Just another WordPress.com site

Archive for Δεκέμβριος, 2010

οικολογία Η ζωή αλλιώς ,

BΙΟΓΕΝΗΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ
Η εξέλιξη εξέλιξε τη Γη
Γυρνώντας πίσω, στην περίοδο πριν από δυο ως ενάμισι δισεκατομμύρια χρόνια, φθάνουμε σε ένα περίεργο κομμάτι της ιστορίας της Γης. Στο ξεκίνημά της οι σύγχρονοι ευκαρυωτικοί οργανισμοί ανθούσαν, αλλά μόνο ως μεμονωμένα κύτταρα. Στο τέλος της ο κόσμος έμοιαζε πολύ με αυτόν που γνωρίζουμε σήμερα: ήταν γεμάτος μεγάλα φυτά, ασπόνδυλα και ψάρια.
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο σημεία τα γεωλογικά στοιχεία δείχνουν ότι η Γη ταλαντευόταν απότομα ανάμεσα σε περιόδους ακραίας ζέστης και περιόδους παγετώνων που κάλυπταν ολόκληρο τον πλανήτη- περιόδους της «Γης-χιονόμπαλας», όπως λέγονται. Η παραδοσιακή θεωρία υποστηρίζει ότι αυτή η κλιματική αστάθεια προκλήθηκε από γεωλογικές διαδικασίες όπως οι συγκρούσεις μεταξύ των ηπείρων. Τώρα ωστόσο αρχίζει όλο και περισσότερο να εδραιώνεται η πεποίθηση ότι οι αναδράσεις από την εξέλιξη της ζωής έπαιξαν κεντρικό ρόλο.
Μήπως, για παράδειγμα, οι παγετώνες-χιονόμπαλες προκλήθηκαν από την εξέλιξη των πολυκυτταρικών φυκών και σπόγγων; Και τα δύο θα πρέπει να τρέφονταν με άνθρακα από τα αέρια του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, μειώνοντας την ικανότητα του αέρα να διατηρήσει τη θερμότητα και, όταν πέθαιναν, ο άνθρακας αυτός θα πρέπει να έπεφτε μαζί τους ως ιζήματα στον πυθμένα των ωκεανών.
Μήπως η Γη τότε σώθηκε από τον θάνατο που θα επέφεραν οι χιονόμπαλες μέσω της επινόησης της ανακύκλωσης του άνθρακα- της εξέλιξης πλασμάτων με «εντερικές εκπομπές»; Είναι οπωσδήποτε ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι παγετώνες-χιονόμπαλες συναντώνται ευρέως πριν από την εξέλιξη των ζώων αλλά ποτέ μετά την εξέλιξη του πρωκτού.
Τα ερωτήματα του είδους δεν είναι ευτράπελα, κάθε άλλο. Καθώς προσπαθούμε να διαλευκάνουμε τη δική μας επίδραση στο κλίμα της Γης, μας δίνουν μια εντελώς καινούργια άποψη για την ιστορία του πλανήτη μας και τον ρόλο που έπαιξε η ζωή σε αυτήν.
MARTIN BRASIER Ο κ. Μάρτιν Μπρέιζιερ είναι καθηγητής της Παλαιοβιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. O ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Το δέντρο του Δαρβίνου ξεριζώνεται
Τα βακτηριακά γονιδιώματα, όπως αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε, είναι μωσαϊκά. Τα γονίδια μπορεί να προέρχονται από διαφορετικές πηγές, όχι από έναν κοινό πρόγονο, ακόμη και σε δύο στελέχη του ίδιου είδους τα μισά γονίδια μπορεί να είναι διαφορετικά.
Ο βασικός υπαίτιος είναι η «πλάγια» μεταφορά γονιδίων, στην οποία γενετικό υλικό από ένα βακτήριο περνάει σε ένα άλλο, είτε μέσω αποβολής στο περιβάλλον και στη συνέχεια απορρόφησής του είτε μέσω της μεσολάβησης ιών ή της διαδικασίας αναπαραγωγής των βακτηρίων. Η μεταφορά συντελείται μέσα στο ίδιο είδος αλλά και μεταξύ διαφορετικών ειδών, ακόμη και μεταξύ εκπροσώπων βακτηριακών ομάδων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αντίστοιχες με τα φύλα ή τα βασίλεια. Μια συνέπεια είναι ότι δεν υπάρχει απλό πρότυπο το οποίο καθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των μικροβιακών ειδών. Το δέντρο της ζωής με τα τακτοποιημένα κλαδιά και παρακλάδια του, η μεταφορά που απεικονίζει τη θεωρία της εξέλιξης, έχει ξεριζωθεί.
Αναγνωρίζουμε τώρα ότι η κατανόηση των διαδικασιών της εξέλιξης δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτή την «αντίληψη του δέντρου». Επιπλέον ο νέος κλάδος της Μεταγονιδιωματικής, ο οποίος εστιάζεται στις μικροβιακές κοινότητες και στις διαφορές των λειτουργικών γονιδίων που δραστηριοποιούνται σε αυτό το επίπεδο, μειώνει την ανάγκη της «αντίληψης των ειδών». Η έκβαση θα είναι μια καλύτερη κατανόηση του μπερδεμένου ιστού της ζωής.
FORD DOOLITTLE Ο κ. Φορντ Ντούλιτλ είναι επίτιμος καθηγητής της Βιοχημείας και της Μοριακής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Νταλχάουζι του Καναδά. YΠΕΡ-ΕΞΕΛΙΞΗ
Αλλαγή για το κοινό καλό
Στη μελέτη της εξέλιξης το περασμένο μισό του αιώνα ήταν η εποχή του αναγωγισμού, στην οποία όλα ερμηνεύονταν με όρους όπως το ατομικό συμφέρον και τα εγωιστικά γονίδια. Τώρα μπαίνουμε στην εποχή της ολοκρατίας, η οποία αναγνωρίζει πώς οι αποικίες κοινωνικών εντόμων, οι ανθρώπινες κοινωνίες και τουλάχιστον ορισμένα πολυειδικά οικοσυστήματα μπορούν να αντιδράσουν ως ένας ενιαίος «υπερ-οργανισμός» σε πιέσεις της επιλογής. Η κρίσιμη καμπή σημειώθηκε τη δεκαετία του 1970, όταν η βιολόγος Λιν Μαργκούλις υποστήριξε ότι τα σύνθετα, εμπύρηνα κύτταρα εξελίχθηκαν ως συμβιωτικές ενώσεις βακτηριακών κυττάρων. Σήμερα είναι γνωστό ότι κάθε οντότητα που αναγνωρίζεται ως οργανισμός αποτελεί μια εξαιρετικά οργανωμένη ομάδα μεμονωμένων κυττάρων, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι οι ομάδες οργανισμών δεν μπορούν και αυτές να διαθέτουν τις ιδιότητες ενός ενιαίου οργανισμού και άρα να εξελίσσονται συντονισμένα.
Η διαδικασία της ομαδικής επιλογής μέσω της οποίας συμβαίνει αυτό φαινόταν να έχει απορριφθεί στην εποχή του ατομισμού. Ο Δαρβίνος όμως είχε δίκιο: οι αλτρουιστικές συμπεριφορές «για το καλό της ομάδας»- είτε η ομάδα αυτή είναι ένα είδος είτε ένα οικοσύστημα- απαιτούν για να εξελιχθούν μια διαδικασία επιλογής μεταξύ των ειδών και τείνουν να υπονομεύονται από την ατομική επιλογή μέσα στις ομάδες.
Το καινούργιο σε αυτή την ιδέα είναι ότι η σε ανώτερο επίπεδο επιλογή δεν ανακόπτεται πάντα από τη σε κατώτερο επίπεδο επιλογή- μερικές φορές μάλιστα επικρατεί. Τώρα πρέπει να ξεχωρίσουμε τις συνέπειες αυτής της γνώσης, οι οποίες επεκτείνονται από την προέλευση της ζωής ως τη δομή των οικοσυστημάτων, τη φύση της θρησκείας και τη βιοπολιτισμική εξέλιξη του ανθρώπου.
DAVID SLOAN WILSON Ο κ. Ντέιβιντ Σλόαν Γουίλσον είναι καθηγητής της Βιολογίας και της Ανθρωπολογίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. OΙΚΟΝΟΜΙΚΗ OΙΚΟΛΟΓΙΑ
Σχεδιάζοντας το οικονομικό οικοσύστημα
Η Οικολογία είναι ένα νεαρό και ακόμη εξελισσόμενο αντικείμενο. Καθώς πέρασε από το στάδιο μιας σε μεγάλο βαθμό περιγραφικής επιστήμης σε αυτό των πιο σταθερών εννοιολογικών βάσεων, οι ρομαντικές αντιλήψεις περί «ισορροπίας της φύσης» έδωσαν τη θέση τους σε μια λεπτομερή κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η δομή των δικτύων τροφής επιτρέπει τη διατήρηση του πλούτου των οικοσυστημάτων.
Η οικονομική επιστήμη έχει κάτι να μάθει από αυτό. Οι πρόσφατες χρηματοπιστωτικές κρίσεις κατέστησαν ξεκάθαρο ότι οι όλο και πιο πολύπλοκες στρατηγικές για τη διαχείριση του κινδύνου σε μεμονωμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δεν συνδυάστηκαν με την απαιτούμενη προσοχή στον κίνδυνο του συστήματος ως συνόλου. Παρ΄ όλα αυτά αόριστες επωδοί για ένα οικονομικό αντίστοιχο της φυσικής ισορροπίας- αόρατα χέρια που παράγουν αποτελεσματικά «γενική ισορροπία» αν αφεθούν ελεύθερα από τους ρυθμιστικούς περιορισμούς- εξακολουθούν να ακούγονται από πολλούς τραπεζίτες που απολαμβάνουν παχυλά μπόνους.
Τα πρωτόλεια μαθηματικά μοντέλα των «χρηματοπιστωτικών οικοσυστημάτων» προσφέρουν μια καινούργια προσέγγιση. Απεικονίζουν ορισμένες από τις βασικές δυναμικές των αλληλεπιδράσεων των οικονομικών δικτύων και έχουν ενδιαφέρουσες ομοιότητες με- και σημαντικές διαφορές από- τις προηγούμενες μελέτες για την οικολογική σταθερότητα και πολυπλοκότητα. Τα μοντέλα του είδους θα γίνουν περισσότερο σημαντικά καθώς προσπαθούμε να προχωρήσουμε προς οικονομικά συστήματα σχεδιασμένα ώστε να αποφεύγουν τον συστημικό κίνδυνο. Η ανατροπή παγιωμένων τρόπων σκέψης δεν θα είναι όμως εύκολη.
ROBERT MAY Ο κ. Ρόμπερτ Μέι είναι καθηγητής της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

νευροεπιστήμες Στα άδυτα του εγκεφάλου μας ,

ΓΝΩΣΙΑΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ
Πλησιάζοντας την έδρα της συνείδησης
Το ερώτημα «Τι είναι η συνείδηση;» αντιπροσωπεύει ένα από τα μεγάλα όρια της σύγχρονης επιστήμης. Χάρη σε μελέτες που έγιναν σε ανθρώπους και σε ζώα γνωρίζουμε πλέον ότι πρόκειται για μια κατάσταση με πολλές λεπτές αποχρώσεις, της οποίας η φύση και η ένταση ποικίλλουν ανάλογα με το εγγενές επίπεδο δραστηριότητας του εγκεφάλου, το χημικό μικροκλίμα του και τις πληροφορίες που λαμβάνει από τον έξω κόσμο.
Εκμεταλλευόμενοι τις φυσικές μεταπτώσεις των καταστάσεων της εγρήγορσης, του ύπνου και των ονείρων αρχίζουμε τώρα να διερευνούμε πώς εκφράζεται και ελέγχεται η συνείδηση. Για παράδειγμα, έχω συμμετάσχει σε μελέτες που συγκρίνουν την ενεργοποίηση του εγκεφάλου στον ύπνο RΕΜ με αυτή των καταστάσεων συνειδητού ή διαυγούς ονείρου, στις οποίες διατηρούμε μεγάλο μέρος των εκτελεστικών εγκεφαλικών λειτουργιών. Φαίνονται να επιβεβαιώνουν τον κεντρικό ρόλο μιας συγκεκριμένης περιοχής του πρόσθιου εγκεφάλου- του πλαγιοραχιαίου προμετωπιαίου φλοιού- στη ρύθμιση πολλών βασικών πλευρών της συνείδησης, μεταξύ των οποίων η προσοχή, η λήψη αποφάσεων και η εκούσια δράση.
Οι τεχνικές απεικόνισης, σε συνδυασμό με τις συνετές μετρήσεις υποκειμενικών εμπειριών και τις λεπτομερείς μελέτες σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, θα εμβαθύνουν ακόμη περισσότερο τις γνώσεις μας γύρω από τα γνωσιακά κέντρα εντολών μας μέσα στα επόμενα χρόνια. Με τη βοήθειά τους ελπίζουμε να λύσουμε το αίνιγμα της συνείδησης και ίσως ακόμη και να διορθώσουμε τις δυσλειτουργικές καταστάσεις του εγκεφάλου που σήμερα αποκαλούμε ψυχικές ασθένειες.
ΑLLAN ΗOBSON Ο κ. Αλαν Χόμπσον είναι επίτιμος καθηγητής της Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ. CONNECTOME
Χάρτες του μυαλού
Η κατανόηση των οδών μέσω των οποίων οι πληθυσμοί των εγκεφαλικών κυττάρων μοιράζονται τις πληροφορίες θα αποτελέσει ένα μεγάλο βήμα προς την κατανόηση της λειτουργίας του εγκεφάλου. Ωστόσο, αν και μπορούμε να συμπεράνουμε μεμονωμένες συνδέσεις, δεν έχουμε κανένα βασικό διάγραμμα του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Αυτό δεν είναι άξιο απορίας. Ο εγκέφαλος περιλαμβάνει περίπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες και ένας μεμονωμένος νευρώνας μπορεί να συνδέεται με 10.000 άλλους. Παρ΄ όλα αυτά νέες τεχνικές που εμφανίζονται τώρα μας δίνουν τη δυνατότητα να σημειώσουμε πρόοδο σε αυτό το δύσκολο έργο. Χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά μικροσκόπια, για παράδειγμα, μπορούμε να διερευνήσουμε τους εγκεφάλους ζώων νευρώνα προς νευρώνα, σύνδεση προς σύνδεση, με την ελπίδα να ανακαλύψουμε χαρακτηριστικά κυκλώματα που επαναλαμβάνονται σε όλη τους την έκταση. Από μια ευρύτερη οπτική γωνία οι τεχνικές απεικόνισης μπορούν να χαρτογραφήσουν τις λεωφόρους του εγκεφάλου- μεγάλα «καλώδια» που αποτελούνται από πολλές χιλιάδες συνδέσεις ανάμεσα σε ξεχωριστές περιοχές.
Το αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας έχει ξεκινήσει τη χρηματοδότηση μιας μεγάλης προσπάθειας, του Ηuman Connectome Ρroject, για τη δημιουργία ενός αναλυτικού χάρτη των μεγάλης κλίμακας συνδέσεων του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ακολουθώντας τις κατευθύνσεις του ίσως φθάσουμε σε μια καλύτερη κατανόηση του πώς οι περιοχές του εγκεφάλου αλληλεπιδρούν για να παραγάγουν τη συμπεριφορά.
TIM BAHRENS Ο κ. Τιμ Μπάρενς είναι νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. AΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ
Το παρελθόν καθορίζει το παρόν μας
Το ανθρώπινο μάτι είναι μια κάμερα που καταγράφει πιστά ό,τι βρίσκεται μπροστά του, περνώντας τις πληροφορίες στον οπτικό επεξεργαστή του εγκεφάλου για να βγουν στη συνέχεια ως συνειδητή εμπειρία. Αυτή η «από κάτω προς τα πάνω» επεξεργασία των πληροφοριών αντιπροσωπεύει την κρατούσα άποψη. Ωστόσο αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι η οπτική εμπειρία μας μοιάζει περισσότερο με μια μορφή «βελτιωμένης πραγματικότητας», όπου ο εγκέφαλος σχεδιάζει ο ίδιος αυτό που φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο με τις προσδοκίες και τις αναμνήσεις μας. Το ίδιο συμβαίνει με όλες τις άλλες αισθήσεις μας και η υποψία που ενισχύεται όλο και περισσότερο είναι ότι τα ελαττώματα σε αυτό το σύστημα της «από πάνω προς τα κάτω επεξεργασίας» ίσως ρίξουν φως σε νευρολογικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, ο αυτισμός και η δυσλεξία. Αν αυτό ισχύει, η άποψή μας για το πώς το παρελθόν επηρεάζει το εδώ και το τώρα θα αλλάξει για πάντα.
NΕΥΡΩΝΙΚΗ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ
Η καλλιέργεια είναι παράσιτο
Η αρχιτεκτονική του εγκεφάλου μας είναι πολύ αρχαιότερη από τη γραφή, τη θρησκεία και την τέχνη. Πώς λοιπόν αποκτήσαμε αυτά τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και τις ικανότητες με τέτοια ευκολία;
Η κλασική απάντηση είναι ότι ο μεγάλος πλαστικός εγκέφαλός μας έχει μια μοναδικά ευέλικτη και γενικευμένη ικανότητα μάθησης. Ισχύει όμως αυτό; Ο ανθρώπινος εγκέφαλος στο κάτω-κάτω δεν είναι ομοιογενής αλλά χωρίζεται σε εξειδικευμένες περιοχές. Επιπλέον οι απεικονίσεις αποκαλύπτουν ότι ικανότητες όπως η ανάγνωση και τα μαθηματικά έχουν διακριτές «νευρωνικές φωλιές»: περιορίζονται και αυτές σε συγκεκριμένα εγκεφαλικά κυκλώματα.
Αυτά αποτελούν αδιάσειστα στοιχεία για μια θεωρία η οποία είναι γνωστή ως νευρωνική ανακύκλωση: υποστηρίζει ότι οι πολιτισμικές μας ικανότητες εισέβαλαν και κατέλαβαν σαν παράσιτα εγκεφαλικά κυκλώματα τα οποία αρχικά ήταν αφιερωμένα σε εξελικτικά αρχαιότερες, αλλά σχετικές λειτουργίες. Η ανάγνωση, για παράδειγμα, φαίνεται να καταλαμβάνει κυκλώματα τα οποία είναι ευαίσθητα σε σύνθετα σχήματα και έχουν καλές συνδέσεις με περιοχές οι οποίες σχετίζονται με τη γλώσσα. Αν αυτό ισχύει, ο εγκέφαλός μας διαμορφώνει τον πολιτισμό μας και όχι ο πολιτισμός τον εγκέφαλό μας. Η ανθρώπινη επινοητικότητα δεν είναι απεριόριστη, αλλά θεμελιωδώς περιορισμένη από τη νευρωνική αρχιτεκτονική.
NΟΟΤΡΟΠΙΚΑ
Τροφή για τη σκέψη
Εχετε να παραδώσετε μια μεγάλη αναφορά και το ρολόι τρέχει. Αχ, μακάρι να μπορούσατε να συγκεντρωθείτε περισσότερο, να θυμηθείτε καλύτερα γεγονότα και αριθμούς ή έστω να απαλλαγείτε από την κούραση του χθεσινού ξενυχτιού!
Σύντομα ίσως να είστε σε θέση να ενισχύσετε τον εγκέφαλό σας με μια απλή βόλτα μέχρι το φαρμακείο. Κάποια ψυχοτονωτικά φάρμακα, όπως αυτά που χορηγούνται για τη θεραπεία του συνδρόμου ελλειμματικής προσοχής ή της νόσου Αλτσχάιμερ, αποδεικνύεται ότι βελτιώνουν τη συγκέντρωση και τη μνήμη και στους υγιείς ανθρώπους.
Τα φάρμακα του είδους δεν χορηγούνται αυτή τη στιγμή χωρίς ιατρική συνταγή, ορισμένοι ερευνητές όμως υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε. Πολλαπλασιάζοντας την επιπλέον εγκεφαλική ισχύ επί τα επτά δισεκατομμύρια μέλη του ανθρώπινου είδους, ισχυρίζονται, τα οφέλη για την κοινωνία και την επιδίωξη της γνώσης θα είναι πολλά. Θέλουμε όμως πραγματικά να μετατραπούμε σε ένα είδος «χαπακωμένων» υπερεγκεφάλων; Τροφή για τη σκέψη, πραγματικά. NΕΥΡΩΝΕΣ – ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ
Το κλειδί για το πώς μαθαίνουμε και σκεφτόμαστε- ίσως
Ο «παπαγαλισμός» δεν είναι πάντα αρνητικός. Χάρη σε νευρώνες- καθρέφτες, οι οποίοι πυροδοτούνται όχι μόνο όταν εκτελούμε μια ενέργεια εμείς οι ίδιοι αλλά και όταν βλέπουμε άλλους να την εκτελούν, ο εγκέφαλός μας υποσυνείδητα μιμείται κάθε συμπεριφορά που βλέπουμε γύρω μας.
Ή τουλάχιστον αυτή είναι η θεωρία. Οι νευρώνες- καθρέφτες ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά στους μακάκους τη δεκαετία του 1990, ενώ εγκεφαλικές απεικονίσεις με τη βοήθεια της λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας υποδηλώνουν ότι υπάρχουν και στους ανθρώπους. Μόνον όμως τον Μάρτιο του 2010 οι ερευνητές μέτρησαν άμεσα την πυροδότησή τους σε ανθρώπους, εμφυτεύοντας ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο ασθενών με επιληψία που επρόκειτο να χειρουργηθούν.
Αν και οι υπέρμαχοι του κεντρικού τους ρόλου υποστηρίζουν ότι οι νευρώνες- καθρέφτες μπορούν να εξηγήσουν τα πάντα, από την ταύτιση και τη συμπόνια ως μια ροπή προς τα πορνό, η ακριβής σημασία τους παραμένει αμφιλεγόμενη. Τα επόμενα χρόνια θα δούμε τι ακριβώς μπορούν και τι δεν μπορούν να εξηγήσουν γύρω από τις ανθρώπινες γνωσιακές λειτουργίες.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Η αγάπη νικά τον θάνατο ,

Στη «Ζωή μετά» ο Ματ Ντέιμον,σε μια υπόκωφη ερμηνεία, υποδύεται το μέντιουμ με την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την τραγωδία στο παρελθόν του ανθρώπου που αγγίζει (η ταινία ανοίγει στις αίθουσες από την Πέμπτη 6 Ιανουαρίου)
Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, τρία διαφορετικά σημεία του πλανήτη, τρεις διαφορετικές ιστορίες για τη μετά θάνατον ζωή, οι οποίες κάπου στο τέλος, όπως το περιμένεις, συναντιούνται. Στο Παρίσι, μια διάσημη γαλλίδα δημοσιογράφος (Σεσίλ ντε Φρανς) έχει μόλις επιστρέψει (κυριολεκτικά) από τον θάνατο. Γλίτωσε από την «επίθεση» του τσουνάμι σε κάποια παραλία της Ινδονησίας και προσπαθεί να ξαναβάλει σε τάξη τη ζωή της- πράγμα εξαιρετικά δύσκολο. Στο Σαν Φρανσίσκο, ο Τζορτζ (Ματ Ντέιμον) είναι πρώην μέντιουμ που έχει αποφασίσει να απαλλαγεί από τη μεταφυσική, αφού το χάρισμά του- διαβάζει το τραγικό παρελθόν των ανθρώπων που αγγίζει- είναι μια κατάρα που έχει καταστρέψει τη ζωή του. «Το να ξέρεις τα πάντα για κάποιον δεν είναι και τόσο καλό» λέει.
Στο Λονδίνο, ένας άπορος πιτσιρίκος (Φράνκι Μακ Λάρεν) «καταδιώκεται» από το φάντασμα του δίδυμου αδελφού του που ακοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Η τοξικομανής μητέρα τους θα κλειστεί σε ίδρυμα, ο μικρός θα τεθεί υπό την προστασία ενός άλλου ζευγαριού αλλά θα κλειστεί στον εαυτό του, αφού δεν έχει τον αδελφό του. Θάνατος, θλίψη, θάνατος, θλίψη και πάλι θάνατος και πάλι θλίψη. Την ίδια ώρα όμως μια απίστευτη ηρεμία καλύπτει όλη αυτή τη νεκρώσιμη ατμόσφαιρα. Είναι η ηρεμία που αναδύεται από τον Κλιντ Ιστγουντ, τον σκηνοθέτη της ταινίας.
Η μεταφυσική δεν είναι ακριβώς ο συνδυασμός που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον Κλιντ Ιστγουντ, αν και η αλήθεια είναι ότι σε μια από τις πρώτες ταινίες του, τον «Περιπλανώμενο πιστολέρο», ο ίδιος είχε υποδυθεί το φάντασμα. Εκείνη η ταινία όμως ήταν ένα γουέστερν εκδίκησης, την εκλάμβανες περισσότερο ως περιπέτεια. Στη «Ζωή μετά» η σκηνοθετική μαγεία (και σοφία) του Ιστγουντ φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο ενώνει το απολύτως ρεαλιστικό με το απολύτως μεταφυσικό. Οι σκηνές του τσουνάμι και του τροχαίου δυστυχήματος είναι τόσο ρεαλιστικά γυρισμένες που τρομάζεις από την αμεσότητά τους (σχεδόν καλύπτεις τα μάτια σου). Οταν όμως ο Τζορτζ αγγίζει κάποιον για να επικοινωνήσει με τον πεθαμένο συγγενή του, ο Ιστγουντ επεξεργάζεται τη σκηνή με τέτοια φυσικότητα και απλότητα ώστε να πιστεύεις τα πάντα. «Σηκώνει» ελάχιστα τη μουσική που έγραψε ο ίδιος (ένα βουμπ!), προσθέτει ένα θολό όραμα και… αυτό ήταν. Πού καταλήγει; Στην αγάπη, πού αλλού; Η αγάπη σε όλες τις μορφές της είναι η μόνη λύτρωση. Και ο Ιστγουντ προασπίζεται αυτή την άποψη με αληθινή πίστη την ώρα που αερίζει το δράμα με σκιές από χιούμορ, κυρίως σε ό,τι αφορά τους τσαρλατάνους μέντιουμ που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για το κέρδος.
Κοιλιές θα βρεις στην ταινία, το σύνολο όμως σε κερδίζει και με το παραπάνω. Οταν η τηλεπαρουσιάστρια αποφασίζει να αφοσιωθεί στη συγγραφή ενός βιβλίου για τη μετά θάνατον ζωή, η ιστορία της γίνεται μια ιδέα πιο φλύαρη από όσο ίσως χρειαζόταν. Ωστόσο το επεισόδιο των διδύμων δεν χάνει πουθενά, ενώ εκείνο με το μέντιουμ σε κερδίζει χάρη κυρίως στον υπόκωφο τρόπο παιξίματος του Ματ Ντέιμον, ο οποίος για μία ακόμη φορά αποδεικνύει πόσο καλός ηθοποιός είναι.
gzoump@tovima.gr
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Παιχνίδια με τα κβάντα ,

ΤΟΠΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΟΝΩΤΕΣ
Νέα στροφή στην Ηλεκτρονική
Μετά την Ηλεκτρονική έρχεται η Σπιντρονική, στην οποία η μεταφορά των πληροφοριών και ο έλεγχος των συσκευών δεν γίνονται από ρεύματα πολλών ηλεκτρονίων αλλά από τα κβαντομηχανικά σπιν μεμονωμένων ηλεκτρονίων.
Ο δρόμος έχει ακόμη μερικά εμπόδια. Ενα είναι ότι το σπιν είναι ένα μαγνητικό φαινόμενο: σε τόσο μικρές κλίμακες, όπως αυτή ενός μικροτσίπ, προς το παρόν γνωρίζουμε να χειριζόμαστε μόνο ηλεκτρικά πεδία.
Εδώ κάνουν την εμφάνισή τους οι τοπολογικοί μονωτές, μια νέα τάξη υλικών η θεωρία των οποίων διατυπώθηκε μόλις το 2005. Τα κβαντομηχανικά φαινόμενα που συντελούνται στο εσωτερικό τους επιτρέπουν στα σπιν των ηλεκτρονίων της επιφάνειάς τους να ελέγχονται άμεσα από ηλεκτρικά πεδία. Το αποτέλεσμα είναι μια «υπερλεωφόρος ηλεκτρονίων» κατά μήκος της οποίας τα ηλεκτρόνια τρέχουν σε «λωρίδες» ανάλογα με το σπιν τους. Οι συγκρούσεις καταστέλλονται και όλα γίνονται πολύ πιο κομψά απ΄ ό,τι σε ένα συμβατικό τσιπ πυριτίου, οπότε δεν θερμαίνονται τόσο όσο τα σημερινά ενεργοβόρα ολοκληρωμένα κυκλώματα. Αν η τεχνική μπορέσει να περάσει σε μεγαλύτερη κλίμακα το αποτέλεσμα θα είναι ψυχρότερες, ταχύτερες σπιντρονικές συσκευές για όλους.
ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΟΠΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ
Η εξερεύνηση του ορίου κλασικού – κβαντικού κόσμου
Στην καρδιά της σύγχρονης Φυσικής βρίσκεται ένας κύκλος που πρέπει να τετραγωνιστεί. Τα πειράματα μας λένε ξανά και ξανά ότι ο κόσμος στην πιο θεμελιώδη σύστασή του λειτουργεί σύμφωνα με τους φαινομενικά απίθανους νόμους της Κβαντομηχανικής. Παρ΄ όλα αυτά ο μακροσκοπικός κόσμος στον οποίο ζούμε φαίνεται στέρεα κλασικός.
Η Κβαντική Οπτομηχανική θα μπορούσε να μας βοηθήσει να λύσουμε αυτό το παράδοξο. Χρησιμοποιεί την πίεση των περιορισμένων φωτονίων, των κβαντομηχανικών σωματιδίων του φωτός, για να επηρεάσει τις ιδιότητες των μηχανικών αντικειμένων από τη νανοκλίμακα ως τη μακροκλίμακα.
Πρόσφατα πειράματα έδειξαν, για παράδειγμα, πώς η ψύχρανση λέιζερ- μια τεχνική που επινοήθηκε για την ψύχρανση νεφών ατόμων- μπορεί να κάμψει τις δονήσεις μικρών μηχανικών συσκευών. Αυτό ανοίγει τη συναρπαστική προοπτική της κατασκευής μηχανικών συντονιστών οι οποίοι θα λειτουργούν στις παγερές θερμοκρασίες στις οποίες τίθενται σε ενέργεια τα κβαντικά φαινόμενα.
Αυτοί οι κβαντικοί συντονιστές μπορούν να έχουν εφαρμογές στην ανάπτυξη αισθητήρων, στη Μετρολογία και στην κβαντική επεξεργασία πληροφοριών, εκείνο όμως που εγώ βρίσκω πιο ενδιαφέρον είναι η δυνατότητα του να θέτουμε ένα αντικείμενο ορατό με γυμνό μάτι σε μια κβαντική υπέρθεση ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές θέσεις- έτσι ώστε να βρίσκεται εδώ και εκεί ταυτόχρονα. Η εξέταση των προβλέψεων της κβαντικής θεωρίας σε ένα εντελώς νέο καθεστώς μεγέθους και μάζας θα προσφέρει καινούργιες γνώσεις σχετικά με το πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στον κλασικό και στον κβαντικό κόσμο- και ίσως να συμβάλει στην ενοποίηση της Κβαντομηχανικής με τη βαρύτητα.
ΜARKUS ΑSPELMEYER Ο κ. Μάρκους Ασπελμάιερ διερευνά τα θεμέλια της Κβαντικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. ΑΡΓΟ ΦΩΣ
Κατεβάζοντας το όριο της ταχύτητας
Το φως, το ταχύτερο πράγμα στο Σύμπαν, μπορεί να επιβραδυνθεί ώστε να προχωρεί με ρυθμό βαδίσματος ή ακόμη και να ακινητοποιηθεί εκεί όπου βρίσκεται. Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ;
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ταχυδακτυλουργικό τρυκ: δεν επιβραδύνεται ή ακινητοποιείται το ίδιο το φως, αλλά οι πληροφορίες που μεταφέρει. Στείλτε έναν ενεργειακά συντονισμένο παλμό φωτός σε ένα νέφος υπέρψυχρων ατόμων γνωστών ως «συμπύκνωση Μπόζε- Αϊνστάιν», και αυτός θα συντονιστεί με τα άτομα της συμπύκνωσης επιτρέποντας στις πληροφορίες να μεταφερθούν από το φως στα άτομα. Ενας δεύτερος παλμός λέιζερ μπορεί στη συνέχεια να εξαγάγει τις πληροφορίες από τα άτομα και να τις μεταφέρει οπουδήποτε αλλού.
Αυτό είναι καλό. Αν μπορέσουμε να τελειοποιήσουμε τις προβληματικές λεπτομέρειες της τεχνικής η ικανότητα να αποθηκεύουμε δεδομένα που μεταφέρονται με το φως επ΄ αόριστον θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην εποχή των υπερταχέων οπτικών υπολογιστών που θα καταργούν τα δύσχρηστα τσιπς από πυρίτιο.
ΑNYONS
Ωθηση για την Κβαντική Υπολογιστική
Κάποιες ανθρώπινες φυλές κωδικοποιούσαν τους αριθμούς σε κόμπους επί χιλιετίες. Η σημερινή φυλή των φυσικών ανακάλυψε προσφάτως ότι τα κβαντικά σωματίδια μπορούν και αυτά να κωδικοποιήσουν αριθμούς. Τώρα συνδέουν τις δύο ιδέες χρησιμοποιώντας τους «κόμπους» των ελικοειδών διαδρομών των σωματιδίων για να αναπαραστήσουν μπιτς πληροφοριών.
Η μελέτη των κόμπων είναι γνωστή ως Τοπολογία και η Τοπολογική Κβαντική Υπολογιστική θα μπορούσε να προκαλέσει επανάσταση στην ψηφιακή διαχείριση. Τα σωματίδια που εμπλέκονται δεν είναι τα συνηθισμένα ηλεκτρόνια ή άτομα, αλλά τα μη αβελιανά anyons, οντότητες-φαντάσματα που υπάρχουν μόνο ως προϊόντα της κίνησης άλλων πραγμάτων. Αν θέλετε να βρείτε το μάτι του κυκλώνα, πρέπει πρώτα να έχετε τον κυκλώνα· αν θέλετε να βρείτε τα anyons, πρέπει πρώτα να δημιουργήσετε και να ελέγξετε συγκεκριμένες κινήσεις ηλεκτρονίων σε σχεδόν αθέατα λεπτούς δισδιάστατους κρυστάλλους.
Αυτό εξακολουθεί να αποτελεί έναν γόρδιο δεσμό, μια ενδεχόμενη επιτυχία όμως θα μας προσφέρει επιτέλους μια υπερφορτισμένη κβαντική υπολογιστική ισχύ.
ΜΑΓΝΗΤΙΚΑ ΜΟΝΟΠΟΛΑ
Ο χαμένος δεσμός του ηλεκτρομαγνητισμού
Σπάστε μια μαγνητική ράβδο στα δύο και, σαν τη σκούπα στον «Μαθητευόμενο μάγο» του Ντίσνεϊ, θα έχετε δύο καινούργιους μαγνήτες, με δύο πόλους στον καθένα. Μπορείτε ποτέ να έχετε έναν μόνο πόλο, ένα μονόπολο;
Ναι, λένε οι φυσικοί. Οι μαγνήτες περιγράφονται από τη θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού. Το «ηλεκτρο» αφορά τα θετικά και τα αρνητικά φορτία, ο μαγνητισμός τις ελκτικές και απωστικές δυνάμεις, οπότε η συμμετρία υπαγορεύει ότι όπως υπάρχουν θετικά ή αρνητικά φορτία χωρίς το αντίθετό τους, έτσι θα πρέπει να υπάρχουν και απομονωμένοι πόλοι. Επιπλέον η καλύτερη θεωρία μας για την περιγραφή των πρώτων στιγμών του Σύμπαντος απαιτεί την ύπαρξη μονοπόλων.
Τα τελευταία 80 χρόνια χτενίζουμε λοιπόν περιβάλλοντα τόσο διαφορετικά όσο η σεληνιακή σκόνη, οι κοσμικές ακτίνες και τα υπολείμματα από τις συγκρούσεις μέσα στους επιταχυντές για να τα εντοπίσουμε. Αρχίσαμε μόλις να βλέπουμε πράγματα που ταιριάζουν στην περιγραφή μέσα σε εξαιρετικά εξειδικευμένους κρυστάλλους που είναι γνωστοί ως «παγωμένα σπιν». Το ερώτημα όμως του αν θα δούμε ποτέ ένα μονόπολο στη φύση παραμένει ανοιχτό.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Η βιοµηχανία των πολυεθνικών µωρών ,

Με ένα διεθνές δίκτυο από παρένθετες µητέρες και δότες ωαρίων και σπέρµατος, µια νέα βιοµηχανία αναπτύσσεται: παράγει παιδιά φθηνά και παρακάµπτοντας τους περιοριστικούς νόµους πολλών χωρών.
Σε ένα δωµάτιο νοσοκοµείου στην Κρήτη µε θέα τη γαλάζια θάλασσα και τα αρχαία τείχη, µια γυναίκα από τη Βουλγαρία περιµένει να γεννήσει ένα παιδί, η βιολογική µητέρα του είναι µια ανώνυµη ευρωπαία δωρήτρια ωαρίων και ο πατέρας του Ιταλός, ενώ η όλη διαδικασία έχει ενορχηστρωθεί στο Λος Αντζελες. Η Βουλγάρα δεν θα κρατήσει το παιδί. Οι γονείς – ένα ζευγάρι από την Ιταλία που έχει προβλήµατα γονιµότητας (ο πατέρας έδωσε το σπέρµα) – θα πάρουν το µωρό το καλοκαίρι, την ηµέρα που θα έρθει στον κόσµο.
Η παρένθετη µητέρα την οποία συνάντησε δηµοσιογράφος της εφηµερίδας «Wall Street Journal» είναι η Κάτια Αντόνοβα, µετανάστρια στην Ελλάδα από τη Βουλγαρία, σερβιτόρα µε σύζυγο και τρία παιδιά. Τα χρήµατα που θα κερδίσει από αυτή τη διαδικασία θα τα χρησιµοποιήσει για να στείλει τουλάχιστον ένα από τα παιδιά της στο πανεπιστήµιο. Ο άνδρας που µεσολάβησε για να συγκροτηθεί αυτή η πολυσυλλεκτική οµάδα είναι ο Ρούντι Ρούπακ, Καναδός 41 χρόνων, επικεφαλής της PlanetHospital, µιας καλιφορνέζικης εταιρείας η οποία ψάχνει σχεδόν σε όλο τον πλανήτη για να βρει τα… συστατικά που χρειάζεται για να φτιαχθούν… παιδιά.
Υιοθεσία κατά παραγγελία. Ο Ρούπακ είναι πρωτοπόρος σε έναν αµφιλεγόµενο τοµέα, που κινείται ανάµεσα στην τεχνολογία της αναπαραγωγής και στη διεθνή υιοθεσία. Οσοι θέλουν να αποκτήσουν παιδιά, αλλά δεν θέλουν να ταλαιπωρηθούν από τις µακροχρόνιες διαδικασίες, επιλέγουν να παρακάµψουν το σύστηµα «παράγοντας» µόνοι τους παιδιά.
Συχνά χρησιµοποιούν ωάρια από κάποια που ζει σε µια χώρα, σπέρµα από κάποιον σε µια άλλη χώρα και µια παρένθετη µητέρα που γεννά σε τρίτη χώρα ώστε να φτιάξουν αυτό που αποκαλείται «παγκόσµιο µωρό». Απευθύνονται στο PlanetHospital και µερικές άλλες εταιρείες. «Ασχολούµαστε µε όλα τα στάδια αυτής της διαδικασίας», λέει ο Ρούπακ. «Είµαστε σαν την ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου».
Οι πελάτες συνήθως είναι άνθρωποι που θέλουν παιδιά, αλλά δεν µπορούν να αποκτήσουν: οικογένειες µε προβλήµατα γονιµότητας, ζευγάρια οµοφυλόφιλων ανδρών. Επίσης, ίσως έχουν πρόβληµα να υιοθετήσουν λόγω ηλικίας ή άλλων ζητηµάτων, ενώ σκέπτονται και οικονοµικά. Η PlanetHospital προσφέρει τις υπηρεσίες της σε τιµές από 25.000
έως 50.000 ευρώ, ενώ αν η παρένθετη µητέρα είναι Αµερικανίδα οι τιµές υπερβαίνουν τις 152.000 ευρώ. Σε κάποιες χώρες οι παρένθετες µητέρες δεν έχουν νοµικά δικαιώµατα στο παιδί που µεγαλώνει µέσα τους και στην Ελλάδα µια παρένθετη µπορεί να διωχθεί δικαστικά αν προσπαθήσει να κρατήσει το παιδί. Αντίθετα, στις ΗΠΑ υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες παρένθετες µητέρες έχουν προσπαθήσει να διεκδικήσουν νοµικά το παιδί που γέννησαν.
Ολη αυτή η διαδικασία προκαλεί διλήµµατα. Οι κλινικές γονιµότητας δηµιουργούν περισσότερα έµβρυα από όσα χρειάζεται ένα ζευγάρι, γεγονός που έχει ως αποτέλεσµα να εκδίδονται αποφάσεις σχετικά µε αµβλώσεις. Παιδιά που γεννιούνται µε αυτό τον τρόπο, κάποιες φορές, δεν µπορούν να βγάλουν διαβατήριο. Ο Ρούπακ µαθαίνει να «πλέει» σε αυτό τον αχαρτογράφητο τοµέα – τα παιδιά χωρίς κράτος, τις εθνικές περιπλοκές. Η επέκτασή του στην Ελλάδα που είναι µέλος της Ε.Ε., έχει σκοπό να περιορίσει τα πιθανά προβλήµατα για ευρωπαίους µελλοντικούς γονείς.
Βέβαια, και κάποιοι από τους πελάτες του Ρούπακ έχουν αντιµετωπίσει το δίληµµα της έκτρωσης, λέει ο Ρούπακ. «Μερικές φορές, βρίσκουν τα χρήµατα για περισσότερα παιδιά από όσα υπολόγιζαν», λέει. Αν όµως εµµείνουν στην αρχική απόφασή τους, «δεν τους κρίνουµε».
«Πακέτο Ινδίας». Το πιο οικονοµικό πρόγραµµα του PlanetHospital,το «πακέτο της Ινδίας», περιλαµβάνει µια δωρήτρια ωαρίων, τέσσερις µετεµφυτεύσεις εµβρύων σε τέσσερις παρένθετες µητέρες, διαµονή και διατροφή των γυναικών αυτών, καθώς και αυτοκίνητο µε οδηγό για τους µελλοντικούς γονείς όταν ταξιδέψουν στην Ινδίαγια να παραλάβουν το µωρό. Πιο ακριβά πακέτα παρέχουν και άλλες υπηρεσίες όπως τα ωάρια της ίδιας δότριας να γονιµοποιούνται από διαφορετικό σπέρµα, ώστε να παιδιά των γκέι ζευγαριών να έχουν την ίδια βιολογική µητέρα. Στον Παναµά, τα δίδυµα κοστίζουν άλλα 5.000 δολάρια, ενώ αν κάποιος δώσει επιπλέον 6.500 δολάρια µπορεί να επιλέξει το φύλο του παιδιού του.
459 τοκετοί. Οι νόµοι διαφέρουν από χώρα σε χώρα και αυτό βοηθά τις µπίζνες του Ρούντι Ρούπακ, ο οποίος από το 2007 έως σήµερα έχει «ενορχηστρώσει» 459 τοκετούς. Πέρυσι 280 πελάτες ζήτησαν τις υπηρεσίες της επιχείρησής του και φέτος γεννήθηκαν 210 παιδιά. Αυτή τη στιγµή 75 παρένθετες µητέρες της εταιρείας του είναι έγκυοι.
Απαγορεύονται τα οικονοµικά ανταλλάγµατα
Μάρθά Κάϊτάνίδη
Η δικαστική άδεια είναι προαπαιτούµενο στην Ελλάδα, ώστε να πραγµατοποιηθεί η µεταφορά στο σώµα άλλης γυναίκας γονιµοποιηµένων ωαρίων, ξένων προς την ίδια. Ετσι «κλειδώνει» νοµοθετικά η έγγραφη και χωρίς αντάλλαγµα συµφωνία µεταξύ των προσώπων που επιδιώκουν να αποκτήσουν παιδί και της γυναίκας που θα κυοφορήσει.
Ειδικότερα, η δικαστική άδεια παρέχεται ύστερα από αίτηµα της γυναίκας που επιθυµεί να αποκτήσει µωρό, εφόσον αποδειχθεί ότι η ίδια είναι αδύνατον για ιατρικούς λόγους να τεκνοποιήσει και ότι η γυναίκα που δέχεται να κυοφορήσει είναι κατάλληλη.
Στο πλαίσιο αυτό και πριν από τη µεταφορά γονιµοποιηµένων ωαρίων, οι γυναίκες που έχουν δεχτεί να κυοφορήσουν υποβάλλονται σε εξετάσεις για να διαπιστωθεί ότι έχουν καθαρό ιατρικό µητρώο – κυρίως από τους ιούς της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV1, HIV2), ηπατίτιδας Β και C και σύφιλης –, ενώ απαραίτητη προϋπόθεση είναι και η ενδελεχής ψυχολογική αξιολόγηση.
Σηµειώνεται πως ο ελληνικός νόµος είναι σαφής σε ό,τι αφορά τη συµφωνία για την κυοφορία από τρίτη γυναίκα, µε σκοπό να αποτραπούν προσπάθειες εµπορίας. Πιο συγκεκριµένα, δεν επιτρέπεται οποιοδήποτε αντάλλαγµα, εκτός της καταβολής δαπανών που απαιτούνται για την επίτευξη της εγκυµοσύνης, την κυοφορία, τον τοκετό και τη λοχεία αλλά και κάθε ζηµία λόγω αποχής από την εργασία.
Μάλιστα, προβλέπεται ποινή φυλάκισης δύο ετών και χρηµατική ποινή τουλάχιστον 1.500 ευρώ στην περίπτωση που διαπιστωθεί οικονοµική εκµετάλλευση.
Επιπλέον και µε την ίδια ποινή τιµωρείται όποιος δηµόσια ή µε την κυκλοφορία εγγράφων, εικόνων και παραστάσεων διαφηµίζει την απόκτηση παιδιού µέσω τρίτης γυναίκας και παρέχει κατ’ επάγγελµα µεσιτικές υπηρεσίες µε οποιοδήποτε αντάλλαγµα.
Τρίδυµα µε έντεκα χρόνια διαφορά!
Δεν είναι περίεργη η απόλυτη οµοιότητα της Ράιλι Σέπερντ µε τις 11χρονες δίδυµες αδελφές της όταν ήταν και εκείνες µωρά. Διότι µπορεί να γεννήθηκαν σε διαφορετικούς αιώνες, όµως η µητέρα τους συνέλαβε την ίδια ηµέρα. Ενώ τα έµβρυα των διδύµων Μέγκαν και Μπέθανι τοποθετήθηκαν στη µήτρα της µητέρας τους το 1998, της Ράιλι «πάγωσε» περισσότερο από 11 χρόνια.
Οι ειδικοί δεν γνωρίζουν άλλη περίπτωση όπου τρεις αδελφές από την ίδια θεραπεία γονιµότητας να έχουν γεννηθεί µε τέτοια διαφορά ηλικίας. Οταν γεννήθηκε η Ράιλι, έµοιαζε ολόιδια µε τα κορίτσια που είχαν γεννηθεί πριν από 11 χρόνια», λέει η µητέρα τους Λίζα, 37 ετών, στην εφηµερίδα «Daily Mail».
Η Λίζα Σέπερντ και ο 45χρονος σύζυγός της Αντριαν παντρεύτηκαν το 1994 και ήθελαν να δηµιουργήσουν γρήγορα οικογένεια, όµως γρήγορα έµαθαν ότι εκείνη είχε ενδοµητρίωση και πολυκυστικές ωοθήκες – κατάλαβαν έτσι ότι είχαν ελάχιστες πιθανότητες να µείνει έγκυος. «Πήρα πολλά φάρµακα για να µπορέσω να συλλάβω, αλλά χωρίς αποτέλεσµα», εξηγεί. «Καταρρακώθηκα».
Τον Σεπτέµβριο του 1998 οι γιατροί σε κλινική γονιµότητας συνέλεξαν 24 ωάρια, 14 εκ των οποίων γονιµοποιήθηκαν µε σπέρµα του Σέπερντ.
∆ύο εβδοµάδες αργότερα η Λίζα διαπίστωνε ότι είχε µείνει έγκυος και περίµενε δίδυµα. Τα κορίτσια γεννήθηκαν υγιή οκτώ µήνες αργότερα µε καισαρική.
Οταν έκλεισαν τα 9, οι γονείς τους άρχισαν να σκέφτονται ότι θέλουν και άλλο µωρό. Τον ∆εκέµβριο του 2009 το ζεύγος Σέπερντ επέστρεψε στην κλινική γονιµότητας για να χρησιµοποιήσει τα έµβρυα που είχαν αποθηκευθεί δέκα χρόνια νωρίτερα. «Φαινόταν περίεργο», λέει η Λίζα, «διότι, εάν τα καταφέρναµε, το µωρό θα ήταν στην ουσία τρίδυµο µε τα κορίτσια, καθώς είχαν όλα συλληφθεί την ίδια στιγµή.
Αποφασίσαµε να δοκιµάσουµε µόνο µία φορά µε ένα έµβρυο και, εάν δεν πετύχαινε, δεν θα συνεχίζαµε». Η Ράιλι γεννήθηκε τον περασµένο µήνα και είχε βάρος 3,5 κιλά.
Η Λίζα Σέπερντ προσθέτει:
«Τα κορίτσια έχουν ενθουσιαστεί µε τη νέα τους αδελφή – γνωρίζουν ότι είχε συλληφθεί και αυτή πριν από 11 χρόνια και όλο αυτόν τον καιρό βρισκόταν στην “κατάψυξη”. Είναι ένα πολύ χαρούµενο µωρό µε µεγάλη όρεξη – λες και θέλει να κερδίσει τον χαµένο χρόνο».
«Τα κορίτσια έχουν ενθουσιαστεί µε τη νέα τους αδελφή», λέει η µητέρα των τριδύµων Λίζα Σέπερντ
Αναδημοσιευση Απο Νεα

Το διαζύγιο του χωροχρόνου ,

ΥΠΕΡΣΥΜΜΕΤΡΙΑ
Το παράθυρο για μια καινούργια πραγματικότητα
Το καθιερωμένο μοντέλο της φυσικής σωματιδίων είναι ταυτοχρόνως εκπληκτικά επιτυχημένο και εμφανώς ημιτελές. Οταν σκεφτόμαστε τι θα μπορούσε να επεκτείνει και να εμβαθύνει την κατανόησή μας γύρω από τα πιο βασικά έργα της φύσης συχνά η απάντηση κρύβεται σε μια λέξη: υπερσυμμετρία.
Η υπερσυμμετρία είναι σαν ένα θαυματουργό φάρμακο. Βοηθάει να ενωθούν οι διάφορες θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις της φύσης. Παίζει κεντρικό ρόλο στις κβαντικές θεωρίες της βαρύτητας που βασίζονται στη θεωρία των χορδών. Θα μπορούσε ακόμη και να εξηγήσει από τι είναι φτιαγμένη η σκοτεινή ύλη που γεμίζει το Σύμπαν. Στην καρδιά της βρίσκεται μια απλή ιδέα: ότι όλα τα γνωστά σωματίδια έχουν ένα βαρύτερο «υπερσωματίδιο» εταίρο με διαφορετικό κβαντομηχανικό σπιν. Σωματίδια και υπερσωματίδια συνδέονται μαθηματικά από έναν «υπερχώρο», οι διαστάσεις του οποίου- και εδώ είναι που τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν- ισούνται με τις τετραγωνικές ρίζες των διαστάσεων του κανονικού χώρου μας.
Η φυσική, η τεχνολογία, ακόμη και η φιλοσοφία, άλλαξαν εκ βάθρων όταν η Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν μας έμαθε να βλέπουμε τον χρόνο σαν μια τέταρτη διάσταση. Μπορεί η ιδέα ότι οι οικείες διαστάσεις του χωροχρόνου έχουν τετραγωνικές ρίζες να αποδειχθεί εξίσου επαναστατική; Ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων του CΕRΝ που αναζητεί τα ίχνη της υπερσυμμετρίας θα μας βοηθήσει να το μάθουμε.
JOHN ELLIS Ο κ. Τζον Ελις είναι θεωρητικός φυσικός στο CΕRΝ και στο Κing΄s College του Λονδίνου. H ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ADS/CFT
Υπεραγωγοί από μαύρες τρύπες
Από όλα τα πράγματα στη φυσική οι μαύρες τρύπες έχουν ίσως την περισσότερη γοητεία. Παράξενα ακραίες, αφθονούν στο Σύμπαν. Στην ουσία, μάλλον μια από αυτές βρίσκεται σε κάποιο κοντινό σας εργαστήριο- αν και θα χρειαστείτε μια από τις πιο αλλόκοτες θεωρίες της πρόσφατης φυσικής για να την προσέξετε. Αυτή έχει την πομπώδη ονομασία «anti-de-Sitter/conformal field theory correspondence»- «αντι-ντε-Σίτερ/σύμμορφη αντιστοιχία θεωρίας πεδίου» ή για συντομία ΑdS/CFΤ. Εχει εξαχθεί από τη θεωρία των χορδών και υποστηρίζει ότι τα βαρυτικά αντικείμενα όπως οι μαύρες τρύπες κωδικοποιούνται με ένα πολύ συγκεκριμένο, αν και έμμεσο, τρόπο στις ιδιότητες της εξωτικής κβαντικής ύλης που ανιχνεύεται σε πολλά εργαστήρια φυσικής σε όλον τον κόσμο.
Γιατί αυτό έχει σημασία; Επειδή αν και η κβαντική ύλη αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα μυστήριο ακόμη και για τους μυημένους, αυτή τη στιγμή διαθέτουμε ένα αρκετά εκτεταμένο κουτί με εργαλεία για να προσεγγίσουμε τις μαύρες τρύπες και τα άλλα σχετικά. Με την ΑdS/CFΤ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ένα μυστήριο για να εξηγήσουμε το άλλο. Αυτό ίσως μας επιτρέψει, για παράδειγμα, να λύσουμε τον 24χρονο γρίφο των υπεραγωγών υψηλής θερμοκρασίας, υλικών που οι κβαντικές λειτουργίες τους τους επιτρέπουν να μεταφέρουν ηλεκτρισμό χωρίς αντίσταση σε θερμοκρασίες πολύ πιο πάνω από το απόλυτο μηδέν. Αν μέσω αυτού μπορέσουμε να υλοποιήσουμε το όνειρο της υπεραγωγιμότητας σε θερμοκρασία δωματίου θα μπορούσαμε να ξαναγράψουμε τους όρους της συζήτησης για την ενέργεια.
Τα πιο μεγαλειώδη όνειρα των φυσικών έχουν να κάνουν με αυτό που η αντιστοιχία ΑdS/CFΤ μπορεί να προσφέρει σε μια άλλη κατεύθυνση: θα μπορούσαν να γίνουν πειράματα κβαντικής ύλης για μια καλύτερη κατανόηση της βαρύτητας, οδηγώντας ίσως σε μια θεωρία κβαντικής βαρύτητας η οποία θα ενώνει όλη τη φυσική; Η υπόσχεση αυτή συναρπάζει τόσο εμένα όσο και πολλούς άλλους.
JAN ZAANEN Ο κ. Γιαν Ζάανεν είναι καθηγητής της Θεωρητικής Φυσικής της Συμπυκνωμένης Υλης στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν της Ολλανδίας. KΒΑΝΤΙΚΟΣ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟΣ
Ο ικανότερος δυνατός κόσμος
Εχει μπερδέψει τα καλύτερα μυαλά μετά την έλευση της κβαντικής θεωρίας. Τα κβαντικά πράγματα μπορούν να υπάρχουν σε πολλά μέρη ταυτοχρόνως ή να περιστρέφονται ανάλογα ή αντίστροφα από τη φορά του ρολογιού ταυτοχρόνως. Οταν όμως κάνουμε μια μέτρηση πάντα παίρνουμε μία μόνο απάντηση. Γιατί;
Ισως εξαιτίας ενός δαρβινικού τύπου αγώνα για την επιβίωση οι κβαντικές καταστάσεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να αποσπάσουν την προσοχή μας και εμείς βλέπουμε μόνο την «ικανότερη» κατάσταση που επηρεάζει περισσότερο το περιβάλλον της.
Πειράματα που έγιναν εφέτος με τη διερεύνηση μικρών συγκεντρώσεων ηλεκτρονίων που βρίσκονται στις κβαντικές κουκκίδες φαίνεται να επιβεβαιώνουν κάποιες προβλέψεις αυτού του «κβαντικού Δαρβινισμού». Αν η ιδέα αποδειχθεί σωστή θα επιβεβαιώσει τις υποψίες μας ότι τα πειράματα μπορούν να ανιχνεύσουν μόνο την επίδραση ενός κβαντικού συστήματος στο περιβάλλον του, αλλά ποτέ το ίδιο το σύστημα.
ΘΕΩΡΙΑ ΤΥΧΑΙΩΝ ΠΙΝΑΚΩΝ
Δεν είναι όλα τα τυχαία ίδια
Το τυχαίο συχνά δεν φαίνεται τυχαίο. Στην κλήρωση ενός λαχείου, όπως ας πούμε σε αυτή του Εθνικού Λαχείου της Βρετανίας, στην οποία από 49 μπάλες βγαίνουν έξι, οι αριθμοί συσσωρεύονται: οι μισές δυνατές κληρώσεις περιλαμβάνουν δύο διαδοχικούς αριθμούς.
Αυτό είναι το παραδοσιακό τυχαίο. Μια καινούργια όμως μη σωρευτική μορφή τυχαίου φαίνεται τώρα να εμφανίζεται σε δεδομένα παντού στα μαθηματικά και στην επιστήμη, με την υπογραφή μιας μαθηματικής παραδοξότητας που ονομάζεται θεωρία τυχαίων πινάκων.
Ενας πίνακας είναι μια ορθογώνια διάταξη αριθμών που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να κωδικοποιήσει χωρικές μεταβολές. Η διάταση ή η συρρίκνωση που προκαλείται από έναν πίνακα σε βασικές κατευθύνσεις του χώρου δίδεται από την «ιδιοαξία» του πίνακα. Οι τυχαίοι πίνακες είναι πίνακες συμπληρωμένοι με αριθμούς που έχουν επιλεγεί τυχαία και τα πρότυπα των ιδιοτιμών τους- που είναι κατανεμημένα τυχαία, αλλά χωρίς συσσώρευση- είναι αυτά που βλέπουμε παντού σήμερα.
Ξεπροβάλλουν στην κατανομή των επιπέδων της ενέργειας στους πυρήνες βαρέων στοιχείων όπως το ουράνιο, στην κατανομή των μηδενικών τιμών της Συνάρτησης Ζήτα του Ρίμαν, η οποία καθορίζει πώς κατανέμονται οι πρώτοι αριθμοί, ακόμη και στους χρόνους άφιξης των λεωφορείων σε μια πόλη στο Μεξικό όπου οι οδηγοί προσδιορίζουν οι ίδιοι τα δρομολόγιά τους. Το να διερευνήσουμε το γιατί θα αποτελέσει μια γόνιμη νέα κατεύθυνση για τα μαθηματικά.
ΜARCUS DU SAUTOY Ο κ. Μάρκους ντι Σότοϊ είναι καθηγητής των Μαθηματικών και της Κατανόησης της Επιστήμης από το κοινό στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. H ΒΑΡΥΤΗΤΑ XΟΡΑΒΑ
Το τέλος του χωροχρόνου
Από τότε που ο Αϊνστάιν δημοσίευσε τη γενική θεωρία του της σχετικότητας, το 1915, ο χώρος και ο χρόνος έγιναν ένα: ο χωροχρόνος. Σχεδόν έναν αιώνα μετά ίσως οδεύουν προς το διαζύγιο.
Η γενική σχετικότητα προσφέρει μια εξήγηση για τη δύναμη που αποκαλούμε βαρύτητα. Αυτή η θεωρία όμως δεν είναι κβαντική, όπως οι θεωρίες που περιγράφουν τις άλλες τρεις δυνάμεις της φύσης. Πέρυσι ωστόσο ο τσέχος φυσικός Πετρ Χοράβα διατύπωσε το συμπέρασμα ότι επιτρέποντας στον χώρο και στον χρόνο να αλλάξουν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον η βαρύτητα γίνεται επιρρεπής στις προτάσεις της κβαντικής θεωρίας.
Ενας γάμος των δύο θα μπορούσε να αποτελέσει το μεγαλύτερο επίτευγμα της φυσικής- μια «θεωρία των πάντων» που θα απαντά σε όλα τα ερωτήματα όπως το τι συνέβη στη Μεγάλη Εκρηξη, όταν μικροσκοπικοί όγκοι συνάντησαν έντονη βαρύτητα. Πιο σύνθετες προτάσεις, όπως η θεωρία των χορδών, προσπαθούν ήδη να επιτύχουν το ίδιο, και είναι εξίσου μη επαληθευμένες με πειράματα. Μόνον ο χρόνος θα μας πει ποια προσέγγιση είναι η σωστή.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

post-it Η πανουργία της επινόησης ,

Η απώλεια της ελπίδας βλάπτει σοβαρά την υγεία. Εν μέσω σκότους μια παγίδα παραμονεύει να εντείνει το Κακό: η αυτοεκπληρούμενη προφητεία.Πιστεύοντας ότι επίκειται έτσι κι αλλιώς το Κακό,συμπεριφέρεσαι με τέτοιον τρόπο ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες να συμβεί και πριν την ώρα του εσύ να το έχεις υποδεχτεί.Σαν τη χήρα που πριν καλά καλά αποδημήσει ο μακαρίτης έχει ήδη ντυθεί στα μαύρα. Αν ορίσεις κάτι σαν πραγματικό,γίνεται πραγματικό στις συνέπειές του.Είμαστε καταδικασμένοι να επινοήσουμε την ελπίδα.
Το επινοείν είναι το δικαίωμά μας.Κανένα ΔΝΤ δεν μπορεί να το αφαιρέσει. Το επινοείν είναι πανούργο, ατιθάσευτο και δικό μας.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Ετικετοσύννεφο