Just another WordPress.com site

Archive for Οκτώβριος, 2011

Η τηλεθέαση της αγανάκτησης,

της Πόπης Διαμαντάκου,
Αιφνιδιασμένο το τηλεοπτικό τελετουργικό από τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη, αποτύπωσε σύγχυση και αδυναμίες στη διαχείριση των εικόνων
Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου οι ομάδες των καθημερινών εκπομπών βρίσκονται στις θέσεις τους έτοιμες για απευθείας συνδέσεις με τις παρελάσεις, σαν εμβόλιμη εορταστική πινελιά στο καθιερωμένο τελετουργικό τους.
Νωρίς το πρωί, έχει ήδη κάνει μια ξενάγηση στο ντεκόρ της παρέλασης η εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη, δείχνοντας και μια εξέδρα στημένη απέναντι από εκείνη των επισήμων στο Σύνταγμα, η οποία πληροφορεί ο ρεπόρτερ ότι είναι η εξέδρα των «Αγανακτισμένων». Το γεγονός σχολιάζεται με διάθεση ιλαρή από την ομήγυρη για τη σκηνοθεσία των δυο αντιπαρατιθέμενων εξεδρών, που θα προσφέρει ενδιαφέρον αργότερα στην εξέλιξη της παρέλασης με την πιθανότητα να εκτιναχθούν γιαούρτια και λοιπά βοηθήματα της λαϊκής διαμαρτυρίας.
Λίγο αργότερα, το πρωινάδικο του Mega κάνει μια εισαγωγική απευθείας σύνδεση με το Σύνταγμα για να δώσει το κλίμα λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της παρέλασης, όπου ο ρεπόρτερ πληροφορεί ότι η Αστυνομία έχει απαγορεύσει στο πλήθος των θεατών να συγκεντρωθεί ακριβώς απέναντι από την εξέδρα των επισήμων. Εξανίσταται πρώτη η Φαίη Σκορδά, που εκφράζει την άποψη ότι ο λαός πρέπει να είναι ελεύθερος να παρακολουθεί απ’ όπου επιθυμεί την παρέλαση και όχι για να προφυλάξουν τους πολιτικούς από πιθανά γιαουρτώματα – με τα οποία δήλωσε αντίθετη – να τον εμποδίζουν. Συμφωνεί και επαυξάνει ο σύζυγος, κύριος Γιώργος Λιάγκας.
Γίνεται κατόπιν σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη. Η αναταραχή έχει ξεκινήσει και στο στούντιο του Mega τα σχόλια αλλάζουν ρότα, με το ζεύγος των παρουσιαστών να αναρωτιέται πού είναι η Αστυνομία και γιατί δεν προέβλεψε την εξέλιξη για να την εμποδίσει. Η ίδια Αστυνομία, εννοούσαν, που δέχθηκε τα βέλη της κριτικής τής κ. Σκορδά επειδή δεν είχε επιτρέψει, στο Σύνταγμα, στον λαό να εκφραστεί ελευθέρως; Μια άλλη Αστυνομία; Μικρό δείγμα της διαρκούς συγχύσεως των παρουσιαστών, που προσπαθούν να μαντέψουν το λαϊκό αίσθημα για να το εκφράσουν μη χάσουν ρούμπους τηλεθέασης.
Πάντως αυτό που επακολούθησε με τη ματαίωση της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη ήταν μια ακριβής αποτύπωση των αλλεπάλληλων συγχύσεων ενός πολύ τηλεοπτικού τόπου, που έχει εθιστεί στην καφενειακή προσέγγιση της πραγματικότητας από το αναλόγως διαμορφωμένο τηλεοπτικό τελετουργικό.
Ως εκ τούτου τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης εξελίχθηκαν σε ένα κορυφαίο μιντιακό γεγονός, με τους όρους του θεάματος να κυριαρχούν και να ορίζουν την ερμηνεία του. Το θέαμα της παρέλασης από τη μια, της οποίας το τελετουργικό αποτυπώνει την εικόνα του συντεταγμένου κράτους και των θεσμών του, οπότε η επιτυχία της ανατροπής ακριβώς αυτού του στοιχείου αποκτούσε κορυφαίο συμβολικό μήνυμα. Και το θέαμα της τηλεόρασης από την άλλη, της οποίας η δισδιάστατη, πλην άκρως εντυπωσιακή, εικόνα καταλύει την ψυχραιμία, περιορίζοντας την αντίληψη σε «όσα δείχνει η τηλεόραση». Εξ ου και εκ των πρώτων εντυπωσιασμένων ήταν η Φαίη Σκορδά, η οποία έσπευσε να εκδηλώσει την αντίρρησή της στο ρεπορτάζ περί μειοψηφιών που επιβλήθηκαν, καθώς είχε δική της άποψη βλέποντας στο μόνιτορ τα πλάνα – της ήταν αρκετά: «Ποιες μειοψηφίες, εδώ είναι κόσμος πολύς». Και αυτό σωστό. Η τηλεόραση σέβεται δυο πράγματα, την εικόνα, ό,τι κι αν δείχνει, και τα νούμερα. Ολα τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Το Mega διακόπτει το πρωινάδικο και αναλαμβάνει έκτακτο δελτίο ειδήσεων, αντικαθιστώντας εγκαίρως τον αχταρμά του πρωινάδικου με την αυστηρότητα του συντακτικού της ενημέρωσης. Είναι προφανές ότι η ομήγυρη που σχολίαζε ώς χθες και ανέλυε τις δηλώσεις Αρναούτογλου για τον νέο του έρωτα, δεν ήταν δυνατόν να αναλάβει να σχολιάζει και τις δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Οχι ότι το καφενειακό κλίμα της εγχώριας τηλεόρασης δεν επικράτησε τελικώς με παντός είδους καημούς και αδικαίωτα ζωής να εκφράζονται δίπλα σε πολιτικές απόψεις.
Δεν λείπουν απόπειρες ψύχραιμης ερμηνείας της λαϊκής οργής, η οποία προσέδωσε ιδεολογική χροιά στην κατάλυση on camera των συμβόλων της δημοκρατίας, που υπενθυμίζουν ότι κρίσεις στον τόπο ανά 40ετία είχαν κατάληξη μια τραγωδία (Στέλιος Ράμφος, «Mega Σαββατοκύριακο»), από εκείνες που δεν επιτρέπουν δρόμους και πλατείες ανοιχτές στον κόσμο, αλλά μόνο τις φυλακές.
Αναδημοσιευσα Απο Νεα
Advertisements

Ανακύκλωση λόγω κρίσης,

Της Εφης Φαλίδα,
Η μόδα εξασκείται στην τεχνική του κολάζ και προσπερνά την ύφεση
Η είδηση της σεζόν είναι το κολάζ. Πάνω σε αυτή την τεχνική της σύνθεσης παράταιρων υλικών και σχεδίων η σύγχρονη μόδα λύνει ασκήσεις οικονομίας. Το ντύσιμο του 21ου αιώνα στηρίζεται στην αρχή ότι μόδα είναι μια προσωπική άποψη που ισορροπεί μεταξύ τόλμης και κομψότητας. Και δίνει στις γυναίκες την ελευθερία να αναπτύξουν το στυλ τους. Η άποψη είναι το επόμενο βήμα μετά την πασαρέλα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τα ρούχα και βγάζεις τα δικά σου συμπεράσματα για τους συνδυασμούς τους με κομμάτια αγαπημένα, πολυφορεμένα που αξίζουν την προσοχή σου.
Οσοι λοιπόν αγαπούν να ντύνουν τις γυναίκες σκέφτηκαν ότι το κολάζ είναι το στυλ της δύσκολης πραγματικότητάς τους. Είναι ο τρόπος για να αξιοποιήσουν μεταχειρισμένα ρούχα και να δημιουργήσουν καινούργια. Το κολάζ έχει να κάνει με πρακτικές λύσεις για να φαρδύνεις ένα ρούχο, να αλλάξεις μανίκια από μια μπλούζα, πέτα από ένα σακάκι, τσέπες από το παλτό. Και αν πάλι υπάρχει ένα κομμάτι ύφασμα που περισσεύει, αλλά δεν φτάνει για να γίνει φούστα με πιέτες, το κολάζ βγάζει το σχέδιο με συμπληρώματα από άλλα υφάσματα.
Οι πιο μοντέρνες συλλογές που παρουσιάστηκαν για τον φετινό χειμώνα και το ερχόμενο καλοκαίρι βασίζονται στην ιδέα να ταιριάξουν τα αταίριαστα: πλεκτό μαλλί με δέρμα, τσόχα με μετάξι, δαντέλα με νάιλον, ανδρικά ριγέ υφάσματα με μεταξωτό ταφτά, καρό υφάσματα διαφορετικού μεγέθους και αποχρώσεων, μπροκάρ με γκαμπαρντίνα.
Τα πάντα επιτρέπονται σε αυτή την εποχή της αναθεώρησης του στυλ. Η μεταποίηση και οι επιδιορθώσεις ενδυμάτων είναι το «προζύμι» των ιδεών της Φοίβης Φάιλο, της Κονσουέλο Καστιλιόνι, του Νικολά Ζεσκιέρ, του Γιώργου Ελευθεριάδη και των άλλων σχεδιαστών που κοίταξαν γύρω τους ανάμεσα στους ανθρώπους των πόλεων και είδαν τις ανάγκες της καθημερινότητάς τους.
Στις συλλογές τους δεν υπάρχει η αίσθηση της ειρωνείας για το «συνολάκι», το αβάν γκαρντ σχόλιο για την «αξιοπρεπή» εμφάνιση. Η κομψότητα του κολάζ βρίσκεται στην απλότητα του σχεδίου των βασικών κομματιών: μια κολεγιακή μπλούζα, ένα παντελόνι σε ίσια ανδρική γραμμή, ένα σακάκι με λεπτά πέτα, ένα απλό μαύρο φόρεμα.
Οι λοιπές προσθήκες είναι μια άσκηση τριγωνομετρίας ώστε το ρούχο να μη χάσει τη γραμμή του και να μην παραμορφώσει τη σιλουέτα του σώματος. Οι αρχές του ραψίματος, η αυστηρότητα των γραμμών, η προσθήκη των σπορ λεπτομερειών δίνουν την εικόνα του νέου μίνιμαλ ύφους. Το οποίο δεν παραμένει στη μονοχρωμία, αλλά συνδυάζεται με χρώματα και υφές που κάποτε δεν ταίριαζαν μεταξύ τους. Οπως οι μεταλλιζέ ασημί, μπλε, χρυσές αποχρώσεις μιας μπλούζας με δερμάτινες λεπτομέρειες τολμούν και δένουν με το μπεζ-ροζ παντελόνι από μάλλινο κρεπ.
Αναδημοσιευσα Απο Νεα

Δύο θρύλοι στην ίδια σκηνή,

ΒΑΛΝΤΕΖ ΚΑΙ ΣΕΠ ΣΤΟ ΠΑΛΛΑΣ
Η τζαζ είναι ακόμα ζωντανή! Και είναι ακόμα πιο ζωντανή όταν μας φέρνει αέρα από μάμπο, σάμπα, τσα τσα τσα… μέσα από δύο γίγαντες του αυτοσχεδιασμού
Εβδομήντα ο ένας, εβδομήντα τριών ο άλλος, είναι και οι δύο η ζωντανή απόδειξη ότι το… γήρας είναι μια λέξη σχετική. Από τη μια ο πολυβραβευμένος (7 Grammies) Τσούτσο Βαλντέζ και η μπάντα των AfroCuban Messengers – ίσως ο μεγαλύτερος εν ζωή εκπρόσωπος της λάτιν τζαζ και της πιανιστικής κουβανικής σχολής – και από την άλλη ο τελευταίος εν ζωή θρύλος της φρι τζαζ, ο σαξοφωνίστας (συνθέτης, πιανίστας, τραγουδιστής, ποιητής κ.λπ.) Αρτσι Σεπ. Μπορεί η συνάντησή τους στο Παλλάς να μοιάζει με την πρώτη ματιά αναπάντεχη (κυρίως για όσους παρακολουθούν τα πράγματα από κοντά), υπάρχει όμως ένα κοινός παρονομαστής.
«Οταν ήμουν 19 ετών», έλεγε ο Βαλντέζ σε πρόσφατη συνέντευξή του, «στα διαλείμματα των παραστάσεων συνηθίζαμε να τζαμάρουμε με τον Εμίλιο Μόντε (ντράμερ σε ένα από τα μετέπειτα γκρουπ του Βαλντέζ). Οι άλλοι που ήταν μεγαλύτεροί μας, έλεγαν ότι το κάναμε γιατί ήμασταν νέοι. Στοιχημάτιζαν μάλιστα ότι όσο μεγαλώναμε τόσο θα την βαριόμασταν τη μουσική. Αυτό σαν σκέψη με λυπούσε αφόρητα και αναρωτιόμουν αν όντως θα συνέβαινε κάποτε. Λοιπόν, κοιτάξτε με! Είμαι 70 και νιώθω το ίδιο. Το πάθος μου να μαθαίνω και να ανακαλύπτω πράγματα, αντί να μειώνεται, μεγαλώνει. Η μουσική δεν σταματάει ποτέ».
Κάτι ανάλογο όμως είχε πει παλιότερα και ο Αρτσι Σεπ, πνεύμα ελεύθερο, βαθιά πολιτικοποιημένο, ένας διανοούμενος της μουσικής που είναι εν δράσει από τις αρχές του ’60, καταλαμβάνοντας μια θέση στην πρώτη γραμμή των θρύλων της τζαζ. Ενας αβανγκαρντίστας που έχει διαρκώς τις κεραίες του ανοιχτές σε νέα ακούσματα κι έχει πειραματιστεί ακόμα και με ράπερ…
«Η μαύρη μουσική», έλεγε, «ανθεί στην αλλαγή. Πρέπει να προσπαθούμε να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, γιατί αλλιώς δεν γίνεται να υπάρξουμε. Πρέπει να είμαστε αντάρτες του πολιτισμού για να επιζήσουμε».
Η συνάντηση Βαλντέζ και Σεπ έχει κάνει πρεμιέρα σε δυο μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού, δίνοντας τη δυνατότητα στο κοινό να ζήσει μια πραγματική κουβανική γιορτή αφήνοντας τους δυο μεγάλους αυτοσχεδιαστές να συναντηθούν στο κοινό πεδίο μιας κυτταρικής μνήμης που έχει σαν θεό του τον διονυσιακό ρυθμό…
Χ.Π.
Αναδημοσιευσα Απο Νεα

Εφερε το πιάνο σε 40 εκατ. παιδιά,

Εμεινε χωρίς φαγητό και νερό. Πήρε εντολή να πηδήξει από τον ενδέκατο όροφο επειδή δεν πειθαρχούσε. Ομως ο Λανγκ Λανγκ κατάφερε να γίνει ο πιο περιζήτητος πιανίστας στον πλανήτη
Ζήλεψε σε ηλικία δύο ετών τον Τομ _ τον γάτο που προσπαθεί να φάει τον ποντικό Τζέρι _ που έπαιζε πιάνο. Είκοσι επτά χρόνια αργότερα είναι ο πιο διάσημος πιανίστας της γενιάς του. Βρίσκεται στη λίστα με τους 100 ισχυρότερους ανθρώπους στον πλανήτη. Και έχει «παρασύρει» περισσότερα από 40 εκατ. παιδιά στην πατρίδα του, την Κίνα, να εγκαταλείψουν το βιολί που μάθαιναν για να αφιερωθούν στο πιάνο.
Είναι ο Λανγκ Λανγκ. Το όνομά του μπορεί στη Δύση να ακούγεται σαν να επαναλαμβάνονται δυο συλλαβές. Για τους Κινέζους όμως το όνομα σημαίνει «ευτυχία και λιακάδα», ενώ το επίθετο «μορφωμένος». Και φαίνεται πως είχαν προσδιορίσει το μέλλον του νεαρού που σήμερα είναι περιζήτητος στις μεγαλύτερες αίθουσες συναυλιών.
Τώρα ο Λανγκ Λανγκ ετοιμάζεται και για τη μεγάλη οθόνη, στην ταινία «The Flying Machine». «Διασκέδασα πολύ στα γυρίσματα», λέει, «καθώς υποδύομαι τον εαυτό μου να αποτίνω φόρο τιμής στον Σοπέν, αιωρούμενος στα σύννεφα».
Από τον Λιστ, άλλωστε, ξεκίνησαν όλα. «Μοιάζει με μύθο, αλλά σε ηλικία δύο ετών γοητεύθηκα από το πιάνο στη σειρά Τομ και Τζέρι, στο «Γατοκονσέρτο». Μόλις που είχα αρχίσει να μιλάω, αλλά κατάφερα να εξηγήσω ότι θέλω να βάλω τα δάχτυλά μου πάνω στο μαγικό όργανο. Ο πατέρας μου Λανγκ Γκουρέν, καθηγητής βιολιού, διέθεσε γι’ αυτό το μισό ετήσιο εισόδημά του», λέει ο Λανγκ Λανγκ.
«Από τότε το πιάνο μετατράπηκε στο μοναδικό μου παιχνίδι. Στην αρχή ήθελα να ανταγωνιστώ τον Τομ στην Ουγγρική Ραψωδία του Λιστ», συνεχίζει ο μουσικός που έχει δημιουργήσει ένα ίδρυμα για την προώθηση της διδασκαλίας της μουσικής σε χώρες όπου δεν διδάσκεται.
«Ο Λιστ έγινε ο ήρωάς μου. Οταν είδα τον Ελβις στην τηλεόραση δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά σκέφτηκα τον Λιστ, διότι και αυτός είναι ικανός να ξεσηκώσει τα πλήθη», λέει ο 29χρονος πολιτιστικός πρεσβευτής της Κίνας.
«Το τίμημα που έχω πληρώσει είναι πολύ υψηλό. Για να πάω στο ωδείο αναγκάστηκα να αποχωριστώ τη μητέρα μου σε ηλικία εννέα ετών και να πάω με τον πατέρα μου στο Πεκίνο (σ.σ. γεννήθηκε στο Σενιάνγκ στη Βόρεια Κίνα). Εκείνος άφησε τη δουλειά του και επένδυσε τα πάντα σε εμένα, αλλά μου ζητούσε και τα πάντα. «Πρέπει να γίνεις το νούμερο ένα», ήταν η φράση που στοίχειωσε τα παιδικά μου χρόνια. Αρνιόταν να μου δώσει φαγητό, ακόμη και νερό αν δεν εξασκούμουν όση ώρα μού είχε πει.
Οταν κάποτε κρυβόμουν από μια αντιπαθητική δασκάλα, έγινε έξαλλος. Μου είπε ότι είμαι άχρηστος και με πρόσταξε να πηδήξω από το παράθυρο. Ημασταν στον ενδέκατο όροφο… Φυσικά μετάνιωσε, αλλά για μένα ήταν τραυματικό όλο αυτό. Οι σχέσεις μας διακόπηκαν για δέκα χρόνια. Μετά συμφιλιωθήκαμε. Κατάλαβα κι εγώ ότι αν θέλεις να γίνεις ο πρώτος σε μια χώρα όπου υπάρχουν 20 εκατ. σπουδαστές πιάνου, πρέπει να έχεις σιδερένια πειθαρχία».
Ο Λανγκ Λανγκ παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει δώσει ρεσιτάλ ενώπιον της Βασίλισσας της Αγγλίας, του Σαρκοζί, του Ομπάμα, του Πούτιν. Τι θυμάται από στον Λευκό Οίκο; «Την κουβεντούλα με τις κόρες του Ομπάμα. Με βομβάρδισαν με ερωτήσεις, πώς μπορώ να παίζω χωρίς άγχος. Τους αποκάλυψα το μυστικό μου: μια κούπα φράουλες με σοκολάτα πριν από κάθε κονσέρτο».
Αναδημοσιευσα Απο Νεα

Μια εβδομάδα γεμάτη Ελύτη,

Της Μικέλας Χαρτουλάρη,
Ενα συνέδριο, μία συναυλία και δύο νέες εκδόσεις αναδεικνύουν το «πιστεύω» του νομπελίστα ποιητή και σηματοδοτούν το αποκορύφωμα του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννησή του
«Αν ξέρατε το περιβάλλον όπου μεγάλωσα κι αναγκάστηκα να δράσω, δεν θα σας φαινότανε και τόσο παράξενη η απόφασή μου να πάρω ψευδώνυμο. Η αντίδραση που δείχνει η τάξη μου στις καλλιτεχνικές τάσεις είναι λυσσαλέα».
Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, γιος αστού εργοστασιάρχη, πήρε το ψευδώνυμο Ελύτης το 1935, όταν τύπωσε μαζεμένα τα πρώτα του ποιήματα στο πιο αυστηρό περιοδικό της εποχής: τα «Νέα Γράμματα». Η αιτία αυτής της αλλαγής ταυτότητας είναι χαρακτηριστική για τη στάση του απέναντι στην τέχνη και στη ζωή έως το τέλος, έως το 1996. Στην πρώτη του σοβαρή συνέντευξη, εν μέσω Κατοχής το 1942 προς τον Φάνη Κλεάνθη (στο «Μπουκέτο»), την εξηγεί αναλυτικά με επιχειρήματα που κλείνουν το μάτι και στο ελληνικό σήμερα.
«Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι το πραγματικό μου όνομα κουβαλούσε το βάρος μιας μικρής εμπορικής και βιομηχανικής φήμης που για όσους άλλους το φέρανε με υπερηφάνεια (κι ήτανε όλοι τους άνθρωποι που για μόνη τους φιλοδοξία είχανε το πώς να βγάλουν καλύτερα και περισσότερα χρήματα) θα ‘τανε αληθινά μεγάλη δυστυχία να το δούνε να ταυτίζεται με την υπόσταση ενός ποιητικού έργου, και μάλιστα ενός έργου αρκετά παράξενου και ριψοκίνδυνου. Με τη σειρά μου, κατάλαβα κι εγώ πως θα ‘τανε ντροπή να φτιάξω ένα έργο για το οποίο αφιέρωνα όλες μου τις δυνάμεις, όλο το πάθος μου για την αφιλοκέρδεια και να το ταυτίσω ύστερα με ένα όνομα συνυφασμένο με ό,τι ατομικά εγώ μισώ στη ζωή, το πρακτικό δηλαδή, πνεύμα, την εμπορική πίστη, τον άκρατο ωφελιμισμό…».
Ο λόγος του Ελύτη, ζωντανός και άμεσος, καίριος, επίκαιρος και συχνά αντικομφορμιστικός, αναδύεται από τις 37 συνεντεύξεις που συναπαρτίζουν τον τόμο «Συν τοις άλλοις» (συν το cd-ντοκουμέντο από τη συνέντευξη Τύπου του 1979 για το Νομπέλ, Εκδ. Υψιλον), με δημοσιευμένες συνομιλίες του – επιλεγμένες από τον ίδιο πριν πεθάνει – που παρακολουθούν την πορεία του από το 1942 έως το 1992. Μεταξύ τους και εκείνες στα «ΝΕΑ» τα έτη 1973, 1976, 1979, 1981, 1982, 1988 και 1990 για τον άνθρωπο και το έργο, που συνδυάζει σκέψη και αίσθημα, λυρική και φιλοσοφική έμπνευση, ποίηση και πρόζα. Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα για την ποιητική και την πολιτική του, διαβάζουμε εδώ και τα εξής: «Εγώ και η γενιά μου – κι εδώ περιλαμβάνω και τον Σεφέρη – πασχίσαμε να βρούμε το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτό ήταν αναγκαίο διότι μέχρι τότε σαν αληθινό της πρόσωπο εμφανιζόταν εκείνο που οι Ευρωπαίοι έβλεπαν σαν Ελλάδα. Για να επιτελέσουμε αυτόν τον σκοπό, έπρεπε να καταλύσουμε την ορθολογική παράδοση που βάραινε πάνω στη Δύση. Ετσι εξηγείται η μεγάλη απήχηση του Υπερρεαλισμού σ’ εμάς…» (1975, συνέντευξη στον Ιβαρ Ιβασκ για το αμερικανικό περιοδικό «Books Abroad»).
Την αντοχή του νομπελίστα ποιητή (και δοκιμιογράφου) στον χρόνο και την ουσιαστική δραστικότητα του έργου του θα επιβεβαιώσουν και θα αποδείξουν οι 20 έλληνες και ξένοι επιστήμονες, ειδικοί και οικείοι του καλλιτέχνες, που θα μιλήσουν στο διήμερο Διεθνές Συμπόσιο «Ο εικοστός αιώνας στην ποίηση του Ελύτη. Η ποίηση του Ελύτη στον εικοστό πρώτο αιώνα» που ξεκινάει αύριο στο Megaron Plus. Υπεύθυνη για τον σχεδιασμό του είναι η ποιήτρια και σύντροφός του Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Θα μιλήσουν μεταξύ άλλων αύριο (17.00) οι Γ. Μπαμπινιώτης, Δ. Μαρωνίτης, Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, Μίκης Θεοδωράκης, Κ. Γεωργουσόπουλος, Πάολα Μαρία Μινούτσι με άξονες τα «Ποιητική γραφή-Λυρισμός-Εικόνα» και «Γλώσσα-Ηθικές αξίες-Μεταφυσική». Και μεθαύριο – ακριβή ημερομηνία της 100ής επετείου από τη γέννησή του – στις 17.00 θα μιλήσουν οι Μάριο Βίτι, Κική Δημουλά, Δ. Νανόπουλος, Ιγκεμαρ Ρεντίν, Ντέιβιντ Κόνολι, Θ. Τζαβάρας, Χρ. Μπότσογλου, Γ. Κουρουπός κ.ά. με άξονες τη «Μεταγλώττιση-Πραγματικότητα» και την «Ποίηση και Πραγματικότητα».
Η πληρέστερη σύγχρονη θεωρητική αποτίμηση του έργου τού Ελύτη είναι πάντως αποτυπωμένη στην έκδοση «Ο Ελύτης στην Ευρώπη» (επιμ. Πάολα Μαρία Μινούτσι-Χρ. Μπιντούδης, Εκδ. Ικαρος) με 33 επιστημονικές εισηγήσεις (16 από ξένους ειδικούς) που έγιναν στο Διεθνές Συνέδριο του 2006 στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης. Εδώ διαβάζουμε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για το ερωτικό βίωμα στον Ελύτη, για την τελευταία τριλογία του, για την ονοματοποιία στην ποίησή του, για τη σχέση του με τον αρχαίο λυρισμό ή τον υπερρεαλισμό, με τον Καβάφη ή τον Σαραντάρη, για το φανταστικό μουσείο του ή την κοινωνικοπολιτική ευαισθησία του κ.ά.
Αναδημοσιευσα Απο Νεα

Τριάντα τρεις σπουδαστές «ζωγραφίζουν» τον Ελύτη,

Τριάντα τρεις σπουδαστές «ζωγραφίζουν» τον Ελύτη
Ο καθηγητής των σπουδαστών, ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης,
Λυμπεροπούλου Κατερίνα
Η νέα έκθεση στο Σπίτι της Κύπρου με τη σφραγίδα του καθηγητή τους, Γιάννη Ψυχοπαίδη,
Μια εικαστική προσέγγιση της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη επιχειρούν τριάντα τρεις σπουδαστές του Ζ΄ Εργαστηρίου Ζωγραφικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή. Και το αποτέλεσμα της εργασίας τους γίνεται έκθεση με τίτλο «Με ασβέστη και θάλασσα. Εικόνες πάνω ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη» που από τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου φιλοξενείται στο Σπίτι της Κύπρου (Ηρακλείτου 10, Κολωνάκι). «Οι σπουδές αυτές πάνω στον Ελύτη απέχουν πολύ από το να εικονογραφούν την ποίησή του», μας εξηγεί ο καθηγητής των σπουδαστών, Γιάννης Ψυχοπαίδης. «Αντίθετα, επιλέγουν ένα, παράλληλο με την ποίηση, εικαστικό δρόμο και αναζητούν το κοινό υπέδαφος ευαισθησίας και τον κοινό ρυθμό της ροής του ποιητικού με τη ροή του εικαστικού λόγου».
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του γνωστού εικαστικού, «χρώμα, ματιέρα, σχέδιο, υλικά και ζωγραφικές χειρονομίες ανιχνεύουν τα όρια της τέχνης και την τέχνη της υπέρβασης των ορίων στο κοινό λυρικό βίο που ενώνει ζωγραφική και ποίηση».
Οι Εμμανουέλα Αγγελοπούλου, ΄Αντα Αναστασέα, Αλέξανδρος Βέργης, Νατάσα Γεωργαράκη, Ιωάννα Γουζέλη, Ντένη Θεοχαράκη, Αλέξανδρος Κακλαμάνος, Αναστάσιος Καλιακάτσος, Δημήτρης Καλόγηρος, Αλεξάνδρα Κατσορίδου, Λητώ Κάττου, Κωστής Κόντος, Χριστίνα Κουσουλίδου, Σοφία Κυριακοπούλου, Αγγελική Λόη, Χριστίνα Μαϊφόσιη, Πένυ Μονογιού, Παρασκευή Μουστάκα, Αγγελική Μπόζου, Φωτεινή Παλπάνα, Θεοδώρα Πανταζοπούλου, ΄Αρτεμις Παπαδήμα, Μπέσσυ Ράλλη, Γιώργος Σακκάς, Καμέλια Σαματά, Κλεοπάτρα Τεχλικίδη, Βάσω Τζούτη, Νίκος Τσιάντας, Sophie Fardella, Αλέξης Φιδετζής, Βίβιαν Χαλκίδη και Γιάννης Χειμωνάκης είναι οι σπουδαστές που επιχειρούν να προσεγγίσουν εικαστικά τον Ελύτη.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 12 Νοεμβρίου.
Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Γεννήθηκε το μωρό που ανεβάζει στα 7 δισεκατομμύρια τον πληθυσμό της Γης,

Γεννήθηκε το μωρό που ανεβάζει στα 7 δισεκατομμύρια τον πληθυσμό της Γης
Η Ντανίκα Μέι Καμάτσο, ένα από τα βρέφη που διεκδικούν το νούμερο «7 δισεκατομμύρια», γεννήθηκε σε δημόσιο νοσοκομείο στη Μανίλα των Φιλιππίνων και ζύγιζε 2,5 κιλά,
Τέσσερα βρέφη σε Ρωσία, Ινδία και Φιλιππίνες διεκδικούν τον «τίτλο»,
Τα επτά δισεκατομμύρια έφτασε ο πληθυσμός της Γης, με τρεις χώρες να ερίζουν για το βρέφος που θα φέρει τον «τίτλο».
Η μικρή Φιλιππινέζα Ντανίκα Μέι Καμάτσο γεννήθηκε σε δημόσιο νοσοκομείο στη Μανίλα και ζύγιζε 2,5 κιλά. «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι ο κάτοικος της Γης με το νούμερο »7 δισεκατομμύρια»» δήλωσε η μητέρα της, Καμίλ Νταλούρα.
Το όνομα Ντανίκα σημαίνει «πρωινό αστέρι» και πρόκειται για το δεύτερο παιδί της οικογένειας.
Τα Ηνωμένα Εθνη έχουν κηρύξει την 31η Οκτωβρίου ως την ημέρα των «Επτά Δισεκατομμυρίων» σε μια προσπάθεια να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου στην αύξηση του πληθυσμού.
Ωστόσο, ανεξάρτητοι δημογράφοι έχουν εκφράσει επιφυλάξεις όσον αφορά τη μεθοδολογία, λέγοντας ότι αυτό το νούμερο είναι πιθανότερο να έρθει του χρόνου και όχι εφέτος.
Ο ΟΗΕ «δέχεται πολιτικές πιέσεις να αγνοήσει την αβεβαιότητα και να δώσει συγκεκριμένες ημερομηνίες» έγραφε στο περιοδικό «New Scientist» ο Βόλφγκανγκ Λουτς του Ινστιτούτο Δημογραφίας της Βιέννης.
Ο ίδιος υπολόγιζε ότι θα φτάσουμε το ορόσημο των επτά δισεκατομμυρίων κάποια στιγμή μετά τις αρχές του 2013, πιθανώς και πολύ αργότερα, το 2020.
Εκτός από τις Φιλιππίνες, όπου γεννήθηκε η μικρή Ντανίκα Μέι Καμάτσο, δύο περιοχές της Ρωσίας, η Καμτσάτκα και το Καλίνινγκραντ, διεκδικούν τη γέννηση τη Δευτέρα του βρέφους που «θα σπάσει το ρεκόρ» των επτά δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη, χωρίς να κινδυνεύουν να διαψευσθούν από τον ΟΗΕ που αυτή τη φορά δεν θα ανακηρύξει «νικητή» του συμβολικού αυτού τίτλου.
Τον ίδιο τίτλο διεκδικεί ένα νεογέννητο κοριτσάκι στο κρατίδιο Ουτάρ Πραντές της Ινδίας.
Η χερσόνησος της Καμτσάτκα, μία από τις πλέον αραιοκατοικημένες περιοχές της Ρωσίας, ήταν η πρώτη που ανακοίνωσε τη γέννηση του δικού της «υποψηφίου» 19 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα (τοπική ώρα), ενός αγοριού που θα ονομαστεί Αλεξάντερ.
Ο διευθυντής του μαιευτηρίου ανακοίνωσε στους γονείς του νεογέννητου ότι «θα δοθεί πιστοποιητικό για την ακριβή ώρα που το βρέφος ήρθε στον κόσμο μας».
«Η χώρα μας αρχίζει στην Καμτσάτκα και για τον λόγο αυτόν θεωρούμε ότι το νεογέννητο αυτό είναι το πρώτο που γεννήθηκε στη Ρωσία την ημέρα κατά την οποία ο πληθυσμός της Γης φτάνει τα επτά δισεκατομμύρια», τόνισε ανώτατος αξιωματούχος της περιοχής.
Περίπου 7.400 χιλιόμετρα μακρυά, στον θύλακο του Καλίνινγκραντ, ανάμεσα στην Πολωνία και στη Λιθουανία, γεννήθηκε ο Πιοτρ Νικολάγεφ στις 00:02 τοπική ώρα και διεκδικεί τον ίδιο τίτλο.
Στην Ινδία, η βρετανική οργάνωση Plan International ανακοίνωσε την γέννηση της Ναργκίς στις 07:20 τοπική ώρα σε κέντρο υγείας του Μαλ, ενός απομακρυσμένου χωριού του κρατιδίου. Η οργάνωση παρακολουθούσε επτά εγκύους στο Ουτάρ Πραντές, στο οποίο τα ποσοστά γεννήσεων είναι πολύ υψηλά.
Τα Ηνωμένα Εθνη όρισαν την 31η Οκτωβρίου 2011 ως την ημέρα των «επτά δισεκατομμυρίων ανθρώπων», δώδεκα χρόνια μετά το ρεκόρ των έξι δισεκατομμυρίων. Τότε, ο ΟΗΕ είχε επιλέξει τον Αντνάν Νέβιτς, ο οποίος γεννήθηκε στο Σαράγεβο ως τον «νικητή», όμως αυτή την φορά ο οργανισμός αποφάσισε να μην ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία με αποτέλεσμα αρκετές χώρες να διεκδικούν τον τίτλο.
Μέσα σε μόλις 11 χρόνια ο πληθυσμός της Γης αυξηθηκε κατά ένα δισεκατομμύριο κατοίκους. Αν, όπως προβλέπεται, συνεχιστεί ο ίδιος ρυθμός αύξησης σε λιγότερο από οκτώ χρόνια θα προστεθεί ακόμη ένα δισεκατομμύριο στον πληθυσμό της Γης.
Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Ετικετοσύννεφο