Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Αξια’ Category

>.Αξίες που Δεν Κλέβεις,

>

Οταν καποιος προσπαθησει να σου κλεψει κατι πολυτιμο που εχει μεγαλη αξια για σενα,απλα δωστου το,τοτε θα καταλαβει οτι αυτο που δεν μπορεσε να το παρει με την αξια του ηταν φθηνο για σενα.

Advertisements

>Φολέγανδρος: στιγμές ευτυχίας…

>

«Στις Κυκλάδες οι μικρές εκκλησίες αφθονούν και λάμπουν, όπως τα βότσαλα. Αλλού πουθενά χριστιανοί δεν εφάνηκαν ποτέ τόσο ειδωλολάτρες. Και είναι με το μέρος τους ο Θεός» (Οδυσσέα Ελύτη: Εκ του πλησίον).

Αισθάνομαι πως έχω τύχη μεγάλη, αφού για άλλη μια χρονιά πέρασα τις ημέρες του Πάσχα στις Κυκλάδες και μάλιστα στην μικρή αλλά πανέμορφη Φολέγανδρο. Μικρός ο αριθμός των επισκεπτών φέτος -λίγο η οικονομική κρίση, λίγο το γεγονός ότι το Πάσχα ήταν νωρίς εφέτος- παρ’ όλα αυτά ήταν υπέροχα. Οικογενειακά, όπως είναι πάντα οι γιορτές αλλά και οι καλοκαιρινές αποδράσεις στην μαγευτική νήσο των νοτίων Κυκλάδων. Όλα απλά, ανθρώπινα, καθημερινά. Όλα σε ανθρώπινες διαστάσεις. Στα μέτρα του καθενός από εμάς. Οι μεγάλοι απολαμβάνουν μια χαλαρή κουβέντα στο ηλιόλουστο νησί και την ίδια ώρα τα μικρά παιδιά αμέριμνα και άφοβα παίζουν στα μικρά σοκάκια της Φολεγάνδρου. Οι ντόπιοι στο πέρασμά τους, σε καλημερίζουν κι έχεις την αίσθηση ότι είσαι ένας απ’ αυτούς.

Βέβαια, η χαρά η δική μου δεν περιορίζεται στην φυσική ομορφιά και την ηρεμία που απλόχερα προσφέρει η μικρή Φολέγανδρος. Μετά από δέκα συνεχόμενα χρόνια καλοκαιρινών και πασχαλινών διακοπών στο νησί αισθάνομαι τη Φολέγανδρο ως δεύτερη πατρίδα μου. Έχω -θέλω να πιστεύω- καλούς φίλους στο νησί και φυσικά, αισθήματα για όλους τους ντόπιους. Οι δικές τους αγωνίες γίνονται δικές μου, οι χαρές τους δικές μου χαρές μα και καθετί δυσάρεστο γι’ αυτούς έχει και σε εμένα αρνητική επίδραση.

Τι άλλο, άραγε, αγαπητοί αναγνώστες θέλει καθένας από εμάς, προκειμένου να αισθανθεί ψυχική ηρεμία και να αφήσει πίσω του για λίγο καθετί που τον βασανίζει; Η ζωή περνά γρήγορα… Οι στιγμές -αυτές με φίλους, συγγενείς, αγαπημένα πρόσωπα- είναι εκείνες που μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε.

Αυτές τις «νότες» αισιοδοξίας, χαμόγελου, ευτυχίας αντλεί- ο γράφων και η παρέα του- στην μαγευτική Φολέγανδρο. Και πράγματι εδώ κρύβεται η ουσία- ο συνδετικός κρίκος- των παραπάνω αισθημάτων. Η παρέα, η συντροφιά, η επικοινωνία, η ουσιαστική ψυχική-ανθρώπινη επαφή. Η αμφίδρομη ουσιαστική σχέση ντόπιων και επισκεπτών. Με μία ουσιαστική προϋπόθεση. Να είναι καθένας από εμάς ο εαυτός του και να έχει ταυτόχρονα τη διάθεση να «ανοιχτεί» στον διπλανό του, να βγει από το «καβούκι» του και ελεύθερος από τις τυπικότητες της καθημερινότητας να απολαύσει τόσο την ομορφιά του φυσικού τοπίου όσο και μια ουσιαστική επικοινωνία με τους ντόπιους αλλά και με άλλους επισκέπτες του νησιού.

Έτσι, ξαφνικά, απελευθερωμένος ο καθένας βρίσκεται χωρίς να καταλάβει «πως» μέλος μιας ευρύτερης παρέας (ντόπιων, άλλων επισκεπτών) και οι διακοπές του αποκτούν μία άλλη διάσταση. Ένα ουσιαστικό νόημα. Κάτι τελείως διαφορετικό από το καθαρά τουριστικό και προγραμματισμένο. Έξω από το «καλούπι»: ήλιος, θάλασσα, φαγητό, νυχτερινή διασκέδαση. Αν, τώρα, η παρέα αυτή -η ευρύτερη συντροφιά ντόπιων και επισκεπτών δώσει ραντεβού στη Φολέγανδρο το επόμενο καλοκαίρι ή Πάσχα τότε σιγά-σιγά η μαγευτική Φολέγανδρος θα έχει «κατακτήσει» τις καρδιές των μελών της συντροφιάς και είναι πολύ πιθανό για πολλά χρόνια να δίνουν ένα ετήσιο ραντεβού στο όμορφο κυκλαδονήσι. Έτσι, ακριβώς, έφτασε ο γράφων και η αρχική προ δεκαετίας παρέα των τριών ατόμων να γίνει μια συντροφιά μεγάλη που δύσκολα γίνεται αυτό πιστευτώ απ’ όποιον δεν το έχει ζήσει από κοντά.

Αν και σκοπός του σημερινού σημειώματος δεν είναι ένας έμμεσος τρόπος διαφήμισης της Φολεγάνδρου είναι δύσκολο να ξεφύγω από τον «πειρασμό» να γράψω δυο λόγια για το Πάσχα στο νησί. Κυρίως, βέβαια, για την Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη του Πάσχα. Κι αυτό γιατί το τριήμερο αυτό οι ιερείς του νησιού επισκέπτονται όλα τα σπίτια στους οικισμούς του νησιού, όπου οι νοικοκυραίοι προσκυνούν την εικόνα της Παναγίας την οποία συνοδεύει με ευλάβεια τόσο ο ντόπιος πληθυσμός όσο και οι επισκέπτες του νησιού. Αφού η εικόνα της Παναγίας μπει σε κάθε σπίτι τότε όλοι όσοι ακολουθούν (ντόπιοι-επισκέπτες) εύχονται «χρόνια πολλά» και «Χριστός Ανέστη» στην οικογένεια και απολαμβάνουν στη συνέχεια τα πλούσια κεράσματα (κυρίως με τοπικά προϊόντα) που έχει ετοιμάσει η νοικοκυρά. Εύκολα γίνεται κατανοητό ότι ντόπιοι και επισκέπτες γίνονται μια μεγάλη παρέα. Είναι ένα τριήμερο που φέρνει κοντά ανθρώπους που είναι άγνωστοι μεταξύ τους. Με ανοιχτή καρδιά, διάθεση να σπάσουν τα στεγανά της καθημερινότητας μπορεί ο καθένας να ζήσει στιγμές ουσιαστικής ανθρώπινης-ψυχικής επαφής.. Το επιστέγασμα όλων των παραπάνω είναι η Τρίτη του Πάσχα, όταν οι ιερείς με την εικόνα της Παναγίας μπαίνουν σε ένα καΐκι και όλος ο υπόλοιπος κόσμος ακολουθεί με τα καΐκια και τις βάρκες των ντόπιων τη θαλασσινή πομπή μέχρι εκεί που ο άνεμος και θάλασσα επιτρέπουν.

Σ’ αυτό το μικρό κυκλαδονήσι και τους ανθρώπους του -ο γράφων και η συντροφιά του- βρήκαν το δικό τους «καταφύγιο».

Ο καθένας από σας -αγαπητοί αναγνώστες- ας ψάξει για τη δική του Ιθάκη.. για τη δική του Φολέγανδρο. Αξίζει τον κόπο!

«Ο έρωτας

Το αρχιπέλαγος

Κι η πρώρα των αφρών του

Κι οι γλάροι των ονείρων του

Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει ένα τραγούδι»। (Οδ. Ελύτης: Προσανατολισμοί – του Αιγαίου Ι).

Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

>Για την αγάπη ερωτούσα,

>

Πολλές φορές ο νους ψάχνει σαν το λαγωνικό να βρει τι κρύβουν οι έννοιες, οι λέξεις στο βάθος τους, έτσι κι ο νους ο δικός μου κάποια στιγμή διερωτήθηκε τι να είναι η αγάπη που ακούμε ότι πρέπει να υπάρχει μεταξύ των ανθρώπων για να μην υπάρχουν μίση, κακίες, αδικίες, πόλεμοι και εγκλήματα με λίγα λόγια δυστυχία. Για μια στιγμή απ’ το μυαλό μου πέρασε μια «σύγχρονη σκέψη» που ίσως να είναι ένα όνειρο που τους αλαφροΐσκιωτους και κοιμισμένους τρέφει! Μα αμέσως μια άλλη σκέψη διπλάρωσε την πρώτη και με υποθέσεις έψαχνε απάντηση να βρει.

Άραγε να είναι η αγάπη ελεημοσύνη; φιλοδώρημα; ανοχή; εξυπηρέτηση; Χουβαρνταλίκι; τρέλα; ή αλισβερίσι; Να ‘ναι δοσμένη αρετή ή κατάκτηση με δύσκολο αγώνα; Όλα τούτα σκεφτόμουνα, και οι δύο σκέψεις παράλληλα πηγαίνανε κι η μια την άλλη προσπερνούσε. Ήθελα μια απάντηση να βρω, κι η σκέψη μου με πήγε σε κείνο κει τον γέροντα -που πριν χρόνια είχα γνωρίσει- να πάω να ρωτήσω κι ίσως απάντηση να μου έδινε. Πήρα τον δρόμο κι έφτασα σε κείνο το μετόχι που μοναχός του ήξερα πως μένει. Τον είδα που εμάζευε καρπούς από τα δέντρα, και στην αυλή του κάθισα για να τον περιμένω. Με είδε, ήρθε και με χαιρέτησε, παράξενα με κοίταξε, κι αφού την πόρτα άνοιξε μου είπε να περάσω. Ποιος είμαι δεν με ρώτησε, μόνο μένα μειδίαμα το κάθισμα μου έδειξε. Λιπόσαρκος, γένια μακριά γκριζόασπρα, μάτια φωτεινά της αστραπής σαν ν’ άμοιαζαν, πρόσωπο καλοσυνάτο και χείλια που αργομίλητα μου φάνηκαν. Τι σ’ αυτό το μέρος σ’ έφερε με ρώτησε! Του είπα πως πριν από χρόνια πέρασα, καφέ μ’ είχε κεράσει. Σαν όλα τούτα τα τυπικά έγιναν, του είπα πως τι είναι αγάπη η άδολη μεταξύ των ανθρώπων ήθελα να μου πει εάν μπορούσε! Συννέφιασε, κούνησε τα χέρια του, έβαλε δύο ρακές χωρίς να μιλήσει, σκυφτός για λίγο έμεινε, κι ύστερα σαν με είδε που περίμενα άρχισε να μιλεί.

– Σε μια εποχή παιδί μου, όπου ο ήλιος σκιάζεται από τα σύννεφα της απάτης, της εκμετάλλευσης, του άνομου κέρδους, της ψευτιάς και του πόνου, σε μια εποχή που οι αμέτοχοι πληρώνουν, σε μια εποχή που τα ματωμένα χέρια του κακού φοβίζουν με τα έξυπνα όπλα τους την ανθρωπότητα, σε μια εποχή που τα καυσαέρια της πλεονεξίας απειλούν την ύπαρξη του πλανήτη μας και τέλος σε μια εποχή που οι απλοί άνθρωποι όλου του κόσμου απεγνωσμένα ψάχνουν την ελπίδα στη μορφή νέων πλανηταρχών είναι επίκαιρο νομίζω να ξανακουστεί, να διαλαληθεί το κήρυγμα του Χριστού για αγάπη που δυστυχώς σήμερα δεν φαίνεται γιατί την έχουμε τοποθετήσει σε θρόνο πανύψηλο και τον σκεπάζουν τα κάθε λογής σύννεφα. Ήρθες τώρα εσύ δεν σε ρωτώ από που -και με ρωτάς να σου εξηγήσω τι είναι αυτή η άγια αγάπη και να σου πω πως εκδηλώνεται. Διάλεξες τον καιρό καημένε! Ας είναι, εγώ θα σου πω πως την νιώθω εγώ να είναι, μα όταν φεύγεις απ’ εδώ ρώτησε κι άλλους. Για μένα η αγάπη είναι σαν το ρόδι που περικλείει χίλιους σπόρους, κάθε σπόρος είναι και μια εκδήλωσή της, δεν μπορώ να τους ονοματίσω, κάποιους θα μπερδέψω, κάποιους θ’ αφήσω, κάποιοι θα πέσουν στο έδαφος, δεν θα κάνω αυτό το λάθος. Εσύ ρώτησε την καρδιά σου, όχι την μυϊκή, αυτή την αντλία μα εκείνη των ποιητών και θα σου πει το όνομα του κάθε σπόρου αγάπης, κι ακόμη θα σου πω πως αν αφουγκραστείς αυτή την καρδιά θα κάμεις αυτή την αγάπη εύκολη υπόθεση, όπως εύκολα κάνει η μέλισσα το μέλι. Καλά μου τα λες, τον έκοψα, μα πες μου αληθινά είναι δυνατόν ν΄αγαπάς, την σημερινή ανταγωνιστική εκτός των άλλων εποχή που πολύ σωστά περιέγραψες, σ’ αυτήν την εποχή που το εγώ κυριαρχεί κι ο ένας αντιμάχεται τον άλλο; Είναι δυνατόν να βιώσουμε και να κάνουμε πράξη αυτή την άδολη αγάπη; πες μου σε παρακαλώ. -Άκουσε, για να περπατήσεις στ’ αγκάθια χωρίς να πληγώσεις τα πόδια σου και να πονέσεις χρειάζεσαι παπούτσια και για να βιώσεις αυτή την αγάπη που κάνεις πως ενδιαφέρεσαι πρέπει να πετάξεις το εγώ σου και να μείνεις γυμνός, ολοτσίτσιδος απ’ αυτό και τότε μόνο θα μπορέσεις να φτάσεις στο προτελευταίο σκαλί της αγάπη; -Το τελευταίο είναι η θυσία που είναι η συγχώρηση. -Άφησε ένα μακρύ αναστεναγμό και συνέχισε. -Κάπου έχω διαβάσει μα δεν θυμάμαι που, πως η χαρά που δίδει η συγχώρηση είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη χαρά. Η συγχώρηση, είναι μια έκρηξη φωτιάς που καθαρίζει την ψυχή και το μυαλό τ’ ανθρώπου, είναι φάρμακο γιατρειάς, είναι κάτι που έχει την θετικότητα μιας αξεπέραστης επιτυχίας. Δεν δείχνει ούτε αδυναμία, ούτε δειλία, ούτε αφέλεια, ούτε σκοπιμότητα ή υποταγή, είναι δείγμα ανωτερότητας, ωριμότητας, δύναμης και ανδρείας όπως η πράξη εκείνου που άπλωσε τα χέρια του κι άφησε να βυθιστούν στο κορμί του όλα τα φαρμακερά βέλη του ανθρώπινου Εγώ. Αυτά διάβασα τα υπογράφω και θαρρώ πως σωστά τα είπα. Σε τελευταία ανάλυση και χωρίς πολλά λόγια με δύο κουβέντες λέω εγώ πως η συγχώρεση, κι όλες οι άλλες εκδηλώσεις της αγάπης για τους ομοίους μας, ανεξάρτητα από φυλή και χρώμα είναι ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ ΚΑΙ ΛΕΒΕΝΤΙΑ αξεπέραστη που προς τα άνω οδηγεί. Στάθηκε σήκωσε το κεφάλι, σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπό του.- Στη ζωή μου υπέφερα, τυραννίστηκα, νίκησα και νικήθηκα, ελάχιστες χαρές γνώρισα και μια απ’ αυτές, θαρρώ πως ήταν η μεγαλύτερη, ΝΑΙ ήταν τότε που συγχώρησα μέσα μου τον φονιά του αδελφού μου, φύγε όμως τώρα σε παρακαλώ με κούρασες!

– Κατάλαβα πως μετάνιωσε που εξομολογήθηκε αυτή την αλάλητη μέχρι τώρα χαρά. Τον χαιρέτησα και βγήκα στο δρόμο, το κρύο αγέρι χάιδεψε το πρόσωπό μου και στη θύμησή μου έφερε κάτι σχετικό που κι εγώ κάπου είχα διαβάσει.

Για να τιμωρήσετε αυτούς που σας έκαναν κακό αγαπήστε τους, σκεπάστε τους με το σεντόνι της συγχώρησης, κάνετε γι’ αυτούς πάντα το καλό και ξεχάστε μετά ότι έγινε το κακό όπως και το καλό. Ας το προσπαθήσουμε.

Αναδημοσιευση Απο Ρεθεμνιωτικα Νεα

Ετικετοσύννεφο