Just another WordPress.com site

Archive for Δεκέμβριος, 2012

Έχουμε Ανοίξει την Αγκαλιά μας σε Εσάς για Τεχνολογία Ενημέρωση Σας Περιμένουμε!

Σας ευχόμαστε Καλές Γιορτές Γεμάτες ευτυχία και Χαμόγελα  Ότι Επιθυμητέ στην Αγκαλιά σας Να το βρείτε! Εδώ και Δυο Χρόνια Έχουμε Ανοίξει την Αγκαλιά μας σε Εσάς για Τεχνολογία  Ενημέρωση Σας Περιμένουμε! 

Οι Ευχες Μας

ΠΑΤΉΣΤΕ ΕΔΏ  Για ενγραΦες

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΔΕΙΤΕ

Advertisements

Φοιτητές αρχιτεκτονικής θα διαγωνιστούν για το Κέντρο Επισκεπτών του «Στ. Νιάρχος»,

Φοιτητές αρχιτεκτονικής θα διαγωνιστούν για το Κέντρο Επισκεπτών του «Στ. Νιάρχος»

Τράτσα Μάχη

Καλούνται να σχεδιάσουν προσωρινή κατασκευή στο εργοτάξιο του ΚΠΙΣΝ,

Πανελλήνιο Φοιτητικό Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό για την κατασκευή του «Κέντρου Επισκεπτών» στο εργοτάξιο του υπό ανέγερση Κέντρου Πολιτισμού στο Φάληρο σχεδιάζει ο Οργανισμός Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Ειδικότερα, καλούνται σπουδαστές Αρχιτεκτονικής, οι οποίοι φοιτούν σε προπτυχιακό επίπεδο στις Αρχιτεκτονικές Σχολές και στα Τμήματα των Πολυτεχνείων και των Πανεπιστήμιων της χώρας,  να υποβάλουν τις προτάσεις τους για τη δημιουργία ελαφριάς, προσωρινής κατασκευής στον χώρο του εργοταξίου του ΚΠΙΣΝ.

Η κατασκευή θα αφορά ένα «Κέντρο Επισκεπτών» που θα λειτουργεί ως χώρος παροχής πληροφοριών για το υπό ανέγερση Κέντρο Πολιτισμού το οποίο θα περιλαμβάνει τις νέες υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής καθώς και ένα πάρκο 170 στρεμμάτων.

Η προκήρυξη του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, συμπεριλαμβανομένων των όρων και προϋποθέσεων συμμετοχής, της λεπτομερούς περιγραφής του έργου και της προθεσμίας υποβολής προτάσεων, θα ανακοινωθούν εντός του Ιανουαρίου 2013 στις ιστοσελίδες http://www.SNF.org και http://www.SNFCC.org.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Τα παιδιά τραγουδούν,

Τα παιδιά τραγουδούν

Λυμπεροπούλου Κατερίνα,

Θα μπορούσαν να είχαν καλέσει έναν ενήλικο καλλιτέχνη. Ισως, ακόμη καλύτερα, να είχαν φροντίσει να ήταν γνωστός. Τι καλύτερη διαφήμιση από μια «φίρμα» σε μια κοινωνική δράση, όπως η πρόσφατη του σωματείου «Μαζί για το Παιδί», και μάλιστα στην καρδιά της Γλυφάδας, σε ένα εμπορικό κέντρο που σφύζει από κόσμο στο ζενίθ της εορταστικής περιόδου; Ομως, όχι. Οι υπεύθυνοι της ένωσης, που έχει υπό την ομπρέλα της δέκα κοινωφελείς φορείς μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα – κάτι που μεταφράζεται σε 10.000 παιδιά -, αποφάσισαν να προσκαλέσουν τα παιδιά ενός νηπιαγωγείου για να τραγουδήσουν και να διαλαλήσουν με τις φωνές τους – και μάλιστα επί τόπου – την εκστρατεία συγκέντρωσης παιχνιδιών στα «μη τυχερά» παιδιά. Είκοσι παιδικές φωνές του νηπιαγωγείου «Το Εργαστήρι» ενώθηκαν και έγιναν μια μελωδία το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου. Μια μελωδία η οποία συνόδευσε τη συγκομιδή παιχνιδιών και ενθάρρυνε τη συμμετοχή για τη συνέχεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την ημέρα συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 1.160 κούτες παιχνίδια από τη δράση τόσο της Γλυφάδας όσο και άλλων περιοχών της Ελλάδας. Η εκστρατεία ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή σε σημεία της Αθήνας, του Πειραιά, του Αμαρουσίου, της Θεσσαλονίκης και της Λαμίας. Ευχή μας να βρει συνέχεια, διότι οι αποδέκτες τέτοιων πρωτοβουλιών τις έχουν ανάγκη και τις λιγότερο λαμπερές ημέρες. Ισως μάλιστα ακόμη περισσότερο τότε..

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Τι θα γνωρίζουν οι απόγονοί μας για εμάς;

Τι θα γνωρίζουν οι απόγονοί μας για εμάς;

Τα καλοσχηματισμένα ίχνη των πολεοδομικών τετραγώνων θα λένε στους αρχαιολόγους του μέλλοντος ότι στο σημείο αυτό υπήρξε το Αμστερνταμ

Holmes Bob

Ποια στοιχεία για τον σημερινό τρόπο ζωής μας θα ξεθάψουν οι αρχαιολόγοι τις επόμενες χιλιετίες; Τι θα διαρκέσει και τι θα χαθεί;,

Οταν οι άνθρωποι στο μακρινό μέλλον θα προσπαθούν να σχηματίσουν μια εικόνα για τον πρωτόγονο πολιτισμό του 2012, η αρχαιολογία θα είναι οπωσδήποτε το κύριο μέσο για να κάνουν κάτι τέτοιο. Στο κάτω-κάτω οι καλύτερες βιβλιοθήκες, τα καλύτερα αρχεία και τα καλύτερα μουσεία μπορούν να εξαφανιστούν από μία και μόνο πυρκαγιά όπως έχει δείξει περίτρανα η τύχη της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Τι θα ανακαλύψουν λοιπόν για εμάς οι αρχαιολόγοι που θα κάνουν ανασκαφές σε 100.000 χρόνια; Μόνο τα πιο τυχερά τέχνεργα θα γλιτώσουν από το να θρυμματιστούν, να σκορπιστούν, να ανακυκλωθούν ή να αποσυντεθούν. Εσείς προσωπικά είναι μάλλον απίθανο να αφήσετε πίσω σας οτιδήποτε που να μπορεί να επιβιώσει τόσο πολύ. Για να αποκτήσετε μια αίσθηση του γιατί, απλώς στρέψτε το βέλος του χρόνου στην ίδια απόσταση προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πριν από περίπου 100.000 χρόνια οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι μόλις έβγαιναν από την Αφρική για να εποικίσουν τον κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος όσων γνωρίζουμε για αυτούς είναι εικασίες, επειδή τα μόνα στοιχεία που απομένουν είναι λίθινα εργαλεία και μερικά απολιθώματα.

Ακριβή μου απολίθωση…
Είναι εξαιρετικά απίθανο να αφήσετε πίσω σας τα οστά σας. Η απολίθωση είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο γεγονός, ιδιαίτερα για γήινα ζώα όπως εμείς – αν και με 7 δισεκατομμύρια άτομα στον πλανήτη τουλάχιστον κάποιοι από εμάς αναμφίβολα θα περάσουν στην αιωνιότητα.

Τα τυχερότερα – και σπανιότερα – θα είναι τα «στιγμιαία απολιθώματα». Αυτά σχηματίζονται όταν οι άνθρωποι ή τα ζώα πεθαίνουν μέσα σε εποχικές λίμνες και έλη πλούσια σε ασβέστιο ή σε σπήλαια. Και στις δύο περιπτώσεις τα οστά μπορούν να μεταλλοποιηθούν αρκετά γρήγορα ώστε η απολίθωση να υπερισχύσει της αποσύνθεσης, λέει η Κέι Μπερενσμάγερ, παλαιοντολόγος του αμερικανικού Εθνικού Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στην Ουάσιγκτον. Ενα οστό του δαχτύλου ενός άγριου ζώου στη Νότια Κένυα απορρόφησε ανθρακικό ασβέστιο τόσο γρήγορα ώστε άρχισε να μετατρέπεται σε πέτρα μέσα σε δύο χρόνια μετά τον θάνατό του.

Οι μελλοντικοί κυνηγοί απολιθωμάτων δεν θα μας ψάχνουν στα νεκροταφεία, αφού οι σοροί που θάβονται εκεί απελαύνονται εις χουν μέσα σε μερικούς αιώνες. Αντιθέτως, οι πλουσιότερες «πηγές» ανθρώπινων οστών θα βρίσκονται μάλλον στα απομεινάρια καταστροφικών γεγονότων όπως η τέφρα των ηφαιστείων ή τα ιζήματα που άφησαν τα πρόσφατα τσουνάμι στην Ασία, λέει η κυρία Μπερενσμάγερ. Κάποια πτώματα ίσως να έχουν μουμιοποιηθεί στην τύρφη των ερήμων στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη, αλλά θα αποσυντεθούν αν οι συνθήκες αλλάξουν, όπως είναι πιθανό να συμβεί μέσα σε 100.000 χρόνια.

Ενάντια στην οργή των κυμάτων
Αυτές οι ίδιες μεταβολές θα εξαφανίσουν επίσης άλλα σημαντικά στοιχεία σχετικά με τον πολιτισμό μας: τα σπίτια μας. Η κλιματική αλλαγή και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας μάλλον θα πνίξουν παράκτιες πόλεις όπως η Νέα Ορλεάνη και το Αμστερνταμ. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα κύματα μάλλον θα καταστρέψουν τα τμήματα των κτιρίων που βρίσκονται επάνω από το έδαφος, ενώ τα υπόγεια και τα θεμέλια σύντομα θα θαφτούν από ιζήματα. Αν και το μπετόν θα διαλυθεί με το πέρασμα των χιλιετιών, οι αρχαιολόγοι θα αναγνωρίσουν τα ακριβή ορθογώνια σχήματα από άμμο και χαλίκια που απομένουν ως δείγματα ενός εκούσιου σχεδιασμού. «Δεν υπάρχει τίποτε στη φύση που να μοιάζει με τα σχήματα που φτιάχνουμε εμείς» λέει ο Γιαν Ζαλασίεβιτς, γεωλόγος στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ στη Βρετανία.

Πουθενά αυτά τα σχέδια δεν θα είναι περισσότερο εμφανή από ό,τι στα μεγαλύτερα οικοδομήματά μας. Μερικά ανθρώπινα κατασκευάσματα, όπως τα ορυχεία, αποτελούν στην ουσία ήδη γεωλογικά στοιχεία και θα διατηρηθούν για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ως μαρτυρία της δύναμής μας να μετακινούμε τη γη. Τα μεγαλύτερα φράγματά μας, όπως το Φράγμα Χούβερ στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Φράγμα των Τριών Φαραγγιών στην Κίνα, έχουν τόσο τεράστιο όγκο μπετόν ώστε ορισμένα κομμάτια τους θα επιβιώσουν επίσης τόσο, λέει ο Αλεξάντερ Ρόουζ, εκτελεστικός διευθυντής του The Long Now Foundation με έδρα το Σαν Φρανσίσκο. Ορισμένες κατασκευές – όπως ο χώρος εναπόθεσης πυρηνικών αποβλήτων Ονκάλο στο Ολκιλουότο της Φινλανδίας – σχεδιάζονται μάλιστα ειδικά ώστε να επιβιώσουν ανέπαφα για 100.000 χρόνια.

Χωματερές θησαυρών
Εχουμε επίσης φροντίσει να χτίσουμε μια άλλη τεράστια κληρονομιά η οποία θα αποτελέσει τον πραγματικό «θησαυρό» για τους αρχαιολόγους του μέλλοντος: τα σκουπίδια μας. Οι χωματερές όπου καταλήγουν τα περισσότερα αγαθά μας είναι ένα σχεδόν ιδανικό μέρος για μακροπρόθεσμη συντήρηση. Οταν γεμίζουν οι σύγχρονες χωματερές, συνήθως σφραγίζονται με μια αδιάβροχη στρώση αργίλου, ώστε το περιεχόμενό τους γρήγορα να στερηθεί το οξυγόνο, τον μεγαλύτερο εχθρό της διατήρησης. «Νομίζω ότι μπορούμε να πούμε ότι οι θέσεις αυτές θα παραμείνουν αναερόβιες σε γεωλογικό χρόνο» λέει ο Μάρτον Μπέρλαζ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας στο Ράλεϊ. Υπό τέτοιες συνθήκες ακόμη και ορισμένα οργανικά υλικά όπως τα φυσικά υφάσματα και το ξύλο είναι πιθανό να γλιτώσουν την αποσύνθεση – αν και με τις χιλιετίες μάλλον θα μεταμορφωθούν βαθμηδόν σε κάτι που θα μοιάζει με τύρφη ή μαλακό άνθρακα, λέει ο ειδικός στις χωματερές Τζιν Μπόγκνερ του Πανεπιστημίου του Ιλινόι στο Σικάγο.

Λίγα υλικά θα διατηρηθούν ακριβώς όπως είναι. Δεν φτιάχνουμε πολλά πράγματα από πέτρα πια, όμως μερικά αγάλματα μπορεί να επιβιώσουν, θαμμένα και προφυλαγμένα από τη διάβρωση. Τα κεραμικά πιάτα και τα φλιτζάνια θα πρέπει να αντέξουν επίσης, όπως έχουν αντέξει τα θραύσματα των αγγείων των πρώτων ανθρώπινων πολιτισμών. Ορισμένα μέταλλα, όπως ο σίδηρος, θα διαβρωθούν γρήγορα, όμως το τιτάνιο, το ανοξείδωτο ατσάλι, ο χρυσός και άλλα θα αντέξουν πολύ περισσότερο. Το χρυσάφι του Τουταγχαμών στο κάτω-κάτω φαίνεται σχεδόν αναλλοίωτο ύστερα από 5.000 χρόνια. «Δεν έχουμε λόγο να σκεφθούμε ότι δεν θα είναι το ίδιο ύστερα από 100.000 χρόνια» λέει ο κ. Ρόουζ. Πράγματι, οι θήκες από τιτάνιο των λάπτοπ, με το εσωτερικό τους να έχει χαθεί καιρό πριν από τη διάβρωση, ίσως καταλήξουν να είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά τέχνεργα του πολιτισμού μας. Ποιος ξέρει – οι μελετητές του μέλλοντος ίσως κατασκευάσουν ολόκληρες θεωρίες σχετικά με τις θρησκευτικές πρακτικές μας βασισμένοι σε αυτές τις κούφιες πλάκες με ένα σχήμα σαν μήλο χαραγμένο στην επιφάνειά τους.

Γεγονός είναι ότι όσο και αν προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε μια κληρονομιά για τις μελλοντικές γενιές δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε ποιες πλευρές του πολιτισμού μας θα ενδιαφέρουν τους απογόνους μας. Σήμερα, για παράδειγμα, η μελέτη μας σχετικά με τους πρώιμους ανθρώπους διέπεται από τις θεωρίες του Δαρβίνου, ένα πρίσμα το οποίο ήταν αδιανόητο μόλις πριν από έναν αιώνα. Ακόμη και αν τα αντικείμενα που έχουμε στα μουσεία μας επιζήσουν, θα λένε στις μελλοντικές γενιές μόνο αυτό που εμείς σκεφτόμαστε για τους εαυτούς μας. Το τι θα σκέφτονται εκείνοι για εμάς είναι κάτι το οποίο κανένας από όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές σήμερα δεν μπορεί καν να φανταστεί.

Ταπεινό δισκοπότηρο
Λένε ότι τα διαμάντια είναι παντοτινά, δεν υποψιάζεστε όμως ίσως ότι δίπλα σε αυτά τα λαμπερά πετράδια ένα μουσείο του μέλλοντος μπορεί ωραιότατα να εκθέτει τα κύπελλά μας του καφέ από πολυστυρένιο.
Αυτό γιατί τα παραγόμενα από το πετρέλαιο σφαιρίδια του πολυστυρενίου δεν μπορούν να βιοδιασπαστούν από κανέναν γνωστό μικροοργανισμό. Αυτό το υλικό μπορεί να αντέξει εκατομμύρια χρόνια.

Ωστόσο, αν αφεθούν στη φύση τα κύπελλα, μάλλον θα διαλυθούν σε μη αναγνωρίσιμους σβόλους. Και αν οι πρόσφατες προσπάθειες για τη γενετική τροποποίηση μυκήτων ώστε να μπορούν να αποσυνθέσουν το πολυστυρένιο επιτύχουν, ούτε καν αυτοί οι σβόλοι δεν θα επιβιώσουν. Αν όμως βρεθούν προστατευμένα σε μια χωματερή που δεν θα ανοίξει κανένας για χιλιετίες, τα κύπελλα θα διατηρήσουν το σχήμα τους σε αρκετό βαθμό ώστε να επιτραπεί στους μελλοντικούς αρχαιολόγους να συμπεράνουν για τι τα χρησιμοποιούμε.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Πού θα εξερευνούμε;,

Πού θα εξερευνούμε;

Οσο και αν τα «σχεδιάζουμε» ωραία στις καλλιτεχνικές απεικονίσεις, η παρούσα τεχνολογία μας απέχει έτη φωτός από την κατασκευή ενός διαστημοπλοίου καταλλήλου για διαστρικά ταξίδια

Corley Anne-Marie

Καθώς εξαπλωνόμαστε στο Σύμπαν ο δρόμος που παίρνουμε θα διαμορφωθεί από παλιές και οικείες ανθρώπινες επιθυμίες – ίσως μάλιστα και από μια δόση θρησκευτικού ζήλου,

Είναι αναπόφευκτο. Οι προορισμοί που μπορούμε να επισκεφθούμε στο Σύμπαν θα περιορίζονται πάντα από τις τεχνολογικές προκλήσεις τού να διανύσουμε τις απίστευτες αποστάσεις που απαιτούνται, και μάλιστα μέσα στο διάστημα μιας ανθρώπινης ζωής. Εν τούτοις αυτός δεν θα είναι ο μόνος παράγοντας που θα καθορίσει το πού θα πάνε οι απόγονοί μας. Ο δρόμος που θα τραβήξουν θα προσδιοριστεί επίσης από τα πανάρχαια ανθρώπινα κίνητρα – ίσως μάλιστα και από μια δόση θρησκευτικού ζήλου.

Κατ’ αρχάς, τα άσχημα νέα. Πέρυσι μια ομάδα ειδικών επιστημόνων, μηχανικών και μελλοντολόγων, συγκεντρώθηκε στο Ορλάντο της Φλόριδας για να σχεδιάσει την επόμενη εποχή εξερευνήσεων της ανθρωπότητας. Ο τίτλος του σχεδίου ήταν «The 100 Year Starship Study» – σε ελεύθερη μετάφραση «Η μελέτη 100 χρόνων αστροπλοΐας». Η κεντρική ιδέα ήταν να αρχίσουμε να διερευνούμε πώς, μέσα στον επόμενο αιώνα, θα πάμε την ανθρωπότητα στα κοντινότερα άστρα. Δεν μπορείτε να προσάψετε στην ιδέα αυτή έλλειψη φιλοδοξίας, ωστόσο σύντομα πολλοί συνειδητοποίησαν ότι η ανάπτυξη της απαραίτητης τεχνολογίας είναι εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι φανταστική.

Διαστρικά ταξίδια: αιώνες μακριά
Ο Νιλ Πέλις της Πανεπιστημιακής Ενωσης Διαστημικής Ερευνας που εδρεύει στην Κολούμπια του Μέριλαντ συνόψισε ως εξής το πόσο απέχουν τα ταχύτερα διαστημόπλοιά μας από την επίτευξη ενός διαστρικού ταξιδιού. «Το κοντινότερο άστρο είναι το Α του Κενταύρου» είπε στους συνέδρους. «Με ταχύτητα 25.000 μιλίων την ώρα θα χρειαστούμε 115.000 χρόνια για να φθάσουμε εκεί. Δεν μιλάμε λοιπόν για σχέδιο».

Ακόμη και αν βρούμε έναν τρόπο να ταξιδέψουμε στις ταχύτητες που απαιτούνται για να φθάσουμε σε ένα άστρο στο διάστημα μιας ανθρώπινης ζωής, η ενέργεια που θα απαιτηθεί για αυτή τη διαδρομή ξεπερνά κατά πολύ τα μέσα μας για το ορατό μέλλον. Ο Μαρκ Μιλς του Tau Zero Foundation, μιας δεξαμενής σκέψης που εδρεύει στο Φέαρβιου Παρκ του Οχάιο, λέει ότι μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της σημερινής παγκόσμιας παραγωγής ενέργειας πηγαίνει στις διαστημικές πτήσεις. Αν τα πράγματα συνεχιστούν όπως έχουν και η παραγωγή ενέργειας εξακολουθήσει να αυξάνεται με τον ρυθμό των τελευταίων δεκαετιών, τότε οι διαστρικές αποστολές απέχουν τουλάχιστον δύο ως πέντε αιώνες, όπως υπολογίζει.

Για τους αμέσως επόμενους αιώνες λοιπόν, αν όχι για τα επόμενα χιλιάδες χρόνια, η ανθρωπότητα θα είναι σε μεγάλο βαθμό περιορισμένη στο ηλιακό μας σύστημα. Ακόμη και το να φθάσουμε προορισμούς πιο κοντά σε εμάς θα προχωρεί βραδέως ώσπου να βρούμε καλύτερα συστήματα προώθησης από τους χημικούς πυραύλους οι οποίοι, από την άποψη της ταχύτητας και της τεχνολογίας, είναι σαν τα πλοία του Κολόμβου, όπως λέει ο Κρις Μακ Κέι, πλανητικός επιστήμονας της NASA.

Αν υποθέσουμε ότι επιτυγχάνουμε την ενίσχυση της ταχύτητας που χρειαζόμαστε, ποιους δρόμους θα ακολουθήσουμε πιο μακριά στο Διάστημα και ποιος θα είναι ο στόχος της εξερεύνησης; Οι επιστήμονες θα εξακολουθήσουν αναμφίβολα να στέλνουν μη επανδρωμένα ερευνητικά σκάφη σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα, αν όμως η Ιστορία μπορεί να αποτελέσει οδηγό, η ανθρώπινη εξερεύνηση και ο εποικισμός του Διαστήματος δεν θα καθοδηγηθούν από την επιστημονική περιέργεια και μόνο.

Ο Ρότζερ Λόνιους, πρώην επικεφαλής ιστορικός της NASA και νυν κύριος επιμελητής του Εθνικού Μουσείου Αέρος και Διαστήματος Σμιθσόνιαν στην Ουάσιγκτον, λέει πως οποτεδήποτε οι άνθρωποι πήγαν σε ανεξερεύνητες γωνιές της Γης το κίνητρό τους έτεινε να είναι «Θεός, χρυσός ή δόξα» – με άλλα λόγια, η επιδίωξη να προσηλυτίσουν ιθαγενείς ή να ξεφύγουν από τον θρησκευτικό διωγμό, το να εξαγάγουν πλούτο ή το να κερδίσουν φήμη.

Αναζητώντας τη δόξα
Μεγάλο μέρος της ανθρώπινης διαστημικής εξερεύνησης ως σήμερα κινήθηκε από τη δόξα. Η εθνική υπερηφάνεια βρισκόταν πίσω από τις πρώτες επανδρωμένες αποστολές και πυροδότησε τις κολοσσιαίες επενδύσεις που απαιτήθηκαν για να στείλουμε ανθρώπους στο φεγγάρι. Μια ίδιου είδους πολιτική βούληση θα χρειαστεί για την υλοποίηση του πρώτου περιπάτου στον Αρη ή της πρώτης ανθρώπινης επίσκεψης σε αστεροειδή.

Αργότερα, χώρες ή εταιρείες ίσως θελήσουν να είναι οι πρώτες που θα στείλουν αστροναύτες σε βραχώδεις κόσμους όπως ο δορυφόρος του Κρόνου, Τιτάνας που διαθέτει στους πόλους του λίμνες από μεθάνιο. Μια άλλη ελκυστική αποστολή θα μπορούσε να είναι ο δορυφόρος του Δία, Ευρώπη – ιδιαίτερα αν ο υγρός ωκεανός κάτω από τον πάγο της επιφάνειάς της αποδειχθεί ότι αποτελεί κατοικία ακραίων μορφών ζωής.

Και τι γίνεται με τον Θεό; Θα μπορούσαν τα θρησκευτικά κίνητρα να παίξουν έναν ρόλο στα διαστημικά ταξίδια; Οι μελλοντικοί εξερευνητές του ηλιακού συστήματος δεν θα έχουν ντόπιους εξωγήινους να προσηλυτίσουν, όμως η θρησκεία θα μπορούσε ευλόγως να αποτελέσει έναν λόγο για να φύγει κανείς από τη Γη. Τον 17ο αιώνα, για παράδειγμα, οι άγγλοι Πουριτανοί διακινδύνευσαν τις ζωές τους για να εγκατασταθούν στην Αμερική προκειμένου να μπορούν να διατηρήσουν την πίστη τους. Αν η ιδιωτική βιομηχανία διαστημικών πτήσεων παρέχει τα μέσα δεν είναι απίθανο μια θρησκευτική ομάδα να είναι ανάμεσα στους πρώτους που θα εγκατασταθούν σε μια βάση στη Σελήνη ή στον Αρη.

Διαστημική οικονομία
Παρ’ όλα αυτά οι κυρίαρχες κινητήριες δυνάμεις της εξερεύνησης στην ιστορία μας ήταν οικονομικές, επισημαίνει ο κ. Λόνιους. Ως διαστημική οικονομία έχουν προταθεί η εκμετάλλευση ορυκτών από αστεροειδείς και ο διαστημικός τουρισμός, κανενός όμως ο καιρός δεν έχει έρθει ακόμη. «Πρέπει να βρεθεί ένα οικονομικό κίνητρο προκειμένου να επιχειρηθούν διαστημικές δραστηριότητες που θα εμπλέκουν ανθρώπους» λέει ο ιστορικός. Για παράδειγμα, είναι αδύνατον να προβλεφθεί ποιοι ορυκτοί πόροι θα είναι σημαντικοί για εμάς μέσα σε μόλις μερικές δεκαετίες. Εως ότου καταστεί βιώσιμο να εξορύξουμε, ας πούμε, λευκόχρυσο από οστεοειδείς η ζήτηση της ανθρωπότητας για αυτό το μέταλλο ίσως να έχει υποχωρήσει.

Ενα άλλο μάθημα από την Ιστορία είναι ότι η εξερεύνηση δεν υπήρξε πάντα διαρκώς βιώσιμη. Αντίθετα, συχνά συντελέστηκε με διακοπές. Σκεφθείτε ότι οι Βίκινγκς είχαν πάει στη Βόρειο Αμερική πριν από χίλια χρόνια, ωστόσο η μόνιμη ευρωπαϊκή εποίκιση χρειάστηκε τέσσερις αιώνες για να ακολουθήσει. Επίσης η κινεζική εξερεύνηση γινόταν επί αιώνες αλλά σταμάτησε γύρω στο 1500.

«Τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται αναπόφευκτο στα διαστημικά ταξίδια» λέει ο Τζον Λόγκσντον, ερευνητής της διαστημικής πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Γεώργιος Ουάσιγκτον της Ουάσιγκτον. Υποστηρίζει ότι ίσως οι επόμενες γενιές πάψουν να ασχολούνται με την ιδέα να εξερευνήσουν το μακρινό Διάστημα ή ακόμη και με το να πάνε πέρα από τη Γη.

Πραγματικά, οι απόγονοί μας ίσως να αναγκαστούν να συμφιλιωθούν με το ότι δεν θα έχουν ποτέ τα μέσα ή τη διάρκεια ζωής για να φθάσουν σε άλλα άστρα. Για αυτούς τα άστρα θα παραμείνουν δελεαστικά λαμπυρίσματα στον ουρανό, άπιαστα για πάντα.

Από την άλλη όμως πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι, όπως οι σύνεδροι της 100 Year Starship, που θα φροντίζουν να κρατούν το όνειρο ζωντανό.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Θα έχει απομείνει φύση;


Το γιγάντιο πάντα, που ζει στην Κίνα, και ο παπαγάλος μπλε μακάο, που ζει στη Νότια Αμερική, μάλλον δεν θα είναι εδώ για τις επόμενες γενιές

Marshall Michael

Προκαλούμε μια μαζική εξαφάνιση των ειδών. Ποια είδη θα χάσουμε μέσα στις επόμενες χιλιετίες και τι είδους καινούργια πλάσματα θα εμφανιστούν;

Εκ πρώτης όψεως το μέλλον του φυσικού κόσμου φαίνεται θλιβερό. Οι άνθρωποι προκαλούν μια μαζική εξαφάνιση των ειδών που θα είναι από τις χειρότερες στην ιστορία της Γης. Η φυσική βλάστηση ξυρίζεται και γεμίζουμε τον αέρα, το νερό και το χώμα με ρύπανση.

Το συμπέρασμα είναι ότι αν αποκλείσουμε μια ριζική μεταβολή στην ανθρώπινη συμπεριφορά, οι μακρινοί απόγονοί μας θα ζήσουν σε έναν κόσμο βαριά στερημένο από τα θαύματα της φύσης.

Η βιοποικιλότητα, ιδιαίτερα, θα πληγεί σοβαρά. Οι αξιολογήσεις της παρούσας κατάστασης παρουσιάζουν συνεχώς αποκαρδιωτικά αποτελέσματα. Σχεδόν το ένα πέμπτο των σπονδυλωτών έχουν κηρυχθεί απειλούμενα, κάτι το οποίο σημαίνει ότι υπάρχει σημαντική πιθανότητα αυτά τα είδη να εξαφανιστούν σε 50 χρόνια.

Η κύρια αιτία σήμερα είναι η καταστροφή των οικοτόπων, όμως η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή θα είναι όλο και πιο σημαντική. Ενα πολυσυζητημένο μοντέλο εκτιμά ότι 15%-37% των ειδών θα «καταδικαστούν σε εξαφάνιση» ως το 2050 εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Αλίμονο στους «ασύμβατους»!
«Θα είναι ένας καινούργιος κόσμος» λέει η Κέιτ Τζόουνς του Ινστιτούτου Ζωολογίας του Λονδίνου. Το οικοσύστημα θα γίνει πολύ πιο απλό, θα κυριαρχείται από έναν μικρό αριθμό ευρέως διαδεδομένων πολυπληθών ειδών. Από τα ζώα που είναι «ασύμβατα» με τους ανθρώπους – μας αρέσει π.χ. να τα κυνηγάμε ή να εποικίζουμε τους οικοτόπους τους – ελάχιστα θα επιζήσουν. «Δεν έχω πολλές ελπίδες για τους μπλε μακάο, τα πάντα, τους ρινόκερους ή τις τίγρεις» λέει η κυρία Τζόουνς.

Τελικά ωστόσο η ζωή θα ανακάμψει: πάντα έτσι γίνεται. Οι μαζικές εξαφανίσεις του παρελθόντος προσφέρουν ενδείξεις για το πώς το οικοσύστημα θα συνέλθει, λέει ο Μάικ Μπέντον του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ της Βρετανίας. Οι δύο για τις οποίες γνωρίζουμε περισσότερα είναι η εξαφάνιση του τέλους της Περμίου πριν από 252 εκατομμύρια χρόνια, στην οποία χάθηκε το 80% των ειδών, και η λιγότερο σοβαρή εξαφάνιση του τέλους της Κρητιδικής περιόδου που εξάλειψε τους δεινοσαύρους. Η εξαφάνιση της Περμίου είναι πιο σχετική επειδή προκλήθηκε από μεγάλη θέρμανση του πλανήτη, όμως ο κ. Μπέντον προειδοποιεί ότι ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός τότε, επομένως η σημερινή μαζική εξαφάνιση δεν θα εξελιχθεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Τι είδους ανάκαμψη;
Οι ανακάμψεις έχουν συνήθως δυο στάδια. Αν η δική μας ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, τα πρώτα δυο – τρία εκατομμύρια χρόνια θα κυριαρχούν οι ταχέως αναπαραγόμενες, βραχύβιες «ταξινομικές ομάδες της καταστροφής». Αυτές θα οδηγήσουν γρήγορα στην εμφάνιση νέων ειδών και θα αυξήσουν ξανά τον αριθμό των ειδών του πλανήτη.
Πολλά πράγματα όμως θα εξακολουθούν να λείπουν. Τα οικοσυστήματα θα είναι απλά, με παρόμοια είδη που θα κάνουν παρόμοια πράγματα. Τα φυτοφάγα θα έχουν λιγότερη ποικιλία και οι κορυφαίοι θηρευτές μπορεί να απουσιάζουν εντελώς σε πολλά μέρη.

Εδώ είναι που τα πιο μακρόβια, βραδύτερα εξελισσόμενα είδη έρχονται για να αποκαταστήσουν την πλήρη πολυπλοκότητα του οικοσυστήματος. Αυτό όμως μπορεί να πάρει ως και 10 εκατομμύρια χρόνια, πολύ περισσότερο και από τις πιο αισιόδοξες προβολές για το ανθρώπινο μέλλον.

Δεν είναι απαραίτητο να γίνει έτσι. Μπορούμε να αναλάβουμε τώρα δράση για να αρχίσει η ανάκαμψη, αν και δεν ξέρουμε πόσο μπορούμε να την επιταχύνουμε.

Οι βιολόγοι που ασχολούνται με τη διατήρηση αρχίζουν όλο και περισσότερο να σκέφτονται το αδιανόητο, όπως το να μετατοπίσουν είδη σε μέρη όπου μπορούν να ευημερήσουν εγκαταλείποντάς τα στην τύχη τους στις γενέθλιες περιοχές τους.

Αυτό φαίνεται αφύσικο, δεδομένου όμως ότι η ανθρώπινη επιρροή έχει ήδη αγγίξει σχεδόν κάθε οικοσύστημα επάνω στη Γη, μήπως το «φυσικό» έχει πάψει πλέον να αποτελεί μια χρήσιμη έννοια;

Ακόμη πιο ριζοσπαστικά, ίσως θα ήταν καλύτερο να ενθαρρύνουμε τον σχηματισμό νέων ειδών και οικοσυστημάτων αντί να αγωνιζόμαστε να σώσουμε υπάρχοντα είδη που δεν έχουν μακροπρόθεσμο μέλλον, όπως τα πάντα. «Δεν θέλω με τίποτε να τα χάσω», λέει η κυρία Τζόουνς, «όμως τα πράγματα αλλάζουν και προσαρμόζονται και πεθαίνουν».

Εξελικτική μηχανική
Ο κ. Μπέντον λέει ότι το πιο σημαντικό είναι να ξαναφτιάξουμε «θερμά σημεία» βιοποικιλότητας όπως τα τροπικά δάση και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα τιτάνιο έργο. Μια πρόσφατη ανάλυση υποστηρίζει ότι οι κατεστραμμένοι υγρότοποι μπορούν να αποκατασταθούν μέσα σε δυο ανθρώπινες γενιές.

Πέραν αυτού ίσως να είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε μια «εξελικτική μηχανική». Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να μοιράσουμε ένα είδος σε δυο ξεχωριστούς οικοτόπους και να το αφήσουμε να εξελιχθεί ξεχωριστά ή να εισαγάγουμε «ιδρυτικά» είδη σε νεοαποκατεστημένα οικοσυστήματα.

Η φύση μπορεί να λύσει το πρόβλημα για εμάς προσφέροντας ιδρυτικά είδη από μια απρόσμενη πηγή. Ζώα όπως τα περιστέρια, οι αρουραίοι και οι αλεπούδες ανθούν ήδη πλάι στους ανθρώπους και μπορεί να οδηγήσουν στη γέννηση νέων ειδών εξελισσόμενα στους ιδρυτές του νέου οικοσυστήματος.

Αν σας ενοχλεί η προοπτική ενός κόσμου εποικισμένου από στρατιές ταχέως εξελισσόμενων ποντικών και περιστεριών, αποστρέψτε το βλέμμα τώρα!

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Πού θα ζούμε;

Πού θα ζούμε;

Οι βυθισμένες πόλεις του παρελθόντος αποτελούν ένα «δείγμα» για το μέλλον, αφού η Νέα Ορλεάνη, το Αμστερνταμ αλλά και η Νέα Υόρκη αναμένεται να «πνιγούν» από την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης

Le Page Michael, Hecht Jeff

Οι κινήσεις των τεκτονικών πλακών, οι εκρήξεις των ηφαιστείων και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα αναμορφώσουν τον κόσμο μας. Πώς θα είναι και πού θα ζούμε;,

Τα αλιευτικά σκάφη στη Βόρειο Θάλασσα βγάζουν με τα δίχτυα τους μερικά παράξενα πράγματα, από οστά μαμούθ ως αρχαία λίθινα εργαλεία και όπλα. Σε πολλά μέρη του κόσμου ανακαλύπτουμε τα υπολείμματα ανθρώπινων οικισμών εκεί όπου σήμερα είναι ο βυθός της θάλασσας. Καθώς ο πλανήτης άλλαξε μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων πολλοί πρόγονοί μας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Στα επόμενα 1.000 χρόνια – πόσω μάλλον σε 100.000 χρόνια – ο πλανήτης θα αλλάξει και πάλι δραματικά αναγκάζοντας δισεκατομμύρια ανθρώπους να βρουν ένα καινούργιο μέρος για να ζήσουν.

Ορισμένα μέρη θα δυσκολευτούν να επιβιώσουν ακόμη και αν η στάθμη της θάλασσας παραμείνει σταθερή. Η αρχαία αιγυπτιακή πόλη Ηράκλειο εξαφανίστηκε κάτω από τα νερά της Μεσογείου πριν από 2.000 χρόνια καθώς η μαλακή άμμος του δέλτα επάνω στο οποίο είχε χτιστεί υποχώρησε. Το ίδιο συμβαίνει σε σύγχρονες πόλεις όπως η Νέα Ορλεάνη και η Σανγκάη. Στο Μαϊάμι και αλλού η θάλασσα και τα ποτάμια διαβρώνουν το έδαφος στο οποίο είναι χτισμένες πόλεις.

Με ένα σταθερό κλίμα, ίσως θα ήταν δυνατόν να σώσουμε αυτές τις πόλεις. Καθώς όμως ο πλανήτης συνεχώς θερμαίνεται, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα πνίξει πολλές από τις κεντρικές πόλεις μας, όπως και πολλά αγροτικά εδάφη. Η αλλαγή του κλίματος θα επηρεάσει επίσης ανθρώπους που ζουν αρκετά ψηλότερα από το επίπεδο της θάλασσας, καθιστώντας ορισμένες περιοχές μη κατοικήσιμες αλλά δημιουργώντας νέες ευκαιρίες σε άλλα μέρη.

Πόσο θα «βράσουμε»;
Δεν ξέρουμε ακριβώς πόσο θερμότερος θα γίνει ο πλανήτης. Ας υποθέσουμε όμως ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν με το λεγόμενο «business as usual» σενάριο της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), με τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου να συνεχίζουν να αυξάνονται ως το 2100 και μετά να μειώνονται γρήγορα. Ας υποθέσουμε επίσης ότι δεν θα επιχειρήσουμε κάποιο είδος γεωμηχανικής παρέμβασης.

Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι ότι η μέση παγκόσμια θερμοκρασία θα ανέβει κατά περίπου 4 βαθμούς Κελσίου από τα προβιομηχανικά επίπεδα ως το έτος 2100 και ότι η άνοδος θα φθάσει στους 5 βαθμούς κάποια στιγμή στον 23ο αιώνα (αν και ενδέχεται να είναι πολύ μεγαλύτερη). Και θα μείνει εκεί, αφού ο πλανήτης θα χρειαστεί περίπου 3.000 χρόνια για να ψυχραθεί κατά μόλις 1°C.

Αυτό ίσως σημαίνει ότι οι πάγοι της Γροιλανδίας θα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί σε 1.000 χρόνια, ενώ θα τους έχουν ακολουθήσει και οι πάγοι της Δυτικής Ανταρκτικής, υψώνοντας τη στάθμη της θάλασσας κατά περισσότερο από 10 μέτρα. Τα νέα αυτά είναι άσχημα, δεδομένου ότι οι παράκτιες περιοχές φιλοξενούν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων πολλών ταχέως αναπτυσσομένων μεγαλουπόλεων. Καθώς η στάθμη της θάλασσας θα ανεβαίνει, δισεκατομμύρια άτομα θα εκτοπιστούν.

Τι θα σβηστεί από τον χάρτη
Αυτό τουλάχιστον θα αποτελέσει μια βαθμιαία διαδικασία, αν και ενδέχεται να υπάρξουν και κάποιες καταστροφές όταν οι πλημμύρες από τις καταιγίδες θα ξεπερνούν τους μηχανισμούς άμυνας. Μεγάλα τμήματα της Φλόριδας, της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ και του Κόλπου του Μεξικού, της Ολλανδίας και της Βρετανίας θα πλημμυρίσουν. Κάποια νησιωτικά κράτη απλώς θα πάψουν να υπάρχουν και πολλές από τις σπουδαιότερες πόλεις του κόσμου, όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και το Τόκιο, θα χαθούν εν μέρει ή και ολοσχερώς κάτω από τα κύματα.

Και καθώς η μεγάλη παγοκάλυψη της Ανατολικής Ανταρκτικής θα λιώνει σιγά-σιγά, η θάλασσα θα ανέβει ακόμη περισσότερο. Για κάθε βαθμό αύξησης της θερμοκρασίας η θαλάσσια στάθμη μπορεί να ανέβει από 5 ως 20 μέτρα. Επομένως σε 5.000 χρόνια η επιφάνεια της θάλασσας μπορεί να βρίσκεται πάνω από 40 μέτρα ψηλότερα από ό,τι σήμερα.

Ακόμη και όσοι ζουν αρκετά ψηλότερα από τη στάθμη της θάλασσας μπορεί να αναγκαστούν να μετακινηθούν. Κάποιες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων των νότιων Ηνωμένων Πολιτειών, θα έχουν υπερβολική ξηρασία ώστε να υποστηρίζουν καλλιέργειες ή μεγάλες πόλεις. Σε άλλες περιοχές οι πλημμύρες μπορεί να διώξουν τον κόσμο.
Οποιαδήποτε μεγαλύτερη άνοδος της θερμοκρασίας μπορεί να προκαλέσει καταστροφικά προβλήματα. Μια αύξηση των 7 βαθμών στην παγκόσμια θερμοκρασία θα κάνει κάποιες τροπικές περιοχές τόσο ζεστές και υγρές ώστε οι άνθρωποι δεν θα μπορούν πια να επιζήσουν χωρίς κλιματισμό. Αν ο πλανήτης θερμανθεί κατά 11 βαθμούς μεγάλο μέρος των ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας, της Αυστραλίας και της Νοτίου Αμερικής καθώς και ολόκληρη η Ινδική χερσόνησος θα γίνουν μη κατοικήσιμες.

Μετανάστες στην Ανταρκτική!
Παρ’ όλα αυτά το μέλλον θα προσφέρει επίσης εναλλακτικά μέρη για να ζήσουμε. Στον μακρινό Βορρά, αυτό που σήμερα είναι έρημη τούνδρα και τάιγκα θα γίνει εύφορη γη για καλλιέργειες. Νέα εδάφη επίσης θα εμφανιστούν καθώς οι πάγοι θα λιώνουν.

Το κυνήγι για την εκμετάλλευση των πόρων στην άρτι αποκαλυφθείσα υφαλοκρηπίδα της Ανταρκτικής, για παράδειγμα, ενδέχεται να ενθαρρύνει τον εποικισμό των παράκτιων περιοχών της. Αν παραμείνει αρκετά θερμή για αρκετό καιρό η Ανταρκτική θα γίνει ξανά μια πλούσια πράσινη ήπειρος καλυμμένη από δάση. Αλλού, κομμάτια φρέσκιας γης θα αναδυθούν από τον ωκεανό σε διάστημα εκατοντάδων χιλιάδων ετών, έτοιμα ίσως να δεχθούν τους ανθρώπους.

Σε κάποια στιγμή οι απόγονοί μας θα θέσουν υπό έλεγχο το κλίμα του πλανήτη. Θα χρειαστούν όμως χιλιάδες χρόνια για να αποκατασταθούν οι πάγοι και να κατέβει ξανά η στάθμη της θάλασσας. Ωσπου να είμαστε σε θέση να κάνουμε κάτι τέτοιο, σε ορισμένους ίσως τα πράγματα να αρέσουν όπως είναι. Οι υπερήφανοι πολίτες της Δημοκρατίας της Ανταρκτικής θα αντισταθούν σε οποιοδήποτε μέτρο θα μπορούσε να κάνει τα χωράφια και τις πόλεις τους να θαφτούν κάτω από τον πάγο.

Ξηρά εν όψει!
Σε όλη την Ιστορία εξερευνητές κάρφωναν τις σημαίες τους σε παρθένα εδάφη. Σήμερα δεν έχει απομείνει σχεδόν κανένα μέρος στη Γη στο οποίο να μην έχουμε πατήσει το πόδι μας. Τα πράγματα όμως δεν θα είναι πάντοτε έτσι.
Οι τεκτονικές πλάκες και τα ηφαίστεια δημιουργούν συνεχώς νέα εδάφη. Για παράδειγμα, οι μελλοντικοί έποικοι μπορεί να ανακαλύψουν ότι η Χαβάη έχει ένα επιπλέον νησί. Επί περισσότερο από 80 εκατομμύρια χρόνια ένα «θερμό σημείο» μάγματος που ανεβαίνει από τα έγκατα της Γης «τρυπάει» τον βυθό του Ειρηνικού Ωκεανού δημιουργώντας μια σειρά από νησιά στον φλοιό που κινείται από πάνω του. Αυτό σημαίνει ότι το Μεγάλο Νησί της Χαβάης ίσως αποκτήσει σύντομα ένα μικρό αδελφάκι στα ανοιχτά της νότιας ακτής του, σχηματισμένο από ένα υποθαλάσσιο ηφαίστειο ονόματι Λοΐχι. Μεγαλώνει γρήγορα και θα πρέπει να αναδυθεί σε 100.000 χρόνια, ανάλογα με την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Οι γεωλόγοι υπολογίζουν ότι η κορυφή του θα είναι ψηλότερη από όλες τις άλλες στην οροσειρά της Χαβάης.

Στο ακόμη πιο μακρινό μέλλον η Ευρώπη και η Αφρική ενδέχεται να αποκτήσουν νέα εδάφη. Αυτό γιατί η Αφρική κινείται βορειοανατολικά κατά περίπου 2,5 εκατοστά τον χρόνο, προπορευόμενη σχεδόν κατά ένα εκατοστό της Ευρώπης, η οποία κινείται προς την ίδια κατεύθυνση. Θεωρητικά αυτή η διαφορά θα κλείσει τον Πορθμό του Γιβραλτάρ μέσα σε μερικά εκατομμύρια χρόνια. Χωρίς την εισροή των νερών του Ατλαντικού η Μεσόγειος κάποια στιγμή θα εξατμιστεί. Οι χώρες της Νότιας Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής θα μπορούν να επεκταθούν στον εκτεθειμένο βυθό ώσπου να ενωθούν.

Αν οι απόγονοί μας εξακολουθούν να υπάρχουν σε εκατομμύρια χρόνια, ίσως θα βρεθούν αναγκασμένοι να βρουν τρόπους για να μοιραστούν τεράστια καινούργια κομμάτια του κόσμου.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο