Just another WordPress.com site

Archive for Οκτώβριος, 2011

Οδοιπορικό με συντροφιά ένα μεγάλο Έλληνα ζωγράφο

 
Ζωγραφικά και χαρακτικά έργα των μαθητών του 13ου Γυμνασίου Αθηνών παρουσιάζονται στην έκθεση ‘Οδοιπορικό με συντροφιά ένα μεγάλο Έλληνα ζωγράφο- χαράκτη τον Γιώργη Βαρλάμο’, η οποία πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Η πόλη ανοίγεται στα παιδιά με περιεχόμενο τη σχέση Παιδί – Πόλη – Τέχνη που οργανώνει ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων.
Η έκθεση αποτελεί την υλοποίηση μιας ιδέας, να τιμήσουν καθηγητές, μαθητές και γονείς τον μεγάλο δημιουργό Γιώργη Βαρλάμο, που για χρόνια πασχίζει αθόρυβα με το έργο του να ομορφύνει τη ζωή μας, τη χώρα μας και όλο τον κόσμο. Με στόχο λοιπόν όχι τόσο το αποτέλεσμα όσο τη γνώση και τη χαρά του ταξιδιού, ξεκίνησε η υλοποίηση της ιδέας αυτής μέσα από την μία ώρα του εικαστικού μαθήματος υπό τη διδασκαλία και την καθοδήγηση της ζωγράφου και καθηγήτριας τους Πηνελόπης Σαρρή και με κοινά μυστικά την καλή διάθεση, τη συνεργασία, και την οργάνωση με τους μαθητές, αλλά και με τους γονείς.
Τα έργα των παιδιών είναι εμπνευσμένα από το βιβλίο «Αγριολούλουδα» του χαράκτη και ζωγράφου Γιώργη Βαρλάμου, αλλά και από κάποια χαρακτικά του και μέσω αυτών μεταφέρεται στο κοινό το οδοιπορικό που ζήσανε και απήλαυσαν οι μαθητές βαδίζοντας στους πολύτιμους δρόμους το ζωγράφου- χαράκτη με την προσδοκία η απόλαυση αυτή να τη βιώσουν και οι επισκέπτες της έκθεσης.
Τα παιδιά δούλεψαν με τη χρήση πρώτα της οργανωμένης σύνθεσης- σχέδιο και στη συνέχεια απλών υλικών χρώματος (ξυλομπογιές νερού και τέμπερας). Η χάραξη επάνω στο ξύλο, στο λινόλεουμ και στην πατάτα, ήταν η αποκάλυψη αλλά και η μαγεία ενός καινούργιου γοητευτικού κόσμου της τέχνης για εκείνους. Με μία εκπληκτική μέθοδο χάραξης που χρησιμοποιούσε το καθένα παιδί αναδείκνυε το έργο του που ολοκληρωνόταν με το τύπωμα. Μέσα από το δικό του βλέμμα το καθένα, τα παιδιά κατάφεραν να αγγίξουν την ομορφιά της ελληνικής φύσης και τα «Αγριολούλουδα του Βαρλάμου» έγιναν πλέον δικά τους.
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια
Advertisements

‘Ο Ζυμαρούλης’ στο Θέατρο Περοκέ,

Η παιδική θεατρική παράσταση ‘ο Ζυμαρούλης’ με τον Μάρκο Σεφερλή, ανεβαίνει στη σκηνή για τρίτη χρονιά.
Η ιστορία διαδραματίζεται σ’ έναν παλιό ξύλινο μπουφέ κουζίνας. Ο Ζυμαρούλης, ο οποίος μόλις έχει ψηθεί από τους «Μεγάλους», τους ιδιοκτήτες δηλαδή του σπιτιού, συναντά το Αλάτι, το Πιπέρι και τον Ελβετικής καταγωγής Herr Von Κούκο, ο οποίος ζει μέσα στο ρολόι – κούκος και αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Έχει έναν κουρασμένο και ταλαιπωρημένο λαιμό, ο οποίος δεν του επιτρέπει να εκφέρει και να τραγουδήσει σωστά τα περιβόητα «κούκου» του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με τον σκουπιδοτενεκέ το επόμενο πρωί. Οι προσπάθειες του Ζυμαρούλη να γιατρευτεί ο λαιμός του Κούκου, έτσι ώστε να μπορέσει να ξαναβρεί τη φωνή του και να παραμείνει κοντά τους, εμποδίζονται από έναν πεινασμένο Ποντικό και από ένα παλιό και ξεχασμένο φακελάκι Τσαγιού, που ζει μέσα σε μία τσαγιέρα στο πιο ψηλό ράφι του μπουφέ.
Η μεγάλη και εποικοδομητική συμμετοχή των παιδιών, το έξυπνο χιούμορ, η έντονη δράση, τα μεγεθυμένα αντικείμενα και σκηνικά, τα πολλά και όμορφα τραγούδια και τέλος τα απλά, αλλά πολύ σημαντικά μηνύματα της παράστασης, όπως είναι η φιλία, η αγάπη και η συνεργασία, κατατάσσουν το μιούζικαλ «Ο Ζυμαρούλης» σε ένα από τα πιο σημαντικά και τα πιο πολυπαιγμένα έργα του David Wood, αλλά και της παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση – Διασκευή – Στίχοι Τραγουδιών – Σκηνοθεσία: Μάρκος Σεφερλής
Πρωταγωνιστούν:
Μάρκος Σεφερλής
Γιάννης Καπετάνιος – Λίλιαν Αρχοντή
Γιώργος Νάσιος – Αρετή Ζαχαριάδου
Παντελής Αχιλλέως – Αλέξανδρος Κούζιτσκιν
Αμαλία Δασκαλάκη – Ρομίνα Μαροπούλου
Μουσική: Νίκος Βεντουράτος
Σκηνικά: Δέσποινα Βολίδη
Κοστούμια: Σύλια Δεμίρη
Χορογραφίες: Αλέξανδρος Κουζίτσκιν
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια

‘Dueto Tango’ στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Β & Μ Θεοχαράκη,

Ένα ξεχωριστό πρόγραμμα θα ταξιδέψει το κοινό τόσο στο παραδοσιακό όσο και στο νέο αργεντίνικο ταγκό παρουσιάζοντας μία πορεία μέσα από τις διάφορες φόρμες και εκφάνσεις του.
Στη συναυλία αυτή μουσικοί και χορευτές συνδιαλέγονται σε μαγικές μελωδίες tango ξεχωριστών Αργεντινών συνθετών, όπως οι: Astor Piazzola, F. Canaro, Carlos Gardel, Richard Galliano, Αnibal Troilo κ.ά. Επίσης, περιλαμβάνονται πρωτότυπες συνθέσεις του Σπύρου Μοσχόπουλου σε tango nuevo ύφος.
Σπύρος Μοσχόπουλος, πιάνο
Λευτέρης Γρίβας, μπαντονεόν
Tζίνα Νικολίτσα, Fabian Ballejos, χορός
Μαρία Ντούμα, Έφη Ζάμπα, οπτική επιμέλεια (video wall, κείμενα, φωτογραφίες)
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια

Οι Lexicon Project στο Σταυρό του Νότου,

Οι Lexicon Project σε ένα ανανεωμένο πρόγραμμα τραγουδούν ‘Δεν είναι ο κόσμος για σένα’.
Ο ήχος τους έχει χαρακτηρίσει το ύφος και την προσωπικότητα της μπάντας. Ένα πέρασμα από την κιθαριστική ποπ της Μ. Βρετανίας μέχρι τη σύγχρονη ποπ-ροκ ελληνική μουσική σκηνή, με μια πολύ προσωπική και ενδιαφέρουσα ερμηνεία. Απ’ το πρόγραμμα δε θα λείψουν τραγούδια που έχουν αγαπηθεί, απ’ τον πρώτο τους δίσκο («Ας κάνουμε τη νύχτα μέρα», «Χειμώνας», «Ταξίδεψε»), καθώς και διασκευές αγαπημένων κομματιών μέσα απ’ το δικό τους πρίσμα.
Την οπτικοποίηση των τραγουδιών συμπληρώνουν τα videos που έχουν επιμεληθεί οι ίδιοι και θα προβάλλονται κατά τη διάρκεια της παράστασης. Μια εξαιρετική πρόταση, από μια μπάντα που αν και νέα, έχει μαζέψει τις πιο θετικές κριτικές και έχει συζητηθεί όσο λίγες…
Μαζί τους η Χριστίνα – Μαρία Λαζάρου.
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια

Η Κρητικοπούλα στο Θέατρο Ολύμπια,

Ο Πέτρος Ζούλιας στην πρώτη του συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή, παρουσιάζει την κωμική όπερα Η Κρητικοπούλα του Σπύρου Σαμάρα, στην πρώτη πλήρη σκηνική αναβίωση της μετά από 80 χρόνια.
Πρόκειται για ένα ξεχασμένο αριστούργημα, το οποίο ανακαλύφθηκε και αποκαταστάθηκε πρόσφατα. Με απλά υλικά η κωμική αυτή όπερα αυτή μιλά για τον έρωτα και την επανάσταση στα χρόνια της ενετοκρατίας. Μέσα από εκπυρσοκροτήσεις, έρωτες, τραγούδια και πεντοζάλη, η Μεγαλόνησος πανηγυρίζει την επανάστασή της και οι πρωταγωνιστές την ένωσή τους.
Η Κρητικοπούλα, το κύκνειο άσμα του Σαμάρα, γραμμένη έναν περίπου χρόνο πριν από το θάνατό του, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1916 στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών και όπως έχει καταγραφεί στον τύπο της εποχής, σημείωσε εξαιρετική επιτυχία με τον συνθέτη να επευφημείται στο κατάμεστο θέατρο. Μάλιστα, την πρεμιέρα είχε παρακολουθήσει και ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Η υπόθεση του έργου διαδραματίζεται στην ενετοκρατούμενη Κρήτη (1211-1715), όμως θεωρείται ότι αφορμή για την σύνθεση του στάθηκαν οι κρητικές επαναστάσεις στα τέλη του 19ου αιώνα, η ίδρυση της Κρητικής Πολιτείας (1896-1913) και, τελικά, η ένωση της μεγαλονήσου με την υπόλοιπη Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912/3.
Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης του έργου είναι η όμορφη κρητικοπούλα Αρετή, η οποία ντύνεται Μανωλιός για τις ανάγκες του αγώνα και επιτυγχάνει να αποσπάσει από τον Ενετό Δούκα της Κρήτης προνόμια για τους συμπατριώτες της. Με φόντο την «πολιτική» αυτή διάσταση, σε πρώτο επίπεδο πλέκεται ένα γαϊτανάκι από αισθηματικές ιστορίες κάθε είδους, που έχει ως συνέπεια κωμικές καταστάσεις.
Μουσική Διεύθυνση Ηλίας Βουδούρης
Σκηνοθεσία Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά – Κοστούμια Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Διεύθυνση Χορωδίας Νίκος Βασιλείου
Επιμέλεια μουσικού κειμένου Γιάννης Τσελίκας
Αρετή Γεωργία Ηλιοπούλου (12, 19/11, 1, 4/12)
Ελένη Βουδουράκη (13, 20/11)
Κοντέσα Μαρία Μητσοπούλου (12, 19/11, 1, 4/12)
Σοφία Κυανίδου (13, 20/11)
Δούκας Γιώργος Ματθαιακάκης (12, 19/11, 1/12)
Διονύσης Τσαντίνης (13, 20/11, 4/12)
Δούκισσα Τζούλια Σουγλάκου(12, 19/11, 1/12)
Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη (13, 20/11, 4/12)
Παύλος Γιάννης Χριστόπουλος (12, 19/11, 1, 4/12)
Νίκος Στεφάνου (13, 20/11)
Μιχάλης Δημήτρης Σιγαλός (12, 19/11, 1,/12)
Δημήτρης Ναλμπάντης(13, 20/11, 4/12 )
Φουρλάνος Κωστής Ρασιδάκης (12, 19/11, 1/12)
Ζαφείρης Κουτελιέρης (13, 20/11, 4/12)
Δον Πλάτσιντο Παύλος Μαρόπουλος (12, 19/11, 1/12)
Παύλος Σαμψάκης (13, 20/11, 4/12)
Συμμετέχει η Ορχήστρα και η Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια

Τέχνη στην πρώτη γραμμή,

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης σηκώνει τον άνεμο του έπους και τον καθηλώνει στα πρόσωπα
Ο Αλέκος Αλεξανδράκης σηκώνει τον άνεμο του έπους και τον καθηλώνει στα πρόσωπα,
Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ
Τρεις από τους επίστρατους του αλβανικού μετώπου υπήρξαν ζωγράφοι του βομβαρδισμένου ανοιχτού χώρου, του πεδίου της μάχης. Τρεις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, τρεις ματιές του πολέμου που όταν τελειώσει, ονομάζεται έπος και όταν το έπος θεσμοθετηθεί, γίνεται εθνική εορτή.
Ο Αθηναίος ζωγράφος Αλέκος Αλεξανδράκης (1913-1968) ταυτίστηκε με την απεικόνιση του αλβανικού μετώπου, αφού οι πίνακές του αναπαράγουν την «εθνική» εικόνα που έχουμε για τους μαχητές. «Τυφλοί» μπροστά στον εχθρό, επιτίθενται με τον άνεμο να παρασέρνει τη χλαίνη τους. Καμία αμφιβολία για το ρόλο του πολεμιστή, του δοσμένου στη μετωπική σύγκρουση με ανυποχώρητο θάρρος.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Σπύρος Μελάς επαινούσε το εικαστικό αποτέλεσμα: «Είναι ο πρώτος Ελλην ζωγράφος που μας δίδει με την υπέροχον έμπνευσίν του και την εξαιρετική του τέχνην την αλβανικήν εποποιίαν». Ο Αλέκος Αλεξανδράκης υπηρέτησε με το βαθμό δεκανέα και στις ανάπαυλες θυμόταν το ζωγράφο. Με μολύβι, κιμωλία, πένα και μελάνι αποτύπωνε τον πυρετό της έντασης, γι’ αυτό η ζωγραφική του ζουμάρει στη χειρονομία τού «ή ταν ή επί τας».
Ο Σμυρνιός ζωγράφος, φωτογράφος και κινηματογραφιστής Γεώργιος Προκοπίου (1876-1940), αν και έπασχε από βρογχικά, έβαλε «μέσον» για να βρεθεί στο μέτωπο! Κατ’ εξοχήν «πολεμικός» καλλιτέχνης, ήδη, από το 1912, είχε φιλοτεχνήσει τα πρώτα πολεμοκεντρικά θέματά του αφού είχε βρεθεί στο βαλκανικό μέτωπο. Και θα έχει συνεχή παρουσία στην απεικόνιση, φωτογράφηση και κινηματογράφηση των πεδίων των μαχών κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το άγρυπνο μάτι του, πάλι με την τριπλή του ιδιότητα, θα δηλώνει το «παρών» στο μικρασιατικό μέτωπο και στην κατάρρευσή του, πάντα στην πρώτη γραμμή. Στην κάμερα του Γεωργίου Προκοπίου χρωστάμε το μοναδικό ντοκουμέντο της φλεγόμενης Σμύρνης. Συνολικά, υπολογίζεται ότι γύρισε γύρω στα 14.000 μέτρα ταινίας.
Ετσι, όταν κηρύσσεται ο πόλεμος, ο μπαρουτοκαπνισμένος και πεισματάρης 64χρονος «γέροντας» για τα ηλικιακά συμφραζόμενα της εποχής, φεύγει εθελοντικά για το μέτωπο, με άδεια του αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου. Σκιτσάρει και φωτογραφίζει τον ήχο και τον απόηχο των μαχών… Μια ελαιογραφία του Αργυρόκαστρου δεν πρόλαβε να την τελειώσει… Ο στρατιώτης-καλλιτέχνης πεθαίνει από συγκοπή καρδιάς στις 20 Δεκεμβρίου 1940. Η Αθήνα τον κηδεύει με τιμές συνταγματάρχη εν ενεργεία.
Ο Πατρινός ζωγράφος Ανδρέας Βουρλούμης (1910-1991) δεν είδε ποτέ την έκδοση «Μπλοκ εκστρατείας. Ζωγραφική περιήγηση στο αλβανικό μέτωπο» γιατί εκδόθηκε στο γύρισμα του νέου αιώνα («Ικαρος»). Αν και σπούδασε χημεία, σ’ όλη του τη ζωή αφιερώθηκε στη ζωγραφική. Ως φαντάρος στην ηπειρο-αλβανική ζώνη των πρόσω, όπως ο ίδιος αφηγείτο, δεν έριξε μία τουφεκιά και δεν κοιμήθηκε ούτε μία νύχτα στο χιόνι. Παρέμεινε στο Αργυρόκαστρο, χωρίς η μονάδα του να εμπλακεί σε πολεμική επιχείρηση.
Στα συνολικά οκτώ τετράδια και μπλοκ δεν θα ανακαλύψουμε αναφορές σε όπλα, συγκρούσεις και πολεμικές επιχειρήσεις. Επικροτείται η αδρότητα της εικαστικής γραμμής, τις ώρες της ανάπαυλας και της αναμονής. Γραμμικά σχέδια στρατιωτών και τοπίων, σχέδια με τονικές διαβαθμίσεις, ολοκληρωμένα ή προετοιμασίας, άλλα με κραγιόνια, έτερα με νερομπογιές.
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια

Ώρα για τζαζ,

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ
Τυχεροί και άτυχοι οι φίλοι της τζαζ. Τυχεροί γιατί θα έχουν την ευκαιρία να δουν τις επόμενες εβδομάδες πολλές συναυλίες με μεγάλα ονόματα του είδους. Αλλά και άτυχοι, ταυτόχρονα, γιατί οι συναυλίες αυτές «πέφτουν» όλες μαζί, γεγονός το οποίο σε περιόδους οικονομικής κρίσης μεταφράζεται σε ένα μάλλον δυσεπίλυτο πρόβλημα. Βγάλτε το καρνέ σας και σημειώστε ημερομηνίες.
Την Τετάρτη, στο «Παλλάς», ο μπασίστας Στιβ Σουόλοου και η Κάρλα Μπλέι μάς έρχονται με το συγκρότημα του πρώτου. Το Σάββατο στο Μέγαρο Μουσικής υποδεχόμαστε μία γνώριμή μας, φίλη σχεδόν μετά από τόσα πολλά… ραντεβού, τη Μαντλέν Πεϊρού. Την ερχόμενη Δευτέρα, πάλι στο «Παλλάς», παίζουν οι Τσούτσο Βαλντές και ο Αρτσι Σεπ με τους AfroCuban Messengers. Δύο μέρες μετά, Τετάρτη, στο Μέγαρο, δίνουν συναυλία ο Τσαρλς Λόιντ με τη Μαρία Φαραντούρη. Και έπεται συνέχεια. Ο Ρίτσαρντ Γκαλιάνο, από τους σημαντικότερους ακορντεονίστες και μπαντονεονίστες, θα παίξει Νίνο Ρότα, στις 14 Νοεμβρίου, στο «Παλλάς». Εκεί όπου, μία εβδομάδα αργότερα, στις 21 Νοεμβρίου, το κουιντέτο του Δημήτρη Καλαντζή και η Καμεράτα – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη θα αυτοσχεδιάζουν πάνω σε συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι. Τέλος, την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου θα δούμε τον περίφημο τζαζ κιθαρίστα Πατ Μεθίνι, δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία εμφάνισή του στη χώρα μας.
* Ας αρχίσουμε όμως από το Half Note. Ο πιανίστας Τζορτζ Καμπλς (μουσικός συνοδοιπόρος των Αρτ Μπλάκι και Σόνι Ρόλινς παλιότερα) καταφθάνει με το κουιντέτο του και θα παίξουν από την Τετάρτη μέχρι και την Κυριακή. Την Πέμπτη μπορείτε να παρακολουθήσετε απευθείας τη συναυλία, μέσα από το site του κλαμπ πληρώνοντας «εισιτήριο» 3 ευρώ.
* Ο Στιβ Σουόλοου και η Κάρλα Μπλέι είναι ζευγάρι και στη ζωή. Καινοτόμος μπασίστας ο πρώτος πέρασε από το όρθιο μπάσο στο ηλεκτρικό, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Η Κάρλα Μπλέι, από τις πιο «ανυπότακτες» καλλιτέχνιδες της free jazz, συνθέτρια, πιανίστρια, μαέστρος, ερμηνεύτρια αλλά και συγγραφέας, μετράει περισσότερους από 30 δίσκους και πλήθος συνεργασιών με ονόματα όπως ο Γκάρι Μπάρτον και ο Νικ Μέισον. Θα τους δούμε με το κουιντέτο τους. Στις συναυλίες τους επιχειρούν μια αναδρομή στο έργο του Σουόλοου, από τη δεκαετία του ’60 έως και τις μέρες μας.
* «Η μουσική ήταν πάντοτε ο τρόπος μου για να κατανοήσω τους ανθρώπους» λέει η Μαντλέν Πεϊρού. Το Σάββατο παίζει στο Μέγαρο και θα παρουσιάσει το καινούριο της «Standing on the Rooftop», ένα άλμπουμ με τραγούδια που προσεγγίζουν διαφορετικά την τζαζ φέρνοντάς την πιο κοντά στις ρίζες της. Εκτός όμως από τα δικά της τραγούδια, παλιότερα και νέα, θα ακούσουμε και διασκευές κομματιών των Λέοναρντ Κοέν, Μπομπ Ντίλαν, Χανκ Γουίλιαμς κ.ά. Στη συναυλία συμμετέχει και η Αλέξια. Μην απορείτε. Δεν θα ακούσουμε τα «κορίτσια ξενυχτάνε με ένα μυστικό», μια και τα τελευταία χρόνια η Αλέξια φλερτάρει με την τζαζ. Οχι πάντα επιτυχημένα, είναι η αλήθεια.
* Επιστροφή στο «Παλλάς», Δευτέρα 7 Νοεμβρίου, με τζαζ και αφροκουβανέζικους ρυθμούς. Ο Τσούτσο Βαλντές με την πολυμελή μπάντα των AfroCuban Messengers, αποκλειστικά στην Αθήνα, θα βρεθεί στην ίδια σκηνή με τον σαξοφωνίστα Αρτσι Σεπ.
Η οικογένεια Βαλντές έχει σημαδέψει τη μουσική της Κούβας. Οχι μόνο ο Τσούτσο που μετράει πέντε τουλάχιστον δεκαετίες καριέρας, αλλά και ο πατέρας του Μπέμπο, από τις θρυλικές μορφές της κουβανέζικης μουσικής παράδοσης. Πιανίστας και γνωστός συνθέτης (ο υιός), κέρδισε τα εύσημα του Ντέιβ Μπρούμπεκ όταν τον άκουσε για πρώτη φορά, το 1970. Το 1973 σχηματίζει τους περίφημους Irakere, για πολλούς το πιο σπουδαίο συγκρότημα κουβανέζικης μουσικής μετά τη δεκαετία του ’50. Με τους Irakere αλλά και με τα υπόλοιπα σχήματά του ο Τσούτσο Βαλντέζ έχει ηχογραφήσει 87 δίσκους, ενώ συμμετείχε σε περίπου 35 άλμπουμ άλλων καλλιτεχνών. Με τους Afrocuban Messengers συνεργάστηκε στο τελευταίο του άλμπουμ «Chucho’s Steps».
Ο Αρτσι Σεπ είναι μία πολύπλευρη προσωπικότητα της τζαζ. Σαξοφωνίστας, συνθέτης, πιανίστας και τραγουδιστής, αλλά, επίσης, ποιητής και συγγραφέας. Ο πρώτος δίσκος του ήταν με τον Μπιλ Ντίξον και το κουαρτέτο τους το 1962. Συμμετέχοντας στους New York Contemporary Five τράβηξε την προσοχή του Τζον Κολτρέιν που τον πήρε στην μπάντα του για τα επόμενα χρόνια. Συμμετείχε και στο «Love Supreme»! Εντονα πολιτικοποιημένος -διάσημος και για την ελεγεία του στον Malcolm Χ- αυτοπροσδιορίζεται ως ένας αυθεντικός αφρο-αμερικανός μουσικός.
* Τον αμερικανό σαξοφωνίστα Τσαρλς Λόιντ και τη Μαρία Φαραντούρη, που θα συναντηθούν στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής στις 9 Νοεμβρίου, τους είδαμε και πέρυσι στο Ηρώδειο. Αυτή τη φορά όμως αφιερώνουν το live τους στη σύγχρονη μουσική έκφραση και θα παρουσιάσουν έργα του ίδιου του Λόιντ αλλά και των Θεοδωράκη, Καραΐνδρου, Κυπουργού.
Αναδημοσιευσα Απο Ελευθεροτυπια

Ετικετοσύννεφο