Just another WordPress.com site

Archive for Φεβρουαρίου, 2011

>Ερώτηση Φώτη Κουβέλη στον υπουργό Μεταφορών για τον ΒΟΑΚ ,

>

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υποδομών της Κρήτης είναι η έλλειψη ενός σύγχρονου βασικού οδικού άξονα που να συνδέει το νησί από τη μια άκρη του στην άλλη. Η έλλειψη ενός ασφαλούς και γρήγορου αυτοκινητόδρομου, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην οικονομική, εμπορική και τουριστική ανάπτυξη του νησιού, ενώ οι υπάρχοντες οδικοί άξονες, οι οποίοι κρίνονται ακατάλληλοι, επικίνδυνοι και ανεπαρκείς, ευθύνονται για πάμπολλα τροχαία δυστυχήματα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο βόρειος οδικός άξονας Κρήτης εντάσσεται στα πιο επικίνδυνα οδικά δίκτυα της Ευρώπης, όπως επισημαίνουν τα Τεχνικά Επιμελητήρια του νησιού.
Μολονότι η αναγκαιότητα της κατασκευής ενός σύγχρονου οδικού άξονα στην Κρήτη εδώ και χρόνια εκφράζεται με κάθε τρόπο από φορείς, αρχές και πολίτες, ελάχιστα έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση.
Εδώ και ένα χρόνο η ηγεσία του υπουργείου Υποδομών έχει εξαγγείλει την υλοποίηση ενός χρηματοδοτικού σχέδιου, «με δημόσιους πόρους, εθνικούς και κοινοτικούς, που ξεπερνούν κατά πολύ τις ενδεικτικές δεσμεύσεις στο ΕΣΠΑ της προηγούμενης Κυβέρνησης» και τη δημιουργία ενός «νέου θεσμικού πλαισίου, ευέλικτου και αποτελεσματικού και με εξασφαλισμένη την χρηματοδότηση για να ξεκινήσει άμεσα, τόσο η ολοκληρωμένη μελέτη του οδικού δικτύου της Κρήτης (συμπεριλαμβανομένων του βόρειου οδικού Άξονα και του νότιου οδικού Άξονα, αλλά και των εσωτερικών συνδέσεων), όπως επίσης και η γρήγορη έναρξη της κατασκευής σημαντικών τμημάτων, σε όλους τους νομούς της Κρήτης».
Σε πρόσφατη συνάντηση του αρμόδιου υπουργού με τους εκπροσώπους της περιφέρειας Κρήτης και τους κυβερνητικούς βουλευτές δεν προέκυψε, όπως αναφέρουν σχετικά δημοσιεύματα, κάτι καινούργιο, αλλά επαναλήφθηκαν οι εξαγγελίες του 2010, δηλαδή η ίδρυση μονομετοχικής Ανώνυμης Εταιρείας του Δημοσίου, ανάλογης με την Εγνατία, η οποία θα αναλάβει την υλοποίηση των έργων υποδομής του νησιού με προτεραιότητα τον οδικό άξονα.
Ο Φώτης Κουβέλης θέτει τις εξής ερωτήσεις στον υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Δημήτρη Ρέππα:
Ποια άμεσα μέτρα θα λάβει για την αναβάθμιση του υπάρχοντος οδικού δικτύου της Κρήτης, και ιδιαίτερα του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης και των κάθετων οδικών αξόνων; Ποιοι οι λόγοι της μεγάλης καθυστέρησης που διαπιστώνεται στη υλοποίηση των εξαγγελιών;
Έχουν εκπονηθεί μελέτες για τα έργα που πρόκειται να υλοποιηθούν; Με ποιο χρονοδιάγραμμα; Ποιο το ύψος της χρηματοδότησής τους;
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνος
Advertisements

>ΗΠΑ:Τα κοιτάσματα του πετρελαίου στην Ελληνική «ΑΟΖ» είναι ίσα με το 75% της Σ.Αραβίας. ,

>

Αυτή την στιγμή στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει διαμορφωθεί μία συμμαχία που ένα μόλις χρόνο πριν, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο πολιτικού θρίλερ και μάλιστα ευφάνταστου σεναριογράφου και όχι πραγματικότητα. Αλλά ο εντοπισμός των μεγαλύτερων ενεργειακών αποθεμάτων που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή αυτή το έκανε πραγματικότητα: Ένας πολύ ισχυρός πολιτικο-στρατιωτικός άξονας Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου με τις ευλογίες και την «ομπρέλα» ασφαλείας των ΗΠΑ. Τι συνέβη (πέρα από το γεγονός ότι η Τουρκία πλέον δείχνει να τραβάει τον «δικό της δρόμο», απέναντι από τις ΗΠΑ για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα); Τα αποτελέσματα δύο επίσημων μελετών του USGS που στηρίζονται σε μελέτη στοιχείων από 1000 γεωτρήσεις που έχουν διενεργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης και από σεισμικές καταγραφές σε έκταση 30 χιλιάδων χιλιομέτρων είναι συγκλονιστικά σε ότι αφορά τα ενεργειακά αποθέματα. Και δεν μιλάμε μόνο για φυσικό αέριο. Μιλάμε για πετρέλαιο, όπου πραγματικά οι αριθμοί που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δίνουν στην δημοσιότητα, «ζαλίζουν»:
Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι στις συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν στοιχεία και ενδείξεις για την ύπαρξη από 54 έως 170 δισ. βαρελιών! Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης αρκεί να αναφερθεί ότι αυτή τη στιγμή τα εναπομείναντα απολήψιμα αποθέματα της Σαουδικής Αραβίας υπολογίζονται σε 250 δισ. βαρέλια, ενώ η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο η Βενεζουέλα μετράει 275 δισ. βαρέλια! Δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι στιγμής (προσέξτε το «μεχρι στιγμής») έχουν εντοπιστεί σε πετρέλαιο το 75% των κοιτασμάτων της Σαουδικής Αραβίας!
Οι δύο μελέτες του USGS αφορούν στις λεκάνες του Λεβαντινίου στην περιοχή στα ανοιχτά του Ισραήλ , ανατολικά και νοτίως της Κύπρου και του ευρέως Δέλτα του Νείλου που εκτείνεται από την Αίγυπτο μέχρι την Κρήτη και νοτιοδυτικά της Κύπρου. Για όσους απορούν γιατί οι ΗΠΑ έστειλαν ολόκληρο στόλο στα ανοιχτά του Σουέζ μέχρι να υπάρξει «soft landing» του Χ.Μουμπάρακ και του καθεστώτος του.
Με τη μέθοδο των Αμερικανών υπάρχουν τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις σε ότι αφορά τα ενεργειακά αποθέματα: Το ελάχιστο, το μέσο και το μέγιστο πιθανό απόθεμα, με συγκεκριμένες πιθανότητες επαλήθευσης.
Για την Ανατολική Μεσόγειο λοιπόν οι δύο μελέτες του USCG λένε ότι:
• Το ελάχιστο απόθεμα, με υψηλότατη πιθανότητα επαλήθευσης της τάξης του 95% υπολογίζεται στα 34 δισ. βαρέλια, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν ακόμη 20 δισ. βαρέλια που έχουν ήδη ανακαλυφθεί. Το «συντηρητικό» σενάριο λοιπόν θεωρεί ότι στις συγκεκριμένες λεκάνες βρίσκονται 54 δισ. βαρέλια
• Το μέσο απόθεμα, με πιθανότητα επαλήθευσης της τάξης του 50% υπολογίζεται στα 70 δισ. βαρέλια, συν τα 20 δισ. που έχουν ήδη εντοπιστεί, 90 δισ. βαρέλια συνολικά.
• Τέλος το μέγιστο απόθεμα, με πιθανότητα επαλήθευσης της τάξης του 5% υπολογίζεται στα 150 δισ. βαρέλια, που μαζί με τα ήδη εντοπισμένα 20 δισ. φτάνει τα 170 δισ. βαρέλια.
Οι μελέτες του USGS έχουν λάβει υπόψη σεισμικές καταγραφές που έχουν γίνει σε μήκος 1500 χιλιομέτρων στη λεγόμενη λεκάνη του Ηροδότου, δηλαδή στη λεκάνη νοτίως και νοτιοανατολικά της Κρήτης, σαφώς εντός της δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ ή στα σύνορα με την κυπριακή και την αιγυπτιακή.
Σε όλα αυτά προσθέστε και τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου (50-80 δισ. δολάρια υπολογίζουν οι Κύπριοι τα έσοδα από τα μέχρι στιγμής εντοπισθέντα κοιτάσματα φυσικού αερίου) και θα γίνει άμεσα αντιληπτό γιατί οι ΗΠΑ έχουν δώσει την ευλογία τους στον άξονα Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου και βέβαια και την εταιρεία που κάνει τις γεωτρήσεις και θα πάρει την μερδία του λέοντος…
Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η μοίρα της Ελλάδας μέσα στην επόμενη πενταετία μπορεί να αλλάξει. Ισχυρή και έξυπνη ηγεσία χρειάζεται και σωστά προετοιμασμένες Ένοπλες Δυνάμεις για να μπορέσουν όχι να πολεμήσουν, αλλά να αποτρέψουν αυτούς που έχουν διάθεση να απαγορεύσουν στην χώρα να εκμεταλλευθεί τον πλούτο της…
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνος

Η θερινή σύναξη των… εξηντάρηδων χίπηδων ,

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ – Ηρθε στην Κρήτη και στα Μάταλα την πρώτη φορά ως ΑΛΛΟΙ χρησιμοποιούν το Ιnternet για να βρουν τους παλαιούς τους συμμαθητές. Αλλοι για να ψωνίσουν. Αλλοι απλώς για διασκέδαση ή για να ενημερωθούν. Ο 69χρονος γερμανόςσυνταξιούχος δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Αρν Στρομάγερ το χρησιμοποίησε για να καλέσει… προσκλητήριο χίπηδων στην Κρήτη. « Ο ίδιος δεν ήμουν χίπης. Επισκέφτηκα τα Μάταλα ως φοιτητής το 1967 και μαγεύτηκα από την ομορφιά του τοπίου και τη ζωή εκεί. Η επόμενη φορά που ήρθα ήταν το 1975, μετά την πτώση της χούντας. Ηδη από τότε το σκηνικό είχε αρχίσει να αλλάζει, τα σημάδια του τουρισμού είχαν κάνει την εμφάνισή τους» λέει στο «Βήμα» ο κ.
Στρομάγερ, ο οποίος έχει προγραμματίσει για τον Ιούνιο μια πρωτότυπη παρουσίαση βιβλίου στις περίφημες σπηλιές όπου κάποτε τα «παιδιά των λουλουδιών» είχαν τις… σουίτες τους. « Η ιδέα ξεκίνησε πριν από περίπου έναν χρόνο. Εχω γράψει ήδη βιβλία για τα Μάταλα και ήθελα να κάνω κάποια στιγμή και ένα φωτογραφικό άλμπουμ με φωτογραφίες από τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70. Παλαιότερα αυτό θα ήταν δύσκολο. Μέσω όμως του Ιnternet και της ιστοσελίδας http://www.arnstrohmeyer.de/ ήταν εύκολο να συγκεντρωθούν οι φωτογραφίες και οι μαρτυρίες των ανθρώπων από όλες τις γωνιές της Γης ».
Α νάμεσα στους ανθρώπους οι οποίοι θα βρεθούν στις 11 και 12 Ιουνίου στα Μάταλα για την παρουσίαση του δίγλωσσου λευκώματος με τίτλο «Μythos Μatala/ Τhe Μyth of Μatala», είναι και ένας ελληνομαθής γερμανός πρώην χίπης. Ο 70χρονος σήμερα κ. Ελμαρ Βίντερς-Ολε πριν συνταξιοδοτηθεί ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ, στο οποίο ως γνώστης της Ελληνικής έκανε μάθημα σε μέλλοντες δασκάλους οι οποίοι θα δίδασκαν μαθητές προερχόμενους από τις μεταναστευτικές κοινότητες. Ως φοιτητής είχε παρακολουθήσει μαθήματα Αρχαίων Ελληνικών στην πατρίδα του και ήρθε στη χώρα μας για να μάθει και τη νεότερη εκδοχή της Ελληνικής. « Καθόμουν με τις ώρες μαζί με τους ντόπιους. Ενώ μιλούσαμε, σημείωνα λέξεις και φράσεις στο τετράδιο.Σε εκείνους φαινόταν φοβερά παράξενο το ότι ένας Γερμανός θέλει να μάθει τη γλώσσα τους.Διέσχισα σχεδόν όλη την Κρήτη με τα πόδια και έφτασα στα Μάταλα.Ηταν το 1964. Εκείνη την εποχή το μέρος δεν ήταν ακόμα τόσο γνωστό, στις σπηλιές δεν πρέπει να ήταν πάνω από 20 άτομα».
Σεξ, ναρκωτικά και μύθοι
[Η αφίσα-πρόσκληση των πρώην χίπηδων για την καλοκαιρινή τους σύναξη ]
Η αφίσα-πρόσκληση των πρώην χίπηδων για την καλοκαιρινή τους σύναξη
Μέσα στη μυθολογία των σπηλιών και του χίπικου τρόπου ζωής είναι φυσικά και η χρήση ναρκωτικών ουσιών. « Μέχρι το 1967 που επισκεπτόμουν κάθε χρόνο τα Μάταλαδεν υπήρχαν καθόλου “σκληρά” ναρκωτικά, μόνο ινδική κάνναβη και αυτή όχι ιδιαιτέρως εκτεταμένα.Πιθανότατα τα επόμενα χρόνια να συνέβη αυτό.Για μένα ούτως ή άλλως η ρετσίνα ήταν το καλύτερο ναρκωτικό ».
Οσον αφορά το άλλο κλισέ του χίπικου τρόπου ζωής, τον ελεύθερο έρωτα, και εδώ, σύμφωνα με τους συνομιλητές μας, αποδεικνύεται… άνθρακες ο θησαυρός. « Προφανώς όπου υπάρχουν νέοιάνθρωποι θα δημιουργηθούν σχέσεις. Μιλάμε όμως για σχέσεις,έστω και εφήμερες,όχι για ομαδικό σεξ και όργια» λέει η κυρία Σίρλεϊ Ριντ-Γιαν, Βρετανίδα εγκατεστημένη εδώ και δεκαετίες στην Αμερική, η οποία επισκέφτηκε την Ελλάδα και τα Μάταλα το 1967, λίγο πριν από το πραξικόπημα. « Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού γνώρισα τον μετέπειτα σύζυγό μου,ο οποίος ήταν αξιωματικός του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού στη βάση της ΝέαςΜάκρης. Προειδοποίησε εμένα και την αδελφή μου ότι η κατάσταση είναι ρευστή και μας έδωσε την κάρτα του ώστε να επικοινωνήσουμε μαζί του σε περίπτωση ανάγκης » λέει η κυρία Ριντ, η οποία επιβεβαιώνει την άποψη ότι οι περισσότεροι από τους… ανθρώπους των σπηλαίων στα Μάταλα ήταν ανώτερου κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου. « Ανάμεσά μας ήταν άνθρωποι που αργότερα έκαναν καριέρα στα πανεπιστήμια και στις τέχνες. Ακόμα και γόνοι πάμπλουτων οικογενειών,όπως ο γιος του ιδιοκτήτη της Ηush Ρuppies » (σ.σ.: μεγάλη αμερικανική εταιρεία υποδημάτων).
Με Μότσαρτ στις σπηλιές
ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ… ΧΩΡΑΝΕ – Μια παρέα Αγγλων στα Μάταλα τη χρυσή εποχή τους. Στη φωτογραφία αποτυπώνονται όλες οι στυλιστικές (ενδυματολογικές και κομμωτικές) τάσεις της εποχής ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: JΟΝΑΤΗΑΝ ΤΟLΙΤΤ
Στις σπηλιές των Ματάλων κατοικοέδρευαν για μήνες Αμερικανοί, Γερμανοί, Αγγλοι, Γάλλοι, Ολλανδοί, Αυστραλοί κ.ο.κ. Οι Ελληνες απουσίαζαν, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. Η ποιήτρια κυρία Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου βρέθηκε στα Μάταλα την άνοιξη του 1967, σε ηλικία περίπου 20 ετών. «Σταμάτησα τις θεατρικές μου σπουδές και αποφάσισα να ταξιδέψω μόνη μου.Ξεκίνησα από την Κρήτη και έτσι βρέθηκα στα Μάταλα, αφού είχα γυρίσει πρώτα όλο το νησί ». Ο κ. Βίντερς-Ολε θυμάται την παρουσία της εκεί όχι τόσο γιατί ήταν η μοναδική Ελληνίδα όσο για τον… εξοπλισμό που την συνόδευε. « Είχε μαζί της ένα πικάπ στο οποίο κάθε μεσημέρι έπαιζε η 9η Συμφωνία του Μπετόβεν », θυμάται γελώντας. Η ίδια η κυρία Κουτσογιαννοπούλου… αποκρούει τις κατηγορίες. « Νομίζω ότι θυμάται λάθος, το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ μού άρεσε πολύ περισσότερο» . Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου τη βρίσκει στη… σπηλιά της: «Επειτα από λίγες ημέρες ήρθε η Αστυνομία. Εκαναν σε όλους έλεγχο. Εμένα, μιας και ήμουν η μοναδική Ελληνίδα, με έβρισαν, μου πήραν την ταυτότητα και μου είπαν να την παραλάβω από το Ηράκλειο.Αποφάσισα να φύγω από την Ελλάδα και πέρασα τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη. Η κυρία Κουτσογιαννοπούλου αιφνιδιάστηκε όταν την πληροφορήσαμε για την πρωτοβουλία… επανένωσης των χίπηδων.
« Θα πάω οπωσδήποτε. Θα είναι τρομερά ενδιαφέρον να δεις ξανά ανθρώπους που γνώρισες σε νεαρή ηλικία, κάτω από τόσο ωραίες συνθήκες ».
Εκείνη την εποχή το θαύμα του ηλεκτρισμού δεν είχε φτάσει ακόμα σε αυτή τη γωνιά της Κρήτης. Η διατροφή των χίπηδων περιελάμβανε κονσέρβες, φρέσκο ψάρι και επισκέψεις στον φούρνο της περιοχής. « Τον είχε μια γυναίκα που την έλεγαν Ανθούσα, οι ξένοι βέβαια τη φώναζαν όλοι “μαμά ”» θυμάται η κυρία Κατερίνα Γεωργιλάκη , 71 ετών σήμερα, που εκείνα τα χρόνια εργαζόταν σε καφενείο/ταβέρνα στα Μάταλα. « Μια και δεν υπήρχε ρεύμα οι προμήθειες που είχαμε ήταν πολύ περιορισμένες. Θυμάμαι να έχω φτιάξει πάνω από 200 ομελέτες σε μία ημέρα ». Την κυρία 
Γεωργιλάκη
ΓΑΜΟΣ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ – Οσοι δεν πέρασαν από τα Μάταλα άκουγαν ιστορίες για αλόγιστη χρήση ναρκωτικών και ακόλαστο σεξ. Οι κάτοικοι των σπηλαίων τα θυμούνται διαφορετικά. Γεγονός είναι ότι ανάμεσα σε γλέντι, μπάνιο και φιλοσοφικές συζητήσεις γίνονταν και γάμοι, όπως αυτού του ζευγαριού από την Ιταλία ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: LUDWΙG ΡΗRΙΝGΕR
εντυπωσίασαν πάνω απ΄ όλα τα υποδήματα των χίπηδων. « Για πρώτη φορά είδαμε ανθρώπους να φοράνε πέδιλα, εμείς δεν ξέραμε τότε πώς λέγονται και τα λέγαμε “παντόφλια”. Επίσης με εντυπωσίασαν οι γυναίκες που φορούσαν παντελόνια. Εγώ παντελόνι φορούσα μόνο καμιά φορά σε αγροτικές εργασίες ».

Η δυσφήμηση έφερε κόσμο
«ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ» – Η κυρία Κατερίνα Κουτσογιαννοπούλου πέρασε μόνο δύο μήνες στα Μάταλα, το 1967. Πρόλαβε όμως να αφήσει το στίγμα της, αφού έγραψε σε μία από τις σπηλιές τη φράση που υπάρχει και στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη: «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος». Η σπηλιά έγινε γνωστή με το όνομα του μεγάλου συγγραφέα ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΒΕΤSΥ ΒRΑDΕΝ
Με τα χρόνια τα Μάταλα έγιναν αρκετά γνωστά, ακόμα και για το ανυποψίαστο, εκτός Κρήτης, ελληνικό κοινό. Σε αυτό βοήθησε η… δυσφημιστική εκστρατεία από την Εκκλησία και τον Τύπο. Οπως γίνεται τόσο συχνά, η δυσφήμηση αποδείχτηκε διαφήμιση. « Ερχονταν ακόμα και πούλμαν με Ελληνες », θυμάται ο κ. Βίντερς. « Μας ρωτούσαν: “Τώρα εσείς είστε χίπηδες”, λες και έρχονταν επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο » λέει γελώντας.
«Κάποια πράγματα γίνονται μόνο μία φορά»
ΠΑΡΕΑ ΜΕ… ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ – Η κυρία Σίρλεϊ Ριντ-Γιαν μαζί με έναν φίλο της. Πίσω της διακρίνονται ανθρώπινα οστά. Σύμφωνα με την κυρία ΡιντΓιαν οι χωριανοί είχαν πει στους επισκέπτες ότι οι αντάρτες πέταγαν εκεί τα πτώματα των γερμανών στρατιωτών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: SΗΙRLΕΥ RΕΑD-JΑΗΝ
Οπως είναι γνωστό, ο παράδεισος των χίπηδων έκλεισε οριστικά το 1973, έπειτα από διαδοχικές παρεμβάσεις του τοπικού μητροπολίτη. Σε εποχές που όπως αποδεικνύεται και από την ίδια την πρωτοβουλία του κ. Στρομάγερ η απομόνωση είναι δύσκολο πράγμα, θα ήταν δυνατόν να ξαναζωντανέψει στα Μάταλα ή οπουδήποτε αλλού; « Το θεωρώ απίθανο. Κάποια πράγματα γίνονται μόνο μία φορά.Μοιραζόμασταν τα πάντα-φαΐ,ρούχα, οτιδήποτε.Εγώ δεν θυμάμαι καμία παρεξήγηση ή τσακωμό » λέει η κυρία Ριντ-Γιαν.
Ενας πολιτικός συναντά τους χίπηδες
Πέρα από τον ήλιο, τη θάλασσα και τον ελευθεριακό τρόπο ζωής, ο κ. Βίντερς-Ολε είχε την ευκαιρία και για… υψηλές γνωριμίες στη διάρκεια της παραμονής του στην Κρήτη.
«Ηταν φθινόπωρο του 1967, αν θυμάμαι καλά. Μαζί με έναν φίλο κάποια στιγμή ξεμείναμε τελείως από χρήματα. Μάθαμε ότι στα Χανιά υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να μας βοηθήσει και αποφασίσαμε να ζητήσουμε τη βοήθειά του». Οπως αποδείχτηκε ο άνθρωπος αυτός ήταν ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Ο κ. Βίντερς-Ολε και ένας φίλος του που είχαν ξεμείνει από χρήματα ζήτησαν τη βοήθεια του κ. Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος τους έδωσε 150 μάρκα
«Μας καλοδέχτηκε. Μάλιστα γνωρίσαμε και τις κόρες του, ανάμεσά τους και η νεαρή τότε κυρία Ντόρα Μπακογιάννη», θυμάται ο κ.Βίντερς-Ολε.O κ.Μητσοτάκης έδωσε στους δύο Γερμανούς 150 μάρκα.«Του τα επέστρεψα όταν γύρισα στην πατρίδα μου. Μάλιστα, έπειτα από δεκαετίες είχα την ευκαιρία να διηγηθώ την ιστορία στην κυρία Μπακογιάννη όταν επισκέφτηκε τη Γερμανία ως υπουργός Εξωτερικών. Εμεινε με ανοιχτό το στόμα»καταλήγει γελώντας.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

>Μεταναστευτικό τσουνάμι ενός εκατομμυρίου ανθρώπων από Λιβύη και Αιγυπτο θα χτυπήσει τον ευρωπαϊκό νότο – Τι θα κάνει η Ελλάδα;

>

Δεν αντέχουμε άλλους μετανάστες στην Ελλάδα, επισημαίνουν οι ειδικοί που έχουν μελετήσει με σοβαρότητα το θέμα τα τελευταία 15 χρόνια.
Ωστόσο το μεταναστευτικό τσουνάμι που θα πλήξει τον ευρωπαϊκό νότο σίγουρα δεν αφήσει ανεπηρέαστη τη χώρα μας. Ηδη οι αρμόδιοι υπουργοί της Ευρωπαϊκής Ενωσης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.
Στην Ελλάδα ξέρουμε πως θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την καυτή πατάτα όμως αντί να ενισχύουμε τους φορείς που ασχολούνται με τους μετανάστες τους καταργούμε όπως κάναμε για παράδειγμα με το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής.
Από την άλλη, η κυβέρνηση μόλις ανέλαβε την εξουσία ίδρυσε ξεχωριστή Γραμματεία Μεταναστευτικής Πολιτικής που ανήκει στο Υπουργείο Εσωτερικών. Από εκει όμως, για το θεμα των μεταναστών που αναμένεται να εισέλθουν στην Ελλάδα, μας παρέπεμψαν στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Οπως δήλωσε στο newsit ο Αλέξανδρος Ζαβός, πρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής, το οποίο ίδρυσε μαζί με άλλους καθηγητές επειδή καταργήθηκε το ΙΜΕ.ΠΟ, «είναι σαν καίγεται το σπίτι σου και εσύ να κλείνεις τη βρύση για να μην ξοδέψεις νερό».
«Μετά από το ντόμινο αυτό που παρουσιάστηκε στις Αραβικές χώρες, δηλαδή τον ξεσηκωμό και τις αλλαγές καθεστώτων, θα υπάρξει ένα μεγάλο κύμα ανθρώπων που εγκαταλείψουν τις χώρες τους προς ασφαλέστερους προορισμούς. Επειδή και η γειτονική τους περιοχή δεν είναι ασφαλής, οι πληθυσμοί αυτοί θα μετακινηθούν προς την Ευρώπη.
Οι εκτιμήσεις του ΟΗΕ ειναι για ένα περιπου 1.000.000 άτομα, τα οποία κυρίως θα έρθουν απο τηΛιβύη, την Αίγυπτο και ίσως την Αλγερία. Τα πρώτα κύματα μεταναστών τα είδαμε στην Ιταλία από την Τυνησία όπου μέσα σε μία εβδομάδα πήγαν 5.000 άτομα ενώ συνολικά πέρυσι ειχαν περάσει τα σύνορα της χώρας 4.900 άτομα. Αρα καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει. Τα σύνορα της Ελλάδας βρίσκονται πολύ κοντά στη Λιβύη. Μπορούμε να φρουρήσουμε τα σύνορά μας, όμως δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε οτι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς διωγμού, δεν δικαιούνται άσυλο, οπότε αναρωτιέμαι πως θα το αντιμετωπίσουμε αυτό; Πρέπει να συνεργαστούμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς δεν είναι δυνατον να δεχθούμε άλλα κύματα μεταναστών. Πρέπει η Ευρώπη αν αποφασίσει να τους δεχθεί να τους μοιράσει σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει αμεσως δίχως να χάνουμε χρόνο. Δεν είναι μόνο οικονομικο το θέμα. Σίγουρα η Ελλάδα δεν μπρορεί να αντέξει όχι ένα εκατομμυριο κόσμο αλλά ούτε πολύ λιγότερο. Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής δεν έπρεπε να καταργηθεί, μπορούσε και να κάνει προτάσεις για την αντιμετώπιση του θέματος και να μιλήσει και να βρει τρόπους συννενόησης με τους μετανάστες. Ηταν ένα όργανο που ουσιαστικά βοηθούσε στη χάραξη πολιτικής σε έναν τομέα που η Ελλάδα καίγεται. Είναι σαν να καίγεται το σπίτι σου και εσύ να κλεινεις τη βρύση για να μην ξοδέψεις νερό.Noμίζω πως θα έπρεπε να είναι το τελευταίο που επρεπε να κλείσει στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα. Η άποψή μου είναι ότι αν δεν βρεθεί διέξοδος να εκτονωθεί αυτή η μεγάλη πίεση που δέχεται η χώρα στο εσωτερικό θα οδηγηθουμε σε εσωτερική κρίση με το θέμα των μεταναστών. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για τους μετανάστες από τη στιγμή που έχει μαζευτει μεγάλος αριθμός μη νομίμων και οι οποίοι ουσιαστικά βρίσκονται σε μια χώρα που δεν τους δίνει καμία προοπτική αλλά και ούτε μπορεί να τους αφομοιώσει. Οι ίδιοι οι μετανάστες θα προκαλέσουν μια λύση που δεν ξέρω ποσο ανώδυνη θα είναι για τη χώρα».
Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνος

Tokujin Yoshioka Φτιάχνει τα όνειρα ,

Ο επαναστάτης ιάπωνας σχεδιαστής δεν είναι οπαδός της φόρμας, αντιθέτως στοχεύει στην αποδόμησή της απεικονίζοντας με τα έργα του τον χρόνο, τον αέρα και το φως.
Ο 43χρονος δημιουργός από τη Σάγκα, τον οποίο η ιαπωνική έκδοση του Newsweek τοποθέτησε πρόσφατα μεταξύ των 100 ομοεθνών του που απολαμβάνουν διεθνή αναγνώριση, κοινοποιεί τη «θεωρία του περί ντιζάιν» σε κάθε δημοσιογράφο που έρχεται σε επαφή με το γραφείο του. «Μονοντουκούρι στα ιαπωνικά σημαίνει να κατασκευάζεις αλλά και να δημιουργείς οτιδήποτε. Επειδή κινείται πέρα από τα όρια του κατανοητού, παραμένει μυστηριώδες και όμορφο» εξηγεί ο ίδιος. Δεν τον απασχολεί αν κάποιοι δεν μπορούν ακόμη να κατανοήσουν τη δουλειά του, αρκεί να τη νιώσουν. Στο μανιφέστο του, ο μαθητής του ShiroKuramata και, από τη δεκαετία του 1980, συνεργάτης του Miyake, αναφέρει ότι προτιμά τα σχέδια που κεντρίζουν το μυαλό παρά αυτά που δομούν μια εντός λογικού πλαισίου κοινωνία. Και όμως, εξακολουθεί να συνεργάζεται με μεγάλες εταιρείες, βάζοντας ακριβώς σε αυτό το σημείο το στοιχείο της ανατροπής σε ένα καλλιτεχνικό παιχνίδι που διέπεται από εμπορικούς κανόνες. Ο Yoshioka Tokujin οραματίζεται έναν κόσμο όπου ο σχεδιαστής μπορεί με ένα και μόνο κομμάτι του να αλλάξει μαγικά τη ζωή των ανθρώπων και να τους κάνει ευτυχισμένους: «Το ντιζάιν έχει τη δυνατότητα να γεμίσει τη ζωή μας με νέες ελπίδες. Εχει όνειρα. Γι’ αυτό και είναι τόσο θαυμάσιο. Πρέπει να υπάρχουν διαφορετικά είδη ντιζάιν για διαφορετικούς σκοπούς, οπότε τα σχέδιά μου δεν είναι τα ίδια. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να σχεδιάζουμε πολλά κομμάτια προς μαζική κατανάλωση. Οφείλουμε να σχεδιάζουμε ένα project τη φορά και να ξεκινάμε με αγάπη».
Τα έργα σας συνδέονται περισσότερο με την εξέλιξη ή με την επανάσταση;
«Πιο πολύ με την επανάσταση θα έλεγα».
Πώς επηρεάζουν οι νέες τεχνολογίες τις δημιουργίες σας;
«Στο παρελθόν ήμουν κολλημένος με τις σύγχρονες τεχνολογίες, αλλά συνειδητοποίησα ότι τα σχέδια που εξαρτώνται αποκλειστικά από αυτές «παλιώνουν» με το πέρασμα του χρόνου. Τώρα πια οι τεχνολογίες αιχμής αποτελούν μόνο ένα από τα στοιχεία που χρησιμοποιώ για να πραγματοποιήσω κάθε ιδέα μου. Αν κοιτάξει κάποιος προσεκτικά τις εγκαταστάσεις που φτιάχνω σήμερα, θα δει ότι είναι κατασκευασμένες εξ ολοκλήρου από υλικά που μεταχειριζόμαστε κατά κόρον στην καθημερινή μας ζωή, παρ’ όλο που δεν αναγνωρίζονται με την πρώτη ματιά».
Η φύση σε ποιον βαθμό επιδρά στην έμπνευσή σας;
«Η μητέρα φύση είναι το πιο θαυμαστό και συναρπαστικό ντιζάιν που υφίσταται σε όλο το σύμπαν. Ο κρύσταλλος του χιονιού είναι πολύ πιο όμορφος από πολλά μελετημένα σχέδια. Πραγματικά αγγίζει την καρδιά μου. Μακάρι να μπορούσα να βάλω ένα σύννεφο στο σπίτι μου. Η φύση με συναρπάζει. Ποτέ δεν δείχνει ακριβώς το ίδιο πράγμα δεύτερη φορά και αυτή είναι η ομορφιά των «ζωντανών» αντικειμένων. Κάτι που εφαρμόζω στη δουλειά μου. Νομίζω ότι είναι κοντά η εποχή που οι άνθρωποι θα δημιουργούν το μέλλον συνδυάζοντας επιστήμη και τεχνολογίες, οι οποίες θα έχουν προκύψει από τη λειτουργία της φύσης».
Σας έχουν αποκαλέσει illusionist επειδή πάντα βασίζεστε στη διαφάνεια και στις διαθλάσεις και αποφεύγετε τις συγκεκριμένες φόρμες. Πού οφείλεται αυτή η επιλογή σας;
«Πιθανόν στο γεγονός ότι έχοντας κατανοήσει, τουλάχιστον σε έναν βαθμό, την κρυμμένη ομορφιά της φύσης, είδα ότι το απόλυτο ντιζάιν είναι ελεύθερο. Σχεδιάζω τον χρόνο, τον αέρα και το φως. Δεν είμαι οπαδός της φόρμας, με την έννοια ότι με μια καρέκλα, για παράδειγμα, προσπαθώ να αποδώσω απλώς την αίσθηση του καθίσματος. Τι παραπάνω να προσδοκώ από ένα κομμάτι, όταν προσφέρει άνεση και την αίσθηση ότι αιωρείσαι; Επίσης, στα φωτιστικά μου η φόρμα εξαφανίζεται και αυτό που αναδύεται είναι το ίδιο το φως. Θεωρώ ότι τα σχέδιά μου είναι ρευστά όπως μια πτυχή σε ένα όμορφο φόρεμα. Ετσι δημιουργώ μια αύρα μυστηρίου, η οποία θα μπορούσε με έναν τρόπο να αλλάξει την όλη ατμόσφαιρα γύρω μας. Γι’ αυτόν τον λόγο χρησιμοποιώ τόσο συχνά το λευκό ή τη διαφάνεια».
Στο μανιφέστο σας λέτε ότι καθετί που σχεδιάζετε διηγείται μια ιστορία. Η πολυθρόνα Pane για τι πράγμα μιλάει;
«Για να καταλήξω στη συγκεκριμένη σύνθεση του σπογγώδους υλικού από το οποίο είναι φτιαγμένη η Pane (στα ιταλικά σημαίνει ψωμί), δοκίμασα διαφορετικά «συστατικά» και χρειάστηκε να ασχοληθώ αρκετά με το ψήσιμό τους σε φούρνο ώσπου να πετύχω τη σωστή «συνταγή». Οπότε η διαδικασία κατασκευής της έχει στοιχεία μαγειρικής. Οσο για τη δημιουργία της σπογγώδους δομής της, η ιδέα προέκυψε από τις φυτικές ίνες. Με εντυπωσίασε το ότι, παρά την απαλότητά τους, είναι πολύ ανθεκτικές και έχουν τη δυνατότητα να απορροφούν τις πιέσεις. Είναι βαριές, αλλά όχι συμπαγείς και σκληρές, με αναρίθμητα ελεύθερα κύτταρα – κολλάνε όπως οι φούσκες του σαπουνιού για να σχηματίσουν τον αφρό. Κατά τη γνώμη μου έτσι θα έπρεπε να εκφράζονται η αντοχή και η δύναμη στο μέλλον».
Το στοιχείο του απρόβλεπτου χαρακτηρίζει τις δημιουργίες σας;
«Ναι, φυσικά. Συμβαίνει όλη την ώρα. Πάντα καλωσορίζω τέτοιες ευτυχείς συμπτώσεις. Προσπαθώ να αξιοποιώ την ομορφιά που γεννιέται από αυτές».
Θεωρείτε τον εαυτό σας καλλιτέχνη;
«Δεν βάζω τον εαυτό μου σε κάποια κατηγορία, επειδή δεν θέλω να μένω μόνο σε μία. Θέλω να ξεπερνάω τα μεταξύ τους όρια και μερικές φορές η δουλειά μου είναι κάπως καλλιτεχνική. Νιώθω όμως ότι η τέχνη είναι κάτι που αφορά περισσότερο το άτομο, ενώ το ντιζάιν αφορά την κοινωνία και το περιβάλλον μέσω εταιρειών και κατασκευαστών. Οι δικές μου ιδέες κινούνται στο ενδιάμεσο και εγώ εξακολουθώ να σχεδιάζω με στόχο να συγκινήσω τον κόσμο και μέσα από τη δουλειά μου να του δώσω χαρά».
Πού εργάζεστε συνήθως;
«Τις πιο πολλές φορές στο γραφείο, αλλά οι περισσότερες ιδέες μού έρχονται το πρωί, όταν βρίσκομαι στο σπίτι».
Ποιο θα ήταν το ιδανικό σπίτι για εσάς;
«Ενας χώρος όπου θα μπορούσα να νιώθω τη φύση. Για παράδειγμα, το μπάνιο να μου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε μια ακτή και το καθιστικό ότι στέκομαι στην κορυφή ενός βουνού».
Πείτε μας ποιες προσωπικότητες θαυμάζετε, από οποιονδήποτε τομέα.
«Τον αρχιτέκτονα Frank Gehry, τον γλύπτη, αρχιτέκτονα τοπίων και ντιζάινερ Isamu Noguchi, τον γλύπτη Ανίς Καπούρ και τον ζωγράφο Ανρί Ματίς».
Υπάρχουν κτίρια που θα θέλατε να είχατε σχεδιάσει;
«Δεν αντιμετωπίζω τα κτίρια με αυτόν τον τρόπο, αλλά αν έπρεπε να επιλέξω ένα, θα ήταν η γαλλική εκκλησία ChapelleduRosaire στο Βενς, κοντά στη Νίκαια, με την οποία ο Ματίς ασχολήθηκε στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η αποκαλυπτική ομορφιά του φωτός μέσα σε αυτή την εκκλησία με ενέπνευσε για να σχεδιάσω τη Rainbow church. Μια μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση από ανοξείδωτο ατσάλι και 500 πρισματικούς κρυστάλλους, η οποία παρουσιάστηκε στο MUSEUM.beyond museum στη Σεούλ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων ως Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Ντιζάιν 2010».
Εχετε σχεδιάσει καταστήματα για τους IsseyMiyake, Hermes, Swarovski και Camper. Προτιμάτε τέτοιου είδους πρότζεκτ από τον σχεδιασμό επίπλων;
«Οχι, δεν θα το έλεγα. Ολοι οι μεγάλοι δημιουργοί, συμπεριλαμβανομένων παγκοσμίως γνωστών αρχιτεκτόνων, έχουν αποπειραθεί να σχεδιάσουν μια καρέκλα-σύμβολο που συμπυκνώνει τη φιλοσοφία τους. Πάντως, είτε πρόκειται για καταστήματα είτε για προϊόντα ή άλλα πρότζεκτ διαφόρων οίκων, πάντα προσπαθώ να δω αντικειμενικά το προφίλ της εταιρείας και προσπαθώ να εκφράσω όσο πιο εύστοχα γίνεται το στυλ τους».
Ποιο μήνυμα στέλνει το ντιζάιν τις ημέρες της κρίσης;
«Δεν ξέρω τι να πω για το ντιζάιν γενικώς. Δεν είμαι καθόλου καλός στον προφορικό λόγο και επιπλέον τα δικά μου σχέδια δεν μεταβάλλονται, ούτε εξαρτώνται από την οικονομική κατάσταση. Μάλλον προσπαθώ να αντιμετωπίζω την ύφεση σαν ένα θετικό διάστημα, επειδή προσφέρει στους ανθρώπους την ευκαιρία να επανεξετάσουν τι είναι πιο σημαντικό και αναγκαίο για όλους».
Αν δεν ήσασταν ο TokujinYoshioka, ποιος θα θέλατε να είστε;
«Οπωσδήποτε κάποιου είδους δημιουργός. Για παράδειγμα, σεφ».
Δημοσιεύθηκε στο BHMΑDECO

Τα σπίτια του μέλλοντος ,

Πώς θα ανανεωθεί το προφίλ της κατοικίας, ανοίγοντας γόνιμο διάλογο με την αρχιτεκτονική του 21ου αιώνα.
Final Wooden House, Ιαπωνία, 2008 Sou Fujimoto Architects
Το μέλλον της αρχιτεκτονικής είναι η υπέρβασή της – αν τουλάχιστον το έργο του Sou Fujimoto αποτελεί ασφαλές κριτήριο. Με το Final Wooden House, ένα μπανγκαλόου εξ ολοκλήρου από δομική ξυλεία στο Κουμαμότο της Ιαπωνίας, ο 39χρονος αρχιτέκτονας δημιουργεί έναν αδιαίρετο χώρο, όπου τα δωμάτια, οι εσωτερικοί τοίχοι, το πάτωμα και η στέγη δεν έχουν διακριτούς ρόλους. Παραπέμποντας στην «πρωτόγονη κατάσταση πριν από την αρχιτεκτονική», ο Fujimoto δηλώνει ότι αφήνει τους ενοίκους να «ανακαλύψουν μόνοι τους τις χρήσεις του χώρου». Θα μπορούσε να τους ευχηθεί και καλή τύχη επίσης.
Boxhome, Νορβηγία, 2007 Sami Rintala
Το Boxhome βρίσκεται στο Οσλο και διαθέτει τέσσερα δωμάτια μοιρασμένα σε επίπεδα με όλα όσα πρέπει να περιλαμβάνει ένας βιώσιμος χώρος. Και αν πιστεύετε ότι ζώντας σε ένα σπίτι μόλις 19 τ.μ. εξισώνεστε με σαρδέλες, ο Φινλανδός Sami Rintala αντιτείνει ότι μπορείτε να ικανοποιήσετε όλες τις βασικές ανάγκες σας και να αισθάνεστε παράλληλα τμήμα ενός πρωτοποριακού ντιζάιν. Η ιδέα του project προορίζεται για εργένηδες ή νεαρά ζευγάρια και με την επιδέξια χρήση του χώρου και των υλικών εξασφαλίζεται εξοικονόμηση ενέργειας και φυσικών πόρων, ενώ η κατασκευή του αγγίζει μόλις το 1/4 της τιμής των αντίστοιχων διαμερισμάτων της περιοχής.
Casa Bierings, Ολλανδία, 2009 Rocha Tombal Architecten
Με τις έντονες γραμμές και τις χαρακτηριστικές ακμές του, το σχέδιο των Ολλανδών Ana Rocha και Michel Tombal θυμίζει ως έναν βαθμό κατασκευή από παιδικά τουβλάκια. Η ξύλινη επένδυση ωστόσο αποτελεί μια πρώτη διαφοροποίηση από τα χρώματα του αστικού τοπίου της Ουτρέχτης. Επεται ο χειρισμός των ανοιγμάτων: Εκείνα της οροφής λειτουργούν, κατά τους αρχιτέκτονες, με γνώμονα την εισαγωγή «δακτύλων φωτός» στο εσωτερικό, ενώ τα υπόλοιπα, σε διαφορετικές γωνίες το καθένα, προσανατολίζονται στον ανοιχτό ορίζοντα αποφεύγοντας την οπτική επαφή με γειτονικά κτίσματα.
Shell House, Ιαπωνία, 2008 Studio Artechnic
Στο παρελθόν το διακριτικό του μέλλοντος ήταν η καμπύλη
– σκεφτείτε τους ιπτάμενους δίσκους. Με αυτήν τη λογική, το έργο του ιάπωνα αρχιτέκτονα KotaroIde στο δάσος Καρουιζάβα έξω από το Τόκιο μοιάζει ιδιαίτερα φουτουριστικό. Σχεδιασμένο ως εξοχικό, με εξωτερική χρήση οπλισμένου σκυροδέματος για να ανθίσταται στις καιρικές συνθήκες, αφήνοντας το γυαλί και το ξύλο στους εσωτερικούς χώρους, το οικοδόμημα διακρίνεται για την απλή αισθητική του αλλά και για την έξυπνη ενσωμάτωσή του στον περιβάλλοντα χώρο. Από ψηλά μάλιστα δεν διαφέρει και πολύ από ιπτάμενο δίσκο που μόλις προσγειώθηκε…
Οικία Mush, ΗΠΑ, 2008 Studio 0.10 Architects
Σε μία από τις τελευταίες κλασικές μεταπολεμικές γειτονιές μονοκατοικιών του Λος Αντζελες το μέλλον καταφθάνει υπό τη μορφή τριώροφου επενδεδυμένου με ψευδάργυρο. Δείγμα των επιλογών μιας νέας γενιάς κατοίκων, οι οποίοι εγκαθίστανται σε μια περιοχή κοντά στη θεωρούμενη «hip» λεωφόρο Σοτέλ. Η οικία είναι σχεδιασμένη σε αυτόνομες ζώνες: Περιλαμβάνει στο κυρίως τμήμα της τραπεζαρία, λίβινγκ ρουμ και κουζίνα στο ισόγειο, γραφείο και δωμάτιο ξένων στον πρώτο όροφο και την κυρίως σουίτα στον δεύτερο. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στον φωτισμό: Κυρίαρχες οι μεγάλες επιφάνειες υαλοπινάκων με ειδική επίστρωση για την αποφυγή της υπεριώδους ακτινοβολίας.
Industrial Designer House, Ιαπωνία, 2007 Koji Tsutsui Architect and Associates
Ο κύβος που σχεδίασε ο ιάπωνας αρχιτέκτονας Koji Tsutsui στο Τόκιο, με μεταλλικό σκελετό και εξωτερική επένδυση από φύλλα χάλυβα, αποτελεί μια πρόταση ριζικά διαχωρισμένων λειτουργιών. Δομημένη σύμφωνα με τις απαιτήσεις του πελάτη, η κατοικία αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα: Το ισόγειο εκτελεί χρέη βιβλιοθήκης και γκαράζ, στον πρώτο όροφο βρίσκονται το λίβινγκ ρουμ και η τραπεζαρία, ενώ ο δεύτερος φιλοξενεί το υπνοδωμάτιο και τον ξενώνα. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η αίσθηση της διαφάνειας και της ευχέρειας της κίνησης παντού.
Εξοχικό στην Κρέβενα, Ιταλία, 2008 Marco Castelletti
Στα περίχωρα του Κόμο ο ιταλός αρχιτέκτονας σχεδίασε το πρότυπο εξοχικό του 21ου αιώνα. Τα διαφορετικά υλικά και ο χρωματισμός τοίχων και στέγης υποδηλώνουν τις διαφορετικές χρήσεις: πέτρινη επένδυση για το κτίσμα της εισόδου, την εσωτερική σκάλα και το μπάνιο, λευκό κονίαμα για τον χώρο των υπόλοιπων δωματίων. Η γραμμική αρχιτεκτονική βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με την κλίση του εδάφους, σε σημείο ώστε το κτίσμα να φαίνεται σαν να ξεπηδά φυσιολογικά μέσα από τη γη.
House 53, Βραζιλία, 2009 Studio MK27
Χρησιμοποιώντας κονίαμα, μπετόν, ξύλο και γυαλί, οι αρχιτέκτονες Marcio Kogan και Suzana Glogowski συνυπογράφουν την κατοικία στο Σάο Πάολο τοποθετώντας δύο ορθογώνια κουτιά το ένα επάνω στο άλλο. Η ιδιαιτερότητά της έγκειται στην εξωτερική χρήση του ξύλου, το οποίο λειτουργεί ως περιτύλιγμα: Μπορεί να «κλείνει», περιβάλλοντας όλη την οικία, ή να «ανοίγει» ανάλογα με το πόσο ήλιο επιθυμούν οι ένοικοι – ειδικά τα υπνοδωμάτια του δεύτερου ορόφου μπορούν να αποκαλύπτονται από μερικώς μέχρι και πλήρως.
Δημοσιεύθηκε στο BHMΑDECO

Μόδα «Made in China»,

Επίδειξη μόδας του οίκου Prada στο Πεκίνο
Η Κίνα εµπνέει τους σχεδιαστές και τους επιχειρηµατίες της µόδας µε τους δράκους της, τα χρώµατα των πολύτιµων λίθων της, την ιδιότυπη αγάπη της για λιτή πολυτέλεια, όπως αναφέρουν σε σχετικό δημοσίευμά τους «ΤΑ ΝΕΑ».
«Ποιος νοιάζεται για το made in Italy; Αν πρέπει να αµύνεσαι για τη δουλειά σου, µία µάρκα δεν είναι δυνατή. Εγώ κάνω µία πολιτική δήλωση η οποία προέρχεται από την προσωπική µου εκτίµηση για οτιδήποτε αυθεντικό. Αν θέλεις να επιβιώσεις, πρέπει να αγκαλιάσεις όλον τον κόσµο». Αυτό λέει η Μιούτσια Πράντα κι εξηγεί την απόφασή της να διερευνήσει τη µόδα πέρα από τα ιταλικά σύνορα, αναζητώντας ταλαντούχους χειροτέχνες που δουλεύουν σε εξειδικευµένα εργαστήρια σε όλον τον κόσµο.
Και φτάνει έως την Κίνα, όπου εκτός από το να επενδύσει 50 εκατοµµύρια ευρώ για να προσθέσει στις ήδη δεκατέσσερις άλλες εννέα νέες µπουτίκ, αποφάσισε να ανοίξει στο Πεκίνο ένα τµήµα σχεδιασµού της Prada. Γιατί όπως δήλωσε την παραµονή του µεγάλου σόου της στο Πεκίνο, πριν από λίγες ηµέρες,«µέχρι τη δεκαετία του ‘70 η µόδαήταν λευκή, καθολική και δυτική. Σήµερα όµως απευθύνεται σε όλον τον κόσµο αντιµετωπίζοντας διαφορετικές θρησκείες και τρόπους ενδυµασίας. Τώρα πια οι συλλογές µας προσαρµόζονται σε ένα µεγαλύτερο κοινό. Κι αυτό εµπλουτίζει την εµπειρία του ντιζάιν».
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Ετικετοσύννεφο