Just another WordPress.com site

Archive for Οκτώβριος, 2010

ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΑΛΟΥΦ Ο Αυστραλός που «εκσυγχρόνισε» τον Ομηρο ,


Ο 76χρονος Ντέιβιντ Μαλούφ και τις πέντε φορές που βρέθηκε στην Ελλάδα επισκέφθηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο για να δει αν αγαπημένα του εκθέματα «είναι ακόμη στη θέση τους»


Αυστραλοί λογοτέχνες… Στον νου έρχονται πρόχειρα ο νομπελίστας Πάτρικ Γουάιτ, ο θαμώνας των Μπούκερ Πίτερ Κάρεϊ και ο προκλητικός Ελληνοαυστραλός Χρήστος Τσιόλκας. Υπάρχει ένας ακόμη, που τον γνωρίσαμε πρόσφατα, ο Ντέιβιντ Μαλούφ. Το μυθιστόρημά του «Ransom», (2009), εμπνευσμένο από την «Ιλιάδα», έγινε μπεστ σέλερ στην Αυστραλία και στον αγγλόφωνο κόσμο και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές όπου κυκλοφόρησε.

Από τους συμπατριώτες του κριτικούς θεωρείται ο σημαντικότερος εν ζωή αυστραλός λογοτέχνης. Στην Ελλάδα, όμως, ο 76χρονος συγγραφέας από το Μπρίσμπεϊν είναι σχεδόν άγνωστος. Το βραβευμένο μυθιστόρημά του «Αναπολώντας τη Βαβυλώνα» (Καστανιώτης, 1999) κυκλοφόρησε χωρίς συνέχεια. Ο ίδιος βρέθηκε στην Αθήνα πριν από λίγες ημέρες για να παραλάβει το βραβείο John Criticos για το «Ransom», το οποίο θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά την άνοιξη, από τις Εκδόσεις Πατάκη.

Τον συναντήσαμε ένα απόγευμα στο Ηilton. Είχε μόλις επιστρέψει από το Αρχαιολογικό Μουσείο. Εχει έρθει πέντε φορές ως τώρα στην Ελλάδα. Στο πρώτο ταξίδι του, τη δεκαετία του 1960, έμεινε αρκετά και περιηγήθηκε τη χώρα. Η επίσκεψη όμως στο Αρχαιολογικό Μουσείο περιλαμβάνεται στα must κάθε ταξιδιού του. Επειδή χαίρεται να ανακαλύπτει ότι αγαπημένα του εκθέματα «είναι ακόμη στη θέση τους».
Τ ον αναζητούσαμε ανεπιτυχώς στην Αυστραλία από καιρό. Δεν ενθαρρύνει την τηλεφωνική επικοινωνία, δεν διαθέτει e-mail, προτιμά την αποστασιοποιημένη επαφή με τα φαξ. Τον περιμέναμε κλειστό και ιδιόρρυθμο. Συναντήσαμε έναν φιλικό, ζεστό και συναρπαστικό ομιλητή. Βραβευμένος ποιητής, μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος, συγγραφέας θεατρικών και λιμπρέτων για όπερα, γράφει από τα δώδεκά του. Ξεκίνησε με μια απόπειρα στο μυθιστόρημα. Στα δεκαοκτώ στράφηκε στην ποίηση. Επέστρεψε στο μυθιστόρημα με μεγάλη επιτυχία πολύ αργότερα, με το ημιαυτοβιογραφικό «Johnno» (1975). Πιο κοντά στην ψυχή του ο ίδιος θεωρεί τη νουβέλα «Αn Ιmaginary Life» (1978), μια φανταστική αφήγηση για τον Οβίδιο στην εξορία, που ενσωματώνει προσφιλή θέματα της μετααποικιοκρατικής λογοτεχνίας στην Αυστραλία.

Την ιστορία του Τρωικού Πολέμου την πρωτοάκουσε από τη μις Φίνλεϊ, τη δασκάλα του στο δημοτικό σχολείο το 1943, εν καιρώ πολέμου. Στο «Ransom» τον ενέπνευσε όμως η ραψωδία Ω της Ιλιάδας γιατί « διαφέρει από τις άλλες που παρουσιάζουν σκηνές μαχών και θανάτου. Εδώ ο Πρίαμος είναι πολύ γέρος για να πολεμήσει. Βλέπει τον θάνατό του να πλησιάζει. Βλέπει το σώμα του να κείται γυμνό και τα σκυλιά να τον κατασπαράζουν και δεν θέλει να τον θυμούνται έτσι. Σκέφτεται λοιπόν κάτι εξαιρετικό, κάτι που δεν θα έκανε ένας πολεμιστής, τολμηρό όμως και γενναίο, που θα τον καταξιώσει στη μνήμη των επόμενων γενεών:Να επισκεφθεί τον φοβερό Αχιλλέα και να ζητήσει το σώμα του γιου του. Είναι μια ραψωδία, σε ένα έπος ηρωικό, που δεν κυριαρχείται από τους κανόνες του πολέμου. Ο πόλεμος δεν καταλαμβάνει όλη τη ζωή, αυτό ακριβώς ήθελα να τονίσω».

Οι πασίγνωστοι ομηρικοί χαρακτήρες παρουσιάζονται στο έργο του στην ανθρώπινη διάστασή τους. Η έμφαση δεν πέφτει στην ηρωική δράση αλλά στις εσωτερικές διεργασίες. Ηθελε να παρουσιάσει χαρακτήρες που ο κόσμος νομίζει ότι γνωρίζει με έναν περισσότερο πραγματικό τρόπο: «Μετά την ψυχανάλυση και την εξερεύνηση του ασυνειδήτου, προσεγγίζουμε σήμερατην ανθρώπινη συμπεριφορά με διαφορετικό τρόπο από τους αρχαίους. Ετσι, ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί πιο εύκολα με τους ομηρικούς ήρωες ».

Ε πινόησε επιπλέον έναν δικό του χαρακτήρα, τον αμαξά Σόμαξ, τον συνοδό του Πριάμου στην αποστολή του, «έναν άνθρωπο της λαϊκής τάξης, που δεν θα μπορούσε να ταιριάξει στην “Ιλιάδα” αλλά μπορεί να ενταχθεί στο βιβλίο μου, περνώντας έτσι και την εικόνα της καθημερινής ζωής των απλών ανθρώπων στην Τροία». Τον φαντάστηκε σαν έναν πρωτο-Ομηρο, έναν άνθρωπο του λαού που αφηγείται την ιστορία των βασιλιάδων του: «Φαντάστηκα ότι είναι αυτός από τον οποίο άρχισαν όλα, από όπου ξεκινούσε το νήμα της ιστορίας που έπιασαν ραψωδοί και ποιητές».

Οι ανθρώπινες ιστορίες και η διαδικασία της αφήγησης γοήτευαν τον Μαλούφ από παιδί.

Μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η ανάγνωση ήταν κοινωνική δραστηριότητα. Η μητέρα του και η γυναίκα που τη βοηθούσε στις δουλειές διάβαζαν η μία στην άλλη ιστορίες κάθε απόγευμα. Και τα παιδιά άκουγαν. Τον ρωτάμε πώς ερμηνεύει την τάση για επιστροφή στις ιστορικές αφηγήσεις και σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο στο μυθιστόρημα. «Μας ελκύουν οι ιστορικές αφηγήσεις και τις έχουμε ανάγκη γιατί είναι θεραπευτικές» απαντά. «Αυτή η δυνατότητα να απορροφηθούμε από την αφήγηση, να χαθούμε στην ανάγνωση και να μπούμε στο πετσί ενός άλλου, σε άλλον τόπο και άλλον χρόνο, όσο αφελής και αν ακούγεται, είναι θεραπευτική». «Με την ανάπτυξη καταστρέψαμε τον κόσμο»

Το εξώφυλλο του βιβλίου «Ransom». Η ελληνική έκδοση αναμένεται την άνοιξη
Κατά πόσο ανησυχεί τον Ντέιβιντ Μαλούφ ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος; «Κάπου στην πάροδο των αιώνων διαμορφώθηκε στον δυτικό κόσμο η αντίληψη ότι η πρόοδος και η ανάπτυξη είναι το ζητούμενο.
Αλλά με τη διαρκή ανάπτυξη καταστρέψαμε τον κόσμο. Ζούμε μια τρέλα».

Εκείνος, ζώντας στην Αυστραλία, βλέπει, όπως πολλοί συμπατριώτες του, τα πράγματα διαφορετικά: «Στην Αυστραλία το αχανές και άγριο τοπίο, το τόσο διαφορετικό από το εξημερωμένο τοπίο στην Ευρώπη, που αντανακλά την εικόνα του ανθρώπου, μας υπενθυμίζει ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη φύση». Αλλωστε οι Αβορίγινες τους υπενθυμίζουν διαρκώς ότι η συνεχής ανάπτυξη δεν είναι μονόδρομος. «Οι αυτόχθονες κάτοικοι της Αυστραλίας αντιλαμβάνονται τη θέση τους στον κόσμο πολύ διαφορετικά από ό,τι οι Ευρωπαίοι.
Πιστεύουν ότι ο κόσμος τούς δόθηκε ως δώρο το οποίο υποχρεούνταινα διατηρήσουν απαράλλαχτο ως επιστάτες και φύλακες. Στην Αυστραλία κοιτάμε τους Αβορίγινες και σκεφτόμαστε ότι ίσως το να διατηρούμε το περιβάλλον όπως είναι, είναι ένας άλλος τρόπος προόδου».
«Η τεχνολογία μάς γυρνά σε παλαιούς τρόπους ανάγνωσης»

Η σκηνή της εξαγοράς του σώματος του νεκρού Εκτορα από τον Αχιλλέα- το επεισόδιο της «Ιλιάδας» που ενέπνευσε τον Ντέιβιντ Μαλούφ- σε αναπαράσταση αττικού αγγείου του 6ου αιώνα π.Χ.
Και σήμερα, που εξαιτίας του Ιnternet η δυνατότητα συγκέντρωσης έχει διαταραχθεί, τι γίνεται; Μπορούμε ακόμη να χανόμαστε μέσα σε μια ιστορία; «Αυτή η ανάγκη είναι τόσο βαθιά και τόσο δυνατή, που η τεχνολογία δεν μπορεί να την επηρεάσει». Ούτε καν με τα ηλεκτρονικά βιβλία, που αλλάζουν τον παραδοσιακό τρόπο ανάγνωσης; «Οι τρόποι ανάγνωσης άλλαξαν και άλλες φορές στην Ιστορία της ανθρωπότητας.Περάσαμε από τα ειλητάρια, από το κείμενο που ξετυλιγόταν γύρω από έναν κύλινδρο, στα βιβλία με τη σημερινή μορφή, που ήταν πιο εύχρηστα. Θεωρώ ότι οι συσκευές ηλεκτρονικής ανάγνωσης και ο υπολογιστής μάς γυρίζουν πίσω σε εκείνη την εποχή, σε παλαιούς τρόπους ανάγνωσης. Γιατί, σκεφτείτε, με την μπάρα κύλισης το βιβλίο ξετυλίγεται λίγο λίγο, όπως στα ειλητάρια».


Αναδημοσιευση Απο το Βημα

Η τεχνογνωσία των… άκρων ,

Οι συνθήκες επί της Γης αλλάζουν και ο άνθρωπος έχει ήδη στραμμένα τα «ιμπεριαλιστικά» του μάτια προς το Διάστημα. Σύντομα θα μας χρειαστούν τεχνολογίες που θα μας βγάζουν από τη δύσκολη θέση στην πόλη, στη φύση, στη Γη ή… αλλού

Στη λάβα των ηφαιστείων ή στους πάγους των πόλων, στη ζούγκλα των μεγαλουπόλεων ή στις ερημιές της υπαίθρου, η τεχνολογία σπεύδει να στηρίξει τον «υπό ακραίες συνθήκες» ευρισκόμενο άνθρωπο

«Oλο και περισσότερο η ανθρωπότητα εξαπλώνεται σε πιο σκληρά και ακραία περιβάλλοντακαθώς ο πληθυσμός μας αυξάνεταικαι εξερευνούμε νέα μέρη για πιθανές πηγές ενέργειας και διατροφής προκειμένου να τον συντηρήσουμε.Αλλά μαζί με αυτό έρχονται και νέες προκλήσεις και γι΄ αυτόν τον λόγο η έρευνα σε τεχνολογίες ακραίων συνθηκών γίνεται όλο και πιο σημαντική» . Τα λόγια αυτά ανήκουν στον καθηγητή Νικ Ράιτ (Νick Wright), αντιπρύτανη Ερευνας και Καινοτομίας στο βρετανικό Πανεπιστήμιο του Νewcastle. Ειπώθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2010, όταν το Κέντρο Ακραίας Περιβαλλοντικής Τεχνολογίας (Centre for Εxtreme Εnvironment Τechnology) του πανεπιστημίου αυτού παρουσίασε έναν επαναστατικό ασύρματο αισθητήρα. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η συσκευή αυτή- μεγέθους κινητού τηλεφώνου- μπορεί να τοποθετηθεί στο εσωτερικό ενός στροβιλοκινητήρα αεροπλάνου ή ενός… ηφαιστείου και να παίρνει μετρήσεις ακόμη και υπό θερμοκρασία 900 C! Η τεχνολογία που κατέστησε εφικτή μια τέτοια δυνατότητα είναι η υποκατάσταση των κλασικών κυκλωμάτων πυριτίου με άλλα από καρβίδιο πυριτίου (silicon carbide), που εμφανίζει μεγάλη ανοχή στις ακτινοβολίες. Οι άμεσες εφαρμογές που βλέπουν για την τεχνολογία τους οι ερευνητές του Νewcastle είναι η έγκαιρη προειδοποίηση για εκρήξεις ηφαιστείων, η επόπτευση πυρηνικών εγκαταστάσεων και… η παρακολούθηση ανατίναξης βομβών. Σε μια παραπλήσια εφαρμογή της τεχνολογίας silicon carbide έχουν προβεί τρεις άλλοι ερευνητές του ίδιου πανεπιστημίου, οι καθηγητές Βayan Sharif, Jeff Νeasham και Χαράλαμπος Τσιμενίδης: κατασκεύασαν ένα τηλεκατευθυνόμενο μικρο-υποβρύχιο, που στέλνει μετρήσεις περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος από τους βυθούς της ακτογραμμής. Ηδη η ομάδα αυτή των επιστημόνων εργάζεται ώστε να επιτύχει αξιόπιστη επικοινωνία ακόμη και πίσω από μεταλλικά εμπόδια πάχους 10 εκατοστών.
Το Πανεπιστήμιο του Νewcastle είναι μεν από τα πρωτοπόρα του είδους αλλά δεν είναι το μόνο που εστιάζει τις ερευνητικές προσπάθειές του στην τεχνολογία υπό ακραίες συνθήκες. Με τη συσσώρευση των προβλημάτων διαβίωσης στον πλανήτη μας, ελέω κλιματικής αλλαγής και ενεργο-οικονομικής κρίσης, οι εφαρμογές της τεχνολογίας που χαρακτηρίζονται «ακραίες» θα διεισδύουν σε όλο και πιο «κοντινές» μας περιοχές. Ας δούμε λοιπόν ένα ανθολόγιο από αυτές και τα προβλήματα που λύνουν ή υπόσχονται να λύσουν.

Πρόβλημα: Σεισμοί

Μέσω του επιταχυνσιόμετρου που ήδη διαθέτουν οι υπολογιστές (ή προστίθεται με συσκευή, όπως της ένθετης φωτογραφίας) ένα εθελοντικό δίκτυο εντοπισμού σεισμών χτίζεται στον πλανήτη
Το πρόβλημα των σεισμών είναι διαχρονικό, αλλά αυτό που ξαφ νιάζει και προβληματίζει ιδιαίτερα τις δύο τελευταίες δεκαετίες είναι η αύξηση τόσο της συχνότητάς τους όσο και της ισχύος τους. Με την πλειονότητα πλέον της ανθρωπότητας να ζει σε σεισμογενείς περιοχές (ακόμη και το Λονδίνο εντάχθηκε πρόσφατα σε ζώνη κινδύνου), ο έγκαιρος εντοπισμός του επικέντρου κάθε σεισμού γίνεται κρίσιμος για την αποστολή βοήθειας στους πληγέντες. Λύση: Δικτυωμένοι επιταχυνσιογράφοι
Στους υπάρχοντες σεισμογράφους κάθε χώρας εμφανίζεται τώρα ένας απροσδόκητος σύμμαχος: οι σύγχρονοι φορητοί υπολογιστές έχουν ενσωματωμένο έναν «επιταχυνσιογράφο» για να αντιλαμβάνονται την αιφνίδια μετατόπιση και να ασφαλίζουν τα υποσυστήματά τους προτού υποστούν βλάβη. Ο ίδιος αισθητήρας μπορεί να λειτουργήσει ως ατελής σεισμογράφος: μια τυχαία μετατόπιση του δικού μας φορητού δεν εγγυάται την προέλευση από σεισμό, αλλά αν αρκετοί φορητοί υπολογιστές σε μια περιοχή κουνηθούν ταυτόχρονα, κάτι τρέχει.

Αυτή η ιδέα μετατράπηκε σε πειραματικό πρόγραμμα από ερευνητές δύο πανεπιστημίων της Καλιφόρνιας (του Stanford και του UC Riverside). Μάλιστα στο επονομαζόμενο «Quake-Catcher Νetwork» που έστησαν δέχονται και χρήστες επιτραπέζιων υπολογιστών, στους οποίους παρέχουν έναν αισθητήρα δόνησης με σύνδεση USΒ. Με απασχόληση μόλις 1%-5% του χρόνου λειτουργίας των υπολογιστών, έχουν αποκτήσει ένα δίκτυο που τους δίνει άμεσα και αξιόπιστα το επίκεντρο κάθε σεισμικής ή μετασεισμικής δόνησης. Λεπτομέρειες θα βρείτε στην ιστοσελίδα http: //qcn. stanford. edu/.

Πρόβλημα: Νερό

To γκραφίτι εξοντώνει τους ράφτες: με ένα σπρέι στο χέρι θα δημιουργούμε το ρούχο που θέλουμε ακριβώς στα μέτρα του σώματός μας σε 15 λεπτά!
Η συνεχιζόμενη υπερθέρμανση του πλανήτη και τα αιφνίδια καιρικά φαινόμενα της κλιματικής αλλαγής απειλούν σφόδρα τα αποθέματα υδάτινων πόρων μας. Για την Ελλάδα η πρόβλεψη είναι ότι ως το 2050 θα έχει απολέσει το 30% των τωρινών πόσιμων υδάτων της. Επομένως μια τεχνολογία που μπορεί να εντοπίζει υπόγεια ύδατα και να χαρτογραφεί τις φλέβες νερού και τις πιθανές διαδρομές διαφυγής του είναι πολύτιμη.

Λύση: Ηλεκτροσκόπηση υπεδάφους
Μια τέτοια τεχνολογία έχει η εδρεύουσα στη Γιούτα των ΗΠΑ εταιρεία Willowstick Τechnologies (www.

willowstick. com). Το σύστημα υδατογράφησης που έχει αναπτύξει, το «ΑquaΤrack», βασίζεται στην ηλεκτρική αγωγιμότητα του νερού: ηλεκτρόδια βυθίζονται στο έδαφος και συνθέτουν ένα δίκτυο.

Με τη διοχέτευση ηλεκτρικού ρεύματος δημιουργούν ένα μαγνητικό πεδίο που μπορεί να καταγραφεί με μέθοδο παραπλήσια των μαγνητικών τομογράφων.

Πρόβλημα: Διατροφή ανάγκης
Το πρόβλημα είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο, για τον Τρίτο Κόσμο τουλάχιστον: οι φτωχοί αυτού του πλανήτη στερούνται την αναγκαία για μια καλή υγεία διατροφή. Αλλά και τα απρόβλεπτα των φυσικών καταστροφών προβάλλουν ως ορατό για όλους μας το αίτημα μιας «διατροφής στο τσεπάκι».

Λύση: Κιτ μοριακής κουζίνας

Η φωτοθεραπεία με πράσινο λέιζερ ήδη εφαρμόζεται στις μυαλγίες (βλ. φωτογραφία), αλλά η επάλειψη με «rose bengal» τη μετατρέπει και σε συγκολλητή πληγών
Δεν είναι ακόμη λύση αλλά όραμα και πειραματισμός. Επί του παρόντος μπορεί να τη γευθεί κανείς σε πανάκριβα στέκια μεταμοντέρνας κουζίνας όπως το εστιατόριο «Μoto» του Σικάγου. Ο ιδιοκτήτης όμως και σεφ του «Μoto», ο Ομάρο Καντού (Ηomaro Cantu), είναι συνεργάτης του Ινστιτούτου Προωθημένων Ιδεών της ΝΑSΑ και τη βοηθάει στον σχεδιασμό φαγητών για τις διαστημικές αποστολές. Εδώ στη Γη ο σεφ Καντού δημιουργεί υγρά με αυθεντικές γεύσεις, τα βάζει σε φυσίγγια… εκτυπωτών έκχυσης (inkjet) και… τυπώνει τις συνταγές του σε φαγώσιμο χαρτί, ψήνει τα φιλέτα του με… ακτίνες λέιζερ και φουσκώνει τα γλυκά του με… υγρό άζωτο! Για το πλεόνασμα του προσωπικού γούστου των πελατών του, τους παρέχει… σύριγγες με γεύσεις τσίλι και μασκαρπόνε, σοκολάτας γάλακτος και σουσαμιού ή πορτοκαλιού και ελαιολάδου. Οσο για τους κατατρεγμένους της Γης, ο κ. Καντού προτείνει να τυπωθούν βιβλία σε φαγώσιμο χαρτί γεμάτο βιταμίνες, όπου η κάθε σελίδα θα είναι γεμάτη πληροφορίες για το… πότε και πώς είναι καλύτερη να τη φας! Επίσης, ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει τη νανοτεχνολογία για να φτιάξει τροφές που διογκώνονται με χρονοκαθυστέρηση ώστε να γεμίζουν το στομάχι χωρίς να καταναλώνουμε αρχικά μεγάλη ποσότητα.

Πρόβλημα: Προσωπική ένδυση

Τροφές σε ζελέ, γαρνιτούρες σε σύριγγες και ψωμί-τυπωμένο χαρτί είναι μερικά από τα συστατικά της «μεταμοντέρνας» μοριακής κουζίνας
Η μετανάστευση των δυτικών βιομηχανιών ένδυσης στους τριτοκοσμικούς παραδείσους των απάνθρωπων όρων εργασίας επέτρεψε στη γενιά του 2000 να μεγαλώσει σε μια καταναλωτική αφθονία, με πρωτόγνωρη για τις προηγούμενες γενιές προσφορά φθηνών ρούχων. Τώρα όμως δύο νέα αιτήματα ένδυσης προκύπτουν, είτε ως τάση μόδας είτε ως ανάγκη… επιβίωσης: ενδύματα εντελώς προσωπικά«γάντι» στο σώμα του φέροντος και προσωπικής του σχεδίασηςαλλά και ενδύματα που μπορούν να παραχθούν «στη στιγμή» για να καλύψουν όποια απρόβλεπτη ανάγκη σε καταστάσεις κλιματικής ή οικονομικής κρίσης.

Λύση: Σπρέι αυτο-ένδυσης
Ο ισπανός σχεδιαστής μόδας και δόκτωρ Μανέλ Τόρες (Μanel Τorres) είχε κατά νου αρχικά να ανταποκριθεί στο νέο αίτημα «προσωπικής μόδας». Αναζήτησε απαντήσεις στα υπάρχοντα υλικά της υφαντουργίας και κατέληξε να ψάχνει το πώς έφτιαχναν οι πρώτοι άνθρωποι τα ρούχα τους, από συγκόλληση ινών, χωρίς ύφανση ή ράψιμο. Ζήτησε βοήθεια από τον χημικό μηχανικό Πολ Λιούκχαμ (Ρaul Luckham) του βρετανικού Ιmperial College του Λονδίνου και σύντομα βρέθηκε με έναν αερογράφο στα χέρια γεμάτο με ένα ζουμί από κοντοκομμένες ίνες και πολυμερές. Ψεκάζοντας με αυτό το υγρό κατευθείαν στο γυμνό σώμα του ανθρώπου διαπίστωσε ότι είχε αποκτήσει ένα θαυματουργό υλικό που στέγνωνε σχεδόν αμέσως, δεν «έδενε» με το ανθρώπινο δέρμα, επιδεχόταν πολλαπλά στρώματα «βαφής», με χρώματα ή ίνες διαφορετικής προέλευσης, έδινε την αίσθηση ακατέργαστου μαλακού δέρματος (σουέντ), μπορούσε να πλυθεί επανειλημμένως και να διατηρεί τη μορφή του, αλλά και μπορούσε να εμβαπτισθεί σε διαλύτη, να ξαναγίνει «ζουμί» και να ξαναψεκασθεί ώστε να γίνει νέο ρούχο. Ο Τόρες και ο Λιούκχαμ συνέπηξαν την εταιρεία Fabrican (στην ιστοσελίδα της http://www.fabricanltd.com μπορείτε να δείτε βιντεοπαρουσιάσεις της ευρεσιτεχνίας τους) και ετοιμάζονται να αρχίσουν τη μαζική παραγωγή κονσερβών σπρέι για τους τελικούς καταναλωτές. Ανακάλυψαν όμως ότι το ίδιο σπρέι προσφέρεται και για την κάλυψη πιο ζωτικών αναγκών από την προσωπική μόδα: την ανάγκη να αποκτήσεις στιγμιαία έναν επίδεσμο αν τραυματισθείς ή να ντυθείς αξιοπρεπώς αν… για οποιονδήποτε λόγο βρεθείς χωρίς ρούχα!

Πρόβλημα: Ανοιχτές πληγές

Δύο ηλεκτρόδια και ένα μπαστούνι-μαγνητοσκόπιο αρκούν για να χαρτογραφήσει κανείς τον θησαυρό των υπόγειων υδάτων
Ο σύγχρονος άνθρωπος υποτίθεται ότι δεν κινδυνεύει πλέον από δαγκωματιές άγριων ζώων ή γδαρσίματα σε απάτητες βουνοπλαγιές. Τόσο όμως η αυξανόμενη συχνότητα των ατυχημάτων οδήγησης όσο και η απρόβλεπτη πλέον οργή της φύσης (πλημμύρες, τσουνάμι, σεισμοί, ηφαίστεια κτλ.) ανάγουν το θέμα των πληγών και της ταχείας επούλωσής τους σε φλέγον. Πώς μπορούμε να τις κλείνουμε γρήγορα, χωρίς ράμματα, μολύνσεις και ουλές αποθεραπείας;

Λύση: Κόλλημα με λέιζερ
Οι ακτίνες λέιζερ έχουν παραδοσιακά συνδυαστεί με καταστροφικές εφαρμογές τους, με «πολέμους των άστρων» και άλλα παρόμοια. Αλλά οι ερευνητές Ειρήνη Κοτσεβάρ (Ιrene Κochevar) και Ρόμπερτ Ρέντμοντ (Robert Redmond) του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, στις ΗΠΑ, ανακάλυψαν μια εξαιρετικά ειρηνική εφαρμογή τους. Συγκεκριμένα βρήκαν μια ροζ βαφή που, όταν αλείφεται πάνω σε μια πληγή και δέχεται επί τρία λεπτά το φως από ένα πράσινο λέιζερ, αλληλεπιδρά με αυτό και μετατρέπεται σε «δερματική κόλλα» που κλείνει την πληγή. Η θερμαινόμενη από το λέιζερ ροζ βαφή (ονόματι «rose bengal») ουσιαστικά «προσκαλεί» τα μόρια κολλαγόνου του δέρματος να έρθουν στα άκρα της πληγής και να αρχίσουν να διαπλέκονται μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα δερματικό «φερμουάρ». Η διαδικασία επούλωσης γίνεται έτσι όχι μόνο ταχύτατη αλλά και χωρίς ίχνη καθώς δεν υπάρχουν ραφές που να αφήνουν ουλές. Το ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι συνεχίζοντας τα πειράματά τους οι δύο ερευνητές είδαν ότι η ίδια μέθοδος επαρκεί για να συνενώνει ακόμη και κομμένα νεύρα!

Πρόβλημα: Κουνούπια

Σιωπηλή, συμπαγής, οικολογική και μικρότερη από… κλουβί παπαγάλου, η συσκευή αυτή της Μega-Catch εξολοθρεύει αποδεδειγμένα ως και 3.707 κουνούπια κάθε νύχτα!
Η θερινή μας ανησυχία για την εξάπλωση των κρουσμάτων εγκεφαλίτιδας από το αφρικανικό κουνούπι ήταν απλά ο πρόλογος της διευρυνόμενης μετανάστευσης των εντόμων που φέρνει η κλιματική αλλαγή. Με όλο και πιο φιλικούς προς τα κουνούπια χειμώνες τι θα κάνουμε τα επόμενα καλοκαίρια;

Λύση: Κουνουπορουφήχτρες
Η αμερικανική εταιρεία Μega-Catch (www.megacatch.com) φαίνεται ότι έχει βρει την πιο αποτελεσματική λύση: κουνουποπαγίδες που εξολοθρεύουν χιλιάδες κουνούπια σε μία νύχτα! Το μυστικό τους είναι η οκτενόλη (ουσία που απομιμείται την ανθρώπινη ανάσα), λαμπάκια LΕD που πάλλουν σε συχνότητες ελκυστικές σε διάφορα είδη κουνουπιών και μια λάμπα υπεριωδών ακτίνων. Μόλις τα κουνούπια πλησιάσουν στην παγίδα, το ίδιο σύστημα εκπομπής της οσμής οκτανόλης τα ρουφάει στο εσωτερικό της συσκευής για τα… επακόλουθα. Οι συσκευές προσφέρονται σε τρεις εκδόσεις: την Ultra έναντι 424 δολαρίων (για 3.707 καταμετρημένα κουνούπια/νύχτα), την Ρremier έναντι 211 δολαρίων (με 1.343 πιστοποιημένα θύματα) και την Αlpha, με μόλις 84 δολάρια και… 752 νεκρούς.

Πρόβλημα: Κυκλοφοριακό

Η επέκταση μνήμης του εγκεφάλου μας με τσιπάκια είναι ακόμη θέμα επιστημονικής φαντασίας. Προς το παρόν επιχειρείται το πρώτο βήμα: η μετατροπή της ζωής μας σε ψηφιακό περιεχόμενο
Αν η κυκλοφορία των οχημάτων στην Αθήνα σάς φαίνεται αφόρητη, σκεφθείτε πώς είναι σε πόλεις 10, 20 ή και 30 εκατομμυρίων κατοίκων! Υπάρχουν ήδη κάποιες από αυτές και θα γίνουν πολύ περισσότερες όσο αυξάνονται ο πληθυσμός της Γης, η αστυφιλία και η μετανάστευση προς πιο εύπορες χώρες. Λύση: Δικτυωμένα δίτροχα
Η εφεύρεση του ηλεκτροκίνητου πατινιού με γυροσκοπικό μηχανισμό εξισορρόπησης Segway έδειξε στην αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία General Μotors (GΜ) τον τρόπο να φτιάξει ακόμη μικρότερων διαστάσεων ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Επειτα από αρκετούς πειραματισμούς πέρασε την ομάδα σχεδιαστών της στην άλλη μεριά του Ειρηνικού και τους έβαλε να δουλέψουν με συναδέλφους τους της κινεζικής και της αυστραλιανής αυτοκινητοβιομηχανίας. Το αποτέλεσμα ήταν να παρουσιάσουν στην έκθεση World Εxpo 2010 της Σανγκάης, τον περασμένο Μάρτιο, τρεις παραλλαγές του πρωτότυπου διθέσιου ΕΝ-V (Εlectric Νetworked Vehicle). Εκ πρώτης όψεως, το δίτροχο αυτό όχημα εντυπωσιάζει με το ότι είναι… το ένα τρίτο ενός τυπικού αυτοκινήτου, τόσο σε μήκος όσο και σε βάρος. Κινείται με μπαταρίες ιόντων λιθίου, που επαναφορτίζονται κάθε 56 χιλιόμετρα από οποιαδήποτε πρίζα ρεύματος. Η πραγματικά πρωτόγνωρη ιδέα όμως που υλοποιήθηκε στα ΕΝ-V είναι ότι είναι όλα συνδέσιμα μεταξύ τους μέσω ευρυζωνικού ασύρματου δικτύου και έχουν σύστημα γεωεντοπισμού (GΡS) που ενημερώνεται από το Διαδίκτυο για την κατάσταση στους δρόμους ώστε να επιλέγεται η συμφερότερη διαδρομή.

Πρόβλημα: Ανεπαρκής μνήμη

Με γυροσκοπική τεχνολογία από το Segway και ασύρματα δικτυωμένο GΡS, το Χiao είναι η μία από τις τρεις παραλλαγές του διτρόχου ΕΝ-Vπου παρουσίασε η General Μotors στη Σανγκάη
Η αχίλλειος πτέρνα του πολιτισμού μας φαίνεται ότι βρίσκεται τελικά στη μνήμη που διαθέτει ο εγκέφαλός μας: είναι τόσες οι εξελίξεις, τόσο γοργό το βήμα των ανακαλύψεων, τόσο πολλές οι αλλαγές του κοινωνικού, επαγγελματικού και φυσικού περιβάλλοντος στις οποίες καλούμαστε να προσαρμοστούμε που η φυσική μας μνήμη δείχνει απλά να μην επαρκεί! Αν προσθέσουμε σε αυτό το ότι η νόσος Αλτσχάιμερ έχει αναγορευθεί στην ασθένεια του αιώνα, αντιλαμβανόμαστε ότι το ζητούμενο «επέκτασης και αναζωογόνησης της μνήμης μας» είναι εξόχως σημαντικό.

Λύση: Τεχνητή μνήμη
Από τα πρώτα χρόνια της πληροφορικής επανάστασης το θέμα της μνήμης απασχολεί τόσο τους μηχανικούς όσο και τους νευροχειρουργούς. Ο τεχνικός κόσμος κατόρθωσε να δημιουργήσει μνήμες τεράστιας χωρητικότητας που τώρα όλοι έχουμε στα κινητά μας τηλέφωνα και στις φωτογραφικές μας μηχανές. Ο ιατρικός κόσμος όμως βλέπει το χάσμα ανάμεσα στην τεχνητή και στη βιολογική μας μνήμη όλο και να μεγαλώνει: η μνήμη του εγκεφάλου μας μπορεί να καταχωρίζει μόλις δύο μονάδες πληροφορίας (bits) ανά δευτερόλεπτο, άρα κάποιες εκατοντάδες megabytes σε όλη μας τη ζωή, όταν… μια κινηματογραφική ταινία σε DVD υψηλής ποιότητας μπορεί να χρειαστεί ακόμη και 17 gigabytes! Πώς μπορούμε να γεφυρώσουμε το χάσμα;

Αυτό το ερώτημα απασχολεί τον εφευρέτη του πρώτου μινι-υπολογιστή, του ΡDΡ, Γκόρντον Μπελ (Gordon Βell), εδώ και 30 χρόνια. Τελικά, το 1998, και ενόσω ήταν πια κύριος ερευνητής της Μicrosoft, αποφάσισε να γίνει ο ίδιος το πρώτο «πειραματόζωο μνήμης»: άρχισε να καταγράφει ψηφιακά όλη του τη ζωή! Πρώτα ψηφιακοποίησε τις παλιές του φωτογραφίες, τις εργασίες του και τις σημειώσεις του. Επειτα άρχισε να καταγράφει ψηφιακά όλα του τα τηλεφωνήματα, τα μηνύματα e-mail και τις συσκέψεις στις οποίες συμμετείχε και μετά φόρεσε στον λαιμό του μια πρωτότυπη φωτογραφική μηχανή που παίρνει συνεχώς και αυτόματα φωτογραφίες από τα όσα συναντά στη διάρκεια κάθε ημέρας. Το έργο αυτό, που ονομάστηκε «ΜyLifeΒits»- και περιγράφεται στην ιστοσελίδα http: //research.microsoft.com/en-us/ projects/mylifebits-, αποτελεί την «πρώτη ύλη», το ψηφιακό περιεχόμενο της όλης έρευνας που διεξάγει η Μicrosoft για ένα σύστημα τεχνητής μνήμης. Διότι, όπως εύλογα φαντάζεστε, το θέμα δεν είναι μόνο το πώς καταγράφεις σε μια μνήμη τα συμβαίνοντα αλλά το πώς τα κατηγοριοποιείς, πώς τα ανασύρεις και τα συνδυάζεις με άλλα, με την ταχύτητα που απαιτεί ο διαρκώς μειούμενος χρόνος λήψης αποφάσεών μας. Οι πληροφορίες μας λένε ότι ήδη ο Βell μπορεί να βρίσκει εντός 30 δευτερολέπτων οτιδήποτε από την παρελθούσα ζωή του μέσω κειμενικής αναζήτησης. Με τη βοήθεια ερευνητών του Πανεπιστημίου Columbia προσπαθούν τώρα να του δώσουν και τη δυνατότητα να ψάχνει ήχους και αργότερα συνομιλίες. Και, αν κάτι σημαίνει αυτό, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε ότι στις 2 Φεβρουαρίου 2010 ο ιδρυτής της Μicrosoft, ο Βill Gates, και ένας αριθμός υψηλόβαθμων στελεχών της εταιρείας καταχώρισαν μια πατέντα για σύστημα «εξόρυξης προσωπικών δεδομένων». Μήπως βρισκόμαστε κοντύτερα απ΄ όσο νομίζουμε σε ένα τσιπάκι που θα κουμπώνει πίσω από το αφτί μας; Και… τι θα μας συμβεί αν πέσει στα χέρια άλλων;

Πρόβλημα: Υπολογιστική ισχύς

Ο Τhomas Gerrits του ΝΙSΤ με την πειραματική διάταξη που «γέννησε» τους αντικαταστάτες των ηλεκτρονίων στους υπολογιστές μας, τα φωτόνια διττής κατάστασης
Κάθε μηχανικός πληροφορικής που θα διαβάσει τα περί τεχνητής επέκτασης μνήμης για τον εγκέφαλό μας θα χαμογελάσει ειρωνικά: έστω ότι καταγράφουμε όλη μας τη ζωή, ότι έχουμε τον τρόπο να «εξορύσσουμε» την κάθε πτυχή της και ότι διασφαλίζουμε τη χρήση της μόνο από εμάς. Ποιος υπολογιστής, με ποιον επεξεργαστή, θα κατορθώσει να τα βγάλει πέρα με τα απειράριθμα δεδομένα που θα συσσωρεύονται και θα αποζητούν επεξεργασία; Διότι το μόνο σίγουρο, μετά την ενίσχυση της βιολογικής μας μνήμης, είναι ότι ο εγκέφαλός μας θα ζητήσει πρώτος «βοήθεια» και έναν «συνεπεξεργαστή» για να του την προσφέρει!

Λύση: Φωτόνια διττής κατάστασης
Η τελευταία δεκαετία χαρακτηρίζεται από άλματα στη φωτονική, τη νέα επιστήμη που επιχειρεί να δαμάσει το φως και να μας δώσει επιτέλους τους υπεργρήγορους κβαντικούς υπολογιστές που ονειρευόμαστε. Ο χειρισμός των φωτονίων όμως με τη διακριτότητα που χειριζόμαστε τα ηλεκτρόνια ήταν εφικτός θεωρητικά αλλά αναπόδεικτος στην πράξη. Αυτό ως τις 15 Ιουλίου 2010. Διότι τότε δημοσιεύθηκε μια εργασία σύμφωνα με την οποία «υλοποίησαν τη γάτα του Schrodinger»- την απόδειξη του περιώνυμου από το 1935 κβαντικού του θεωρήματος για μια γάτα που είναι ταυτόχρονα ζωντανή και νεκρή!

Συγκεκριμένα μια ομάδα ερευνητών του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Προτύπων και Τεχνολογίας (ΝΙSΤ) βομβάρδισε με λέιζερ κάποιους ιδιαίτερους κρυστάλλους και από τη διέγερσή τους προέκυψε μια νέα μορφή φωτός (γνωστή ως «ζουληγμένο κενό»- squeezed vacuum) που εμπεριέχει μικρό μόνο αριθμό φωτονίων. Επειτα, μέσω σκέδασης της δέσμης του λέιζερ, οι ερευνητές αφαίρεσαν κάποια από αυτά τα φωτόνια και το φως που παρέμεινε… βρέθηκε να πληροί ακριβώς τις προδιαγραφές μιας «κβαντικής γάτας». Οπως δήλωσε ο επικεφαλής της ομάδας Τόμας Γκέριτς (Τhomas Gerrits), «οι παραχθέντες φωτεινοί παλμοί διακρίνονταν ο καθένας από δύο ακριβώς αντίθετες φάσεις». Τώρα το μόνο που χρειάζεται για να αρχίσουμε να υπολογίζουμε δεδομένα με αυτά τα φωτόνια είναι να δομήσουμε… ακόμη μεγαλύτερες κβαντικές γάτες.

ΥΓ.:Την εργασία αυτή των ερευνητών του ΝΙSΤ θα τη βρείτε στο Διαδίκτυο υπό τον τίτλο «Generation of Οptical Coherent State Superpositions by ΝumberResolved Ρhoton Subtraction from Squeezed Vacuum».
Αναδημοσιευση Απο το Βημα

Θα διαβάζουν τα όνειρά μας ,

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ανέπτυξαν ένα σύστημα καταγραφής του εγκεφάλου που τους επιτρέπει να «βλέπουν» τη σκέψη

 
Οπως στην ταινία «Ιnception» ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο «βουτούσε» στο μυαλό των ανθρώπων, έτσι και οι επιστήμονες θα μπορούν μελλοντικά να καταγράφουν την εγκεφαλική δραστηριότητά μας και να διαβάζουν τα όνειρά μας

ΛΟΝΔΙΝΟ Κάνοντας πραγματικότητα την πρόσφατη ταινία «Ιnception» στην οποία ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο «βουτούσε» στο μυαλό ανθρώπων διαβάζοντας και αλλάζοντας τα όνειρά τους, επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ανέπτυξαν ένα σύστημα καταγραφής και «ανάγνωσης» των ονείρων.

Σήμερα ο μόνος τρόπος για να εντρυφήσει η επιστήμη στα όνειρα ενός ανθρώπου είναι μέσω της ψυχοθεραπείας- ο ψυχολόγος ρωτάει τον ασθενή για τα όνειρά του και προσπαθεί να τα ερμηνεύσει.

Ωστόσο, όπως αναφέρουν τώρα ερευνητές του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech) στην επιθεώρηση «Νature», δημιούργησαν ένα σύστημα το οποίο τους επιτρέπει να καταγράφουν συγκεκριμένα μοντέλα δραστηριότητας σε μια περιοχή του εγκεφάλου ανάλογα με το τι σκέφτεται κάποιος, γεγονός που τους επιτρέπει να διαβάζουν τη σκέψη του. Η μελέτη διεξήχθη σε 12 ασθενείς που εμφάνιζαν επιληπτικές κρίσεις και στους οποίους είχαν τοποθετηθεί ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο προκειμένου να γίνεται καταγραφή της δραστηριότητας των νευρώνων τους. Οι ερευνητές με επικεφαλής τον δρα Μόραν Σερφ επικεντρώθηκαν σε μια περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται διάμεσος κροταφικός λοβός και η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη μνήμη και στο συναίσθημα. Πριν από την καταγραφή της νευρικής δραστηριότητας των εθελοντών οι ερευνητές τούς έθεσαν ερωτήσεις προκειμένου να καταγράψουν τα ενδιαφέροντά τους και με βάση αυτά τα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις τους δημιούργησαν 100 διαφορετικές εικόνες. Στη συνέχεια έδειξαν τις εικόνες στους ασθενείς ώστε να μπορούν να καταγράψουν τη νευρική δραστηριότητα στη θέαση της καθεμιάς από αυτές.

Οπως προέκυψε, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του κάθε εθελοντή ενεργοποιούνταν διαφορετικοί νευρώνες. Για παράδειγμα, εντοπίστηκε ο «νευρώνας Τζόνι Κας» σε μια εθελόντρια που λάτρευε τον συγκεκριμένο τραγουδιστή, καθώς και ο «νευρώνας Μέριλιν Μονρόε» σε εθελοντές που είχαν αδυναμία στην ηθοποιό. Σημειώνεται ότι το 2005 ερευνητές που συμμετείχαν και στη νέα μελέτη είχαν εντοπίσει και τον «νευρώνα Χάλι Μπέρι» ο οποίος ενεργοποιείτο όταν ένα άτομο αναγνώριζε τη συγκεκριμένη γνωστή ηθοποιό. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα ο δρ Σερφ εκτιμά ότι οι επιστήμονες θα μπορούν μελλοντικά να «διαβάζουν» τα όνειρα μέσω της ηλεκτρονικής οπτικοποίησης της νευρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου τους. Και αυτό διότι, όπως δείχνουν τα νέα ευρήματα, συγκεκριμένοι νευρώνες συνδέονται με συγκεκριμένα αντικείμενα, ανθρώπους ή και συναισθήματα.

Πρέπει βέβαια να υπογραμμιστεί ότι στην παρούσα μελέτη η καταγραφή της νευρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου των εθελοντών γινόταν μέσω των ηλεκτροδίων που είχαν εμφυτευθεί στο κρανίο τουςπρόκειται δηλαδή για μια άκρως παρεμβατική διαδικασία. Ο επιστήμονας ωστόσο ελπίζει ότι μελλοντικά η καταγραφή της εγκεφαλικής δραστηριότητας θα μπορεί να γίνεται με μη παρεμβατικούς τρόπους.

Αναδημοσιευση Απο το Βημα

2.500 χρόνια μετά… Σε εξέλιξη ο 28ος Διεθνής Μαραθώνιος Αθηνών – Τρεις Κενυάτες τερμάτισαν στις τρεις πρώτες θέσεις,


Με ρεκόρ συμμετοχής, δόθηκε στις 9 το πρωί της Κυριακής η εκκίνηση του 28ου Κλασικού Μαραθώνιου.

Ο Μαραθώνιος διεξάγεται υπό το βλέμμα του ηλίου με δρομείς διάφορων εθνικοτήτων να στέλνουν το μήνυμα του «ευ αγωνίζεσθε».

Μέχρι στιγμής έχουν τερματίσει οι πρώτοι αθλητές που έτρεξαν την κλασική διαδρομή. οι τρεις [πρώτοι είναι κενυάτες και ο πρώτος που έτρεξε για πρώτη φορά στην κλασική διαδρομή έκανε ρεκόρ αγώνων.

Στον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας νικητής στέφθηκε ο Ράιμον Μπετ από την Κένυα με χρόνο 2,12,40. «Είμαι κατενθουσιασμένος. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στην κλασική διαδρομή και όχι μόνο κατάφερα να πάρω τη νίκη, αλλά και να πετύχω ρεκόρ κλασικού μαραθωνίου. Ήταν μια πολύ δύσκολη διαδρομή και λόγω της ζέστης δεν ήταν εφικτό να κάνουμε καλύτερο χρόνο. Ελπίζω του χρόνου να με ξανακαλέσουν για να κάνω το ρεκόρ της διαδρομής», δήλωσε μόλις ολοκλήρωσε τη διαδρομή.

Δεύτερος τερμάτισε ο Τζόναθαν Κιπκορίρ που ήταν και το φαβορί της κούρσας αφού έχει ατομικό ρεκόρ 2,07 με 2,14,05 και τρίτος ο συμπατριώτης τους Έντουιν Κιμουτάι με 2, 15, 21.

Στις γυναίκες νικήτρια αναδείχθηκε η Ράσα Ντραζνταουκάιτε από τη Λιθουανία με 2,31,06, ρεκόρ κλασικού μαραθωνίου.

Ο Μιχάλης Φαρμάκης ήταν ο πρώτος Ελληνας αθλητής.

Νικητές αναδείχθηκαν στα 10 χλμ οι:

Πρώτος ο Θεοδώσης Καλδής (ανεξάρτητος) με χρόνο 32,33, που δήλωσε μετά το πέρας του αγώνα: « Αισθάνομαι τέλεια. Θεωρούσα ότι μπορώ να είμαι ανάμεσα στους νικητές και το πέτυχα. Ήταν εκπληκτική η ατμόσφαιρα και μοναδική εμπειρία».

Δεύτερος ο Νίκος Καμπιτάκης (Σύλλογος Μαραθωνοδρόμων Κρήτης) με χρόνο 34,37 και τρίτος ο Κώστας Μπαλαγιάννης (ανεξάρτητος) με χρόνο 34,50.

Στα 10 χλμ στις γυναίκες την νικητήρια τριάδα συνθέτουν οι:

Πόπη Αστροπεκάκη(ανεξάρτητη) με χρόνο 37,24. Δεύτερη η Θεοδώρα Κολομπούρδα (ανεξάρτητη) με χρόνο 39,16 και τρίτη η Φιλίππα Πουλίδου με 39,44.

Στα 5χλμ αναδείχθηκαν νικητές:

Πρώτος ο Χριστόφορος Μερούσης από το ΠΓΣ με χρόνο 15,27 που δήλωσε «Μεγάλη γιορτή, υπέροχος αγώνας. Θα θέλαμε να είμαστε στο Μαραθώνιο, αλλά είμαστε μικροί ακόμη. Θα το κάνουμε. Είμαι χαρούμενος που πήρα μέρος σε αυτή τη γιορτή».

Δεύτερος ο Κωνσταντίνος Δρόσος (ανεξάρτητος) με χρόνο 15,56 και τρίτος ο Γιάννης Ζερβάκης (Σητειακός) με χρόνο 16,07.

Στα 5χλμ στις γυναίκες νικήτριες αναδείχθηκαν οι Βαλεντίνα Μιχαήλοβα (ΠΓΣ) με χρόνο 19,42, η Βασιλική Κολοβού με χρόνο 19,55 και η Ξανθίππη Ραυτοπούλου (ΠΓΣ) με 20,30.

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στους άνδρες πρώτευσε στους άνδρες ο Μιχάλης Παρμάκης του ΠΓΣ με 2,20,48 με δεύτερο τον περυσινό νικητή Δημήτρη Θεοδωρακάκο του Ολυμπιακού με 2,21,44 και τρίτο τον Κώστα Πουλιό του ΠΑΟ με 2,25,19.


Ανάμεσα στους δρομείς που πήραν μέρος στις μικρότερες αποστάσεις ήταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας και η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, καθώς και ο υπουργός Εξωτερικών της Σλοβενίας.

Η ιστορία του Μαραθώνιου Δρόμου γεννήθηκε πριν από 2.500 χρόνια, όταν ο αρχαίος ημεροδρόμος μετέφερε το μήνυμα της νίκης των Αθηναίων, εναντίον των Περσών.

Την εκκίνηση του Μικρού Μαραθώνιου έδωσαν ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, ο υφυπουργός Πολιτισμού Νικητιάδης και ο πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ Βασίλης Σεβαστής.

Ο Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας είναι μοναδικός στον κόσμο, όχι μόνο για τις ιστορικές καταβολές του, αλλά και για το μοναδικό και πολυσυλλεκτικό κοινό που τον συνθέτει κάθε χρόνο.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κάθε εθνικότητας, που έχουν διανύσει ή διανύουν τον δικό τους προσωπικό μαραθώνιο, βρίσκονται με ευλαβική συνέπεια κάθε χρόνο στην εκκίνηση του αγώνα, χαρίζοντας με την παρουσία τους μια ξεχωριστή πινελιά στον πολύχρωμο πίνακα της διοργάνωσης.

Έναν πίνακα, ο οποίος φέτος αποκτά ακόμη πιο έντονη λάμψη, λόγω της επετείου των 2500 χρόνων από την Μάχη του Μαραθώνα, αλλά και μια μοναδική μαζικότητα, που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει ποτέ ο Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας.

Αναδημοσιευση Απο το Βημα

Στον μετωπιαίο λοβό κρύβεται το μυστικό της παχυσαρκίας ,

Πρόβλημα εγκεφαλικής λειτουργίας και όχι θέλησης η τάση για πολύ φαγητό


ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Oι κακές διατροφικές συνήθειες των εφήβων, που οδηγούν στην παχυσαρκία, δεν οφείλονται απλώς σε έλλειψη θέλησης και αυτοπειθαρχίας, αλλά σχετίζονται και με το μέγεθος του μετωπιαίου λοβού της περιοχής του εγκεφάλου τους που ελέγχει τις παρορμήσεις. Αυτό υποστηρίζει τουλάχιστον νέα έρευνα που διενέργησαν από κοινού η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και το Ινστιτούτο Ψυχιατρικής της Νέας Υόρκης.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει τις παρορμήσεις ήταν μικρότερη στους παχύσαρκους εφήβους από ό,τι στους αδύνατους, πράγμα που σημαίνει ότι είτε αυτό δημιουργεί την προδιάθεση να τρώει κανείς ανεξέλεγκτα είτε η ίδια η παχυσαρκία επιδρά στο μέγεθος του εγκεφάλου, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. « Δεν μπορούμε απλώς να λέμε ότι τα παιδιά που έχουν προβλήματα βάρους δεν έχουν αρκετή θέληση για να αδυνατίσουν. Ενδέχεται ο εγκέφαλός τους να είναι “οργανωμένος΄΄ διαφορετικά ή να έχουν υποστεί συγκεκριμένη βλάβη η οποία να οδηγεί στην υπερβολική κατανάλωση φαγητού » εξηγούν οι επικεφαλής της έρευνας καθηγητές Αντόνιο Κόρβιτ και Νέιθαν Κλάιν, οι οποίοι μαζί με τις ομάδες τους εξέτασαν τις διατροφικές συμπεριφορές 91 εφήβων- μέσης ηλικίας 17 ετών. Οι 37 από αυτούς είχαν φυσιολογικό βάρος και οι 54 ήταν παχύσαρκοι, ζύγιζαν κατά μέσον όρο 150 κιλά και είχαν μέσο δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) 39. Σημειώνεται ότι 20-25 είναι ο φυσιολογικός ΔΜΣ, 25-29,9 ο υπέρβαρος ΔΜΣ και 30-39,9 ο παχύσαρκος ΔΜΣ.

Οι ερευνητές σάρωσαν με μαγνητικό τομογράφο τους εγκεφάλους των συμμετεχόντων και τους υπέβαλαν σε γνωσιακά τεστ σχεδιασμένα να εξετάζουν πόσο καλά λειτουργεί ο μετωπιαίος λοβός, το τμήμα του εγκεφάλου που είναι απαραίτητο για τον προγραμματισμό, την παρατήρηση του εαυτού μας και την τροποποίηση της συμπεριφοράς. « Οσοι έχουν υποστεί βλάβες σε αυτή την περιοχή ελέγχουν με μεγαλύτερη δυσκολία τις παρορμήσεις τους » λέει ο δόκτωρ Κόρβιτ.

Το συμπέρασμα της έρευνας, λοιπόν, είναι ότι οι παχύσαρκοι έφηβοι είχαν περισσότερο παρορμητικές διατροφικές συνήθειες και ότι τα πήγαν χειρότερα από τους αδύνατους συμμετέχοντες στα γνωσιακά τεστ. Παρ΄ όλα αυτά, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η μελέτη τους δείχνει απλώς μια σύνδεση μεταξύ μετωπιαίου λοβού και παχυσαρκίας, και δεν αποδεικνύει ακόμη κάποια σχέση αιτίου- αποτελέσματος.

Μετά τα 50 η παχυσαρκία συνδέεται με την άνοια
Παλαιότερη μελέτη του Πανεπιστημίου του Λος Αντζελες είχε δείξει ότι τα πολλά παραπανίσια κιλά που αποκτούν αρκετοί άνθρωποι μετά τα 50 τους χρόνια, επιδρούν στο μέγεθος του εγκεφάλου και μάλιστα σε ορισμένες περιοχές που συνδέονται με τις γνωσιακές ικανότητες. Εδώ και αρκετό καιρό οι επιστήμονες είχαν ενδείξεις ότι η παχυσαρκία στη μέση ηλικία συνδέεται με την εκδήλωση άνοιας μερικές δεκαετίες αργότερα. Με τη σειρά της, η γεροντική άνοια στους υπέρβαρους ηλικιωμένους ανθρώπους συνοδεύεται από εμφανή συρρίκνωση του μεγέθους του εγκεφάλου.


Αναδημοσιευση Απο το Βημα

«Σχιστομάτης» ο ταχύτερος υπερυπολογιστής ,

Ο κινεζικός «Γαλαξίας» αφήνει πίσω του τα αντίστοιχα αμερικανικά και ευρωπαϊκά σούπερ κομπιούτερ

 

 Στα άδυτα του «Γαλαξία» ξεναγήθηκαν επισήμως χθες ξένοι και κινέζοι δημοσιογράφοι, στην πόλη Τιαντζίν. Η Κίνα είναι τρίτη στον κόσμο σε υπολογιστική δύναμη υψηλής απόδοσης, με τις ΗΠΑ και την ΕΕ στην πρώτη και στη δεύτερη θέση, αντίστοιχα


ΠΕΚΙΝΟ Oι κινέζοι μάγοι των υπολογιστών «έβαλαν τα γυαλιά» στους δυτικούς ομολόγους τους, αφού πλέον ο ταχύτερος υπερυπολογιστής του πλανήτη είναι «made in China»! Για την ακρίβεια, χρειάστηκαν δύο χρόνια εργασίας από περίπου 200 επιστήμονες και κονδύλια που ξεπερνούν τα 70 εκατ. ευρώ, για να ολοκληρωθεί η κατασκευή του Τianhe-1Α, του ταχύτερου υπερυπολογιστή του πλανήτη. Το μηχάνημα ήδη εγκαταστάθηκε στοΕθνικό Κέντρο Υπερυπολογιστών στην πόλη Τιαντζίν της Κίνας και λειτουργεί χωρίς προβλήματα.

Το Εθνικό Πανεπιστήμιο Αμυντικής Τεχνολογίας της Κίνας (ΕΠΑΤ), το οποίο σχεδίασε τον Τianhe-1Α, ισχυρίζεται ότι ο υπολογιστής μπορεί να «πιάσει» ταχύτητες 43% μεγαλύτερες από όλα τα προηγούμενα συστήματα, γεγονός που τον καθιστά ταχύτερο από οποιονδήποτε «συνάδελφό» του στον κατάλογο των 500 κορυφαίων υπερυπολογιστών του πλανήτη.

Στις δοκιμές, ο κινεζικός υπερυπολογιστής σημείωσε νέο ρεκόρ απόδοσης της τάξεως των 2,507 petaflops ή αλλιώς περισσότερους από 2,5 τετράκις εκατομμύρια υπολογισμούς ανά δευτερόλεπτο. Αυτό ανακοίνωσε η γνωστή αμερικανική εταιρεία Νvidia, η οποία εξέλιξε τα ολοκληρωμένα κυκλώματα για την κατασκευή του. Το petaflop είναι το μέτρο της ταχύτητας επεξεργασίας ενός υπολογιστή και μπορεί να εκφραστεί ως χίλια τρισεκατομμύρια διαδικασίες ανά δευτερόλεπτο!

Ο πρόεδρος του ΕΠΑΤ Ζανγκ Γιουλίν ανέφερε ότι ο υπολογιστής θα χρησιμοποιηθεί για την επεξεργασία σεισμογραφικών δεδομένων για χρήση στην εύρεση πετρελαίου, καθώς και για ιατρικές έρευνες και τη σχεδίαση διαστημικών οχημάτων. «Με έναν υπολογιστή αυτής της ταχύτητας, είμαστε σε θέση πλέον να προβούμε σε επιστημονική έρευνα χωρίς όρια» ανέφερε ο Λιου Γουάνγκ Μινγκ, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Υπερυπολογιστών στην Τιανγίν.

Η Κίνα άρχισε να επενδύει στην υψηλή τεχνολογία το 2002 και αυτή τη στιγμή καταλαμβάνει την τρίτη θέση παγκοσμίως στην άτυπη «βαθμολογία» της υπολογιστικής δύναμης υψηλής απόδοσης, ακολουθώντας κατά πόδας τις προπορευόμενες ΗΠΑ και τη δεύτερη στη σειρά Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ισχυρός όσο 175.000 λάπτοπ!
Τιανχέ στα κινεζικά σημαίνει «Γαλαξίας». Ο Τianhe-1Α έχει τη συνδυασμένη δύναμη υπολογισμού 175.000 φορητών υπολογιστών, τόνισε ο Σουμίτ Γκούπτα, διευθυντής παραγωγής της καλιφορνέζικης εταιρείας Νvidia, η οποία συμμετείχε στην κατασκευή του. Πού οφείλεται η κτηνώδης υπολογιστική του δύναμη; «Το μυστικό του είναι ότι στηρίζεται σε έναν συνδυασμό αμερικανικών επεξεργαστών και κινεζικής τεχνολογίας» εξηγεί ο Τζακ Ντονγκάρα, διευθυντής του Εργαστηρίου Καινοτομιών για Υπολογιστές στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί στις ΗΠΑ. «ΟΤianhe-1Αθα γίνει και επισήμως ο ταχύτερος στον κόσμο μόλις παρουσιαστεί ο κατάλογος “Τοp 500 SuperComputers 2010” στις 15 Νοεμβρίου» δήλωσε ο κ. Ντονγκάρα, ο οποίος συμμετέχει στη σύνταξη της συγκεκριμένης λίστας.


Aναδημοσιευση Απο το Βημα

Τα καλύτερα δημόσια σχολεία στην Ελλάδα ,

Διακρίσεις στη μόρφωση και στη δημόσια εκπαίδευση δείχνουν τα στοιχεία με τις επιδόσεις των λυκείων στις εφετινές πανελλαδικές εξετάσεις. Σύμφωνα με την έρευνα, που δημοσιεύεται, οι «καλές» συνοικίες έχουν και τα «καλά» σχολεία

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα «καλά» δημόσια σχολεία υπάρχουν. Βρίσκονται όμως στις «καλές» περιοχές. Με βάση τα εφετινά αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων και την είσοδο των υποψηφίων αποκλειστικά στα ΑΕΙ, «Το Βήμα» αναζήτησε την «αριστεία» στα σχολεία όλης της Ελλάδας.

Η έρευνα που διενεργήθηκε βασίστηκε στους επίσημους καταλόγους του υπουργείου Παιδείας και αποκαλύπτει τη βαθιά ταξική εικόνα της εκπαίδευσης. Μια εικόνα στην οποία οι «πατρίκιοι» διαθέτουν και τα καλά δημόσια σχολεία, ενώ οι «πληβείοι» πρέπει να αρκεσθούν σε μια κατώτερη εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Οπως προκύπτει από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα, στον Πειραιάαλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, τα καλύτερα δημόσια σχολεία βρίσκονται σε περιοχές στις οποίες κατοικούν ομάδες υψηλού οικονομικού και βιοτικού επιπέδου. Πάντως, πρώτα σε επιτυχίες στη «λίστα» της Αθήνας με τα σχολεία που συμμετείχαν στις εφετινές πανελλαδικές εξετάσεις είναι μεγάλα ιδιωτικά (σχολεία), τα οποία κατάφεραννα εισαγάγουν στα πανεπιστήμια σχεδόν το 90% των υποψηφίων τους.

Ακολουθούν σε εκπαιδευτικά αποτελέσματα τα Πειραματικά Σχολεία περιοχών όπως η Κηφισιά και το Κολωνάκι και τα Λύκεια Πεντέλης, Αγ. Παρασκευής, Πεύκης, Χολαργού,Αμαρουσίου, Αλίμου, Βριλησίων, Φιλοθέης, Γλυφάδας. Ταυτόχρονα πολύ υψηλή θέση καταλαμβάνουν σχολεία όπως το Πειραματικό της Ευαγγελικής Σχολής Ν. Σμύρνης.

Στην Ανατολική Αττική η Παλλήνη, η Ανοιξη, το Πικέρμι, το Κρυονέρι και ο Διόνυσος φιλοξενούν τα πρώτα σε επιτυχίες σχολεία, στη Δυτική Αττική ξεχωρίζουν τα Βίλια Αττικής, τα Μέγαρα και η περιοχή της Μαγούλας, στον Πειραιά ο κοσμοπολίτικος Πόρος και τα Πειραματικά Σχολεία.

Τα καλύτερα δημόσια σχολεία και στα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, όπως προκύπτει από την έρευνα, βρίσκονται σε περιοχές στις οποίες κατοικούν ομάδες υψηλού οικονομικού και βιοτικού επιπέδου. «Παραφωνία» που επιβεβαιώνει τον κανόνα, μικροί εκπαιδευτικοί «θησαυροί» που κρύβονται σε υποβαθμισμένες περιοχές. Ειδικά στην περιφέρεια την κατάσταση σώζει η εσωτερική δυναμική των μικρών κοινοτήτων και η αναζήτηση καλύτερου εκπαιδευτικού αποτελέσματος. Στη Θεσσαλονίκη, το δεύτερο μεγάλο αστικό κέντρο της χώρας, η εικόνα επαναλαμβάνεται: γενικά πειραματικά λύκεια και περιοχές όπως το Πανόραμα μπορούν να υπερηφανεύονται για τις επιτυχίες των μαθητών τους.

Η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας έχει αντιληφθεί το πρόβλημα. Για να ανατρέψει την κατάσταση αυτή προωθεί την πολιτική του «Νέου Σχολείου». «Με πρότυπο τα σχολεία που αρίστευσαντα καλύτερα παραδείγματα από όλη την επικράτεια- θα βελτιώσουμε όλα τα σχολεία της χώρας» λέει σχετικά στο «Βήμα» η υφυπουργός Παιδείας κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου. «Αριστεία όμως δεν είναι μόνο η επιτυχία στις εξετάσεις αλλά και η συμμετοχή σε καινοτόμες δράσεις,γι΄ αυτό και εφέτος στο υπουργείο Παιδείας θα βραβεύσουμε τους εκπαιδευτικούς και τα σχολεία που καινοτόμησαν» συνεχίζει. Οπως λέει, στόχος της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας είναι να παράσχει στους μαθητές τόσο των μεγάλων αστικών κέντρων όσο και των απομακρυσμένων περιοχών ίσες ευκαιρίες, χωρίς διακρίσεις. Προς τούτο το μεγάλο πρόγραμμα των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας φιλοδοξεί να εξαλείψει τις εκπαιδευτικές ανισότητες στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

«Τo πρόβλημα των κοινωνικών
ανισοτήτων αποτελεί φαινόμενο διαχρονικό καθώς και ένα συνεχές πρόβλημα για την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και την κοινωνία ολόκληρη» λέει σχετικά ο εκπρόσωπος του Ινστιτούτου της ΓΣΕΕ και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ελλάδος κ. Μιχ.Κουρουτός. «Τo δικαίωμα των πολιτών στη δωρεάν παιδεία πλήττεται σοβαρά και το εκπαιδευτικό σύστημα μετατρέπεται σε πεδίο τοπικών, περιφερειακών αλλά και ταξικών ανισοτήτων οι οποίες βαθαίνουν το κοινωνικό χάσμα» συνεχίζει. Οπως έχει διαπιστώσει σε έρευνές του το Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ, περισσότερα από 1.401 εκατομμύρια ευρώ δαπανούν ως σήμερα οι ελληνικές οικογένειες ετησίως προκειμένου τα παιδιά τους να αποκτήσουν βασικές δεξιότητες και γνώσεις που σε όλες τις χώρες της ΕΕ κατακτώνται όχι έξω αλλά μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ποσά που, όπως είναι φυσικό, εφέτος περιορίζονται, ενισχύοντας όμως την ανασφάλεια των οικογενειών για το εκπαιδευτικό μέλλον των παιδιών τους.


Αναδημοσιευση Απο το Βημα

Ετικετοσύννεφο