!

Το 1999 λοιπόν η Σοφία αναλαµβάνει, για πρώτη φορά, να σκηνοθετήσει ταινία µεγάλου µήκους και τα καταφέρνει. Η ωριµότητά της θυµίζει επαγ γελµατία άνω των σαράντα και βάλε. Πρώτα εξασφαλίζει το µυθιστόρηµα του Εugenides.

Μπράβο στον Ελληνα. Πρωτό τυπο. Εσωστρεφικό. Συναρπαστικό. Κίνηση µατ. Το περιεχό µενο κοµµένο και ραµµένο σαν κοστουµάκι στη δική της γενιά. Που πάει να πει «πεθαίνουµε χωρίς να ζήσουµε στιγµή». Η αόρατη αιµορραγία των πέντε κοριτσιών, των ηρωίδων αυτής της πεισιθανάτιας ιστορίας, σε κάνει να ανοίξεις το παράθυρο και να ουρλιάξεις µέσα στη νύ χτα help! Ακούει κανείς; Σ’ αυτή την τραγική ιστορία που διαδραµατίζεται σε κάποιο αξιοπρεπέστατο προάστιο της δεκαετίας του ‘70 ουδείς ακούει! Θάνατος στα χρόνια της νεανικής χολέ ρας. Γιατί οι πέντε αδελφές Λί σµπον, µε πρώτη και πιο ταραγµένη τη Lux (όνοµα που µαύρα και ειρωνικά παραπέµπει στο luxury, την πολυτέλεια) βιώνουν την εσωτερική απελπισία τους µέσα στο απέραντο κενό της οικογένειας και της κοινωνίας τους. Οταν η πρώτη απ’ αυτές καταλήξει στην αυτοκτονία, οι γονείς αποφασίζουν να τις αποµονώσουν. Προκειµένου να τις προστατεύσουν! Ετσι η ανεκπλήρωτη ερωτική επιθυµία κα ταλήγει στην αποστείρωση. Η αποστείρωση στην αποµόνωση. Η αποµόνωση στην εσωστρέφεια. Η εσωστρέφεια στην απελπισία. Η απελπισία στην αυτοκτονία. Γιατί, στον θεό που πιστεύετε. Δυσδιάκριτη η απόσταση ανάµεσα στο «νεκρός» και νεκρός. Πέντε πλάσµατα όµορφα σαν τα κρίνα, απότιστα και µαραµένα σαν πλαστικά λουλούδια. Μπρρρ!

Ολες τους εξαιρετικές. Με πρώτη την Κίρστεν Ντανστ. Ναι, αυτή του Spider man. Τότε µόλις 17 ετών. Εύθραυστη. Ευά λωτη. Ιδιαίτερη. Σου ‘ρχεται να πεταχτείς µέχρι το Λος Αντζελες να τη γνωρίσεις από κοντά. Οχι, ρε µπαγάσα, γι’ αυτό που βάζει το νοσηρό µυαλό σου.

Αλλά να. Σαν να είναι κεντηµέ νη µε τα χαρακτηριστικά ηρωί δας του Τσέχωφ. Μια τόσο λαµπερή φλόγα κι όµως τρεµοσβήνει. Αλησµόνητη. Μια από εκείνες τις µοναδικές κινηµατογραφικές στιγµές που οι δα κρυγόνοι αδένες ερεθίζονται, βγάζουν δάκρυα, αλλά εκείνα δεν φαίνονται ποτέ!

Αναδημοσιευση απο τα Νεα

Ετικετοσύννεφο