Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Αξιες-Πολιτισμος’ Category

Τα περίεργα της Πρωτοχρονιάς στον κόσμο,

Την Πρωτοχρονιά γιορτάζουμε σήμερα και περιμένουμε ότι το νέο έτος θα μας φέρει αγάπη, ευτυχία, πλούτη και καλή τύχη. Θεωρούμε πως είναι η στιγμή να ξεφορτωθούμε ό,τι μας βαραίνει, να πάρουμε τις αποφάσεις μας και να αναθεωρήσουμε τα… κακώς κείμενα. Αντιλήψεις, παραδόσεις και δοξασίες έχει ολόκληρος ο πλανήτης για την πρώτη ημέρα του χρόνου και μάλιστα τις τηρεί ευλαβικά.

Ιρλανδία: Οι ελεύθερες γυναίκες της χώρας ανυπομονούν για τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς γιατί είναι η στιγμή που θα τους φέρει την αγάπη της ζωής τους. Βάζουν φύλλα από γκι κάτω από το μαξιλάρι τους ελπίζοντας να ονειρευτούν και να βρουν τον μέλλοντα σύζυγό τους. Επίσης, γενικώς οι Ιρλανδοί πιστεύουν ότι έτσι ξεφορτώνονται την κακή τύχη.

Δανία: Περίεργο είναι το έθιμο που τηρούν στη χώρα, σπάζοντας δώρα στην πόρτα του γείτονα. Αντί να… ταλαιπωρούν τον… διπλανό τους αντιθέτως αντλούν μεγάλη χαρά. Η οικογένεια που συγκεντρώνει στην πόρτα της τη μεγαλύτερη ποσότητα σπασμένων πιατικών θεωρείται ότι θα έχει τη μεγαλύτερη τύχη καθώς έχει τους πιο πιστούς φίλους.

Μεξικό: Το να μιλάνε σε πνεύματα είναι μέρος της μεξικανικής παράδοσης και των δοξασιών. Οι Μεξικανοί θεωρούν ότι μπορούν να επικοινωνήσουν με τις ψυχές με των νεκρών αγαπημένων τους. Πιστεύουν πως η Παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι η καλύτερη στιγμή για να το κάνουν αυτό και να ζητήσουν συμβουλή από τα πνεύματα. Κι αυτό βέβαια δεν γίνεται ερασιτεχνικά στο σπίτι του καθενός αλλά εξασκείται επαγγελματικά. Στο Τάος Ιν στο Νέο Μεξικό 15 λεπτά διαλογισμού κι επικοινωνίας κοστίζει 15 δολάρια. Επίσης, στη χώρα γιορτάζουν την ημέρα των νεκρών κάθε χρόνο στις 2 Νοεμβρίου.

Φιλιππίνες: Την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχουν έθιμο να φορούν ρούχα πουά και να τρώνε μόνο στρογγυλά φαγητά και φρούτα! Πιαστούν έτσι ότι θα έχουν αφθονία καθώς ταυτίζουν το στρογγυλό σχήμα με το σχήμα των κερμάτων και του πλούτου.

Σκωτία: Ένα επικίνδυνο φεστιβάλ διοργανώνεται κάθε χρόνο την Παραμονή στη χώρα, καθώς κυρίαρχο στοιχείο είναι… η φλόγα. Το φεστιβάλ ονομάζεται Hogmanay και διοργανώνεται στις 31 Δεκεμβρίου. Άνδρες παρελαύνουν στους δρόμους κρατώντας φλογισμένες μπάλες τις οποίες στριφογυρίζουν πάνω από τα κεφάλια τους. Σύμφωνα με τους ντόπιους οι μπάλες φωτιάς φέρνουν εξαγνισμό και φως και θεωρείται έθιμο από τους Βίκινγκς.

Εκουαδόρ: Καίγοντας σκιάχτρα τα μεσάνυχτα γιορτάζουν τον νέο χρόνο στο Εκουαδόρ. Καθώς πλησιάζουν τα μεσάνυχτα κάθε οικογένεια στήνει το σκιάχτρο της, που το έχει φτιάξει από εφημερίδες και ξύλο, και του βάζει φωτιά. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούν πως καταστρέφουν όλα τα άσχημα πράγματα που συνέβησαν τους 12 περασμένους μήνες. Έτσι γεμίζουν τη νέα χρονιά με τύχη κι ευτυχία. Επίσης, συνηθίζουν να παίρνουν φωτογραφίες που τους θυμίζουν κάτι άσχημο και να τις καίνε ώστε να ξορκίσουν τις περυσινές κακές στιγμές.

Γερμανία: Με «Δείπνο για έναν» γιορτάζουν στη χώρα από το 1972! Κανείς δεν ξέρει για ποιον λόγο οι Γερμανοί παρακολουθούν ακριβώς το ίδιο τηλεοπτικό σόου κάθε χρόνο τόσες δεκαετίες και από πού ξεκίνησε η συγκεκριμένη παράδοση, αλλά ακόμη και η φράση «ίδια διαδικασία κάθε χρόνο» είναι η ατάκα της εποχής και οι Γερμανοί απολαμβάνουν πραγματικά το σόου, έστω και σε επανάληψη.

Χιλή: Στο νεκροταφείο υποδέχονται οι Χιλιανοί την Πρωτοχρονιά. Συγκεκριμένα στην πόλη Τάλκα οι κάτοικοι συγκεντρώνονται εδώ και 15 χρόνια κάθε τέτοια μέρα στις 11 μ.μ. στο νεκροταφείο, που το έχουν φωταγωγήσει με απαλό φωτισμό ενώ απαλή κλασική μουσική ακούγεται από τα ηχεία. Θεωρούν πως οι αγαπημένοι τούς τους περιμένουν στο νεκροταφείο και θα πρέπει να υποδεχθούν τον νέο χρόνο μαζί τους. Η παράδοση ξεκίνησε το 1995 όταν μία οικογένεια ντόπιων παραβίασε τον φράκτη για να υποδεχθεί την πρωτοχρονιά στον τάφο του πατέρα τους κι από τότε περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι συγκεντρώνονται στο τοπικό νεκροταφείο.

ΗΠΑ: Με φιλιά υποδέχονται οι Αμερικανοί τον νέο χρόνο καθώς θεωρούν ότι έτσι το καινούργιο έτος θα είναι πολύ όμορφο! Πιστεύουν ότι φιλώντας τον σύντροφό τους ή ακόμη κι έναν άγνωστο δίπλα τους θα διώξουν τις κακές αναμνήσεις και την κακοτυχία του παρελθόντος και θα σημαδέψουν μια νέα αρχή γεμάτη αγάπη και έντονη ζωή.

Μεξικό-Βραζιλία-Βολιβία: Κι άλλες νοτιοαμερικανικές χώρες υποδέχονται τον νέο χρόνο φορώντας χρωματιστά εσώρουχα, κυρίως κόκκινα αλλά και κίτρινα ή άλλα ζωηρά χρώματα προκειμένου να «πιάσουν» την καλή τύχη. Επίσης, πιστεύουν ότι έτσι θα έρθει και ο έρωτας της ζωής τους. Το κόκκινο αντιπροσωπεύει έντονη ερωτική ζωή και το κίτρινο επιθυμία για πολλά χρήματα και πλούτη. Οι επιθυμίες των ντόπιων εκφράζονται μέσω του χρώματος που επιλέγουν.

Λευκορωσία: Οι ανύπαντρες συναγωνίζονται για να δουν ποια θα παντρευτεί μέσα στη νέα χρονιά. Στήνει η καθεμιά μπροστά της έναν σορό καλαμποκιού και παίρνουν έναν κόκορα. Τον αφήνουν να φθάσει μέχρι έναν από τους σορούς και σε όποια ανήκει, αυτή θα είναι που θα παντρευτεί.

Αναδημοσιευσα Απο Real News

Advertisements

Απονεμήθηκαν τα Βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών για το 2012,

Απονεμήθηκαν τα Βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών για το 2012

Στιγμιότυπο από παλαιότερη τελετή απονομής βραβείων της Ακαδημίας Αθηνών,

Κουζέλη Λαμπρινή

Δόθηκαν συνολικά 40 βραβεία Θετικών Επιστημών, Γραμμάτων και Καλών Τεχνών, Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών,

Τα εφετινά βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών απονεμήθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής 28 Δεκεμβρίου στην καθιερωμένη ετήσια πανηγυρική συνεδρία του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας.

Τιμήθηκαν για το σύνολο του έργου τους οι ποιητές Χριστόφορος Λιοντάκης και Μανόλης Πρατικάκης, λογοτέχνες με μακρά πορεία στα ελληνικά γράμματα, οι νεότεροι αλλά καταξιωμένοι πεζογράφοι Γιώργος Συμπάρδης, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης και η γνωστότερη από το θέατρο Έλενα Πέγκα, ο γνωστός μας, και από τις σελίδες του «Βήματος», σκιτσογράφος Γιάννης Κυριακόπουλος (ΚΥΡ), οι παιδικοί συγγραφείς Λίτσα Ψαραύτη και Σοφία Γιαλουράκη, η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας για το μορφωτικό της έργο, η Ελληνοαμερικάνικη Ένωση για την προσφορά της σε θέματα παιδείας και πολιτισμού στη χώρα μας, το επιστημονικό περιοδικό «Αρχαιολογική Εφημερίς» (1837) για την 175ετή συμβολή του στην πρόοδο και καλλιέργεια της αρχαιολογικής επιστήμης.

Τη σημασία της επιστήμης είτε αυτή ερευνά τη φύση, είτε εστιάζει στο ανθρώπινο σώμα, είτε αφορά την οικονομία ή την πολιτική ή ανθρώπινα ερωτήματα για το νόημα του κόσμου επισήμανε σε ομιλία του για τους σκοπούς της επιστήμης ο πρόεδρος της Ακαδημίας κ. Γεώργιος Κοντόπουλος. Τον απολογισμό των πεπραγμένων της Ακαδημίας για το 2012 έκανε ο γενικός γραμματεύς της Ακαδημίας Αθηνών κ. Βασίλειος Χ. Πετράκος.

Ακολούθησε η απονομή των βραβείων από τον πρόεδρο της Ακαδημίας και απονεμήθηκαν συνολικά 40 βραβεία στις Τάξεις: των Θετικών Επιστημών, των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών, καθώς και τα λογοτεχνικά βραβεία του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη και του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη.

«Πρόκειται για μεγάλη τιμητική διάκριση και ευχαριστώ την Ακαδημία. Το βραβείο δεν βραβεύει μόνο το δικό μου έργο αλλά όλη τη νεότερη ελληνική ποίηση που έχει παρουσιάσει λαμπρά δείγματα λόγου» σχολίασε στο «Βήμα» ο ποιητής Χριστόφορος Λιοντάκης που βραβεύτηκε για το σύνολο του έργου του από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, προσθέτοντας ότι «σε ετούτους τους δύσκολους καιρούς η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει και ανακουφιστικά».

«Τα βραβεία αποτελούν στοίχημα με τον χρόνο και μου δίνει τρομερή χαρά το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι που εκτιμώ αποφάσισαν να στοιχηματίσουν στο δικό μου βιβλίο», δήλωσε ο μυθιστοριογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος, που βραβεύτηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη.

Ο διηγηματογράφος Γιώργος Σκαμπαρδώνης ευχαριστώντας για το Βραβείο Διηγήματος του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη τόνισε ότι οι βραβεύσεις αυτές είναι «μια παρηγοριά στις δύσκολες καταστάσεις που περνάμε και μια υπενθύμιση ότι δεν είναι μάταιη η προσπάθειά μας να φτάσουμε, μέσα από τον λόγο, σε μια βαθύτερη αυτοσυνείδηση, συγγραφείς και αναγνώστες».

«Χαίρομαι γιατί στο πρόσωπό μου βραβεύεται και η παιδική λογοτεχνία» δήλωσε η συγγραφέας Λίτσα Ψαραύτη, η οποία βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Πέτρου Χάρη για τη συνολική προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία, και τόνισε ότι τη σημασία και τον ρόλο του καλού παιδικού βιβλίου ειδικά στις μέρες μας, που η Ελλάδα περνά εκτός από την οικονομική κρίση και κρίση αξιών.

Ο Μανόλης Πρατικάκης, που βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Πέτρου Χάρη για το σύνολο του έργου του, εκφράζοντας τη χαρά του για το βραβείο υπογράμμισε –παραπέμποντας και στην τελευταία του συλλογή (Κιβωτός, Τυπωθήτω 2012)– αφενός την ανάγκη, σε ετούτο τον καιρό της κρίσης, για μια πνευματική παγκοσμιοποίηση, μια συνομιλία όλων των πνευμάτων του κόσμου ανεξαρτήτως φύλου και φυλής, και αφετέρου την ανάγκη να επιστρέψουμε σε όσα έχουμε εγκαταλείψει, στις ρίζες μας, όχι με διάθεση προγονοπληξίας αλλά για να αποκτήσουμε αυτοσυνείδηση ώστε να καταλάβουμε τι περνάμε σήμερα. «Αν αφήσουμε τη βολική θλίψη και την εύκολη απόγνωση, ίσως αυτή η οδυνηρή κρίση αποβεί ένα ανυψωτικό σκούντηγμα» κατέληξε.

Δείτε εδώ αναλυτικά τα βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών για το 2012

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

«Μια Ακρόπολη δεν σώζει την Αθήνα»,


Η ανταλλαγή σκέψεων και λύσεων για την αναζωογόνηση του Κέντρου της ελληνικής μεγαλούπολης αφορά όλον τον κόσμο και ήταν το σύνθημα της ανοιχτής συζήτησης ειδικών στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Για τη σωτηρία της πρωτεύουσας μίλησε στα «ΝΕΑ» ο πρύτανης της σχολής Cooper Union της Νέας Υόρκης

Της Εφης Φαλίδα


«Ο τουρισμός είναι η μόνη οικονομία που επιβιώνει στην ύφεση. Και η Αθήνα διαθέτει αυτήν τη δυνατότητα. Θα ήταν όμως χρήσιμο ο τουρισμός να μην ήταν μονοθεματικός. Δηλαδή δεν αρκεί μόνο η Ακρόπολη για να επικρατήσει ως μοντέλο οικονομίας και να σώσει όλη την πόλη».
Είναι η άποψη που εκφράζει στα «ΝΕΑ» ένας αρχιτέκτονας φιλόσοφος. Ο Αγγλος Αντονι Βίντλερ, πρύτανης της αρχιτεκτονικής σχολής Cooper Union της Νέας Υόρκης, ο οποίος προεδρεύει στην κριτική επιτροπή αξιολόγησης των προτάσεων του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού Re-Think Athens που οργανώνει και χρηματοδοτεί το Ιδρυμα Ωνάση για την ανασυγκρότηση του Κέντρου της Αθήνας με άξονα την Πανεπιστημίου.
Με αφορμή την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του διαγωνισμού κατά την οποία προκρίθηκαν εννέα επιλογές και εξαγοράστηκαν άλλες τρεις με ενδιαφέροντες προβληματισμούς που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κατά την εξέλιξη του έργου, ένα μέρος του Re-Think Athens ανοίχτηκε και προς τον κόσμο που κατοικεί αυτή την πόλη. Ηταν η συζήτηση «Η παγκόσμια πόλη σήμερα» που φιλοξένησε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Συμμετείχε και ο Αντονι Βίντλερ συνδέοντας το πλατωνικό πρότυπο για μια δίκαιη πόλη με την «Ουτοπία» του Τόμας Μορ και τις επιρροές που είχε η γραμμή αυτή της ουτοπικής, ιδανικής πόλης στους αρχιτέκτονες της Αναγέννησης.
Στη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της σειράς εκδηλώσεων «Λέξεις και Σκέψεις» και που συντόνισε και προλόγισε ο καθηγητής Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Παναγιώτης Τουρνικιώτης μετείχαν επίσης ο καθηγητής Αστικού Σχεδιασμού και Πολεοδομίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης Ρίτσαρντ Πλαντζ και ο αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Πάνος Δραγώνας, συνεπιμελητής της πρόσφατης ελληνικής συμμετοχής «Made in Athens» στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.
Η προσέλευση του κοινού ήταν πολύ μεγάλη. Ενώ η αίθουσα είχε γεμίσει ασφυκτικά, η ουρά στην υποδοχή εξακολουθούσε να φτάνει μέχρι την πόρτα. Οι πολλοί που δεν χώρεσαν κάθησαν οκλαδόν στο φουαγιέ και παρακολούθησαν από δύο οθόνες. Η συζήτηση, που είναι και τώρα προσβάσιμη στο Ιντερνετ, μεταδιδόταν απευθείας από την ιστοσελίδα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών (www.sgt.gr).
Ο Ρίτσαρντ Πλαντς ανέλυσε τις πολλαπλές προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η Νέα Υόρκη στους τομείς της ύδρευσης, της ενεργειακής επάρκειας, της υγείας, προβλήματα με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς και κάποιες προτάσεις που η αμερικανική τεχνολογία αιχμής έχει να παρουσιάσει για το μέλλον. Και σημείωσε ότι ο σύγχρονος πολίτης πρέπει να αλλάξει πολλές αντιλήψεις. «Ο,τι παράγεται στην πόλη πρέπει να μένει σε αυτήν και να επαναχρησιμοποιείται», είπε.
Ο Πάνος Δραγώνας μίλησε για την Αθήνα ως «παγκόσμια πρωτεύουσα της κρίσης». Γεγονότα όπως αυτά της Marfin ή της καταστροφής του Αττικόν, οι εικόνες με οπαδούς της Χρυσής Αυγής έξω από την παράσταση «Corpus Christi», όπως και οι εικόνες νεόπτωχων αστέγων βάζουν την Αθήνα στο επίκεντρο της σημερινής παγκόσμιας πόλης, είπε. Αυτή τη στιγμή, συνέχισε, γίνονται στην Αθήνα παρεμβάσεις και από πάνω προς τα κάτω, όπως το Πάρκο του Φαλήρου από το Ιδρυμα Νιάρχου αλλά και το Re-Think Athens για το Κέντρο της πόλης από το Ιδρυμα Ωνάση, γίνονται όμως και πολλά από κάτω προς τα πάνω, καθώς οργανώσεις πολιτών αλλάζουν με δράσεις τους όλο και περισσότερο τον δημόσιο χώρο.
«Αυτό που χρειάζεται η Αθήνα είναι συλλογικότητα. Η ανάμειξη του ιδιωτικού και του δημόσιου φορέα στην κατανόηση και στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Για μένα το πρόβλημά της είναι καθαρά οικονομικό. Ο κύκλος ζωής μιας πόλης κλείνει όταν δεν υπάρχουν πόροι», είπε στα «ΝΕΑ» ο Αντονι Βίντλερ.

Αναδημοσιευσα Από Νεα

ΣΤΙΒΕΝ ΦΡΑΙ: Εχουμε να ξεπληρώσουμε ένα μεγάλο χρέος στην Ελλάδα,

Εχουμε να ξεπληρώσουμε ένα μεγάλο χρέος στην Ελλάδα


Τα ακλόνητα ιστορικά επιχειρήματα στο ντιμπέιτ για τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Λονδίνο έπεισαν τους Βρετανούς που ψήφισαν υπέρ της επιστροφής τους

Τα ακλόνητα ιστορικά επιχειρήματα του Βρετανού λογοτέχνη, δημοσιογράφου και ηθοποιού Στίβεν Φράι και του βουλευτή των Φιλελεύθερων Δημοκρατών Αντριου Τζορτζ ανέτρεψαν τις αρχικές σκέψεις και θέσεις που είχαν τα 600 άτομα, Βρετανοί οι περισσότεροι, τα οποία παρακολούθησαν στο «Κάντογκαν Χολ» του Λονδίνου το ντιμπέιτ με το ερώτημα αν πρέπει ή όχι να επιστραφούν στην Ελλάδα τα Μάρμαρα του Παρθενώνα.
Στην ψηφοφορία που έγινε πριν αρχίσει το ντιμπέιτ, υπέρ της επιστροφής ψήφισαν 196, κατά 202 και 158 απάντησαν πως δεν γνωρίζουν. Αυτά τα νούμερα ανατράπηκαν εντυπωσιακά στην ψηφοφορία που έγινε στο τέλος του ντιμπέιτ. Υπέρ του επαναπατρισμού των Γλυπτών του Παρθενώνα ψήφισαν 384, κατά 125 και 21 είπαν πως δεν γνωρίζουν.
Στο ντιμπέιτ πήραν μέρος, εκτός από τον Στίφεν Φράι και τον Αντριου Τζορτζ που υποστήριξαν την επιστροφή των Μαρμάρων, ο Εργατικός βουλευτής και ιστορικός Τρίστραμ Χαντ και ο καθηγητής αμερικανικών πανεπιστημίων και ιστορικός Φελίπε Φερνάντε Αρμέστα, οι δύο τελευταίοι από την πλευρά του «όχι».Το ντιμπέιτ συντόνιζε η δημοσιογράφος του BBC Ζένα Μπανταουί.

«Αγαπώ την Ελλάδα, ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα…», είπε ο Στίβεν Φράι
Ο Αντριου Τζορτζ υποστήριξε ότι ο λόρδος Ελγιν αφαίρεσε τα Γλυπτά του Παρθενώνα χρησιμοποιώντας κατασκευασμένα έγγραφα και συγκεκριμένα ένα οθωμανικό φιρμάνι που του έδινε μόνο το δικαίωμα να σκιαγραφήσει τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, όχι να τα ακρωτηριάσει. «Σήμερα τα Μάρμαρα του Παρθενώνα είναι διασκορπισμένα, τα χωρίζουν 1.500 μίλια και πρέπει να επανενωθούν», τόνισε ο Αντριου Τζορτζ.
Ο Στίφεν Φράι παρέθεσε ιστορικά και νομικά επιχειρήματα υποστηρίζοντας ότι ο λόρδος Ελγιν αφαίρεσε παράνομα τα Γλυπτά από τον Παρθενώνα και τα πούλησε στο Βρετανικό Μουσείο και πρότεινε την εξής εναλλακτική λύση ως αντάλλαγμα για την επιστροφή των Μαρμάρων: τα πραγματικά Γλυπτά να αντικατασταθούν από αντίγραφα με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας και, παράλληλα, για τις επόμενες δεκαετίας η Ελλάδα να δανείζει σημαντικές ελληνικές αρχαιότητες στο Βρετανικό Μουσείο για να τις εκθέτει.
Οι δύο ιστορικοί που υποστήριξαν τη μη επιστροφή των Μαρμάρων στην Ελλάδα προέβαλαν βασικά το επιχείρημα ότι ο επαναπατρισμός των Μαρμάρων θα δημιουργήσει προηγούμενο, με τον κίνδυνο να αδειάσουν τα μουσεία στη Βρετανία από τις ξένες αρχαιότητες που εκθέτουν σήμερα. «Η επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα θα αδειάσει το Βρετανικό Μουσείο από τις αιγυπτιακές και άλλες ξένες αρχαιότητες που έχει σήμερα», τόνισε ο καθηγητής Φελίπε Αρμέστα.
Ο Στίφεν Φράι έκλεισε τη συζήτηση λέγοντας: «Αγαπώ την Ελλάδα, ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα, τη χώρα, το φαγητό, το κρασί, τον κόσμο της και νιώθω να έχω χρέος προς την Ελλάδα για τα πνευματικά μαθήματα που μου έδωσε. Ολοι μας άλλωστε έχουμε να ξεπληρώσουμε ένα μεγάλο χρέος προς την Ελλάδα, για την προσφορά της στη γνώση της φιλοσοφίας, της άλγεβρας, των μαθηματικών, της δικαιοσύνης, της αστρολογίας».
Λονδίνο, Λάμπης Τσιριγωτάκης

Αναδημοσιευσα Από Eθνος

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ Τα μυστικά της Αλεπότρυπας,

Το σπήλαιο της Αλεπότρυπας στον Διρό έκρυβε συγκλονιστικές ιστορίες και δεκάδες αρχαιολογικούς θησαυρούς
Το σπήλαιο της Αλεπότρυπας στον Διρό έκρυβε συγκλονιστικές ιστορίες και δεκάδες αρχαιολογικούς θησαυρούς,

Πώς βρήκαν καταφύγιο οι νεολιθικοί ναυτικοί, ο τεράστιος σεισμός που έφραξε την είσοδο και άλλες ιστορίες από το σπήλαιο στον Διρό έρχονται στο φως από τον Γιώργο Παπαθανασόπουλο

Από το νεολιθικό σπήλαιο της Αλεπότρυπας στον Διρό μέχρι το αρχαιότερο ναυάγιο στον κόσμο, στον βυθό της άγονης νήσου Δοκού, η ελληνική γη κρύβει συναρπαστικές μαρτυρίες για τους πολιτισμούς του παρελθόντος.
Την ιστορία του σπηλαίου της Αλεπότρυπας, που κάλυψε στους αχανείς χώρους του τον νεολιθικό άνθρωπο, από τα μέσα της 6ης χιλιετίας π.Χ. έως το 3200 π.Χ., οπότε ένας φοβερός σεισμός έφραξε την είσοδο, μας διηγείται η έκδοση «Το Νεολιθικό Διρό, Σπήλαιο Αλεπότρυπα» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μέλισσα».
Ομως, μερικές φορές οι συγκλονιστικές ιστορίες δεν αρχίζουν καλά στη νεότερη εποχή. «Αν στη δεκαετία του ’60 τύχαινε να επισκεφθεί κάποιος, όχι υποχρεωτικά αρχαιολόγος, το σπήλαιο Αλεπότρυπα στον Διρό, θα αντιλαμβανόταν γρήγορα το μέγεθος της καταστροφής των αρχαίων καταλοίπων, ως αποτέλεσμα των έργων της Σπηλαιολογικής Εταιρείας, για την τουριστική αξιοποίηση του σπηλαίου».
Ετσι, αρνητικά, για τις καταστροφές των σπηλαίων Διρού, δηλαδή της Αλεπότρυπας και της Βλυχάδας, με τους ξακουστούς σταλακτίτες, πάνω στα οποία στήριξε σε σημαντικό βαθμό η Μάνη τον τουρισμό της, αρχίζει την εισαγωγή του για τον τόμο ο Γιώργος Παπαθανασόπουλος, ο αρχαιολόγος που έχει ταυτιστεί με αυτό το μνημείο της φύσης, από το 1970, και έχει φέρει στο φως τη Νεολιθική ιστορία του.
Οταν ο ίδιος αντίκρισε για πρώτη φορά το σπήλαιο, λέει, παρά τις αλλοιώσεις, βεβαιώθηκε ότι επρόκειτο για «ένα εκπληκτικής σημασίας αρχαιολογικό εύρημα της Νεολιθικής εποχής», με αμέτρητα όστρακα και οστά ανθρώπων από διαλυμένες ταφές, διάσπαρτα στις επιφάνειες των τσιμεντένιων διαδρόμων. Ετσι, άρχισε η περιπέτεια της ανασκαφής με τον ίδιο διευθυντή και μετέπειτα πρόεδρο του Κέντρου Νεολιθικών Μελετών Διρού.
Η Αλεπότρυπα παραμένει κλειστή από το 2006, λόγω ανασκαφών, ενώ το κοινό μπορεί να επισκέπτεται τη Βλυχάδα.
Τι έχει αποδείξει η έρευνα; Γύρω στις αρχές της 5ης χιλιετίας π.Χ., μια ομάδα νεολιθικών ναυτικών που παρέπλεε στις ακτές του Μεσσηνιακού κόλπου, κατά το ταξίδι της στη Μήλο για να προμηθευτεί τον πολύτιμο οψιδιανό, βρήκε καταφύγιο από τις θύελλες στον όρμο του Διρού. Εγκαταστάθηκε στο σπήλαιο, όπου υπήρχε νερό.
Με την πάροδο του χρόνου το σημείο εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Η αρχαιολογική έρευνα αναγνώρισε τα ίχνη μιας ιεραρχικά οργανωμένης κοινωνίας, η οικονομία της οποίας στηρίχτηκε στη γεωργοκτηνοτροφική παραγωγή και το ναυτικό εμπόριο.

Τη ζωή της νεολιθικής κοινότητας διέκοψε ο ισχυρός σεισμός του 3200 π.Χ., φράζοντας ερμητικά την είσοδο και αφήνοντας ανέπαφη την Αλεπότρυπα για 5.000 χρόνια, έως το 1958 που εντοπίστηκε από τους σπηλαιολόγους Γιάννη και Αννα Πετροχείλου.
ΠΙΘΑΡΙΑ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΤΑ
Κατοικία, αποθηκευτικός χώρος, εργαστήριο οικιακών δραστηριοτήτων, χώρος ταφής και λατρευτικών εκδηλώσεων ήταν για τη νεολιθική κοινότητα του Διρού η Αλεπότρυπα. Αυτό πιστοποιούν τα εκατοντάδες ευρήματα, ιτα οποία έχουν μελετηθεί και καταλογογραφηθεί από την αρχαιολόγο Βαρβάρα Κατσιπάνου-Μαργέλη, συγγραφέα επίσης του τόμου, όπως και η αρχαιολόγος Γεωργία Κουρτέση-Φιλιππάκη.

Περίπου 250 αντιπροσωπευτικά αντικείμενα ? χρηστικά αγγεία, αποθηκευτικά πιθάρια, λίθινα και οστέινα εργαλεία, σύνεργα υφαντικής, όπλα, κοσμήματα, αλλά και φυλακτά, παρουσιάζονται στις σελίδες και τεκμηριώνουν τον καθημερινό βίο του νεολιθικού ανθρώπου. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κείμενα για τις ταφικές πρακτικές λατρείας των νεκρών. Η έκδοση, 320 σελίδων, εικονογραφείται με συνολικά 400 φωτογραφίες.
ΜΟΡΦΕΣ
Στην Αλεπότρυπα βρέθηκε το μοναδικό, ανάμεσα σε εκατοντάδες, πήλινο αγγείο με τη γραπτή παράσταση τριών ανθρώπινων μορφών, που κοσμεί και το εξώφυλλο του τόμου.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ

Αναδημοσιευσα Απο Eθνος

Πρωην Ανταρτης του ΕΑΜ ο Γιωργος Βαβουρακης τωρα με το αγροτικο του,

Ετικετοσύννεφο