Just another WordPress.com site

Επιμέλεια: Αλέκα Κυφιώτη,
Το ιδεολογικό ζήτημα είναι τόσο παλιό όσο και η αρχιτεκτονική. Σχεδιάζοντας σημαντικά κτίρια για έναν ισχυρό πελάτη, οι αρχιτέκτονες σιωπηρά επικυρώνουν τις πράξεις του; Ή μήπως η αρχιτεκτονική υπερβαίνει την πολιτική και την ιδεολογία;
Πριν από τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, ο Ντανιέλ Λίμπεσκιντ δήλωνε δημοσίως ότι οι αρχιτέκτονες πρέπει να το σκέφτονται καλά πριν αναλάβουν έργα στην Κίνα προσθέτοντας «δεν θα δουλέψω σε ολοκληρωτικά καθεστώτα». Οι δηλώσεις του ξεσήκωσαν θύελλα. Εκτοτε αναζωπυρώθηκε μια συζήτηση που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες ανάμεσα στους αρχιτέκτονες, όσον αφορά τη δεοντολογία. Είναι, λοιπόν, ηθικό και σωστό να δουλεύει κανείς σε χώρες με αρχηγούς δυνάστες και με ανοιχτά ζητήματα όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Ωστόσο:
Το αρχηγείο της τηλεόρασης στο Πεκίνο, ο ουρανοξύστης ο οποίος διεκδικεί μια εξέχουσα θέση μεταξύ των κτιρίων που θα σηματοδοτήσουν την τρίτη χιλιετία, φέρει την υπογραφή του Ολε Σρέερεν, συνεργάτη του Ρεμ Κούλχαας (βραβείο Πρίτζκερ 2000).
Στην Αλμά Ατά, την πρωτεύουσα του Καζαχστάν, ο Νόρμαν Φόστερ (βραβείο Πρίτζκερ 1999) δημιούργησε το Παλάτι Ειρήνης και Συμφιλίωσης σε σχήμα πυραμίδας για να σηματοδοτήσει το αστικό τοπίο.
Μέχρι το 2012 θα ολοκληρωθεί το Λούβρο στο Αμπου Ντάμπι, σχεδιασμένο από τον Ζαν Νουβέλ (βραβείο Πρίτζκερ 2008), το οποίο θα αποτελέσει ένα κομμάτι του πολιτιστικού συγκροτήματος στο νησάκι Σααντιγιάτ. Εκεί υπάρχουν ακόμα ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης του Φρανκ Γκέρι (βραβείο Πρίτζκερ 1989) καθώς και το κέντρο τέχνης της Ζάχα Χαντίντ (βραβείο Πρίτζκερ 2004) με πέντε θεατρικές αίθουσες για παραστάσεις και κοντσέρτα καθώς και ένα ναυτικό μουσείο του Ταντάο Αντο (βραβείο Πρίτζκερ 1995).
«Η αρχιτεκτονική διηγείται μια ιστορία. Αντιπροσωπεύει έναν πολιτισμό και μια κοινότητα», λέει ο Ρέντσο Πιάνο (βραβείο Πρίτζκερ 1998), «και όπου υπάρχει αυταρχικό καθεστώς δεν υπάρχει πολιτισμός». Ισως ο πιο κοσμοπολίτης από τους εν ζωή αρχιτέκτονες, γνωστός και αγαπητός σε μας επειδή έχει αναλάβει τον σχεδιασμό της Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Δέλτα Φαλήρου, αρνείται οποιαδήποτε εύκολη ηθικολογία. Πολύ απλά δηλώνει «θα είχα σοβαρά προβλήματα αν μου ζητούσαν να δεχτώ να διηγηθώ μια ιστορία που δεν μου αρέσει».
Το γραφείο που διατηρεί ο Ρέντσο Πιάνο με τον Ρίτσαρντ Ρότζερς (συνυπογράφουν τον σχεδιασμό του πολιτιστικού κέντρου Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι) αναλαμβάνει δουλειές που προσφέρουν κάποιο όφελος στην κοινωνία, αρνείται οποιαδήποτε ανάθεση που προέρχεται από στρατιωτικά καθεστώτα ή είναι συνδεδεμένη με δυνητικούς κινδύνους στο περιβάλλον (π.χ. ένας πυρηνικός σταθμός) και αξιολογεί εκ των προτέρων τις δημοκρατικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα όπου και το έργο που θα αναλάβει. Πρόσφατα αρνήθηκε τον σχεδιασμό και την κατασκευή ενός δικαστηρίου στη Σαουδική Αραβία.
Τη λογική των δημόσιων κτιρίων που κατασκευάζονται για συλλογική χρήση και προς όφελος των απλών πολιτών υποστηρίζει και ο Ντανιέλ Λίμπεσκιντ, ο οποίος λέει ότι δεν θα επιδίωκε να αναλάβει πρότζεκτ στην ηπειρωτική Κίνα, αλλά σχεδίασε το Τμήμα Πολυμέσων του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ γιατί ο σημαντικότερος λιμένας της Κίνας έχει ένα σταθερότερο κράτος δικαίου. Προσθέτει επίσης ότι ούτε στην κυβέρνηση του Πεκίνου κλείνει την πόρτα. «Αν μου ζητήσουν να χτίσω ένα κτίριο για τη Δημοκρατία, θα είμαι ο πρώτος που θα μπω στη σειρά για να το σχεδιάσω».
Αναδημοσιευσα Απο Νεα
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ετικετοσύννεφο

Αρέσει σε %d bloggers: