Just another WordPress.com site

Archive for Ιουλίου, 2010

Από τον Φράνκο στον Φρανκενστάιν ,

«Το πνεύµα του µελισσιού». Το φανταστικό, ο τρόµος και η πολιτική σε µια ισπανική πρωτοπορία του Βίκτορ Ερίθε και  του 1972

Ενα όνοµα και µια ταινία έχουν στοιχειώσει κάθε ζωντανό οργανισµό της Ισπανίας. Από τον Μaster Λουί Μπουνιουέλ και τον Πέδρο Αλµοδόβαρ µέχρι τους «Αλλους» του χιλιανού Αλεχάντρο Αµενάµπαρ. Το «Πνεύµα του µελισσιού» («Εl espritu de la colmena») του Βίκτορ Ερίθε και του 1973. Η απόλυτη πρωτοπορία της ισπανικής κινηµατογραφίας!

Προτού προχωρήσω και την ταινία προσπαθήσω να ακτινογραφήσω, µια κουβέντα περί επανεκδόσεων και επιστροφών. Το ‘χω ξαναγράψει και θα το πω ξανά: σωστή, επανέκδοση είναι εκείνη που η αρνητική «µήτρα» της έχει αναπαλαιωθεί. Ετσι ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των σύγχρονων τεχνολογικών δεδοµένων. Της εικόνας και του ήχου. Η (απλώς) φρέσκια κόπια κλασικών ταινιών κουβαλάει, συνήθως, µαζί της µονοφωνική ηχητική µπάντα και φθαρµένα χρώµατα. Οπως εδώ. Κρίµα. Ο ήχος «πνιγµένος» και τσιριχτός. Ευτυχώς. Ελάχιστο το soundtrack, ελάχιστοι οι διάλογοι. Ο Ερίθε – χωρίς να το ξέρει – προστατεύει το έργο του από τη σκόνη του χρόνου. Πάµε στο ψητό.

Το 1972 (τότε τα γυρίσµατα του «Μελισσιού») ο Βάσκος Βίκτορ Ερίθε Αρας ήταν µόλις 32 ετών. Τότε η χώρα σε ασφυξία από τον στρατηγό Φράνκο. Ο οποίος, µε τη βοήθεια του Χίτλερ, ανέτρεψε πραξικοπηµατικά την εκλεγµένη κυβέρνηση, προκάλεσε εµφύλιο πόλεµο – προάγγελο του επερχόµενου µακελειού του Β’ Παγκόσµιου Πολέµου – και από τον Οκτώβριο του 1936 άρχισε να κυβερνάει δικτατορικά τη χώρα, την οποία ολοσχερώς κατέλαβε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ετσι, επί σαράντα χρόνια ένας διαρκής και ανελέητος στραγγαλισµός. Επρεπε να πεθάνει από βαθιά γεράµατα ο General για να αναλάβει όλες τις εξουσίες ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος, στις 20 Νοεµβρίου του 1975. Ο Φράνκο είχε φροντίσει γι’ αυτό. Από το 1947 αποκαθιστά το Reino de Εspana (Βασίλειο της Ισπανίας). Οµως µετά τον θάνατό του θα τον κληρονοµήσει ο Χουάν Κάρλος. Ετσι η σκυτάλη της δικτατορίας παραδίδεται στη δηµοκρατία. Απίστευτα πράγµατα. Τέλος πάντων.

Τα αναφέρω όλα αυτά επειδή η ταινία, από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό, κολυµπάει µέσα στη σιωπή, τη σηµειολογία και τους συµβολισµούς. Τι να έκανε ο άνθρωπος; Πάνω από τον σβέρκο του η λεπίδα της λογοκρισίας. Ο κατά εννιά χρόνια νεώτερός του, Πέδρο Αλµοδόβαρ (του 1949 αυτός, του 1940 ο Ερίθε), άρχισε να γυρίζει την πρώτη µικρού µήκους ταινία του _ το «Film Ρolitico» _ το 1974.

Πάνω ακριβώς στον επιθανάτιο ρόγχο του Χενεράλ. Τυχερός!

Η ιστορία του «Μελισσιού» διαδραµατίζεται σ’ ένα οροπέδιο της Καστίλης του 1940.

Κι αυτό συµβολικό. Το ’40 σκότος ολοκληρωτικό. Σε πλήρη εφαρµογή ο νόµος του Φράνκο. Σε πλήρη ανάπτυξη οι τεθωρακισµένες µεραρχίες του Αδόλφου Χίτλερ. Παντού σκοτάδι πηχτό. Γι’ αυτό ακούµε τον Ντον Φερνάντο (Φερνάντο Φεράν Γκόµεζ) να λέει στην αρχή πως «άσκοπη η αέναη παραγωγή των µελισσών». Σκοτάδι και σ’ αυτό το χωριό. Ολα υπό κατάρρευση. Φθαρµένα, κακοσυντηρηµένα, σχεδόν ερείπια. Ελάχιστη κυκλοφορία. Ελάχιστοι οι χωρικοί. Ολα και όλοι σαν από πολεµικά ερείπια. Ο Ντον Φερνάντο είναι παντρεµένος µε µια νεώτερή του γυναίκα (Τερέζα Γκιµπέρα). Αυτός στο γραφείο του. Η Τερέζα να γράφει τρυφερά γράµµατα σε κάποιον που έχει πάει στον πόλεµο ή που βρίσκεται κρατούµενος σε κάποιο στρατόπεδο του Φράνκο. Αγνωστο κι αυτό. Η αφαίρεση, η σιωπή, το µυστήριο τα τρία πρωταγωνιστικά «πρόσωπα» της γραφής του Ερίθε. Δύο τα παιδιά της οικογένειας. Και τα δύο µικρά, αθώα, κορίτσια. Η Ιζαµπέλα (Ιζαµπέλ Τελερία) και η ανήσυχη Αννα (Αννα Τόρεντ, τότε µόλις έξι ετών).

Εκείνη λοιπόν την ηµέρα καταφθάνει ο περιοδεύων κινηµατογράφος της περιοχής. Θα προβάλει τον θρυλικό «Φρανκενστάιν» του βρετανού Τζέιµς Γουέιλ και του 1931. Με πρωταγωνιστή το ανεπανάληπτο «τέρας» Ουίλιαµ Χένρι Πρατ, κατά κόσµον Μπορίς Καρλόφ (1887-1969).

Το στόρι γνωστό. Ενας επιστήµονας, ο δόκτωρ Φρανκενστάιν, για να αποδείξει πως δεν υπάρχει Θεός και πως η επιστήµη µπορεί να τα κάνει όλα, κατασκευάζει οµοίωµα ανθρώπου. Οµως το οµοίωµα ξεφεύγει από τον αρχικό σκοπό και αρχίζει να σπέρνει τον τρόµο παντού. Προφανώς δόκτωρ Φρανκενστάιν είναι ο Φράνκο και τέρας η εξουσία του. Είπαµε, όλα είναι συµβολικά.

Το εικονικό τέρας του Φρανκενστάιν εξάπτει τη φαντασία και µετατρέπει σε εφιάλτη τον ύπνο των δύο κοριτσιών. Ετσι αποφασίζουν να εξιχνιάσουν ένα µυστήριο που έχουν ακούσει από τον ψίθυρο των χωρικών. Πως, δηλαδή, σε µια αποµονωµένη και εγκαταλειµµένη αγροτική οικία, κάτι σαν στάβλος και αποθήκη, έχει λέει εγκατασταθεί ένας ξένος. Κάποιος άγνωστος, παράνοµος, κάποιος φυγάς. Αν τώρα ο θεατής συνδυάσει την τρυφερή αλληλογραφία της Τερέζας µε τον αόρατο – µέχρι στιγµής – παράνοµο, τότε ένα το συµπέρασµα το λογικό. Πως δηλαδή ο ξένος είναι κάποιος της Αντίστασης, που στη συνέχεια βρέθηκε από τη Μilicia του Φράνκο αλυσοδεµένος σε στρατόπεδο πολιτικών κρατουµένων. Και πως στη συνέχεια δραπέτευσε, και πως στο χωριό του επέστρεψε. Ποιος θα τον ανακαλύψει; Μα φυσικά ένα αθώο κορίτσι. Γιατί – λέει πλαγίως ο Ερίθε – οι µαχητές της Αντίστασης πορεύθηκαν και έπεσαν µε ανιδιοτέλεια.

Αντιθέτως. Το τέρας του Φρανκενστάιν κατασκευάστηκε µε ιδιοτέλεια να γκρεµίσει τον Θεό και να τροµοκρατήσει τους ανθρώπους.

Πράγµατι η Αννα ανακαλύπτει τον παράνοµο. Οµως επειδή είναι αθώα, ανυποψίαστη και παρορµητική, οδηγεί τους χωροφύλακες στον κρυψώνα του ξένου επισκέπτη. Αυτό ήταν. Από εκείνη τη στιγµή, η Αννα διαρκώς τον Φρανκενστάιν µπροστά της θα «βλέπει». Οπως η κοινωνία της Ισπανίας. Η οποία έπεσε στις τανάλιες της φρανκικής δικτατορίας. Εποµένως η εικονική πραγµατικότητα µιας κινηµατογραφικής αλληγορίας, όπως είναι ο Φρανκενστάιν, επιβεβαιώνεται από την Ιστορία. Μύθος και πραγµατικότητα δίδυµα αδέλφια. Το πλεονέκτηµα του Ερίθε προκύπτει από τη διαλεκτική σχέση περιεχοµένουαισθητικής. Στη σκηνοθεσία του ενσωµατώνει µε οµοιογένεια, πυκνότητα και αφαιρετικότητα, τα κυρίαρχα στοιχεία εκείνης της εποχής. Παράνοµες οι ελευθερίες.

Σιωπηρά τα αισθήµατα. Φαντάσµατα και σκιές οι µαχητές. Υπό διωγµόν η αθωότητα. Ολα και όλοι στραµπουλιγµένοι. Τίποτα και κανένας διά της ευθείας οδού.

Μόνο σιωπές, ψίθυροι, σκιές, φαντάσµατα. Ετσι, σε οργανική σχέση το κοινωνικό και το πολιτικό µε το φαντασιακό, τα φαντάσµατα και τον τρόµο του Φράνκο. Το ίδιο και η ταινία. Και κοινωνική, και πλαγίως πολιτική, και ιστορία φαντασµάτων. Ολα µαζί. Σε µια εξαιρετική, επαγωγική λογική. Προσέξτε µια αόρατη λεπτοµέρεια: όπως Φρανκενστάιν έτσι και Φρανκοστάιν. Τέλεια!

«Το πνεύµα του µελισσιού»

Μέσα στο top 10 του ισπανικού κινηµατογράφου Θησαυρός από το 1973 Ανώτερο από τους «Αλλους»

Βαθµοί = µικρό αριστούργηµα

Ουκ εν τω πολλώ το ευ

Χορταστικό σανναπολιτάνικη µακαρονάδα για όλη τη φαµίλια. Και τι δεν έχειµέσα. Οµως ουκ εν τω πο λλώ το ευ. Το «Βaaria» του Τζουζέπε Τορνατόρε µε έκανε έξω φρενών. Βasta. Θα κάνω εµετό! Κάτι σαν έπος γραφικό.

Που παίρνει σβάρνα τρεις γενιές Σικελών. Από τον Τσίκο στον Πεπίνο και µετά στον Πιέτρο. Κάτι σαν χλωµή και πλαστική ρεπλίκα του «1900» και του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Ολα µέσα.

Ερωτες, πανηγύρια, Μαφία, κοµµουνιστές, µαµάδες, µπαµπάδες, γιαγιάδες, χωριάτες, φασίστες, πόλεµοι, επαναστάσεις. Για όνοµα του Θεού. Και όλα αυτά τόσο γραφικά, σαν καρτποστάλ που πουλάνε στους τουρίστες τα περίπτερα τα τουριστικά. Με Φρανσέσκο Στάνα, Μαργκαρέτ Μαντέ, Ραούλ Μπόβα, Μικέλε Πλάσιντο και Μόνικα Μπελούτσι. Μη βιάζεσαι. Το κορίτσι παίζει, αλλά µόνο για ελάχιστα λεπτά. Αντε γεια!

Βαθµοί = 1

(βαρεµάρα)

«Μπόνι καιΚλάιντ» («Βonnie and Clyde»). Φυσικά του Αρθουρ Πεν και φυσικά µε Ουόρεν Μπίτι και Φέι Νταναγουέι.

Τότε µόλις 26 Μαΐων. Θεά.

Οµως δεν πρόκειται ακριβώς για επανέκδοση. Αλλά για επανέκδοση της επανέκδοσης. Ασε να περάσουν καµιά δεκαριά χρονάκια και αν είµαστε καλά να ξαναγράψω µε ενθουσιασµό!

Βαθµοί = Θρυλικό!


Ζαν Ρενό, ο καλύτερος γάλλος «σκληρός»

Χωρίς αυτόν nothing at all. Ο τύπος είναι σχεδόν µοναδικός. Σε κάθε ταινία που παίζει made in France, είναι φτιαγµένη πάνω στον Ζαν Ρενό! Παράδειγµα; «22 σφαίρες» µε αυθεντικό τίτλο «L’ Ιmmortel». Ο αθάνατος. Ετσι ακριβώς.

Γάλλος είπατε; Πλάνη. Από την Καζαµπλάνκα και το Μαρόκο ο «αθάνατος». Ο Ζιτάν, ο καλύτερος ever ποδοσφαιριστής της Γαλλίας, από την Αλγερία. Ο Ρενό, ο καλύτερος tough guy της Γαλλίας, από το Μαρόκο. Οι έσχατοι έσονται πρώτοι. Για να καταλάβετε περί τίνος θηρίου πρόκειται, ένα θα σας πω: µόλις ο Λικ Μπεσόν τον τοποθέτησε στο καστ του «Απέραντου γαλάζιου» («Le Grand Βlue») το 1988, αµέσως ο παίδαρος εκτοξεύθηκε ακόµα και στον κινηµατογράφο τον αµερικανικό. Μέσα και στο «Μission Ιmpossible» του Μπράιαν ντε Πάλµα το 1996. Μέσα και στον Κing Size «Γκοτζίλα» του Ρόλαντ Εµεριχ. Μέσα και στο «Ronin», δίπλα στον Ρόµπερτ ντε Νίρο. Μέσα στον «Κώδικα Ντα Βίντσι». Μέσα παντού. Ακόµα και στη ροµαντική κοµεντί «Τhe french kiss» µε τη Μεγκ Ράιαν έχει παίξει.

Ο ρόλος του σ’ αυτό το κάπως παλιοµοδίτικο γκανγκστερικό, είναι εντελώς κλασικός. Ενας ex γκάνγκστερ µε κώδικα Ηθικής που απαγορεύει τα ναρκωτικά και τις δολοφονίες παιδιών και γυναικών, αρπάζει τα κουµπούρια του και αρχίζει να κάνει κοµµάτια έναν έναν µιας αδυσώπητης µαφίας που έχει αρχηγό κάποιον παλιό δικό του κολλητό. Κill them all. Οταν απάγουν τα παιδιά του, ε, τότε ξεφεύγει από κάθε έλεγχο και ορµάει σαν µουρλός. Προσέξτε όµως. Ουδεµία σχέση µε τις συνήθεις χολιγουντιανές παραγωγές. Ολα σκηνοθετηµένα σαν τον παλιό καλό καιρό. Οnly for men!

«22 σφαίρες»

Γαλλικό, γκανγκστερικό Παλιάς κοπής Ζαν Ρενό, µοναδικός

Βαθµοί = 6

(για ανδρικό κοινό)


Ο πόλεµος των Τολστόι

Μετά την πρώτη µισή ώρα µου θύµισε το σαρκοβόρο «Πόλεµο των Ρόουζ» του Ντάνι ντε Βίτο.

Οπου πλακώνονται ανηλεώς, σκαρφαλωµένοι ακόµα και σε πολυελαίους, η Κάθλιν Τέρνερ µε τον Μάικλ Ντάγκλας. Από ερωτευµένα φοιτητικά πιτσουνάκια κατέληξαν θανάσιµοι εχθροί για το ποιος θα αρπάξει βιλάρα, τζιπάρα, σκαφάρα και χρήµα! Το ίδιο και το επιµύθιο του «Τελευταίου σταθµού» («Τhe Last Station») του Μάικλ Χόφµαν. Ενός µικροµέγαλου σκηνοθέτη µε πιο γνωστή του επιτυχία το «Οne Fine Day» («Μια θαυµάσια µέρα»). Με Μισέλ Φάιφερ και Τζορτζ Κλούνι του 1996. Την ξέχασα ύστερα από µία εβδοµάδα. Οµως ο Μάικλ Χόφµαν επανήλθε µε executive producer τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι, αδελφό του Νικίτα Μιχάλκοφ. Ο οποίος, αφού πρώτα θαµπώνει το σύµπαν µε µια «Σιβηριάδα» (1979) µούρλια, στη συνέχεια την κοπανάει από τη σοβιετική µητέρα πατρίδα και καταλήγει για καριέρα στο Χόλιγουντ, µε µοναδική επιτυχία «Το τρένο της µεγάλης φυγής» («Runaway train» -1985). Κάπου εκεί ξεφουσκώνει, αλλά διαρκώς επανέρχεται και αυτοκαταστρέφεται. Α-χου, δεν µε νοιάζει!

Ετσι, υπό την απόµακρη «επίβλεψη» του Κοντσαλόφσκι, ο Μάικλ Χόφµαν διορθώνει τις αµερικανιές του και καταφέρνει να αποτυπώσει στο σελιλόιντ το κλίµα της Ρωσίας του 1910.

Οµως το καλύτερο χαρτί του είναι το cast των πρωταγωνιστών του. Κίνηση µατ. Τον έβγαλε από πολλούς µπελάδες και του χάρισε δύο υποψηφιότητες Οσκαρ που βοήθησαν την κυκλοφορία της ταινίας του διεθνώς. Η πρώτη για τον αειθαλή και πάντα εξαιρετικό καναδό Κρίστοφερ Πλάµερ. Πάνω-κάτω στην ίδια ηλικία µε τον Τολστόι. Με πατηµένα τα 81 ο Πλάµερ.

Με πατηµένα τα 82 «έφυγε» το 1910 ο ρώσος γίγαντας από τον κόσµο αυτό. Η ταυτοπροσωπία όχι µόνο στην εµφάνιση αλλά και την ουσία. Ασπροµάλλης µε χαίτη επιπέδου δεσπότη, ο σαρωτικός ο Πλάµερ. Σαν από ξεφτισµένη φωτογραφία της εποχής. Τέλειος. Η δεύτερη υποψηφιότητα στην αγγλίδα Ελεν Μίρεν των 65 ετών. Με ένα (µόνο;) Οσκαρ ερµηνείας για τη «Βασίλισσα» (Queen – 2006) του Στίβεν Φρίαρς. Η Μίρεν, λοιπόν, υποδύεται την κοντέσα Σοφία Αντρέγεβνα, σύζυγο του Τολστόι και µητέρα των 13 παιδιών τους, εκ των οποίων µόνο τα οκτώ επέζησαν. Τρίτος στη σειρά, ο σκωτσέζος Τζέιµς ΜακΑβόι, ο Ρόµπι της «Εξιλέωσης» («Αtonement» – 2007), ο οποίος κλέβει την παράσταση ολοσχερώς. Παίζει τον Βαλεντίν Φιοντόροβιτς Μπουλγκάκοφ, τον εντεταλµένο του Βλαντίµιρ Τσέρτκοφ (Πολ Τζιαµάτι), ενός φανατικού τολστοϊστή, από αριστοκρατική φαµίλια κολλητή του Τσάρου, ο οποίος στη συνέχεια _ και αφού πρώτα ταξίδεψε στην Αγγλία _ συνάντησε τον συγγραφέα, θαµπώθηκε από τις αλτρουιστικές ιδέες του και άρχισε τα κηρύγµατα για την ηθική αυτοβελτίωση του Ατόµου. Κάτι σαν προάγγελος µαρξιστικών αλλά ιδεαλιστικών ιδεών. Λογικό. Το καζάνι έβραζε, η ιντελιγκέντσια ανησυχούσε, οι πόρτες άνοιγαν, τα ρεύµατα έµπαιναν και πολλοί από πνευµονία τα ‘φτυσαν.

Το καλοκαίρι λοιπόν του 1910, σ’ ένα ιδιωτικό και γιγαντιαίων διαστάσεων τσιφλίκι, στη γενέτειρα του συγγραφέα Γιασνάγια Πολιάνα, εξελίσσεται µάχη µέχρις εσχάτων. Η κοντέσα σε κατάσταση διαρκούς νευρικής κρίσης, µε αλλεπάλληλες υστερικές εκρήξεις και λιποθυµικές τάσεις. Ο λόγος, φυσικά, η περιουσία. Μια επικών διαστάσεων περιουσία. «Ο άντρας µου ξεµωράθηκε. Στη διαθήκη του αφήνει τα πάντα στον µουζίκο, ρώσικο λαό». Αλήθεια; Περίπου. Ο Τσέρτκοφ από εδώ. Να πιέζει αφόρητα, ώστε ο γέροντας να εφαρµόσει στην πράξη τις ιδέες του περί ισότητας και έτσι να εκχωρήσει τα δικαιώµατα όλων των πνευµατικών του θησαυρών, φυσικά του «Αννα Καρένινα» και του «Πόλεµος και Ειρήνη» στον λαό. Βλακείες θα πείτε. Συµφωνώ. Οµως ο τσαρικός δεσποτισµός εκείνης της εποχής της απόλυτης ένδειας πορευόταν µε τον ιδεολογικό δογµατισµό. Από την άλλη, η κοντέσα να σούρνεται χάµω και να ωρύεται: «Εγώ που σου έφερα δεκατρία παιδιά, θα µ’ αφήσεις στη ζητιανιά;». «Μα έχουµε τόσα πολλά!» απαντούσε ο Τολστόι. «Με όλα αυτά τα προνόµια είναι εύκολο να παριστάνεις τον επαναστάτη» ανταπαντούσε εκείνη. Η κατάσταση τόσο αφόρητη που λίγο µετά ο Τολστόι, µε το ένα πόδι στον τάφο, την κάνει στα κλεφτά. Να γλιτώσει από αυτήν τη σκύλα που του κατατρώει ψυχή και σωθικά. Το επιµύθιο γνωστό. Κάθε έρωτας αρχίζει από τον ουρανό. Στη συνέχεια βαρεµάρα και στο τέλος µίσος εχθρικό. Το ιδιοτελές συµφέρον είναι που «σκοτώνει» κάθε σχέση. Ακόµα και των αδελφών. Συµφωνώ. Μ έναν λόγο, ευπρεπέστατη η σκηνοθεσία. Εξαιρετικές – πλην Τζιαµάτι – οι ερµηνείες. Αλλά, για να λέω την πάσα αλήθεια, όχι, δεν θέλω να το ξαναδώ!

«Ο τελευταίος σταθµός»

Οι τελευταίοι µήνες του Λέοντος Τολστόι Αριστο το cast Μέτρια η σκηνοθεσία Το συµφέρον «σκοτώνει» τον έρωτα

Βαθµοί = 6

(έτσι κι έτσι) 

Αναδημοσιευση Απο τα Νεα


Advertisements

>Η μεσογειακή διατροφή σε σχέση με την κρητική διατροφή,

>Στην εκπομπή του Σεραφείμ Φυντανίδη «Χθες-Σήμερα-Αύριο» την Κυριακή, 23 Μαΐου 2010, στο κρατικό κανάλι της ΝΕΤ με θέμα την μεσογειακή διατροφή, αναφέρθηκε ότι τον Νοέμβριο η UNESCO θα εξετάσει το αίτημα που έχουν καταθέσει η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και το Μαρόκο ώστε να κατοχυρωθεί η μεσογειακή δίαιτα ως ένα από τα μνημεία της άυλης παγκόσμιας κληρονομιάς. Η υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κυρία Κατερίνα Μπατζελή, καλεσμένη της εκπομπής είπε χαρακτηριστικά ότι «πρέπει να βρούμε τους συμμάχους μας και νομίζω ότι όλες οι χώρες της Μεσογείου η Ισπανία, η Πορτογαλία λιγότερο, η Ιταλία, έχουν κάνει αυτή τη συμφωνία στα πλαίσια της UNESCO για να τη διατηρήσουμε (τη μεσογειακή διατροφή) και να την πιστοποιήσουμε».

Είπε επίσης ότι «αυτό λοιπόν το οποίο επιδιώκουμε, και το έχουμε κατορθώσει και το συνεχίζουμε, είναι να το διασφαλίσουμε-να βάλουμε τις σφραγίδες μας-ότι μας ανήκει (η διατροφή).
Διότι πάρα πολλές φορές είναι επικίνδυνες οι απομιμήσεις με αποτέλεσμα αυτό να δημιουργήσει και αθέμιτο ανταγωνισμό.
Αυτό λοιπόν το κατοχυρώνουμε, τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο-και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έχει συμβάλει, ήμουνα και πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού και σε εκείνη την περίοδο το διασφαλίσαμε στην UNESCO-αλλά συνεχώς και σε συμβούλια και στην Επιτροπή.
Αυτό πρέπει να είναι μια ενιαία προσπάθεια, και θα το κατορθώσουμε».
Παρεμβαίνοντας δε στη συζήτηση στη συνέχεια είπε: «πάει να μας σπάσει το μέτωπο η Κρήτη, έτσι να το πούμε αυτό».
Η επίσης καλεσμένη του κυρίου Φυντανίδη, κυρία Λινού, καθηγήτρια του Harvard και τώρα καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και Υπεύθυνη της Εθνικής Επιτροπής Διατροφής, στην ερώτηση του κυρίου Φυντανίδη εάν πραγματικά ενδιαφέρει η μεσογειακή διατροφή τη διεθνή κοινότητα, απάντησε:
«Τους ενδιαφέρει η διατροφή πολύ. Η μελέτη των επτά χωρών περιλάμβανε την Κρήτη. Αλλά θα μπορούσε να είναι και οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ελλάδος πιστεύω».
Στις απόψεις αυτές της κυρίας υπουργού, έχει ασκηθεί έντονη κριτική από τον Τύπο, όμως θα ήθελα να προσθέσω και τα δικά μου σχόλια.
Η Κρητική διατροφή είναι η κορωνίδα της μεσογειακής διατροφής. Αυτό δεν είναι προσωπική άποψη, ή προσωπική γνώμη, αλλά συμπέρασμα των επιστημονικών ερευνών που εξετάζουν τη σχέση ανάμεσα στη διατροφή, την υγεία και την μακροζωία.
Η πρώτη μελέτη που ανέδειξε τη διατροφή των Κρητικών ως την πιο υγιεινή από όλους τους πληθυσμούς που μελετήθηκαν, από επτά διαφορετικές χώρες, έγινε το 1960 από τον Αμερικανό καθηγητή Ancel Keys και είναι γνωστή ως η μελέτη των επτά χωρών.
Σημειώστε ότι στην έρευνα αυτή συμμετείχαν παράλληλα και χώρες όπως η Ιαπωνία και η Φιλανδία που η διατροφή των κατοίκων τους χαρακτηρίζεται από μεγάλη κατανάλωση ψαριών με τα ωφέλιμα Ω3.
Να σημειωθεί ότι παρόλο που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη μελέτη των επτά χωρών, από το δείγμα των Κρητικών που συμμετείχαν στην έρευνα, ζει ακόμα και σήμερα διπλάσιος αριθμός σε σχέση με το αντίστοιχο δείγμα των ανθρώπων της Κέρκυρας, της άλλης περιοχής της Ελλάδας που συμμετείχε στην μελέτη των επτά χωρών.
Η Κρητική Διατροφή του 1960 όπως αναδείχθηκε από τη μελέτη των επτά χωρών είναι ένας από τους κύριους λόγους που η Κρήτη έγινε γνωστή στην διεθνή επιστημονική και ακαδημαϊκή κοινότητα.
Για να φανταστείτε πόσο σημαντικό ήταν το θέμα της έλλειψης αναγνωρισιμότητας της Κρήτης διεθνώς, αναφέρω χαρακτηριστικά τι είπε ο καθηγητής Γιώργος Αλεξανδράκης από το Πανεπιστήμιο Μαϊάμι, στην ομιλία του, στην τελετή ανακήρυξής του ως επιτίμου διδάκτορος του Πανεπιστημίου Κρήτης:
«Όταν το Πανεπιστήμιο Κρήτης μου ανέθεσε (γύρω στο 1975) την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την ακαδημαϊκή στελέχωση της σχολής των Φυσικών Επιστημών του υπό ίδρυση Πανεπιστημίου Κρήτης, αναγκάστηκα δίπλα από τη διεύθυνση του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο να γράψω Near Knossos (δηλαδή κοντά στη Κνωσό), για να «κεντρίσω» το ενδιαφέρον των υποψηφίων, επειδή για κάποιον που θα ερχόταν από το εξωτερικό, ίσως το Ηράκλειο Κρήτης από μόνο του δεν ήταν γνωστό».
Σχετικά τώρα με τη μεσογειακή διατροφή, η διακεκριμένη ερευνήτρια σε θέματα διατροφής στις ΗΠΑ,  Σιμοπούλου Άρτεμις, διευθύντρια του Κέντρου Γενετικής, Διατροφής και Υγείας στην Ουάσιγκτον, σε άρθρο της στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Nutrition, τεύχος 131, Νοέμβριος 2001 με τίτλο «Μεσογειακές διατροφές: Τι ξεχωριστό έχει η διατροφή της Ελλάδας;» επισημαίνει ότι ο όρος «Μεσογειακή Διατροφή» είναι ακυρολεξία (misnomer), δεν υπάρχει δηλαδή μία μεσογειακή διατροφή, αλλά πολλές και ο όρος θα πρέπει να χρησιμοποιείται στον πληθυντικό, μεσογειακές δίαιτες.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις διαφορετικές θρησκείες και τις διαφορετικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα που έχουν οι λαοί της Μεσογείου.
Οι Μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό κρέας ούτε πίνουν κρασί ή άλλο αλκοολούχο ποτό, ενώ σε αντίθεση οι Ορθόδοξοι Έλληνες, και όταν ακόμα νηστεύουν, η (μέτρια) κατανάλωση κρασιού επιτρέπεται και είναι μέρος της διατροφικής τους συνήθειας.
Η διατροφή των λαών της Μεσογείου διαφέρει στην ποσότητα των λιπαρών, του ελαιολάδου, τον τύπο κρέατος, ποσότητα κρασιού, γάλατος ή τυριού, φρούτων και λαχανικών που καταναλώνεται.
Σε δημοσιογραφικό άρθρο στο Telegraph.co.uk, με τίτλο «Μεσογειακή δίαιτα: η καλύτερη στον κόσμο;» με ημερομηνία 3 Ιουνίου 2008, αναφέρεται ότι η Ισπανία πιέζει να γίνει η μεσογειακή διατροφή άυλη πολιτιστική κληρονομιά στη λίστα της UNESCO.
Η προσπάθεια αυτή προωθείται ιδιαίτερα από την υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης της Ισπανίας, διότι, θα αποτελέσει ένα καλό τρόπο προώθησης των ισπανικών προϊόντων όπως το ελαιόλαδο, το χαμόν και το κρασί.
Η αρθρογράφος σχολιάζει ότι στην Ισπανία τρώνε άφθονο κρέας, τηγανητά χοιρινά παιδάκια, μοσχαρίσιες μπριζόλες ή το στήθος κοτόπουλο, σερβιρισμένα με πατάτες τηγανητές και ελάχιστη σαλάτα ως γαρνιτούρα. Το δε ψάρι που συνήθως είναι υγιεινή τροφή, τηγανίζεται, πράγμα καθόλου υγιεινό. Πως λοιπόν αυτό θα αποτελέσει πρότυπο κοινής «υγιεινής» μεσογειακής διατροφής;
Εκτός όμως από τον ρόλο της διατροφής στην υγεία, σήμερα η γαστρονομία κάθε τουριστικού προορισμού έχει εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο εργαλείο μάρκετινγκ το οποίο χώρες όπως η Ισπανία και Ιταλία έχουν ήδη αξιοποιήσει τουριστικά.
Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), η γαστρονομία αναβαθμίζει την ταξιδιωτική εμπειρία για όλους ανεξαιρέτως τους τουρίστες ενώ αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης για τους τουρίστες ειδικού ενδιαφέροντος.
Έχει δε το πλεονέκτημα να μην απαιτεί μεγάλες επενδύσεις σε εγκαταστάσεις και πάγια, αλλά αντιθέτως υποστηρίζεται με σχετικά μικρό κεφάλαιο και ενέργειες μάρκετινγκ.
Ο ΣΕΤΕ προβλέπει ότι η γαστρονομία θα μπορούσε να γίνει ένας από τους κύριους λόγους επιλογής της Ελλάδας ως προορισμού διακοπών, τα επόμενα πέντε χρόνια, με μια δαπάνη 400.000 ευρώ σε ενέργειες μάρκετινγκ.
Φανταστείτε τη δυναμική της Κρητικής παραδοσιακής κουζίνας όταν αυτή έχει αποδειχθεί επιστημονικά ως η πιο υγιεινή διατροφή για υγεία και μακροζωία.
Το γαστρονομικό «προϊόν» αυτό, η παραδοσιακή κουζίνα της Κρήτης, έχει να κάνει με το τρόπο ζωής μας, με τις γευστικές εμπειρίες των παιδικών μας αναμνήσεων, που με πολύ αγάπη μας κληροδότησαν οι γιαγιάδες μας, οι θείες μας και οι μανάδες μας.
Αφού λοιπόν έχουμε τη σωστή βάση, πρέπει απλώς να εξελίξουμε αυτό το «προϊόν», να το προσαρμόσουμε στις σύγχρονες απαιτήσεις και προπαντός να το προβάλλουμε σωστά.
Από την από κοινού καθιέρωση μιας μεσογειακής διατροφής για Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Μαρόκο, θα βγουν κερδισμένοι οι γείτονες χώρες που ισχυροποιούνται από αυτή τη «συμμαχία» ενώ η Κρήτη βγαίνει χαμένη αφού η απόφαση της κυρίας υπουργού ακυρώνει το ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα της Κρήτης και των επιστημονικών ευρημάτων για την Κρητική διατροφή.
*Ο Δημήτρης Μ. Καλαϊτζιδάκης είναι διευθυντής ξενοδοχείου

Αναδημοσιευση Απο τα Ρεθεμνιωτικα Νεα

65 ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΑΝΣΕΛ ΑΝΤΑΜΣ Στο γκαράζ κρυβόταν φωτογραφικός θησαυρός 200 εκατ.

Ενα από τα αρνητικά του «θησαυρού»  του Ανσελ Ανταµς
Θησαυρός 200εκατ. δολαρίων ανακαλύφθηκε σε γκαράζ στην Καλιφόρνια των Ηνωµένω ν Πο λιτειών. Πρόκειται για εξήντα πέντε γυάλινα αρνητικά φωτογραφιών – από τις πρώτες λήψεις του σπουδαίου φωτογράφου Ανσελ Ανταµς – που µέχρι σήµερα θεωρούνταν πως είχαν γίνει στάχτη σε πυρκαγιά του 1935, κατά την οποία καταστράφηκαν 5.000 πλακίδια.

Ο Ρικ Νορσίγκιαν, όπως ονοµάζεται ο ιδιοκτήτης του γκαράζ, αγόρασε πριν από δέκα χρόνια σε κούτες τα αρνητικά προς 45 δολάρια σε δηµοπρασία. Πρόκειται για γυάλινα αρνητικά µεγέθους 6,5 επί 8,5 ιντσών που απεικονίζουν τοπία του Εθνικού Δρυµού Γιοσέµιτι και του Σαν Φρανσίσκο και δεν έχουν τυπωθεί ποτέ.

«Είναι ένας χαµένος κρίκος στην ιστορία και την καριέρα του Ανσελ Ανταµς», δηλώνει ο γκαλερίστας Ντέιβιντ Στριτς.

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από το 1919 έως τη δεκαετία του 1930, προτού ο Ανσελ Ανταµς, που θεωρείται µία από τις πλέον εµβληµατικές µορφές της αµερικάνικης και παγκόσµιας φωτογραφίας, γίνει διάσηµος. Δεν έχει γίνει γνωστό πώς κατέληξαν στη δηµοπρασία, αν και εικάζεται πως ο φωτογράφος που τα χρησιµοποιούσε για να κάνει µαθήµατα σε φοιτητές τα άφησε σε µία αποθήκη και µετά την καταστροφή της από πυργκαγιά τα εντόπισε ο έµπορος που τα έβγαλε στο σφυρί. 

Αναδημοσιευση απο τα Νεα

>Eπιθεσεις στα Μπλοκς,

>

Καλημερίζω !!

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κάνουμε γνωστό σε όσους μας διαβάζουν,

Πρώτον τα μπλοκς Είναι γνώμες – Λαϊκές Φωνές που επεξεργάζονται τις Ειδήσεις με προσωπική γνώμη.
Δεύτερον ο Γκιολιας έκανε Έρευνες και Χτύπαγε μεγάλα συμφέροντα. Αυτά τα συμφέροντα τον πολέμησαν.
Τρίτον ο Γκιολιας δούλευε σε Εφημερίδες και Τέλος οι σφαίρες που έφαγε δείχνουν δολοφονία Μίσους.

Eπιθεσεις στα Μπλοκς,

 
Καλημερίζω !!

Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κάνουμε γνωστό σε όσους μας διαβάζουν,

Πρώτον τα μπλοκς Είναι γνώμες – Λαϊκές Φωνές που επεξεργάζονται τις Ειδήσεις με προσωπική γνώμη.
Δεύτερον ο Γκιολιας έκανε Έρευνες και Χτύπαγε μεγάλα συμφέροντα. Αυτά τα συμφέροντα τον πολέμησαν.
Τρίτων ο Γκιολιας δούλευε σε Εφημερίδες και Τέλος οι σφαίρες που έφαγε δείχνουν δολοφονία Μίσους.

 


«Στεγνός ο πιο καλός ναυαγοσώστης!»

Εικόνα

Τα προηγούμενα χρόνια τους είχαμε γνωρίσει από διάφορες αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές που, πέρα από το να επιδεικνύουν τα σωματικά προσόντα των πρωταγωνιστών, εστίαζαν πιο πολύ στην προσωπική τους ζωή παρά στη δουλειά τους. Σιγά σιγά όμως ο ναυαγοσώστης αρχίζει να γίνεται ένα γνώριμο πρόσωπο του ελληνικού καλοκαιριού.

«Τα τελευταία χρόνια υπάρχει όλο και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από το κοινό προς τους ναυαγοσώστες. Μάλιστασε παραλίες που τις προηγούμενες χρονιές υπήρχε ναυαγοσώστης και εφέτος έχει καθυστερήσει να τοποθετηθείοι θαμώνες της πλαζ απαιτούν από τις τοπικές αρχές την παρουσία του» λέει στο «Βήμα» ο Σπύρος Μητριτσάκης, ιδιοκτήτης σχολής ναυαγοσωστικής και πρώην ναυαγοσώστης.

Σύμφωνα με το ρητό των ανθρώπων του χώρου, «καλός ναυαγοσώστης είναι ο στεγνός». «Εστιάζουμε στην πρόληψη ώστε να ελαχιστοποιούμε τις πιθανότητες να συμβεί κάτι κακό.Πρέπει να ενημερώσεις τον κόσμογια τυχόν ιδιαιτερότητες της παραλίας,να αποφεύγει να κολυμπάει κοντά σε τζετ σκι, να μην κολυμπήσει μόλις έχει φάει,να μην ανοίγεται στα βαθιά κτλ.» δηλώνει στο «Βήμα» η κυρία Στεφανία Μπουλάμαντη, καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και εδώ και πέντε χρόνια ναυαγοσώστρια σε πισίνες και παραλίες. «Στην πισίνα οι μικροτραυματισμοί είναι καθημερινό φαινόμενο, ο ναυαγοσώστης καλείται συνεχώς να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες,ενώ στη θάλασσα τα ατυχήματα είναι πιο σπάνια αλλά και πιο τραγικά» εξηγεί η Στεφανία.

Πόσο πρόθυμοι είναι όμως οι λουόμενοι να ακούσουν τους ναυαγοσώστες; «Σε γενικές γραμμές ο κόσμος συμμορφώνεται,οι εξαιρέσεις είναι συνήθως άτομα μεγάλης ηλικίαςπου δεν ανέχονται συμβουλές από νεότερους» τονίζει ο Γιάννης Στύλλος, ο οποίος τον χειμώνα εργάζεται ως τεχνικός υπολογιστών, το καλοκαίρι όμως «επιτηρεί» την παραλία του Αγίου Κοσμά. «Επιπλέονκάποιοι γονείς μάς αντιμετωπίζουν σαν μπέιμπι σίτερ» συμπληρώνει.

Κάθε χρόνο πάνω από 400 άτομα χάνουν τη ζωή τους στη θάλασσα. «Οι Ελληνεςαγαπάμε πολύ τη θάλασσα,δεν ξέρουμε όμως καλό κολύμπι.Μόνο τα τελευταία χρόνια, με τη δημιουργία περισσότερων κολυμβητηρίων, έχουμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε την κουλτούρα του νερού» τονίζει ο κ. Μητριτσάκης.

Εικόνα
«Πολύς κόσμος μπορεί να νιώσει μια αδιαθεσία ή να κουραστεί όσο βρίσκεται μέσα στη θάλασσα και να μη θέλει να το παραδεχθεί, αλλάμετά, όταν επιδεινωθεί η κατάσταση, μπορεί να είναι πολύ αργά» επισημαίνει ο κ. Μητριτσάκης. Σε καιρούς οικονομικής κρίσης η ναυαγοσωστική μπορεί να δώσει σίγουρο μεροκάματο. «Τα τελευταία χρόνια έχουμε όλο και περισσότερους μαθητές.Σε αντίθεση από ό,τι θα περίμενε κανείς, οι περισσότεροι δεν είναι γυμναστές.Απλώς όλο και περισσότερος κόσμος ενδιαφέρεται να αποκτήσει μια έξτρα επαγγελματική δεξιότηταπου προσφέρει σίγουρη δουλειά, έστω και εποχική. Σκεφθείτε ότι ο αριθμός των διπλωματούχων ναυαγοσωστών δεν επαρκεί για όλες τις παραλίες.Ετσι με περίπου 400 ευρώ που κοστίζει η απόκτηση διπλώματοςμπορεί κανείς να εξασφαλίσει εισόδημα 1.200-

1.500 ευρώ μηνιαίως τουλάχιστον για την καλοκαιρινή περίοδο» λέει ο κ. Μητριτσάκης.

«Αρκετοί μαγνητίζονται και από τη μυθολογία του επαγγέλματος,την εξουσία που αποκτά κανείς ή τις γνωριμίες που μπορείς να κάνεις. Αν ξεκινήσεις να το κάνεις, όμως, θα δειςότι αυτή η πλευρά δεν πρέπει να σε παρασέρνει, ο ναυαγοσώστηςείναι πάνω απ΄ όλα ένας άνθρωπος με ευθύνη» υπογραμμίζει η Στεφανία, ενώ ο κ. Μητριτσάκης συμπληρώνει πως «όσοι έρχονται για τα λεγόμενα “τυχερά” εγκαταλείπουν γρήγορα, η ναυαγοσωστική είναι πραγματικό πάθος για όσους ασχολούνται με αυτήν».

Ατενίζοντας την πλαζ με τον κόσμο
Βασική προτεραιότητα του ναυαγοσώστη είναι η παρατήρηση της παραλίας, η «σάρωση» όπως αποκαλείται στην αργκό τους. Ο σωστός επαγγελματίας προσέχει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Σε αντίθεση με το κινηματογραφικό κλισέ που δείχνει έναν λουόμενο να φωνάζει «βοήθεια», στην πραγματικότητα αυτό είναι δύσκολο να συμβεί. «Ενας άνθρωπος που πνίγεται δεν έχει τη δύναμη να φωνάξει. Ακόμη και να το καταφέρει, μες στο βουητό της παραλίας είναι δύσκολο να ακουστεί. Αυτό που θα μας κάνει να αναγνωρίσουμε ότι κάποιος κινδυνεύει είναι κυρίως κάποιες κινήσεις, όπως π.χ. το να σηκώσει το χέρι του» τονίζει ο Γιάννης Στύλλος (φωτογραφία)

Εικόνα
Οι λουόμενοι…
v Κολυμπούν παράλληλα προς την ακτή.

v Δεν απομακρύνονται πολύ.

v Προσέχουν τη διατροφή τους, δεν πίνουν αλκοόλ.

v Αν βρεθούν δίπλα σε κάποιον που κινδυνεύει, δεν βοηθούν χωρίς να είναι εκπαιδευμένοι.

v Του δίνουν κάτι πλευστό να ακουμπήσει (π.χ., στρώμα, σανίδα κτλ.).

v Αν έχουν παιδιά, ελέγχουν συνεχώς τις κινήσεις τους. …οι ναυαγοσώστες
v Κολυμπούν 100 μέτρα σε λιγότερο από 2 λεπτά v Κολυμπούν 400 μέτρα σε λιγότερο από 10 λεπτά v Κολυμπούν 25 μέτρα άνευ αναπνοής (μακροβούτι) v Σηκώνουν βάρη 5 κιλών από 6 μέτρα βάθος ΙΝFΟ
Αν ενδιαφέρεστε να ασχοληθείτε με τη ναυαγοσωστική, επικοινωνήστε με την Ενωση Ναυαγοσωστών Αιγαίου, Ιονίου και Κρητικού Πελάγους 

Αναδημοσιευση απο τα Νεα

>Ουρές ταλαιπωρίας στα πρατήρια υγρών καυσίμων,

>

Η αγωνία για την επάρκεια της βενζίνης δημιούργησε ουρές απίστευτης ταλαιπωρίας και στα πρατήρια υγρών καυσίμων της πόλης του Ρεθύμνου με τους οδηγούς να περιμένουν αρκετή ώρα υπομονετικά να γεμίσουν το ρεζερβουάρ με αποτέλεσμα αφενός να δημιουργηθεί κυκλοφοριακό κομφούζιο στην πόλη και αφετέρου να στεγνώσουν σταδιακά ένα ένα τα πρατήρια της πόλης μέχρι τις τέσσερις το απόγευμα. Εν τω μεταξύ σε απεργιακές κινητοποιήσεις προσανατολίζονται και οι βενζινοπώλες οι οποίοι είναι κάθετα αντίθετοι στο νομοσχέδιο που αφορά στις αποστάσεις ασφαλείας για την ίδρυση πρατηρίων από χώρους συνάθροισης άνω των 50 ατόμων, όπως σχολεία, γηροκομεία, νοσοκομεία, εκκλησίες και ξενοδοχεία.

Προβλήματα αναμένονται στον ανεφοδιασμό της αγοράς με καύσιμα και τρόφιμα καθώς από χθες τα ξημερώματα ξεκίνησε απεργία διαρκείας των οδηγών φορτηγών και βυτιοφόρων, οι οποίοι αντιδρούν στην απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει στο άνοιγμα του κλειστού επαγγέλματος και στη δημιουργία εταιριών οδικού μεταφορέα. Οι ιδιοκτήτες φορτηγών και βυτιοφόρων που αποφάσισαν την κινητοποίηση κάνουν λόγο για εμπαιγμό του κλάδου από την κυβέρνηση.

Με σύμμαχο τον πανικό δεκάδες οδηγοί από νωρίς το πρωί έσπευδαν στα πρατήρια γεμίζοντας όχι μόνο τα ρεζερβουάρ τους αλλά και δοχεία που έφεραν μαζί τους φοβούμενοι την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων των οδηγών φορτηγών και βυτιοφόρων. Οι ουρές έξω από τα πρατήρια προκάλεσαν σοβαρά κυκλοφοριακά προβλήματα, τα οποία αναμένεται να κλιμακωθούν καθώς σήμερα αποφασίζουν για το ενδεχόμενο να κατέλθουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις και οι πρατηριούχοι. Ήδη, από τις τέσσερις το απόγευμα οι δεξαμενές των πρατηρίων άδειασαν και η βενζίνη αποτελεί είδος πολυτελείας και υπάρχει σε μικρές ποσότητες μόνο στα πρατήρια της υπαίθρου.
«Αγχώνομαι βλέποντας τόσο μεγάλες ουρές. Είμαστε σε διακοπές, ακούσαμε για την απεργία στην τηλεόραση και σπεύσαμε να γεμίσουμε το ρεζερβουάρ για να μπορέσουμε να κινηθούμε» μας είπε ένας οδηγός.
Η ζήτηση βενζίνης είναι αυξημένη και εξαιτίας του γεγονότος ότι χθες και σήμερα για πολλούς ξεκίνησαν οι θερινές διακοπές. Αγανακτισμένοι οι επισκέπτες περίμεναν επί ώρες προκειμένου να μπορέσουν να «φουλάρουν» για να κάνουν τις εκδρομές τους. Ταυτόχρονα τα αποθέματα των πρατηρίων βρίσκονταν στα συνήθη επίπεδα καθώς η απεργία διαρκείας των βυτιοφορέων ξεκίνησε αιφνιδιαστικά, οπότε οι βενζινοπώλες και οι εταιρείες εμπορίας καυσίμων δεν είχαν το χρονικό περιθώριο να γεμίσουν τις δεξαμενές των πρατηρίων. Αρχικά η απεργία διαρκείας είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 27 Αυγούστου, όμως οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να την ξεκινήσουν από την Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010.
Από την πλευρά του ο πρόεδρος των πρατηριούχων του νομού Ρεθύμνου Ηρακλής Ξυδάκης τόνισε:
«Η κατάσταση είναι τραγική με την απεργία που ξεκίνησαν τα βυτιοφόρα. Μας βρήκε απροετοίμαστους καθώς τα περισσότερα πρατήρια δεν έχουν μεγάλες ποσότητες. Πιστεύουμε ότι θα έχουν «στεγνώσει» όλα τα κεντρικά πρατήρια και θα υπάρχει βενζίνη μόνο στα πρατήρια της υπαίθρου. Ο κόσμος είναι πανικοβλημένος λόγω της θερινής περιόδου και σπεύδουν να εφοδιάσουν τα ρεζερβουάρ τους. Αν δεν υπήρχε αυτός ο πανικός θα έφταναν τα καύσιμα μέχρι την Τετάρτη.
Από την Κυριακή μέχρι και το μεσημέρι της Δευτέρας πωλήθηκαν τεράστιες ποσότητες καυσίμων και μάλιστα όσο πωλούσαμε σε τρεις μέρες υπό φυσιολογικές συνθήκες. Πιστεύω να βρεθεί η χρυσή τομή και να λήξουν το συντομότερο την απεργία. Ωστόσο ανοιχτό είναι το ενδεχόμενο να κατέλθουμε και εμείς σε κινητοποιήσεις εξαιτίας της περιρρέουσας φημολογίας για το νομοσχέδιο που θα αφορά στην κατάργηση των αποστάσεων ασφαλείας των πρατηρίων, το οποίο μας είχε διαβεβαιώσει το υπουργείο ότι θα ψηφιζόταν στις αρχές Οκτώβρη, ενώ έχουμε πληροφορίες ότι το ετοιμάζουν τώρα».

Υπ’ ατμόν οι πρατηριούχοι
Σε θέση μάχης βρίσκονται και οι πρατηριούχοι οι οποίοι σήμερα ή αύριο θα αποφασίσουν ανάλογα με την απάντηση του υπουργείου Υποδομών για τις κινητοποιήσεις τους σε περίπτωση που τεθεί σε ψηφοφορία το νομοσχέδιο που αφορά στην κατάργηση των αποστάσεων ασφαλείας. Ειδικότερα, σε δελτίο τύπου η πανελλήνια ομοσπονδία πρατηριούχων σημειώνει πως εάν το νομοσχέδιο συζητηθεί αυτή την περίοδο οι ίδιοι θα βάλουν λουκέτο στα καταστήματα τους. Χαρακτηριστικά αναφέρουν:
«Με αιφνιδιασμό και εμπαιγμό του κλάδου των βενζινοπωλών ισοδυναμεί η έγκριση, την περασμένη Παρασκευή από το Υπουργικό Συμβούλιο, του νομοσχεδίου του υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, με το οποίο μεταξύ άλλων καταργούνται οι αποστάσεις ασφαλείας για την ίδρυση πρατηρίων υγρών καυσίμων. Το πρωί της ίδιας ημέρας, δηλαδή της Παρασκευής, παράγοντες του υπουργείου διαβεβαίωναν ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν επρόκειτο να προχωρήσει πριν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και ότι επίσης θα τεθεί προηγουμένως σε δημόσια διαβούλευση.
Με τις μεθοδεύσεις αυτές όχι μόνο καταργούνται για πολλοστή φορά στην πράξη οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για διάλογο και διαβούλευση με την κοινωνία και τους αρμόδιους φορείς, αλλά οι αρμόδιοι, για λόγους που θα πρέπει να μας εξηγήσουν, φτάνουν στο σημείο να εμπαίζουν έναν ολόκληρο κλάδο επαγγελματιών.
Η ΠΟΠΕΚ έστειλε σήμερα (χθες) το πρωί επείγον έγγραφο προς το υπουργείο Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, επισημαίνοντας ότι στην περίπτωση που το νομοσχέδιο κατατεθεί στη Βουλή χωρίς να ληφθούν υπόψη οι θέσεις του κλάδου, τότε θα προχωρήσει σε κινητοποιήσεις και στο κλείσιμο των πρατηρίων. Σημειώνουμε ότι η κατάργηση των αποστάσεων ασφαλείας προκαλεί προβλήματα ασφαλείας και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για δημιουργία νέων πρατηρίων σε μια περίοδο που μετά βίας επιβιώνουν τα ήδη υπάρχοντα».

Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Ετικετοσύννεφο