Just another WordPress.com site

Archive for Αύγουστος, 2010

>ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ «Άδηλοι τόποι-Απέραντο λευκό» της Μαριάννας Στραπατσάκη Στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης,

>Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, εγκαινιάζει τη Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου, την έκθεση «Άδηλοι τόποι-Απέραντο λευκό» της Μαριάννας Στραπατσάκη που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και την έκθεση με τίτλο «Land Ends» του Παύλου Φυσάκη που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της Photo Biennale 2010/21ης Διεθνούς Φωτογραφικής Συνάντησης.

Το έργο της Μαριάννας Στραπατσάκη «Άδηλοι Τόποι-Απέραντο Λευκό» είναι το τρίτο μέρος της τριλογίας «Γέννηση, Ζωή, Θάνατος» έργο σε εξέλιξη που ξεκίνησε το 1989 και ολοκληρώθηκε το 2008.
Το πρώτο μέρος της τριλογίας το οποίο επίσης παρουσιάζεται σε μικρότερη κλίμακα είναι τα «Φαντάσματα της Μεσογείου» παραγωγή του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Video του Μοντπελιέ (1989) και έχει ως κυρίαρχο στοιχείο το νερό αναφορά στη δημιουργία-γέννηση. Τα σχέδια, τα ζωγραφικά έργα, τα γλυπτά και οι λείψεις των βίντεο έχουν γίνει στο ναό της Αφαίας στην Αίγινα.
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας είναι η video-εγκατάσταση «Υπόγειες διαδρομές-Λαύριο» (1997). Το κυρίαρχο στοιχείο είναι η γη και ένας από τους αρχαιότερους τόπους εκμετάλλευσής της το Λαύριο. Μέσα σ’ αυτό το στέρεο χώρο ο άνθρωπος από αιώνες άρχισε να χτίζει τις διαδρομές ενός τεχνητού κόσμου εδραιώνοντας τους μελλοντικούς δρόμους και τις δομές μίας βιομηχανικής εποχής.
Το τρίτο μέρος «Άδηλοι Τόποι-Απέραντο Λευκό» (2008) είναι μία βίντεο-εγκατάσταση τριών προβολών. Εδώ τα κυρίαρχα στοιχεία είναι ο αέρας και το φως ενώ ο θάνατος δεν αποτελεί εξαφάνιση αλλά μετατροπή του επιπέδου της ύπαρξης. Το φαινόμενο του βιολογικού θανάτου δεν είναι παρά η μεταμόρφωση της συνείδησης της πνευματικής υπόστασης του ανθρώπου. Άρα ο θάνατος ισοδυναμεί με την επιστροφή στην αρχική πηγή που είναι το φως.
Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και είναι συμπαραγωγή με το Πρόγραμμα Ανταλλαγής Ευρωπαίων Καλλιτεχνών του Στρασβούργου Apollonia. Την ιδέα της Μαριάννας Στραπατσάκη για το Απέραντο Λευκό ερμηνεύει η σημαντική Γερμανίδα ηθοποιός του Θεάτρου, Katharina Thalbach. Η μουσική γράφτηκε από τον Αντρέα Μνιέστρη, αναπληρωτή καθηγητή του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, η φωνή είναι της Εύας Δημοκωστούλα. Εικονολήπτης είναι ο Λευτέρης Παυλόπουλος και μοντάζ-ειδικά εφέ της Τάνιας Τσιρίδου, διδάσκουσα του τμήματος Τεχνών, Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Επιμελήτρια της έκθεσης είναι η Μαρία Μαραγκού.
Η Μαριάννα Στραπατσάκη είναι από τους σημαντικούς ευρωπαίους καλλιτέχνες της video-art με διεθνείς διακρίσεις και συμμετοχές στα σημαντικότερα Μουσεία της Ευρώπης ενώ είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου.
Με την έκθεση κυκλοφορεί τρίγλωσσος κατάλογος. Η διάρκεια της έκθεσης θα είναι ως τις 16 Ιανουαρίου 2011.
Η έκθεση του φωτογράφου Παύλου Φυσάκη είναι μία περιήγηση στα τέσσερα άκρα της Ευρώπης. Στο Νότο η Γαύδος και το τραχύ ανάγλυφό της, στο Βορρά το Νόρτντκαπ και η λευκή σιωπή της τούντρας, στη Δύση η τουριστική Σίντρα και η αίγλη των παλαιών θερινών της ανακτόρων, στην Ανατολή τα Ουράλια και η βαριά κληρονομιά των γκούλαγκ, των πυρηνικών εργοστασίων και της πιο μολυσμένης ραδιενεργούς περιοχής στον κόσμο.
Κοινός παρονομαστής οι άνθρωποι. Ο πιο σημαντικός αλλά και ο πιο αστάθμητος παράγοντας. Είτε Έλληνες είτε Νορβηγοί είτε Πορτογάλοι είτε Ρώσοι «των άκρων», μοιάζουν να έχουν μπει βαθιά μέσα στον εαυτό τους. Τοποτηρητές του ευρωπαϊκού τέλους, που μπορεί τελικά να είναι και η αρχή…
Με τις έκθεση κυκλοφορεί δίγλωσσος κατάλογος. Χορηγός του καταλόγου είναι ο Όμιλος Βαρδινογιάννη.
Η έκθεση του Παύλου Φυσάκη παρουσιάστηκε στο Μύλο Θεσσαλονίκης από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. H υλοποίηση του έργου του καλλιτέχνη έγινε με την υποστήριξη των: Γκαλερί Light room, Νορβηγική Πρεσβεία, Περιφέρεια Κρήτης.
Ο Παύλος Φυσάκης συνεργάζεται με εφημερίδες, περιοδικά και θέατρα, συμμετέχει σε σημαντικές θεσμικές εκθέσεις φωτογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό ενώ η δουλειά του «Land Ends» έχει ήδη βραβευτεί από 24 επιμελητές από όλον τον κόσμο στη Photo Biennale της Θεσσαλονίκης, ως μία από τις τρεις καλύτερες παρουσιάσεις στα portfolio review.
Η διάρκεια της έκθεσης θα είναι ως τις 20 Δεκεμβρίου 2010.
Στο πλαίσιο της έκθεσης, θα γίνουν όπως πάντα ξεναγήσεις σε παιδιά και ενήλικες ενώ θα πραγματοποιηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα.
Ώρες λειτουργίας έκθεσης:
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης, Χειμάρας 5-Ρέθυμνο
Καθημερινά: 09:00-13:00 και 19:00-22:00
Σαββατοκύριακο: 10:00-15:00
Δευτέρα: Κλειστά.

Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΟΥΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ Ορχήστρα ελληνοτουρκικού φλερτ ,


«Μουσική συµµαχία»  Ελλάδας - Τουρκίας  προτείνουν νέοι και  µαθητές 14- 27 ετών,  τα τελευταία τρία  καλοκαίρια.  Η Ελληνοτουρκική  Ορχήστρα Νέων έρχεται  τώρα για συναυλία στο  Νέο Μουσείο Ακρόπολης  και στο Ναύπλιο

«Είµαστε γείτονες και θα πρέπει να είµαστε φίλοι» λένε νέοι µουσικοί από την Τουρκία και την Ελλάδα, οι οποίοι ενώνουν το ταλέντο τους σε συναυλίες κλασικής µουσικής κάθε καλοκαίρι από το 2008.

Είναι τα µέλη της Ελληνοτουρκικής Ορχήστρας Νέων, που δίνουν συναυλία στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης µαζί µε τους λυρικούς τραγουδιστές Αννα Παγκάλου και Κωνσταντίνο Κληρονόµο. Η ορχήστρα τον χειµώνα χωρίζεται στα δύο: σε ελληνική και σε τουρκική. Στη σύµπραξή τους µάλιστα η χρηµατική αµοιβή απουσιάζει, καθώς µοναδικό κίνητρο των συµµετεχόντων – ηλικίας 14-27 ετών – είναι η εµπειρία.

«Η ορχήστρα είναι κάτι σαν προϋπηρεσία. Είναι απαραίτητο διότι µε την κρίση είναι δύσκολο να βρει κάποιος δουλειά στον τοµέα της µουσικής», λέει στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής της ορχήστρας, Αναστάσιος Συµεωνίδης. «Ο σκοπός είναι και εκπαιδευτικός. Η επιλογή των έργων γίνεται βάσει τού τι γνωρίζουν οι νέοι και του τι θα µπορούσαν να κάνουν».

Η ιδέα για την Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων ήταν της µουσικόφιλης Λένης Κονιαλίδη, ενώ τη στήριξε ο Ισίν Μετίν, πρύτανης της Μουσικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Μπιλκέντ στην Αγκυρα. Με αποτέλεσµα η Ορχήστρα Νέων του Πανεπιστηµίου Μπιλκέντ και η Ελληνική Ορχήστρα Νέων να ενωθούν για συναυλίες σε Αθήνα, Πάτρα, Καβάλα, Αγκυρα, Κωνσταντινούπολη.

Μέλη τους µάλιστα συµµετείχαν σε διεθνή διοργάνωση στο Ρότερνταµ.

«Οι νέοι, λένε, δεν µπορούν να ακούσουν κλασική µουσική επειδή είναι “δύσκολη”. Αυτό δεν ισχύει.

Τους επηρεάζουν ώστε να ασχολούνται µε την ποπ, το έντεχνο, το λαϊκό» σχολιάζει ο Αναστάσιος Συµεωνίδης, ο οποίος επέλεξε για τη συναυλία τους έργα των Μότσαρτ, Βάγκνερ, Σούµπερτ και Βέρντι. «Οι νέοι που ενδιαφέρονται για κλασική µουσική δεν διαφέρουν από τους συνοµηλίκους τους. Είναι θέµα παιδείας. Δεν µπορούν να τους κοροϊδεύουν µε τη δήθεν κουλτούρα, τέχνη ή µουσική».

Το ζήτηµα της παιδείας πάνω στην κλασική µουσική απασχολεί και τα µέλη της Ελληνικής Ορχήστρας Νέων. «Η εκπαίδευσή των Τούρκων είναι ανώτερη από τη δική µας. Τους θαυµάζουµε – και κάποιες φορές νιώθουµε µειονεκτικά» λέει στα «ΝΕΑ» ο 27χρονος Αυγουστίνος Μουστάκας, πρώτο βιολί στην ορχήστρα. Ακόµη ένα ζήτηµα είναι η ανεργία και η οικονοµική κρίση. «Το ελληνικό κράτος δεν στηρίζει οικονοµικά την ορχήστρα. Επίσης, είναι δύσκολο να βρούµε δουλειά. Πόσο θα αντέξουµε να δουλεύουµε χωρίς αµοιβή;».

ΙΝFΟ

Συναυλία της Ελληνοτουρκικής Ορχήστρας Νέων στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης στις 3 Σεπτεµβρίου (21.00). Είσοδος ελεύθερη. Την επόµενη µέρα στην Πλατεία Αρβανιτιάς, στο Ναύπλιο


«Είµαστε φίλοι µε τα παιδιά»

Στην Ελληνοτουρκική Ορχήστρα Νέων ήδη έχουν δηµιουργηθεί φιλικές σχέσεις και κάποια… φλερτ. Δεν λείπουν και τα κλάµατα όταν έρχεται η ώρα του αποχωρισµού. «Είµαστε φίλοι µε τα παιδιά.Κάποιοι από εµάς έχουµε ταξιδέψει στην Τουρκία για να τους συναντήσουµε. Υπάρχει και το Facebook για να µιλάµε», λέει η 17χρονη Μαριάνθη Καραγιάννη που παρακολουθεί µαθήµατα βιολιού στο Ωδείο Αθηνών. Από τριών ετών η Μαριάνθη παρακολουθούσε όπερες και συναυλίες κλασικής µουσικής µαζί µε τον µουσικό πατέρα της. Ωστόσο, οι συµµαθητές της αδιαφορούν γι’ αυτό το είδος. «Δεν ακούνε κλασική µουσική επειδή δεν τη γνωρίζουν και φοβούνται µη θεωρηθούν ξενέρωτοι»… 


Αναδημοσιευση Απο τα Νεα

«Μία υπογραφή μένει για τη Χάλκη» ,


«Το κλίμα έχει ήδη αλλάξει.  Υπάρχουμε και δεν θα σβήσουμε»,  λέει ο Γιάννης Δερμιτζόγλου,  διευθυντής του Ζωγραφείου  Σχολείου της Κωνσταντινούπολης

«Μία υπογραφή λείπει. Εμμένουμε και αναμένουμε. Η έκθεση ας αποτελέσει προανάκρουσμα της επαναλειτουργίας της Σχολής και έμμεσος κρούση κώδωνος ενάρξεως των μαθημάτων και πάλι».

ΧΑΛΚΗ.
Με αυτά τα λόγια ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος εγκαινίασε την εικαστική έκθεση 101 σύγχρονων ελλήνων εικαστικών στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, παρουσία του υπουργού Πολιτισμού Παύλου Γερουλάνου, του δημάρχου Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη, αλλά και τούρκων αξιωματούχων, που μετέφεραν χαιρετισμό του τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν. «Δεν πρόκειται απλώς για ελπίδα ότι θα επαναλειτουργήσει η Σχολή. Τα πράγματα έχουν προχωρήσει πολύ. Ολα εξαρτώνται πλέον από την επανεκλογή της κυβέρνησης Ερντογάν, καθώς τώρα ο τούρκος πρωθυπουργός πρέπει να ασχοληθεί με το δημοψήφισμα που θα του επιτρέψει να προχωρήσει σε συνταγματική αναθεώρηση», εκτιμούν πηγές που γνωρίζουν εις βάθος τα πράγματα. Αν επανεκλεγεί η κυβέρνηση, η επαναλειτουργία της Σχολής θεωρείται σχεδόν βέβαιη τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

«Να γίνει μήνυμα»
«Αν ο κόσμος που συγκεντρώθηκε εδώ θέλει να γίνει κάτι (σ.σ.: για την επαναλειτουργία της Σχολής) αυτό πρέπει να αποτελέσει μήνυμα για την τουρκική κυβέρνηση», τόνισε και ο διευθυντής του Τοπ Καπί, διακεκριμένος ακαδημαϊκός Ιλμπέρ Ορτάιλε.

Η διοργάνωση της εικαστικής έκθεσης «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» από την εταιρεία οπτικοακουστικών έργων White Fox (μια ιδέα της Αναστασίας Μάνου, παραγωγού του ομότιτλου ντοκιμαντέρ) χάρη στην οποία άνοιξε η Σχολή έστω και για μία έκθεση ύστερα από 40 χρόνια δεν έτυχε θετικής υποδοχής μόνο από τους υψηλούς προσκεκλημένους.

Συγκινημένοι Ελληνες της Πόλης είχαν σπεύσει από νωρίς στους κήπους της Σχολής για να γιορτάσουν το γεγονός. «Τα τελευταία χρόνια ζούμε ήρεμα. Δεν έχουμε τις αγωνίες του παρελθόντος. Πιστεύουμε ότι ο Πατριάρχης θα τα καταφέρει να ξανανοίξει τη Σχολή. Θα είναι κάλο για όλους μας και για την ανάπτυξη του τόπου», λένε στα «ΝΕΑ» η 37χρονη Ελλη και η μητέρα της Ελπινίκη, που έχουν γεννηθεί και ζουν στην Κωνσταντινούπολη και περνούν μέρος των διακοπών τους στη Χάλκη.

«Είναι εκπληκτικό το ότι ανοίγει η Σχολή της Χάλ κης. Η τέχνη μπορεί να κάνει ό,τι δεν μπορεί να κάνει η πολιτική», υποστηρίζει ο ζωγράφος Ομέρ Καλεσί, που ζει στο Παρίσι, στενός φίλος του Ζακ Λακαριέρ και του Αλέκου Φασιανού. «Η τέχνη κινεί το σύμπαν, δεν έχει σύνορα, δεν μπορεί να αγνοήσει τη γειτνίαση των δύο λαών».

«Εγινε το πρώτο βήμα»
«Το πρώτο βήμα για το άνοιγμα της Σχολής έγινε», εκτιμά ο Αντώνης Φιλιππίδης που έχει γεννηθεί στη Γερμανία και την τελευταία δεκαετία ζει στην Κωνσταντινούπολη. «Το κλίμα έχει ήδη αλλάξει. Υπάρχουμε και δεν θα σβήσουμε. Και θα κάνουμε τα πάντα για να μη σβήσουμε», προσθέτει ο Γιάννης Δερμιτζόγλου, διευθυντής του Ζωγραφείου Σχολείου, ενός από τα επτά ελληνικά που λειτουργούν σήμερα στην Πόλη και έχει μόνο 45 μαθητές.

«Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη έκθεση που μας επιτρέπει όχι μόνο να δούμε την εικαστική σκηνή της Ελλάδας και να επικοινωνήσουμε με την άλλη πλευρά του Αιγαίου, αλλά είναι και μια ευκαιρία για να ανοίξει η Σχολή της Χάλκης. Είναι σημαντικό για όλους μας», επισημαίνει η τουρκάλα ζωγράφος Νουρ Οζάλπ, που ζει τα τελευταία 20 χρόνια στη Γερμανία. «Η τέχνη προηγείται»
«Η τέχνη προηγείται των πάντων, γι΄ αυτό άνοιξε και την πόρτα της Σχολής της Χάλκης», υποστηρίζει ο Βασίλης Π. Δικαστικός, που ταξίδεψε από την Ελλάδα ειδικά για τα εγκαίνια.

Πίσω από τις αίθουσες διδασκαλίας βρίσκεται ο ναός της Αγίας Τριάδας, πλούσια διακοσμημένος με χρυσά ξυλόγλυπτα στο τέμπλο και τον άμβωνα, συναντούμε δύο νεαρούς που μιλούν τουρκικά να φωτογραφίζονται μπροστά στις εικόνες. «Είμαστε αραβόφωνοι ορθόδοξοι», μας εξηγούν ο 35χρονος χρυσοχόος Τζελάλ και ο 33χρονος αδελφός του Ζεκί, που ζουν στην Κωνσταντινούπολη. «Θα βλέπαμε πολύ θετικά το άνοιγμα της Σχολής. Μακάρι να γίνει».

[ ΙΝFΟ ]

Η έκθεση «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» (επιμέλεια Ιρις Κρητικού) στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στο Σισμανόγλειο Μέγαρο στην Κωνσταντινούπολη θα διαρκέσει έως τις 23 Σεπτεμβρίου. Σε λίγες μέρες τρισδιάστατη παρουσίαση της έκθεσης μέσω της ιστοσελίδας http://www.tracingistanbul.com


Ξανακάθισαν στα παλιά τους θρανία

ΕΝΑ ΒΗΜΑ πριν χτυπήσει και πάλι το κουδούνι στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπως όλα δείχνουν, αίθουσες και διάδρομοι γέμισαν από ένα ετερόκλητο πλήθος. Τα θρανία και οι έδρες ζεστάθηκαν ξανά και έστω για λίγες ώρες η ιστορική Σχολή με την ιστορία των 166 χρόνων και ύστερα από σιωπή 40 ετών ζωντάνεψε ξανά, με αφορμή την εικαστική έκθεση 101 ελλήνων σύγχρονων καλλιτεχνών υπό τον τίτλο «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη».

Παλιοί μαθητές της Σχολής, Ελληνες της Πόλης, αραβόφωνοι ορθόδοξοι, τούρκοι αξιωματούχοι και καλλιτέχνες, Ελληνες που ταξίδεψαν ειδικά για να παραστούν στην ιστορική στιγμή όπου η Θεολογική Σχολή της Χάλκης άνοιξε και πάλι τις πόρτες της συνέθεταν το πολύβουο πλήθος που έφτασε από νωρίς το απόγευμα στο νησί.

Τα πρώτα αμαξάκια, διότι στη Χάλκη δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, έφερναν από τον φιδωτό δρόμο και ώς την κορυφή του Λόφου της Ελπίδας, όπου βρίσκεται η Θεολογική Σχολή, εκείνους που ήθελαν να προλάβουν τον εσπερινό στον ναό της Αγίας Τριάδας.

Τα ξύλινα σπίτια
Στη διαδρομή, το βλέμμα κλέβουν τα παλιά ελληνικά ξύλινα σπίτια, πολλά στολισμένα με τουρκικές σημαίες λόγω της εθνικής εορτής Ανεξαρτησίας, σε αρκετά εκ των οποίων περνούν τις διακοπές τους οι περίπου 2.500 Ελληνες που ζουν στην Πόλη.

Η πρώτη εικόνα από τη Σχολή μοιάζει σαν να μην έπαψε να λειτουργεί ποτέ. Ο κήπος γεμάτος μπουκαμβίλιες, τριανταφυλλιές, πικροδάφνες και φοίνικες υποδέχεται τους επισκέπτες.

Στην πίσω πλευρά, με ειδυλλιακή θέα στην Προποντίδα, οι τάφοι πατριαρχών και επισκόπων.

Στις αίθουσες τα θρανία και οι μαυροπίνακες στις θέσεις τους με τα πορτρέτα του Κεμάλ Ατατούρκ να παρακολουθεί τα πάντα από ψηλά.

Κι αν η μια πτέρυγα της Σχολής έχει γεμίσει με έργα τέχνης, η αριστερή, σιωπηλή αποκαλύπτει διακριτικά τα μυστικά της, χαραγμένα στα ξύλινα θρανία.

Ονόματα στην επάνω όψη. Μικρά σκονάκια γραμμένα με μολύβι στο εσωτερικό τους, ακόμη και φωτογραφίες κοριτσιών από παλιά περιοδικά.

Ατακτη γενιά
«Ημασταν άτακτη γενιά», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αγγελος Ντούρλαρης, που φοίτησε στο Λύκειο τη Σχολής την περίοδο 1974-1977 (το Λύκειο λειτουργούσε έως και τη δεκαετία του ΄80)

και βρήκε το θρανίο πάνω στο οποίο είχε χαράξει το όνομά του. «Από τους συμμαθητές μου, 10 Ιμβριοι και 20 Κωνσταντινουπολίτες, τελικά κανείς μας δεν έγινε θεολόγος», συνεχίζει ο κ. Ντούρλαρης που είναι καθηγητής Φυσικής Αγωγής και ζει στην Κωνσταντινούπολη. «Ημασταν πιο ανήσυχοι, πιο κοσμικοί. Θα ήθελα να δω το σχολείο να ξανανοίγει, να ζωντανέψει», καταλήγει. 

Αναδημοσιευση Απο Τα Νεα

ΝΗΣΙΑ MARQUISES Μια μυστική Εδέμ ,

Στα βάθη του Ειρηνικού, στο βόρειο άκρο της Γαλλικής Πολυνησίας, το αρχιπέλαγος Μαρκίζ είναι μια από τις πιο απομονωμένες περιοχές του πλανήτη. Ενα παρθένο νησιωτικό σύμπλεγμα στην άκρη της Γης, όπου η φύση οργιάζει και οι άνθρωποι παραμένουν ταπεινοί.
«Eνα ταξίδι χιλίων μιλίων», έλεγε ο Λάο Τσε, «αρχίζει πάντα με ένα απλό βήμα». Το ταξίδι, όμως, στις νήσους Μαρκίζ – χιλιάδες ναυτικά μίλια μακριά από οποιαδήποτε άλλη γη, καταμεσής του Νότιου Ειρηνικού- αρχίζει πάντα πάνω στο Aranui 3. Το μήκους 117 μ. πλεούμενο, που το 2003 αντικατέστησε τον… πρόγονό του Aranui 2, αποτελεί ουσιαστικά τη μοναδική γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ της σαφώς διασημότερης Ταϊτής και του αρχιπελάγους Μαρκίζ – ή Μαρκέζας ή Μεντάνια ή, ελληνιστί, Μαρκησίου. Σε αυτήν τη σχεδόν άγνωστη και παρθένα γωνιά του πλανήτη, στο βορειοανατολικό άκρο της Γαλλικής Πολυνησίας, ζουν 8.600 ψυχές διασκορπισμένες στα έξι κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος. Και περιμένουν υπομονετικά το Aranui 3 να τους φέρει κάθε τόσο εμπορεύματα, γεωργικά μηχανήματα, παροπλισμένα οχήματα, λογής-λογής καλούδια καθώς και τους ελάχιστους ταξιδιώτες που αξιώνονται να φτάσουν έως εδώ. Είναι σούρουπο – αν και σε αυτά εδώ τα μέρη το γνωστό μας αργόσυρτο, μαβί μεταίχμιο μεταξύ μέρας και νύχτας διαρκεί μόλις λίγα λεπτά.
Ο Τίνο Γιανγκ, εμπορικός υπεύθυνος του Aranui 3, συντονίζει με χαλαρότητα αλλά και πυγμή το πολύβουο πηγαινέλα μεταξύ πλοίου και προβλήτας στον κόλπο Βαϊτάχου: κασόνια, δέματα, καλάθια, παλέτες αλλάζουν χέρια με συναρπαστική ταχύτητα, καθώς λιμενεργάτες, σκαμπαβίες και απλοί κάτοικοι ξεφορτώνουν και εν συνεχεία φορτώνουν την πραμάτεια από και προς το πλοίο. Ο Τίνο, με το τατουάζ στο μπράτσο και το κίτρινο προστατευτικό κράνος στο κεφάλι, δίνει τον τόνο. Ο Μαχάλο Παχουατίνι, ο θηριώδης χειριστής του γερανού με τα δεκάδες τατουάζ που καλύπτουν μέχρι και το πρόσωπό του, δίνει απλώς μία ακόμη… παράσταση, καθώς οι φωτογραφικές μηχανές των λιγοστών ταξιδιωτών σπεύδουν να αποτυπώσουν την εντυπωσιακή φιγούρα του. Μια μουσική ακούγεται κάπου από την ακτή, η λευκή άμμος και οι κοκοφοίνικες στο βάθος συνομιλούν με το τελευταίο φως της μέρας… Οι επιβάτες -αρκετοί από τους οποίους θα συνεχίσουν το ταξίδι τους πάνω στο Aranui για κάμποσες ακόμη μέρες, πιάνοντας σκάλα σε κάθε λιμάνι του αρχιπελάγους- παρακολουθούν κρεμασμένοι από τις κουπαστές. Αποστολή εξετελέσθη, η φορτοεκφόρτωση ολοκληρώθηκε. Το Aranui 3 σαλπάρει, η νύχτα πέφτει μονομιάς…
Η Γη των Ανθρώπων
Το αρχιπέλαγος των Μαρκίζ, μια από τις πλέον αποκομμένες περιοχές της οικουμένης, ήταν γνωστό στους ντόπιους με ένα άλλο, σαφώς πιο ποιητικό, όνομα, πριν η έλευση του Ισπανού θαλασσοπόρου Αλβάρο ντε Μεντάνια ντε Νέιρα το 1595 το μετονομάσει προς τιμήν του μαρκήσιου-χορηγού του: Τε Χένουα Ενάνα ονόμαζαν τον τόπο τους οι αυτόχθονες. ήτοι, η Γη των Ανθρώπων.
Οσο για τη ζωή των ανθρώπων σε αυτές τις ηφαιστειογενείς κουκκίδες γης μέσα στο απέραντο τιρκουάζ της ατόλης Τουαμότου, αυτή παραμένει σκληρή και απόλυτα υποταγμένη στις βουλές μιας οργιώδους φύσης. Η ανθρώπινη παρουσία παραμένει ταπεινή? και οι ενδημικές μύγες «νονό» παραμένουν επιθετικές, τσιμπώντας αδιακρίτως και συνέχεια…
Αυτοί οι ορεινοί όγκοι που ξεπετιούνται κατάφυτοι μέσα από τον ωκεανό, αυτή η φαντασμαγορική ανθολογία τοπίων και εικόνων δικαίως γοήτευσε κατά καιρούς επιφανείς επισκέπτες, όπως τον Σκωτσέζο ταξιδιωτικό συγγραφέα Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, τον εμβληματικό Αμερικανό μυθιστοριογράφο Χέρμαν Μελβίλ και, βεβαίως, τον Βέλγο βάρδο Ζακ Μπρελ, που έζησε εδώ τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του και αναπαύεται αιωνίως στον κόλπο Ατουόνα, δυο βήματα από τον άλλο διάσημο εραστή των Μαρκίζ: τον κορυφαίο ιμπρεσιονιστή ζωγράφο Πολ Γκογκέν, ο οποίος τάφηκε στη Χίβα Οα το 1903, ύστερα από μια παραγωγική καλλιτεχνική αυτοεξορία 12 ετών.
«Σε αυτόν εδώ τον κρυμμένο τόπο, ακούω τον υπόκωφο, αφτιασίδωτο και παντοδύναμο ήχο που αναζητώ και στη ζωγραφική», έγραφε ο Γκογκέν πριν από έναν αιώνα. Και ο Τίνο Γιανγκ, ο ναυτικός-ποιητής του Aranui 3, που ζει μέσα σε αυτήν τη συμφωνία χλωροφύλλης και θαλασσινού νερού, σιγοντάρει από το σήμερα: «Τα Μαρκίζ; Είναι απλώς ο οργασμός της φύσης!». Καθώς το Aranui γλιστράει από λιμάνι σε λιμάνι, ράθυμα και σταθερά σαν τον ίδιο το χρόνο, μικροί ιμπρεσιονιστικοί πίνακες γεννιούνται και πεθαίνουν με κορνίζα τα φινιστρίνια του. Σαν θαλάσ-σιες οφθαλμαπάτες που τώρα τις βλέπεις, τώρα τις χάνεις, τα 14 νησιά Μαρκίζ συνιστούν ένα ατέρμονο ορατόριο του μαύρου της πετρωμένης λάβας, του ιταμού πράσινου και όλων των αποχρώσεων του μπλε. Μόνο τα έξι κατοικούνται? τα υπόλοιπα έχουν αφεθεί σοφά και μεγαλόθυμα στις κατσίκες και στην ευρύτερη φύση. Και επειδή οι συχνοί κυκλώνες και η απουσία μαζικού τουρισμού έχουν εν πολλοίς αφήσει το αρχιπέλαγος… στην ησυχία του, η ομορφιά του παραμένει άσπιλη και εκτυφλωτική. Η Ούα Που, με τις πέτρινες κολόνες της που αγγίζουν, θαρρείς, τα καταιγιδοφόρα λευκά σύννεφα… Η Χίβα Οα, η Ταχουάτα, η Ούα Χούκα με τους συγκλονιστικούς τους κόλπους… Η Νούκου Χίβα με εκείνο το παλίμψηστο τοπογραφίας, που συνταιριάζει πευκοδάση, εύφορες κοιλάδες, ατέλειωτους καταρράκτες και λόγχες από ηφαιστειακό βασάλτη που δείχνουν προς τα ουράνια… Και, βέβαια, η Φάτου Ιβα με τον ονομαστό όρμο της, που περιβάλλεται από μια στρατιά φαλλόσχημων βράχων σε ανοιχτή συνομιλία με το γαλάζιο του ουρανού. Τούτος εδώ ο κολπίσκος ονομαζόταν κάποτε Ορμος των Φαλλών (Baie des Verges) – γλαφυρά και ξάστερα.
Ηρθε, ωστόσο, η ευνουχιστική σεμνοτυφία των Ευρωπαίων μισθοφόρων και τον μετονόμασε σε Ορμο των Παρθένων (Baie des Vierges), επειδή, λέει, οι βράχοι μοιάζουν και με καλοχτενισμένες δεσποσύνες. Δικαιολογίες… «Αλλά μην πιστέψετε δα ότι κι όλες οι γυναίκες είναι παρθένες», αστειεύεται ένας ψαράς που κατοικεί στη Φάτου Ιβα. Α, ναι! Το χιούμορ και η ανάλαφρη διάθεση δεν λείπουν καθόλου από τους 8.600 πανευτυχείς «εξόριστους» σε αυτήν τη μαγευτική εσχατιά του κόσμου. Για χρόνια εξαρτώμενοι από την ταϊτινή διοίκηση, την αρωγή της μαμάς Γαλλίας και τα σκαμπανεβάσματα του τοπικού δημόσιου βίου, οι εν γένει εύχαρεις Μαρκεζάνοι σχετικά πρόσφατα έχουν αρχίσει να επαναπροσεγγίζουν και να ισχυροποιούν την ολοδική τους κουλτούρα και παράδοση. Μια παράδοση εντελώς κοσμική και γήινη, που συγγενεύει με εκείνες της Χα-βάης, της Νέας Ζηλανδίας και της Νήσου του Πάσχα και υμνεί με κάθε τρόπο την αδιαπραγμάτευτη ελευθερία πνεύματος και μια ακλόνητη περηφάνια καταγωγής. Αποτέλεσμα αυτών των ιδανικών ζωής, μια λαϊκή τέχνη απαράμιλλη, που κυριολεκτικά σκλαβώνει την καρδιά του επισκέπτη. Πράγμα που θα αποτυπωθεί πιθανότατα και στις καρτ – ποστάλ που θα σταλούν από τα Μαρκίζ και θα φτάσουν στην «πολιτισμένη» Δύση μάλλον μετά την επιστροφή του ίδιου του επισκέπτη-αποστολέα τους. Καρτ – ποστάλ που θα απηχούν κάτι από εκείνο το γράμμα που απέστειλε από εδώ προς το πατρογονικό του Βέλγιο ο τραγουδοποιός Ζακ Μπρελ το 1977: «Παλιόφιλος Μπρελ εδώ. Από τα βάθη του Ειρηνικού. Ζω σε ένα χαμένο νησί. Πανέμορφο του θανατά, αλλά τραχύ και άκαμπτο».
Από σαράντα κύματα
Και όμως. Αυτός ο πολιτισμός, ο τόσο χαρακτηριστικός των νησιωτικών κοινωνιών του Ειρηνικού, που «ανατράφηκε» μέσα σε τούτη τη μυστική Εδέμ, κινδύνεψε με κανονικό αφανισμό στις αρχές του περασμένου αιώνα. Διότι, από τις κοντά 100.000 ψυχές που υπολογίζεται ότι συνάντησε εδώ ο θρυλικός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ στα μέσα του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός των Μαρκίζ έπεσε κάτω από τα 2.000 άτομα τη δεκαετία του 1920, κυρίως εξαιτίας «εισαγόμενων» ασθενειών που κουβάλησαν εδώ οι χριστιανοί μισθοφόροι. Τα δεινά μιας πρώιμης παγκοσμιοποίησης, θα έλεγε κανείς… Μόλις στις αρχές του ’80, μια χούφτα εμπνευσμένων αυτόχθονων διανοουμένων συνενώθηκαν υπό τη σκέπη της οργάνωσης Μότου Χάκα, με μοναδικό υψιπετή στόχο να διαφυλάξουν τις τοπικές λαϊκές παραδόσεις και να συντηρήσουν και
να αναδείξουν τα αρχαιολογικά ευρήματα του αρχιπελάγους τους.
Το 1987 πραγματοποιήθηκε το πρώτο Φεστιβάλ των νήσων Μαρκίζ? έκτοτε, κάθε τέσσερα χρόνια στήνεται εδώ μια υπέροχη πολυήμερη γιορτή, που τονώνει την κοινωνική μνήμη των ντόπιων και αποτίει φόρο τιμής στις εντελώς ιδιόμορφες τοπικές λαϊκές τέχνες του τραγουδιού, του χορού, της χειροτεχνίας και, βέβαια, του πατροπαράδοτου τατουάζ. Αναβαπτίζοντας τις πατρογονικές δοξασίες και ισχυροποιώντας την τοπική δημιουργία, οι Μαρκεζάνοι «διαμορφώνουν το μέλλον, διαφυλάσσοντας την καταδική μας κοσμοθεωρία», όπως έλεγε και ο Λουσιέν Κιμιτέτε, πολιτική φυσιογνωμία των νήσων Μαρκίζ. Μια και ο λόγος περί πολιτικής, οι Μαρκεζάνοι μάλλον δεν χαίρονται ιδιαίτερα με τη σύναψη της συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ Γαλλίας και Πολυνησίας στις 27 Φεβρουαρίου 2004 και εκχωρούσε διευρυμένη αυτονομία στην υπερπόντια αυτή κτήση. Γιατί; Πολύ απλά επειδή φοβούνται πως οι έντονα αποσχιστικές τάσεις του αυτονομιστή Ταϊτινού ηγέτη Οσκάρ Μανουτάχι Τεμάρου θα οδηγήσουν, μαζί με την ανεξαρτητοποίηση της Ταϊτής, στην απώλεια της δικής τους πολιτισμικής ταυτότητας. Εξ ου και ανοιχτά πια εκφράζουν την επιθυμία τους να επαναπροσδεθούν στο γαλλικό τρένο, ανεξάρτητα από το τι θα πράξει η συγκριτικά κραταιά γειτονική Ταϊτή.
Memo
ΜΕΤΑΒΑΣΗ
Γι’ αυτό το μακρύ και κοστοβόρο ταξίδι η καλύτερη λύση είναι η πτήση Αθήνα – Ντουμπάι – Οκλαντ (Νέα Ζηλανδία) και εν συνεχεία η πτήση Οκλαντ – Παπεετέ (Ταϊτή). Γι’ αυτό καθαυτό το ταξίδι στα Μαρκίζ υπάρχουν δύο επιλογές: είτε να φτάσετε αεροπορικώς με την Air Tahiti είτε με το πλοίο Aranui 3 (14ήμερη κρουαζιέρα, με πλήρη διατροφή και όλες τις ξεναγήσεις, από 3.450 ευρώ/άτομο).
ΔΙΑΜΟΝΗ – ΦΑΓΗΤΟ
Leydj
(BP 105 Hakahau, 98745 Ua Pou, Τ/+689.925319)
Οικογενειακή πανσιόν με τέσσερα δωμάτια στο νησί Ούα Που (29 ευρώ η διανυκτέρευση/άτομο, γεύματα από 8 ευρώ). Ο ιδιοκτήτης Τόνι Τερέινο φιλοτεχνεί και πουλάει όμορφα γλυπτά.
Hinako Nui
(BP 199 Taiohae, Hatiheu 98742 Nuku Hiva, T/+689.920297)
Στο νησί Νούκου Χίβα, πολύ κοντά στον αρχαιολογικό χώρο Νανιούχι Τοχούα, η πανσιόν της Ιβόν προτείνει διαμονή (42 ευρώ/άτομο, 60 ευρώ το δίκλινο) και εξαιρετικό φαγητό (πλήρης διατροφή 90 ευρώ/άτομο, 150 ευρώ/ζευγάρι). Διοργανώνονται και εκδρομές.
Chez Lionel
(98740 Omoa, Fatu Iva, T/+689.928184)
Μικρή πανσιόν στην κοιλάδα Ομόα, στο νησί Φάτου Ιβα (105 ευρώ το δίκλινο). Ο Ευρωπαίος Λιονέλ νοικιάζει και 4×4 (88 ευρώ την ημέρα) και θα σας υποδείξει όλα τα αξιοθέατα.
Tahauku
(BP 16, Atuona, Hiva Oa, T/+689.927133, +689.723473)
Μπανγκαλόου κοντά στο λιμάνι της νήσου Χίβα Οα (63 ευρώ το δίκλινο). Θαυμάσια κουζίνα για ενοίκους και μη. Δοκιμάστε ωμό ψάρι με λευκό ξίδι.
Temetiu Chez Gaby
(BP 16, Atuona, Hiva Oa, T/+689.917060)
Με φοβερή θέα στον κόλπο Τααόα, στο νησί Χίβα Οα, μπανγκαλόου από 73 ευρώ/δίκλινο. Επίσης, προσφέρονται πλούσια γεύματα από 25 ευρώ και ενοικίαση 4×4 με 84 ευρώ την ημέρα.
Hanakee Pearl Lodge
(BP 80, 98781 Atuona, T/+689.927587)
Δεκατέσσερα μπανγκαλόου πάνω στον κόλπο Ταχαούκου, στο νησί Χίβα Οα. Υψηλές παροχές, πισίνα, εστιατόριο, εκδρομές. Από 184 ευρώ η διανυκτέρευση.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Παραδοσιακό τατουάζ: Στο Ταχουάτα, το μικρότερο κατοικημένο νησί των Μαρκίζ, στο χωριό Βαϊτάχου, ο Φατί και η βελόνα του θα σας μυήσουν στην παραδοσιακή δερματοστιξία. Σερβίρει και υπέροχα γεύματα. Τ/+689.929214
Κέντρο Μπρελ: Στο χωριό Ατουόνα του νησιού Χίβα Οα, επισκεφτείτε τον τάφο του Ζακ Μπρελ, το αεροπλάνο που χρησιμοποιούσε ο βάρδος καθώς και την τοποθεσία όπου σκόπευε να χτίσει το σπίτι του. Τ/+689.927897
Καταδύσεις: Ανατολικά του μεγαλύτερου νησιού Νούκου Χίβα, βουτήξτε στον κόσμο των δελφινιών, των σφυροκέφαλων καρχαριών, των σαλαχιών μάντα… Τ/+689.920088
Κέντρο Γκογκέν: Στην Ατουόνα της νήσου Χίβα Οα, μια ανασύσταση του σπιτιού του μεγάλου ζωγράφου, μαζί με 100 αντίγραφα έργων του με έντονες επιρροές από τα Μαρκίζ. Τ/+689.927897
Φάτου Ιβα: Αυτό το υπέροχο νησί είναι προσβάσιμο μόνο από θαλάσσης, με το δημοτικό καταμαράν που αναχωρεί μία φορά τη βδομάδα από το Χίβα Οα. Αν δεν σκοπεύετε να μείνετε πολλές ώρες στο Φάτου Ιβα, μπορείτε να επιστρέψετε με το θαλάσσιο ταξί του Ζοέλ «Κοκό» Κουλόν. Τ/+689.928023
ΧΡΗΣΙΜΑ
Για την κρουαζιέρα με το Aranui 3: http://www.aranui.com
Για τις τοπικές πτήσεις με Air Tahiti: T/+689.864242, http://www.airtahiti.aero
Γραφείο Τουρισμού Ταϊτής: Τ/+689.505712, http://www.tahiti-tourisme.com
Αναδημοιευση Απο Καθημερινη

ΜΕ ΕΚΘΕΣΗ 101 ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ Ανοιξε ξανά η Σχολή της Χάλκης ,


Από το 1971 είχαν να ακουστούν ανθρώπινες φωνές στην πλουσιότατη βιβλιοθήκη της ιστορικής Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που άνοιξε ξανά χθες για µια εικαστική έκθεση

Υστερα από 166 χρόνια λειτουργίας και 40 σιωπής ανθρώπινες φωνές ήχησαν ξανά χθες το βράδυ στο εµβληµατικό µνηµείο της Πόλης, χάρη σε µια εικαστική έκθεση
Οι πόρτες άνοιξαν. Η ιστορική Θεολογική Σχολή της Χάλκης που εδώ και 40 χρόνια είναι βυθισµένη στη σιωπή ξύπνησε χθες από τον λήθαργο. Και για πρώτη φορά από το 1971 (όταν έκλεισε βάσει τουρκικού νόµου που ήρε τη λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστηµίων) άνοιξε και πάλι.

Μόνο που τους διαδρόµους και τις αίθουσες του κτιρίου µε την ιστορία 166 ετών δεν πληµµύριζαν µαθητές αλλά έργα σύγχρονων ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι συµµετέχουν στην εικαστική έκθεση «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» που διοργανώνει η Εταιρεία Οπτικοακουστικών Εργων «White Fox». Τα εγκαίνια έκανε ο Οικουµενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολοµαίος, παρουσία του έλληνα υπουργού Πολιτισµού και Τουρισµού Παύλου Γερουλάνου.

Ελληνες που ταξίδεψαν γι’ αυτόν τον σκοπό από την Αθήνα, Ελληνες της Πόλης, ο έλληνας υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού, όχι όµως και ο τούρκος οµόλογός του (αν και αρχικά είχε απαντήσει θετικά στην πρόσκληση, τελικά δεν παραβρέθηκε επειδή όπως ενηµέρωσε τον Παύλο Γερουλάνο «είχε δεχθεί επίσκεψη βελγικής αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη»), τούρκοι αξιωµατούχοι και φιλότεχνοι ήταν παρόντες στο άνοιγµα της Σχολής της Χάλκης, έστω και ως εκθεσιακού χώρου. Κίνηση που από πολλούς θεωρείται ως το πρώτο βήµα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής.

«Το θετικό είναι ότι αλλάζει η νοοτροπία και από τις δύο πλευρές. Εµείς αναστηλώνουµε δικά τους µνηµεία κι εκείνοι επέτρεψαν τη λειτουργία στη Μονή Σουµελά. Σήµερα ανοίγει η Χάλκη. Τέτοιες δράσεις πρέπει να γίνουν µέρος της καθηµερινότητάς µας. Χρειάζονται µικρά και σταθερά βήµατα που διευκολύνουν τα πράγµατα, όχι άλµατα» σχολίαζε στα «ΝΕΑ» ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού Παύλος Γερουλάνος πριν από τα χθεσινοβραδινά εγκαίνια στη Σχολή της Χάλκης.

«Είναι µια έκθεση που εκφράζει την αδελφοσύνη των δύο λαών και η απαρχή για να γίνουν κι άλλες τέτοιες πολιτιστικές δραστηριότητες», τόνισε από την πλευρά του ο γενικός γραµµατέας του τουρκικού υπουργείου Πολιτισµού Τζουχµούρ Γκουβέν Τάµπασι, ο οποίος έδωσε το «παρών» το Σάββατο το βράδυ στα εγκαίνια του πρώτου µέρους της έκθεσης που φιλοξενείται στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης, στο Σισµανόγλειο Μέγαρο του ελληνικού προξενείου, στην πολύβουη λεωφόρο του Πέραν, νυν Ιστικλάλ. Χώρο όπου προβλήθηκε και το ντοκιµαντέρ «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» σε παραγωγή Αναστασίας Μάνου η οποία είχε και την ιδέα για τις εκδηλώσεις.

Ολα αυτά δε δίχως ίχνος έντασης, παρά το γεγονός ότι σήµερα είναι η εθνική εορτή των Τούρκων (ηµέρα Ανεξαρτησίας και νίκη κατά των Ελλήνων) ενόψει της οποίας η Πόλη έχει πληµµυρίσει από τούρκικες σηµαίες και πορτρέτα του Κεµάλ Ατατούρκ.

Στην έκθεση που αναπτύσσεται στη Σχολή της Χάλκης συµµετέχουν 101 έλληνες εικαστικοί δηµιουργοί, ο καθένας εκ των οποίων παρουσιάζει τη δική του οπτική για την Πόλη, χτίζοντας «ένα παλίµψηστο και δηµιουργώντας ένα µικρό πανόραµα της σύγχρονης εικαστικής δηµιουργίας στην Ελλάδα» όπως µας είπε η επιµελήτρια του εγχειρήµατος Ιρις Κρητικού.

ΙΝFΟ

Η έκθεση «Ιχνηλατώντας την Κωνσταντινούπολη» στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στο Σισµανόγλειο Μέγαρο της Πόλης θα διαρκέσει έως τις 23 Σεπτεµβρίου. Στη συνέχεια θα µεταφερθεί στην Αθήνα, στον εκθεσιακό χώρο «Τεχνόπολις», στο Γκάζι.


Και µουσικό άνοιγµα

Στον κατάφυτο αύλειο χώρο της ιστορικής Σχολής της Χάλκης προγραµµατίζεται για τις 18 Σεπτεµβρίου ένα ακόµη «άνοιγµα»: η συναυλία της Ευανθίας Ρεµπούτσικα, που θα δοθεί παρουσία του Οικουµενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολοµαίου. Η συνθέτις, που είναι ιδιαίτερα δηµοφιλής στην Τουρκία και ειδικά στην Κωνσταντινούπολη (και για τη µουσική της στην «Πολίτικη κουζίνα» του Τάσου Μπουλµέτη αλλά και στη βραβευµένη τουρκική ταινία «Βabam ve οglum» – Πατέρας και γιoς) έχει δώσει και παλαιότερα συναυλίες µε έργα της στην Πόλη. Αυτήν τη φορά θα τη συνοδεύουν και τούρκοι µουσικοί, όπως ο τραγουδιστής Σιχάν Οκάν µε τον οποίο είχε συµπράξει στο φιλµ «Βabam ve οglum», και την εγκατεστηµένη στην Ελλάδα τουρκάλα τραγουδίστρια Ντιλέκ Κοτς. 

Αναδημοσιευση απο τα Νεα

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΙ Δρόμοι για μετά το Λύκειο ,

Οι σπουδές στα ελληνικά Πανεπιστήμια δεν είναι μονόδρομος. Κάθε χρόνο χιλιάδες νέοι και νέες, απόφοιτοι Ενιαίου Λυκείου ή Τεχνικού Επαγγελματικού Εκπαιδευτηρίου, οι οποίοι είτε δεν πετυχαίνουν την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ- ΤΕΙ (πάνω από 50.000 κάθε χρόνο)

είτε πετυχαίνουν σε σχολή που δεν είναι συμβατή με τα ενδιαφέροντά τους, αναζητούν διεξόδους για εκπαίδευση.

Παράλληλα χιλιάδες είναι αυτοί που αναζητούν κάθε χρόνο τέτοια εποχή να αποκτήσουν τεχνική και επαγγελματική εξειδίκευση είτε για να διευκολύνουν την πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας και να πετύχουν την επαγγελματική τους ένταξη είτε για να βελτιώσουν τη θέση τους στην παραγωγική διαδικασία στην οποία ήδη συμμετέχουν.

«ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν σήμερα έναν oδηγό για τις ευκαιρίες εκπαίδευσης και κατάρτισης από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς με όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι υποψήφιοι ώστε οι κρίσιμες επιλογές τους για τις σπουδές, και κατ΄ επέκταση για το επάγγελμα, να είναι πιο κοντά στις προσδοκίες και τα όνειρά τους. 

Aναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Σινε-βουτιές στις πισίνες ,

Πάρτι, έρωτες και… υποβρύχιες δολοφονίες
Π.Α.

Τα εντυπωσιακά νούµερα συγχρονισµένης κολύµβησης, σε τεράστιες πισίνες των στούντιο του Χόλιγουντ, από την πρωταθλήτρια Εστερ Γουίλιαµς και τις καλογυµνασµένες συναθλήτριές της µπορεί να δηµιούργησαν ολόκληρη κατηγορία ταινιών τις δεκαετίες του £ 40 και του £ 50.

Οµως, λέγεται ότι εκείνη κινδύνευσε να πνιγεί τουλ άχιστον δύο φορές, µία φορά υπέστη κάταγµα στον αυχένα της και αναγκάστηκε να κολυµπήσει ακόµη και έγκυος!

Κίνδυνο ζωής αντιµετώπισε σε µια πισίνα γεµάτη καρχαρίες, όπου γύρισε σκηνές για το «007, Επιχείρηση Κεραυνός» του 1965 και ο Σον Κόνερι.

Ο πρώτος Τζέιµς Μποντ είχε ζητήσει να φτιάξουν ένα ειδικό κλουβί από πλεξιγκλάς για να µην µπορούν να τον πλησιάσουν τα θαλάσσια αρπακτικά, αλλά ένας από τους καρχαρίες κατάφερε να το σπάσει και να περάσει…

Πάντως, είναι γνωστό πως σκηνές του «Τιτανικού» του Τζέιµς Κάµερον (1997) γυρίστηκαν σε µια ειδική τεράστια πισίνα µε µια µακέτα του πλοίου σε αναλογία 1:20.

Ποιoς ξεχνά, όµως, ότι και µερικές από τις πιο τρελές σκηνές πάρτι γυρίστηκαν γύρω από πισίνες. Οπως τα πάρτι της «χρυσής εποχής» του £ 30 στον «Μεγάλο Γκάτσµπι», βασισµένο στο οµώνυµο βιβλίο του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, που έγινε ταινία πρώτα το 1926 και το 1949 πριν από τη γνωστότερη εκδοχή, του Τζακ Κλέιτον το 1974, σε σενάριο Φράνσις Φορντ Κόπολα, µε τους Ρόµπερτ Ρέντφορντ, Μία Φάροου και τον Σαµ Γουότερστον.

Οσο για το παλιό ελληνικό σινεµά; Αντιµετώπισε τις πισίνες µόνο ως σύµβολο πλούτου – κάπως έτσι τις αντιµετωπίζει και το νεώτερο, όπως ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιµου – , γύρω από τις οποίες «χορεύουν» καταφερτζήδες, όπως ο «Τρελοπενηντάρης» Λάµπρος Κωνσταντάρας ή το «Δόλωµα» Αλίκη Βουγιουκλάκη µε τον χαρτοκλέφτη Αλέκο Αλεξανδράκη.

«Χωρίς ανάσα»
Ενα από τα πιο αισθησιακά φιλιά για τη δεκαετία του £ 80 δίνεται σε µια πισίνα. Από τον «Ιπτάµενο και τζέντλεµαν» Ρίτσαρντ Γκιρ στη Βαλερί Καπρίσκι («Κτήνος» του Μπόροβτσικ) στην ταινία του Τζιµ ΜακΜπράιντ. Ριµέικ της ταινίας του Ζαν Λικ Γκοντάρ του 1960, µε τους Ζαν Πολ Μπελµοντό – στον ρόλο ενός κλέφτη αυτοκινήτων που σκοτώνει αστυνοµικό – και Τζιν Σίµπεργκ, σε στόρι του Φρανσουά Τριφό.

«Ο τρελοπενηντάρης»
Μόνο ένδειξη πλούτου είναι η πισίνα στις παλαιότερες ελληνικές ταινίες. Οπως στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη στην οποία ο Λάµπρος Κωνσταντάρας µε παραίνεση φίλων του υποδύεται τον εκατοµµυριούχο για να ρίξει γυναίκες, όπως τη Ρίκα Διαλυνά. Και αυτό υπό τους ήχους τραγουδιών των Charms…

«Κρυφές επιθυµίες»
«Βγάλτε τα παιδιά από την πισίνα» ήταν το σύνθηµα στην πιο αξιοµνηµόνευτη σκηνή µαζικής υστερίας. Αυτό συνέβη µόλις βούτηξε στο νερό µε µάσκα και αναπνευστήρα ο σεσηµασµένος παιδόφιλος Ρόνι ΜακΓκόρβι (Τζάκι Ερλ Χάλεϊ) στην ταινία «Little Children» του Τοντ Φιλντ, υποψήφιου για Οσκαρ µε «Τα µυστικά της κρεβατοκάµαρας». Θρυλική και η ερωτική σκηνή της Κέιτ Γουίνσλετ µε τον Πάτρικ Γουίλσον…

«Η πισίνα»
Η µικρή Λουντβίν Σανιέ είναι το τρίτο µέλος του – ερωτικού – τριγώνου, µαζί µε τους Τσαρλς Ντανς και τη Σαρλότ Ράµπλινγκ, στο ριµέικ της ταινίας του Ντερέ, 34 χρόνια µετά, από τον Φρανσουά Οζόν. Με µικρότερη επιτυχία, χειρότερες κριτικές αλλά προκλητικότερες ερωτικές σκηνές. Η πισίνα όπου γυρίστηκε βρίσκεται έξω από την πόλη Λακόστ στη Γαλλία. «Το πάρτι»
«Μπέρντι ναµ ναµ» φωνάζει σε ένα πουλί ο ινδός κοµπάρσος Χρούντι Μπακσί (Πίτερ Σέλερς) στην τρελή κωµωδία του Μπλέικ Εντουαρντς που εξελίσσεται σχεδόν όλη γύρω από µια εσωτερική πισίνα πολυτελούς κατοικίας στο Χόλιγουντ. Ο θεότρελος Σέλερς γεµίζει τον τόπο αφρούς, φέρνει έναν ελέφαντα και κορυφώνει µε γκαγκς στο σουρεαλιστικό φινάλε.

«Διαβολογυναίκες»
Η σύζυγος και η ερωµένη ενός αυταρχικού διευθυντή κολεγίου τον δολοφονούν και ρίχνουν το πτώµα του στην πισίνα στην ταινία του Τζερεµάια Τσέτσικ, µε δύο σταρ σύµβολα του σεξ το £ 90: τη Σάρον Στόουν του παγοκόφτη και του «Βασικού ενστίκτου» και την Ιζαµπέλ Ατζανί. Ακόµη ένα ριµέικ γαλλικής ταινίας του Ανρί-Ζορζ Κλουζό, του 1955, µε τις Σιµόν Σινιορέ και Βέρα Κλουζό.

«Ο κυνόδοντας»
Μαθήµατα νέου λεξιλογίου για τρεις τινέιτζερ που κλείνονται σε µια έπαυλη µε µια τεράστια πισίνα στη βραβευµένη και στο εξωτερικό ταινία του Γιώργου Λάνθιµου µε τους Μισέλ Βάλεϊ, Χρήστο Στέργιογλου, Αγγελική Παπούλια. Παιχνίδια αποµόνωσης και αλλοτρίωσης σε φόντο γαλανό.

«Ο σηµαδεµένος»
Η ταινία του Μπράιαν ντε Πάλµα – σε σενάριο Ολιβερ Στόουν – στην οποία ο Αλ Πατσίνο ακούγεται να λέει 226 φορές τη λέξη «fuck» (1,32 φορές το λεπτό!), πενταπλάσιες από όσους πέφτουν νεκροί (42!) από το όπλο του κουβανού Τόνι Μοντάνα που αναλαµβάνει τη µαφιόζικη αυτοκρατορία των ναρκωτικών. Δίπλα στην πολυτελή πισίνα του όµως κλείνονται οι δουλειές… «Ο Πρωτάρης»
Ολους τους εξευτελισµούς τούς γνωρίζει γύρω από την οικογενειακή πισίνα ο Μπέντζαµιν Μπράντοκ (Ντάστιν Χόφµαν), προτού γνωρίσει τον έρωτα στα χέρια της κυρίας Ρόµπινσον – Αν Μπάνκροφτ στη θρυλική ταινία του Μάικ Νίκολς. Μέχρι και µε στολή βατραχανθρώπου και ψαροτούφεκο πέφτει στο νερό ο Πρωτάρης…

«Διπρόσωπη γυναίκα»
Ενα πλαστικό σκουφάκι κι ένα σχεδόν ολόσωµο µαγιό έκαναν τη «θεία» Γκρέτα Γκάρµπο να χάσει κάτι από αυτό το µυστηριακό που της απέδιδαν στην τελευταία της ταινία – µετά τις θρυλικές «Νινότσκα» και «Αννα Καρένινα» – µε την υπογραφή του Τζορτζ Κιούκορ. Βέβαια, ήταν και η πρώτη – και τελευταία – φορά που την είδαµε στη µεγάλη οθόνη να γελάει δυνατά, να κάνει σκι και να κολυµπάει. Η πισίνα όµως της έκανε το χειρότερο, κατά τους κριτικούς: την αποµυθοποίησε. Κι εκείνη εγκατέλειψε το σινεµά… «Cocoon»
Να που η πισίνα µπορεί να είναι και πηγή ζωής. Ή να έχει το µυστικό της αιώνιας νιότης. Το οποίο ανακαλύπτουν ο Στιβ Γκούτενµπεργκ (της «Μεγάλης των µπάτσων σχολής») και η Κόρτνι Κοξ «Φιλαράκια») ακολουθώντας µια σειρά από ηλικιωµένους σταρ, όπως οι Ντον Αµίτσι, Τζέσικα Τάντι («Ο σοφέρ της κυρίας Ντέζι»), Μορίν Στέιπλετον στην ταινία των δύο Οσκαρ του Ρον Χάουαρντ (στην οποία εµφανίζονται και η µητέρα, ο πατέρας και ο αδελφός του). 

Aναδημοσιευση Απο τα Νεα

Ετικετοσύννεφο