Just another WordPress.com site

Archive for Μαρτίου, 2013

Σεμινάρια ποίησης για όλους,

Αρχίζουν στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, την Τετάρτη 13 Μαρτίου,

Το πρωτογονικό τραγούδι και μια πλειάδα σημαντικών ξένων ποιητών με παγκόσμια αναγνώριση θα παρουσιαστούν, μέσα από ανθολογήσεις και εισηγήσεις ειδικών μελετητών, στον κύκλο σεμιναρίων με θέμα «Η γλώσσα στα κείμενα / Ποιητές του κόσμου», που συνδιοργανώνουν το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και Διδακτικής της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Πανεπιστημίου Αθηνών και η Οργανωτική Επιτροπή του Συμποσίου Ποίησης της Πάτρας στο Αμφιθέατρο του Μαρασλείου Διδασκαλείου (Μαρασλή 4).

Τα σεμινάρια του Α΄ Κύκλου αρχίζουν την Τετάρτη 13 Μαρτίου, 6.00 ως 8.00 μ.μ. Ο πρώτος ποιητής που θα παρουσιαστεί είναι ο Βικτόρ Ουγκό. Για το έργο του θα μιλήσουν ο καθηγητής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Θανάσης Νάκας και η επίκουρη καθηγήτρια Γαλλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας Χρυσή Καρατσινίδου.

Θα ακολουθήσουν οι συζητήσεις: Πρωτογονικό τραγούδι (29 Μαρτίου, εισηγητής Σωκράτης Σκαρτσής), Πάμπλο Νερούδα (12 Απριλίου, εισηγητής Γιώργος Κεντρωτής), Ναζίμ Χικμέτ (19 Απριλίου, εισηγητής Χρίστος Αλεξίου), Xαϊκού – Ματσούο Μπασό (17 Μαΐου, εισηγήτρια Ξένη Σκαρτσή), Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (31 Μαΐου, εισηγητής Χρίστος Γουδής). Όλες οι συναντήσεις πραγματοποιούνται στις 6.00 ως 8.00 μ.μ.

Σκοπός των συναντήσεων είναι η αναθέρμανση της μελέτης της ποίησης, γι’ αυτό προτείνεται σε όσους πρόκειται να συμμετάσχουν στις συναντήσεις να εκτυπώνουν κάθε φορά τα ανθολογούμενα ποιήματα που θα συζητηθούν από την ιστοσελίδα του Συμποσίου Ποίησης, προκειμένου να διευκολύνεται η συζήτηση με τους εισηγητές.

Η συμμετοχή στα σεμινάρια είναι ελεύθερη.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Οι ίσκιοι,

Ενα ειρωνικό διήγημα για μια θλιβερή αλήθεια,

της Ιωάννας Μπουραζοπούλου

Ευχαριστώ το περιοδικό BHmagazino που μου δίνει τη δυνατότητα να καταγγείλω ένα αποκρουστικό φαινόμενο, το οποίο τελευταία παρατηρούν όλο και περισσότεροι, αλλά κανείς δεν έθιξε ακόμη δημόσια. Αναφέρομαι, φυσικά, σ’ αυτές τις σκοτεινές ανθρώπινες φιγούρες που συναντούμε πλέον σε κάθε μας βήμα, που ζουν παρασιτικά στη χώρα μας και που σύντομα θα αποτελέσουν κίνδυνο για την ασφάλεια όλων μας. Κατ’ αρχάς, δεν είναι λευκοί, που σημαίνει ότι δεν προέρχονται από την ελληνική φυλή, ούτε μιλούν τη γλώσσα μας, οπότε είναι αδύνατη η επικοινωνία μαζί τους – όσο κι αν προσποιούνται ότι είναι σαν εμάς, λυπάμαι, αλλά διαφέρουν. Η προσφορά τους στην ελληνική οικονομία είναι μηδενική, δεν εργάζονται, δεν παράγουν, δεν αγοράζουν, δεν επενδύουν, δεν έχουν καμία κοινωνική χρησιμότητα, μόνο γεμίζουν τον τόπο με το πλήθος τους, δίνοντας την εντύπωση ότι το πεζοδρόμιο ή η πλατεία τούς ανήκει.

Η δική μου γειτονιά τουλάχιστον έχει υποστεί μαζική επιδρομή, γιατί τα βράδια ξεθαρρεύουν και σουλατσάρουν ανενόχλητοι ή συνωστίζονται στην είσοδο της πολυκατοικίας μου, υποχρεώνοντάς με να περνώ ανάμεσά τους για να μπω, κάτι που με κάνει να νιώθω πολύ άβολα. Επιχείρησα να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου στον Καλλιγά, έναν γείτονά μου γεροχίπη, ο οποίος επέμεινε ότι οι τύποι είναι ειρηνικοί και αποκλείεται να με πειράζουν. Ε, λοιπόν, με πειράζουν και δεν αντέχω να το κρύβω άλλο! Με ενοχλεί αφάνταστα η παρουσία τους, με ενοχλεί η εικόνα που εμφανίζει η πόλη μου τη νύχτα, με ενοχλεί που οι δρόμοι και τα στενά είναι γεμάτα σκουρόχρωμες φιγούρες. Σύμφωνοι, δεν έχω αποδείξεις για τις εγκληματικές προθέσεις τους, αλλά ας χρησιμοποιήσουμε την κοινή λογική. Οσοι ζουν παρασιτικά, στο περιθώριο, αποκλεισμένοι από το κοινωνικό γίγνεσθαι και συνιστούν τόσο μεγάλο πλήθος είναι ζήτημα χρόνου να μετατραπούν σε απειλή. Ο Καλλιγάς με κοίταξε με τρόμο, ψιθύρισε ότι είμαι παρανοϊκή και με συμβούλεψε να ζητήσω ψυχιατρική βοήθεια.

Τηλεφώνησα το ίδιο βράδυ στην Αστυνομία και απαίτησα την παρέμβασή της – θα εκδήλωνα ανοιχτά την αγανάκτησή μου και ας πήγαινε στον διάβολο η πολιτική ορθότητα, δεν είχε νόημα να υποφέρω και να καταπιέζομαι για να μη θιγεί η ευαισθησία του κάθε χίπη. Τις σκοτεινές φιγούρες που λυμαίνονται τη γειτονιά μου, δεν έχουν εργασία, ιδιοκτησία, κεφάλαιο και νόμιμα έγγραφα κάθε ευνομούμενο κράτος θα τις χαρακτήριζε ανεπιθύμητες και θα φρόντιζε να απαλλαγεί απ’ αυτές. Το δικό μου, όμως, προτιμά να τις ανέχεται, προφανώς εξυπηρετώντας ύποπτα συμφέροντα, αφού η Αστυνομία – τι έκπληξη! – δήλωσε αναρμόδια.

Το επόμενο πρωί είδα τον Καλλιγά να κουβεντιάζει χαμηλόφωνα με τον φαρμακοποιό και μόλις εμφανίστηκα σιώπησαν, οπότε κατάλαβα ότι μιλούσαν για μένα. Τους είπα ξεκάθαρα ότι δεν είμαι διατεθειμένη να κρύβω τη δυσφορία μου για να γίνω αρεστή και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να πάνε οι μελαμψούληδες από εκεί που ήρθαν. Με κοιτούσαν με μάτια γουρλωμένα, σαν να μην πίστευαν στ’ αφτιά τους. Μόλις απομακρύνθηκα, άκουσα τον Καλλιγά να ψιθυρίζει πως το χειρότερο είναι ότι ούτε καν συνειδητοποιώ πόσο εξωφρενική είναι η αντίδρασή μου. Ο φαρμακοποιός μουρμούρισε ότι όλοι οι ρατσιστές φτάνουν, αργά ή γρήγορα, στον απόλυτο παραλογισμό· ο ρατσισμός είναι νοητική κατηφόρα χωρίς τέρμα. Κατάλαβα ότι περιβάλλομαι από είλωτες της πολιτικής ορθότητας και δεν θα είναι καθόλου εύκολο να βρω το δίκιο μου.

Το απόγευμα επισκέφθηκα τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, έναν ευυπόληπτο οικογενειάρχη με τον οποίο έχουμε οργανώσει ανάλογους κοινωνικούς αγώνες στο παρελθόν. Πέρυσι καταφέραμε να διώξουμε τον πλανόδιο μικροπωλητή της γωνίας, έναν κακοντυμένο Πακιστανό που κατέστρεφε την αισθητική της πλατείας, το καλοκαίρι μαζέψαμε υπογραφές και κάναμε έξωση στους δύο ομοφυλόφιλους του ρετιρέ, που έδειχναν ανυπόφορα ευτυχισμένοι, προκαλώντας το κοινό αίσθημα, τώρα έπρεπε να ενωθούμε ενάντια στους σκοτεινούς εισβολείς. Ευτυχώς ο διαχειριστής αντιλήφθηκε πλήρως το πρόβλημα.

«Πράγματι, έχουν πληθύνει ανησυχητικά» μου είπε, κοιτάζοντας λοξά τους ίσκιους μας να διαγράφονται στον τοίχο. «Αν και εκείνο που με τρομάζει περισσότερο είναι που τους βρίσκω μέσα στο σπίτι. Μπορείς να μου πεις από πού τρυπώνουν;».

Ενευσα προβληματισμένη και περιεργάστηκα με την άκρη του ματιού μου τις δύο μαύρες φιγούρες στον τοίχο, που προσπαθούσαν να αντιγράψουν τις κινήσεις μας σαν μαϊμούδες. Το σιχαμένο μελαμψό είδος τους μου προκαλούσε αηδία.

«Ο γείτονάς μου, ο Καλλιγάς, επιμένει ότι οι προθέσεις των ίσκιων είναι ειρηνικές» του ψιθύρισα.

«Ο Καλλιγάς ζει ακόμη στη νιρβάνα του
Γούντστοκ» ρουθούνισε ο διαχειριστής πατώντας με δύναμη το τσιγάρο στο τασάκι για να σβήσει, ενώ ο ίσκιος του αντέγραψε αθόρυβα την κίνηση. «Δεν βρίσκεις ύποπτη τη σιωπή τους, όπως και την τακτική τους να μας μιμούνται;».

Συμφώνησα ότι η συμπεριφορά των ίσκιων κάθε άλλο παρά φυσιολογική ήταν κι αυτό δεν προμήνυε τίποτε καλό.

«Το κάνουν για να περνούν απαρατήρητοι», μου εκμυστηρεύτηκε ο διαχειριστής, «αλλά μην αμφιβάλλεις ότι καιροφυλακτούν».

Δεν χρειάστηκε να πει τίποτε παραπάνω, έπρεπε να προστατεύσουμε τις ζωές και τις περιουσίες μας. Συγκαλέσαμε έκτακτη συνέλευση ιδιοκτητών με θέμα την προστασία της πολυκατοικίας απέναντι στη «σκιώδη» απειλή. Η λογίστρια του τρίτου ορόφου αναρωτήθηκε μήπως η ανησυχία μας είναι κάπως υπερβολική, δεδομένου ότι ουδέποτε την έβλαψαν οι ίσκιοι.

«Τι εννοείτε, κυρία Ελπινίκη, ότι πρέπει να μας βλάψει κάποιος για να πάρουμε μέτρα εναντίον του;» τη μάλωσε, πολύ σωστά, ο διαχειριστής. «Μήπως μας έβλαψε ο Πακιστανός που έστηνε ειρηνικά τον πάγκο του στη γωνία ή οι δύο κίναιδοι του ρετιρέ που πλήρωναν ανελλιπώς τα κοινόχρηστα; Δεν δρούμε με γνώμονα το προσωπικό μας συμφέρον, υπερασπιζόμαστε κάτι ανώτερο από τον εαυτό μας, το ελληνικό μέλλον της χώρας και την ηθική της επόμενης γενιάς. Πρέπει να προλάβουμε το κακό προτού εκδηλωθεί, γιατί τότε θα είναι πολύ αργά. Εχετε μια υπέροχη κορούλα, κυρία Ελπινίκη», ακούμπησε στοργικά το χέρι του στο κεφαλάκι της μικρής, που έπαιζε με τα κρόσσια του φωτιστικού, «δεν σας τρομάζει η σκέψη ότι διάγει τον βίο της δίπλα σ’ αυτό το σκουρόχρωμο πλάσμα που προσπαθεί ανεπιτυχώς να την υποδυθεί; Είστε τόσο σίγουρη ότι η προσπάθειά του δεν θα αποδώσει ή ότι πάντα θα περιορίζεται σε αυτήν;».

Η κυρία Ελπινίκη τράβηξε αμέσως την κόρη της από το φωτιστικό, μετατρέποντας την επιμήκη σκιά της μικρής σε λεπτή γραμμή και την έσφιξε ανήσυχη πάνω της. Ομολόγησε ότι πάντα αντιμετώπιζε τις σκιές ως όντα χωρίς αυτόνομη υπόσταση, μυαλό και συνείδηση, έχουμε αποδείξεις για το αντίθετο;

«Ετσι αντιμετώπιζαν και οι άποικοι της Αφρικής τους μαύρους υπηρέτες τους», της υπενθύμισα, «ώσπου βρέθηκαν κάποιο πρωί με το λευκό κεφάλι τους κομμένο».

«Εχει δίκιο, έχει δίκιο», φώναξε ο άνεργος του πρώτου ορόφου, «το γεγονός ότι οι ίσκιοι δεν κινήθηκαν επιθετικά εναντίον μας μέχρι σήμερα δεν σημαίνει ότι δεν θα κινηθούν στο μέλλον. Τελευταία έχουμε βιώσει πολύ μεγαλύτερες ανατροπές, η παρατεταμένη ύφεση μας άνοιξε τα μάτια, ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο αναιρέθηκε, ό,τι θεωρούσαμε πιστό μάς πρόδωσε και ό,τι θεωρούσαμε φιλικό μάς επιτέθηκε. Ηττηθήκαμε επειδή ακριβώς μια τέτοια αντιστροφή της τάξης των πραγμάτων μάς φαινόταν αδιανόητη, επειδή ακριβώς ήμασταν απροετοίμαστοι. Ε, όχι! Δεν θα επιτρέψουμε να ξανασυμβεί!».

Συμφωνήσαμε, χειροκροτώντας, ότι ποτέ, μα ποτέ δεν θα μας έπιαναν ξανά στον ύπνο. Το πιο οδυνηρό μάθημα της οικονομικής κρίσης ήταν η συνειδητοποίηση ότι περιβαλλόμαστε από εχθρούς και πρέπει να χτυπάμε πρώτοι, να χτυπάμε πάντα πρώτοι, έστω και με κίνδυνο να χτυπάμε μάταια ή άδικα ή ανεξέλεγκτα, για να πονάμε λιγότερο. Η σκέψη ότι περνάμε στην αντεπίθεση ήταν ανακουφιστική, προτιμούσαμε χίλιες φορές τον ρόλο του θύτη από εκείνον του θύματος.

Την επόμενη ημέρα ο διαχειριστής και εγώ καταφύγαμε σε δικηγόρο, ζητώντας να παρθούν ασφαλιστικά μέτρα. Ο δικηγόρος επεσήμανε ότι οι ίσκιοι δεν έχουν υποπέσει σε κάποιο αδίκημα, για να κινηθούμε νομικά εναντίον τους.

«Αστειεύεστε;» φώναξα, «μάλλον εννοείτε ότι δεν υπάρχει αδίκημα που να έχουν αποφύγει, όταν μπαινοβγαίνουν απρόσκλητοι στα σπίτια μας και μας παρακολουθούν στις πιο ιδιωτικές στιγμές μας. Παραβίαση ασύλου, διάρρηξη, καταπάτηση ιδιοκτησίας, προσβολή προσωπικότητας, σεξουαλική παρενόχληση, φθορά ξένης περιουσίας…».

«Φθορά περιουσίας;» ανασήκωσε δύσπιστα το φρύδι ο δικηγόρος.

«Μάλιστα, φθορά», χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι ο διαχειριστής, «γιατί ποιος μου εγγυάται ότι δεν μας ληστεύουν ή ότι δεν χρησιμοποιούν τα πράγματά μας; Ξέρετε πόσες φορές δεν βρίσκω πουθενά τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου και τα ανακαλύπτω ύστερα από μέρες και σε λάθος θέση!».

Ο δικηγόρος έκρινε ότι υπάρχει τελικά κάποια βάση για να στοιχειοθετηθεί αγωγή, την οποία του αναθέσαμε να καταθέσει αμέσως. Επειδή γνωρίζαμε πόσο αργά κινούνται οι μηχανισμοί της Δικαιοσύνης και φοβούμενοι πιθανά αντίποινα των σκιών, αποφασίσαμε να ζητήσουμε πολιτική προστασία. Συγκροτήσαμε μια επιτροπή και επισκεφθήκαμε τον μαχητικό βουλευτή της περιφέρειάς μας, έναν νεαρό πατριώτη που δεν φοβήθηκε να δείξει τη γροθιά του σε όλα τα αποβράσματα της κοινωνίας.

«Δεν είστε οι πρώτοι που μου καταγγέλλουν κάτι τέτοιο», είπε μαλάζοντας τα μυώδη μπράτσα του και γεμίζοντας το δωμάτιο τεστοστερόνη, «και νομίζω ότι η εποχή είναι ώριμη για να αναγνωριστεί επίσημα ο κίνδυνος των ίσκιων ως εθνικός κίνδυνος. Δυστυχώς, απειλή για αυτή τη χώρα δεν συνιστούν μόνο οι αλλοδαποί, οι αλλόφυλοι, οι αλλόδοξοι, οι αλλόγλωσσοι, οι αλλόγνωμοι, οι αλλογενείς και οι κάθε είδους αλλοπαρμένοι, αλλά κι αυτοί οι μουγκοί μίμοι που μας ακολουθούν σε κάθε μας βήμα, αυξομειώνοντας το μέγεθός τους για να μας μπερδέψουν, γλιστρώντας ύπουλα στους τοίχους και εισχωρώντας από κλειστές πόρτες». Εδωσε μια με την μπότα του στον ίσκιο του και το σανιδένιο πάτωμα σείστηκε. «Δεν θα ησυχάσω μέχρι να απαλλάξω τη χώρα και τους ψηφοφόρους μου από τούτο το επικίνδυνο κηφηναριό!».

Μεταφέραμε τα ευχάριστα νέα στη γειτονιά και καλέσαμε τους κατοίκους σε συστράτευση. Θα καθαρίζαμε την πόλη από τους λαθρόβιους ίσκιους, θα γινόμασταν και πάλι κύριοι των σπιτιών και των δρόμων μας. Η απήχηση του κινήματος υπήρξε εντυπωσιακή και η ετοιμότητα των γειτόνων στην επίδειξη πυγμής αξιοθαύμαστη – ω, χωρίς αμφιβολία, δεν θα μας έπιαναν ξανά στον ύπνο, τούτος ο λαός είχε πάρει το μάθημά του. Ο Καλλιγάς, όπως πάντα, μας αράδιασε ένα σωρό ανοησίες, πως δήθεν η εξαφάνιση των ίσκιων προϋποθέτει τη δική μας και πως ό,τι τους κάνουμε θα το υποστούμε οι ίδιοι αφού είναι αντανακλάσεις μας – «μα είστε τυφλοί, δεν βλέπετε πόσο μας μοιάζουν;» –,
αλλά μας είχε κουράσει το ίδιο ρεπερτόριο, έτσι έλεγε και για τους τσιγγάνους, τους τραβεστί, τους ναρκομανείς «δεν βλέπετε πόσο μας μοιάζουν;». Ε, όχι, δεν βλέπαμε να μας μοιάζουν καθόλου… κι εδώ που τα λέμε, δεν βλέπαμε να μας μοιάζει κι ο Καλλιγάς. Ανταλλάξαμε λοξές ματιές με τον διαχειριστή. Οταν τελειώναμε με τους ίσκιους θα ερχόταν κι η σειρά του.

Ο πατριώτης βουλευτής κατέθεσε σχετική ερώτηση στη Βουλή και είμαι σίγουρη πως, όταν έρθει η ώρα να συζητηθεί στην Ολομέλεια, η ρηξικέλευθη αγόρευσή του θα του εξασφαλίσει μια άνευ προηγουμένου δημοσιότητα. Η πρωτοπόρα συνθηματολογία του αντι-ισκιακού κινήματος θα κάνει όλους τους άλλους βουλευτές που μιλούν ακόμη σαν χαλασμένες κασέτες για αναρχικούς και λαθρομετανάστες να μοιάζουν παρωχημένοι και ανεπίκαιροι. Ηδη μας πλησίασαν κάποια οξυδερκή μέλη κομμάτων προσπαθώντας να μας προσεταιριστούν, να μοιράσουν υποσχέσεις, να κρατήσουν ισορροπίες, να προλάβουν να εκδηλώσουν συμπαράσταση ώστε να μην προσπεραστούν από τις εξελίξεις.

Μόνο η λογοτεχνική κοινότητα θα αντιδράσει μουδιασμένα και με καθυστέρηση, όπως το συνηθίζει, ανέκαθεν δίσταζε να καινοτομήσει και γι’ αυτό δεν κατάφερε ποτέ να γίνει το όχημα της ιστορικής αλλαγής. Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω εγώ την αρχή με τούτο το άρθρο και μάλιστα να μην εκφράσω μόνο το αίτημα του σήμερα, αλλά και του αύριο και του μεθαύριο, να γίνω η φωνή του μέλλοντος και να ανακράξω:

Να φύγουν όλοι από την πόλη μου, μηδενός εξαιρουμένου!

Θέλω να μείνω Ο-ΛΟ-ΜΟ-ΝΑ-ΧΗ! l

*Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Είναι απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, με εξειδίκευση στη διοίκηση μονάδων υγείας. Συγγράφει μυθιστορήματα και θεατρικά. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

**Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ο μάγος του Οζ ήταν τσαρλατάνος,

 

Ζουμπουλάκης Γιάννης

Ο Τζέιμς Φράνκο, πρωταγωνιστής στην ταινία «Οζ: Μέγας και παντοδύναμος», εξηγεί πώς αγάπησε το σύμπαν του λάτρη των γυναικών, πονηρού, ερασιτέχνη μάγου του Οζ,

Ο Tζέιμς Φράνκο αγαπάει τα βιβλία. Διαβάζει διαρκώς, σπουδάζει, είναι ένας σταρ του Χόλιγουντ διαφορετικός, ερωτευμένος με τη λογοτεχνία. Και φυσικά, θυμάται από πού ξεκίνησαν όλα. Ενα από τα πρώτα βιβλία που ο Τζέιμς Φράνκο θυμάται να του διαβάζουν στο κρεβάτι, όταν ήταν μικρός, είναι το «Χόμπιτ». Ο Φράνκο έχει ακόμη στο μυαλό του τη χροιά της φωνής του πατέρα του ενώ τον οδηγούσε στο περιπετειώδες σύμπαν του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, στο πρίκουελ του «Αρχοντα των δαχτυλιών», το οποίο προσφάτως είδαμε και στον κινηματογράφο. Ωστόσο, το πρώτο βιβλίο που ο 35χρονος αμερικανός ηθοποιός θυμάται να διαβάζει μόνος τα βράδια λίγο προτού κοιμηθεί εκτυλίσσεται σε ένα εξίσου μοναδικό, αν και πολύ διαφορετικό, λογοτεχνικό σύμπαν. Ο κόσμος του «Μάγου του Οζ» που ο αμερικανός συγγραφέας Λ. Φρανκ Μπάουμ περιέγραψε με φόντο τη μυστηριώδη Χώρα του Οζ. Εκεί όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν…

Η γοητεία της φαντασίας

«Ημουν κι εγώ ένας από τα εκατομμύρια κόσμου που αγάπησαν τις ιστορίες της Χώρας του Οζ» λέει σήμερα ο Φράνκο. «Είναι ένας τόσο ολοκληρωμένος κόσμος, που όταν σε παρασύρει μέσα του δεν θέλεις να βγεις. Ισως έτσι να εξηγείται που ο Μπάουμ έγραψε 14 βιβλία πάνω σε αυτόν τον κόσμο. Νομίζω ότι στους αναγνώστες αρέσει να μεταφέρονται σε τόπους με ξεκάθαρους κανόνες και γεωγραφικά σύνορα, τόπους που είναι το αποτέλεσμα ανεξάντλητης φαντασίας, αλλά που συγχρόνως αναδίδουν κύρος» συμπληρώνει.

Το πρώτο από τα 14 μυθιστορήματα της σειράς «Οζ», τα οποία γράφτηκαν από το 1900 ως το 1920, είναι ο «Μάγος του Οζ», που υπήρξε η βάση για τη δημιουργία της μνημειώδους κινηματογραφικής φαντασίας του Χόλιγουντ, παραγωγής 1939, με πρωταγωνίστρια τη 17χρονη τότε Τζούντι Γκάρλαντ στον ρόλο της Ντόροθι που εισχωρεί στον κόσμο του Οζ.

Η ταινία αποτελεί κομμάτι της αμερικανικής ποπ κουλτούρας του 20ού αιώνα. Με έναν διαφορετικό τρόπο σήμερα, 74 χρόνια μετά την κλασική ταινία του Βίκτορ Φλέμινγκ, ο «Μάγος του Οζ» επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Οζ: Μέγας και παντοδύναμος», παραγωγής Disney. Ο Τζέιμς Φράνκο είχε την τύχη, όπως λέει, να συμμετάσχει με έναν ρόλο-κλειδί στη δημιουργία της.

Η καταγωγή του μάγου

Δεν αρκεί βεβαίως να είσαι φαν για να δείξεις ενδιαφέρον απέναντι σε μια ταινία που θέλει να ασχοληθεί μαζί του. Χρειαζόταν ένα σενάριο που να μπορεί να στηρίξει την επιστροφή του Οζ στο σινεμά. Τη λύση έδωσε ο Σαμ Ράιμι, ένας από τους πρώτους δασκάλους του Φράνκο στο σινεμά, ο οποίος τον σκηνοθέτησε στις δύο πρώτες ταινίες «Spider-Man». Το μυστικό της ταινίας «Οζ: Μέγας και παντοδύναμος» είναι ότι για πρώτη φορά πλάθει την ιστορία της καταγωγής του μάγου, η προέλευση του οποίου, όλως περιέργως, ποτέ δεν απέκτησε σαφή εικόνα στα μυθιστορήματα του Μπάουμ.

Ηταν τόσο παιχνιδιάρικη η εικόνα του Οσκαρ Ζωροάστρη Φάντριγκ Ισαάκ Νόρμαν Χένκελ Εμμανουήλ Αμβρόσιου Ντιγκς, όπως είναι το πλήρες όνομά του, που εν τέλει κέντρισε την περιέργεια του Φράνκο.

Αναζητώντας την περιπέτεια και προσπαθώντας να ξεφύγει από τα χέρια ενός ζηλιάρη συζύγου, με τη γυναίκα του οποίου κάνει αταξίες, ο Οσκαρ Ντιγκς, ένας πονηρός ερασιτέχνης μάγος περιπλανώμενου τσίρκου στο Κάνσας, αλλά και αθεράπευτος γυναικάς, επιβιβάζεται σε ένα αερόστατο και αφού γλιτώνει από έναν ισχυρό τυφώνα, προσγειώνεται στη μαγική Χώρα του Οζ, όπου θα κληθεί να αποδείξει την αξία του ως μάγου βρίσκοντας λύσεις στα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους κατοίκους. Τρεις μάγισσες, τις οποίες στην ταινία υποδύονται οι Μισέλ Γουίλιαμς, Μίλα Κούνις και Ρέιτσελ Βάιζ, θα παίξουν σημαντικό ρόλο σε αυτό το ταξίδι…

Ο τσαρλατάνος

«Ενώ, λοιπόν, ο Οζ είναι κάτι σαν ιεραπόστολος στη Χώρα του Οζ, την ίδια ώρα είναι και λίγο τσαρλατάνος και αυτό σημαίνει ότι οι αντιδράσεις του μπροστά σε αυτόν τον πανέμορφο, φανταστικό και μυστηριώδη κόσμο είναι αστείες και απρόβλεπτες» είπε ο Φράνκο. «Να, λοιπόν, ένας τέλειος συνδυασμός για μια επιστροφή του Οζ στις μέρες μας».

Ο φανταστικός κόσμος της ταινίας «Οζ: Μέγας και παντοδύναμος», τον οποίο κυριολεκτικά απολαμβάνουμε σε 3D (που αξίζει τα λεφτά του), υπήρξε αποτέλεσμα συλλογικής και επίπονης εργασίας. Ο βραβευμένος με Οσκαρ σχεδιαστής παραγωγής Ρόμπερτ Στρόμπεργκ σχεδίασε 30 σκηνικά, μεταξύ των οποίων ο Δρόμος με τα Κίτρινα Τούβλα, η Σμαραγδένια Πόλη, η Αίθουσα του Θρόνου, το Σκοτεινό Δάσος και η Πορσελανούπολη, ο σχεδιαστής κοστουμιών Γκάρι Τζόουνς έντυσε περί τους 1.500 ηθοποιούς και κομπάρσους σε μια περίοδο 23 εβδομάδων, ενώ παραπάνω από 1.400 αντικείμενα κατασκευάστηκαν ειδικά για το φιλμ. Μάλιστα, για τις ανάγκες των σκηνικών της ταινίας χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και φυσικά υλικά, όπως π.χ. οι κορμοί ξερών δέντρων που βλέπουμε στο απόκοσμο Σκοτεινό Δάσος, όπου διακρίνεις ακόμη και… γαϊδουράγκαθα. Ολα αυτά ανάμεσα στους Φτεροφύλακες, τους απίθανους φύλακες της Σμαραγδένιας Πόλης, στους καλόψυχους χωρικούς Μπακαλιαρέους, στους ψηλόλιγνους υπερήλικες Χάρχαλους που μπορούν να χτίσουν τα πάντα και στους Μπουκίτσους, μικροκαμωμένα ανθρωπάκια που ζουν ειρηνικά τραγουδώντας και φτιάχνοντας ωραία ρούχα.

«Το ωραίο με τη Χώρα του Οζ», λέει ο Φράνκο, «είναι ότι μοιάζει με παράλληλο σύμπαν όχι μόνο για τον ήρωά μου, τον Οσκαρ, αλλά για τον καθένα. Η Χώρα του Οζ είναι ένα ψυχοθεραπευτήριο όπου ο κόσμος μπορεί να ζει και την ίδια ώρα να επεξεργάζεται τα προβλήματά του, με έναν τρόπο πολύ διασκεδαστικό, καθ’ ότι η χώρα από μόνη της είναι γεμάτη χρώματα και ομορφιά». Για τον αμερικανό ηθοποιό, άλλωστε, με έναν περίεργο τρόπο η ιστορία της καινούργιας ταινίας «Οζ» «είναι η μεταφορά και η αναλογία αυτού που κάνει το ίδιο το σινεμά. H Χώρα του Οζ είναι μαγική και ο Οζ για διάφορους λόγους δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Αυτός δεν είναι ο βασικός στόχος του κινηματογράφου; Η δημιουργία μιας ψευδαίσθησης ή ενός φανταστικού κόσμου για το κοινό».

Ο Οζ στο Χάρλεμ

Ο «Οζ: Μέγας και παντοδύναμος» δεν είναι φυσικά η πρώτη επιστροφή του Χόλιγουντ στο κλασικό φιλμ του Βίκτορ Φλέμινγκ και στις σελίδες του Μπάουμ. Ωστόσο, κανένα από τα έργα που ακολούθησαν (ταινίες, κινούμενα σχέδια, σειρές της τηλεόρασης, τηλεταινίες) δεν είχε απήχηση ανάλογη με αυτή της θρυλικής ταινίας. Η πιο ενδιαφέρουσα, αλλά συγχρόνως αποτυχημένη απόπειρα διασκευής του πρωτότυπου μύθου, την οποία λίγοι πλέον θυμούνται, έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν ο Σίντνεϊ Λουμέτ τοποθέτησε τον κόσμο του Λ. Φρανκ Μπάουμ στη Νέα Υόρκη των μαύρων και της ντίσκο κουλτούρας, που εκείνη την εποχή μεσουρανούσε. Μάλιστα, πρωταγωνίστρια στον ρόλο της Ντόροθι (η οποία εδώ υποδύεται μια νηπιαγωγό στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης) ήταν η Νταϊάνα Ρος, της οποίας η ηλικία δεν ταίριαζε καθόλου με της ηρωίδας της, καθώς η τραγουδίστρια τότε ήταν 33 ετών. Γι’ αυτό και το σενάριο αύξησε την ηλικία της Ντόροθι κατά επτά χρόνια. Στο ίδιο φιλμ εμφανιζόταν επίσης ο Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος τραγούδησε επιτυχίες όπως οι «You Can’t Win, You Can’t Break Even», «Be a Lion» και «Everybody Rejoice/A Brand New Day».

*Η ταινία «Οζ: Μέγας και παντοδύναμος» προβάλλεται ήδη, σε διανομή Feelgood Entertainment.

**Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Σαλονικιώτικο street food: Αρτοποιία Σιαμήτρα,

Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Ανθίδου

Ανθίδου Αλεξάνδρα

Το καλύτερο θεσσαλονικιώτικο κουλούρι,

Λέγεται πως στον φούρνο του Δηµήτρη Σιαµήτρα θα βρούµε το καλύτερο θεσσαλονικιώτικο κουλούρι, και όχι άδικα. Στο εργαστήρι του φουρνίζεται κουλούρι 4-5 φορές την ηµέρα, περίπου 700 κοµµάτια, και µόλις εµφανιστεί η λαµαρίνα στο κατάστηµα, αδειάζει.

Λεωφ. Στρατού 25,
Κουλούρι σουσαµένιο, στρουµπουλό και προκλητικό, κουλούρι τραγανό, κουλούρι ολικής αλέσεως και σταφιδοκούλουρο, όλα από επιλεγµένα ελληνικά άλευρα, σουσάµι πρώτης ποιότητας και προσοχή στη ζύµη. Στον φούρνο θα βρείτε ακόµη εξαιρετικά καρβέλια και κάθε λογής αρτοποιήµατα.

Δοκιµάστε το γεµιστό ψωµί µε ό,τι µπορεί να περιέχει µια ελληνική χωριάτικη σαλάτα και το κρουασάν µε γέµιση από κρέµα λεµονιού. Γεύσεις που δύσκολα θα ξεχάσετε.

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

H… τρίπλα της Χάρις Αλεξίου στο Gazarte,

Για Επτά και Μία Νύχτες μαζί με τους Nouvelle Sextete,

Ο Απρίλιος στο Gazarte έχει… τρίπλες. Για την ακρίβεια οκτώ. Με «αρχηγό» τη Χάρις Αλεξίου. Για Επτά και Μία Νύχτες η Χάρις Αλεξίου μαζί με μία νέα μουσική μπάντα τους Nouvelle Sextete θα παρουσιάσει στον εν λόγω χώρο στο Γκάζι Gazarte τη νέα της δουλειά.

Τραγούδια από το νέο της άλμπουμ της «Η Τρίπλα», τραγούδια από το γνωστό ρεπερτόριο της τα οποία αναμένεται να παρουσιάσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Και πώς γίνεται αυτό; Οι έξι ετερόκλητοι μουσικοί που την συνοδεύουν (παίζουν περισσότερα από είκοσι όργανα και τραγουδούν μαζί της) αγκαλιάζουν την τραγουδίστρια με ένα μαγικό έθνικ – τζαζ ήχο.

Μπαλάντες, δημοτικά, ανατολίτικα, έντεχνα, ό, τι μας έκανε να αγαπήσουμε στη Χάρις Αλεξίου και ό, τι μας ένωσε μαζί της. αποτελούν τον καμβά του προγράμματός της, σε έναν χώρο, όπου ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το κοινό. Το πρόγραμμά της περιλαμβάνει κομμάτια από τη νέα της δουλειά όπως «Το δεδομένο», «Αγάπη σημαίνει», «Οι στιγμές», «Η πρώτη αγάπη», χωρίς όμως να απουσιάζουν και κλασικά κομμάτια όπως είναι τα, «Μανούλα μου», «13 φωτιές», «Δι’ Ευχών» και τα «Δημοτικά».

Τους Nouvelle Sextete αποτελούν οι:
Θωμάς Κωνσταντίνου, επί κεφαλής, με Ούτι, Κιθάρα, Μαντολίνο, Λαούτο.
Σωτήρης Λεμονίδης στο Πιάνο και Πλήκτρα
Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος, Κλαρίνο, Φλάουτο Caval
Δημήτρης Τσάκας, Soprano και altoΣαξόφωνο, κλασική Κιθάρα και Φλάουτο.
Κώστας Κωνσταντίνου, Κοντραμπάσσο
Κώστας Μερετάκης, multipercussionset (Νταρμπούκα, Μπεντίρ, Ντέφια, Ταμπούρο, Στάμνα, Χακόν, Νταούλι κ. α)

Info:
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη
3, 4, 10, 11, 17, 18, 24 & 25 Απριλίου 2013
Gazarte, Βουτάδων 32-34, Γκάζι
Ώρα έναρξης: 21:00
www.gazarte.gr

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Το vima.gr σας προτείνει για την Τετάρτη,

Πού θα πάτε, τι θα δείτε, τι θα ακούσετε,

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Σόντερμπεργκ στα ίχνη του Χίτσκοκ

«Παρενέργειες»
(Side effects)
Θρίλερ αμερικανικής παραγωγής 2013 , σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ, στο οποίο ένας ευσυνείδητος ψυχολόγος (Τζουντ Λο) θα βρεθεί σε δύσκολη θέση εξαιτίας της μυστηριώδους, καταθλιπτικής ασθενούς του (Ρούνϊ Μάρα). Τίποτε όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται σε αυτό το έξυπνο ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο πατά γλυκά στα ίχνη του μετρ Αλφρεντ Χίτσκοκ, στον οποίο ο Σ. Σόντερμπεργκ, απλώς υποκλίνεται. Αίθουσες: ΑΕΛΛΩ -ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ – ODEON KOSMOPOLIS – ODEON STARCITY – STER ΙΛΙΟΝ -ΝΑΝΑ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΧΟΛΑΡΓΟΣ και σε όλα τα VILLAGE ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  VILLAGE – STER ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ
ΘΕΑΤΡΟ

Μπομπ Ουίλσον

Τελευταίες παραστάσεις για την «Οδύσσεια» του Μπομπ Ουίλσον στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Η μεγαλειώδης παραγωγή με την υπογραφή του αμερικανού θεατρανθρώπου θα παιχθεί σήμερα στις 16.30 ενώ την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο στις 20.30. Με τους Σταύρο Ζαλμά, Μαρία Ναυπλιώτου, Λυδία Κονιόρδου, Νικήτα Τσακίρογλου, Ακη Σακελλαρίου κ.ά. Οποιος δεν πρόλαβε αξίζει να …τρέξει.

ΟΠΕΡΑ

«Ο Μαγικός Αυλός» στην Λυρική

Η δημοφιλής όπερα του Μότσαρτ «Ο Μαγικός Αυλός» παρουσιάζεται από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο θέατρο «Ολύμπια». Την Ορχήστρα της ΕΛΣ διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης, η σκηνοθεσία είναι του Αρνό Μπερνάρ, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Μπρούνο Σβεγκλ και οι φωτισμοί του Νίκου Εργαζάκη. Πρωταγωνιστούν οι Αντώνης Κορωναίος, Χριστίνα Πουλίτση, Μαρία Μητσοπούλου κ.α. Στις 20.00

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Οι συνθέτες γράφουν στίχους…

Μια ενδιαφέρουσα παράσταση, παρουσιάζεται σε δύο συνεχόμενες Τετάρτες 13 και 20 Μαρτίου, στον Ρυθμό Stage. Συγκεκριμένα στην παράσταση «Οι συνθέτες γράφουν στίχους…» μία ορχήστρα υπό από την καθοδήγηση του Σπύρου Κουρκουνάκη παρουσιάζει στίχους που έγραψαν για τα τραγούδια τους οι Μάνος Χατζιδάκις, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Δήμος Μούτσης και από τη νεότερη γενιά οι Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Ανδρέου και Παντελής Θαλασσινός. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι  Κώστας Μάντζιος και Γεωργία Γρηγοριάδου και από την καινούργια γενιά ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης.  Ώρα έναρξης: 21.00

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ο λαίμαργος κύριος Χίτσκοκ,

(Σκηνή από την ταινία «Βασίλισσα Βικτώρια: Τα χρόνια της νιότης», 2009),

Ζουμπουλάκης Γιάννης

Τα πάθη του µετρ της αγωνίας περνούν από το στοµάχι,

Iσως το πιο διασκεδαστικό κοµµάτι της βιογραφικής ταινίας «Hitchcock», η οποία αναφέρεται στη δηµιουργία του «Ψυχώ», είναι αυτό που προβάλλει τη σχέση του σκηνοθέτη µε το φαγητό.

Χάρη στη φίνα ερµηνεία του Αντονι Χόπκινς έρχονται στην επιφάνεια όλες οι ανασφάλειες του µετρ της αγωνίας, ο οποίος κρεµόταν από τα χείλη (αλλά και τις αποφάσεις) της συζύγου του, Αλµα Ρεβίλ (Ελεν Μίρεν). Κάθε φορά που ο Χίτσκοκ ένιωθε άγχος άνοιγε το ψυγείο και η Αλµα τον µάλωνε για την αθεράπευτη λαιµαργία του. Σε µια σκηνή τον βλέπουµε να κρύβει το ποτήρι µε το κόκκινο κρασί, αλλά η Αλµα το καταλαβαίνει και του επισηµαίνει ότι «και το κρασί έχει θερµίδες!».

Ο Χίτσκοκ, όµως, ήταν ένας γκουρµέ τύπος µε όλη τη σηµασία της λέξης. Μία από τις αγαπηµένες του λιχουδιές ήταν το φουαγκρά «από χήνες του Μπάρστοου και όχι της Μασσαλίας». Του άρεσαν τα σοκολατάκια Fauchon, αλλά και το κέικ µπανάνα.

Προσέξτε τη σκηνή της φωτογραφίας, όπου παραγγέλνει κέικ µπανάνα στο εστιατόριο, παρ’ ότι τόσο η πρωταγωνίστρια του «Ψυχώ», Τζάνετ  Λι (Σκάρλετ Τζοχάνσον), όσο και η Αλµα επιµένουν ότι οφείλουν να προσέχουν τη σιλουέτα τους.

Το «Ψυχώ» γυρίστηκε µε χρήµατα του Χίτσκοκ, ο οποίος αναγκάστηκε να βάλει υποθήκη ακόµη και το σπίτι του, γιατί ουδείς πίστευε στο φιλµ πλην του ιδίου. Η Ρεβίλ αποφάσισε να κάνει παντού περικοπές. Μία από αυτές ήταν η ακύρωση του πάρτι της ταινίας. «Ετσι, ούτε εσύ θα φας τούρτα µε σαµπάνια» είπε στον σύζυγό της…

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο