Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Αρχητεκτονικη’ Category

Το Α’ Βραβείο για την μετατροπή του λιμανιού του Πειραιά σε Πύλη Τουρισμού και Πολιτισμού,

1ο Βραβείο

Ασημακοπούλου Κατερίνα

Η πρόταση που διακρίθηκε στο διεθνή διαγωνισμό για την μετατροπή του ΣΙΛΟ σε Μουσείο Ενάλιων Αρχαιοτήτων και την ανάπλαση της παράκτιας ζώνης,

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του διεθνή διαγωνισμού αρχιτεκτονικής που είχε προκηρύξει πριν ένα χρόνο ο ΟΛΠ και αφορούσε το Νέο Μουσείο Ενάλιων Αρχαιοτήτων και την Πολιτιστική Ακτή του Πειραιά, το πρώτο βραβείο κέρδισε  η κοινή πρόταση έξι ελλήνων αρχιτεκτόνων (Ευάγγελος Αντωνόπουλος, Θάλεια Βέττα, Γεώργιος Γαβαλάς, Μαρία-Κυριακή Ρήγα,  Αναστασία Σταμούλη, Μαρία Πυλαρινού).

Το νέο μουσείο ενάλιων αρχαιοτήτων θα στεγαστεί σε ένα εμβληματικό βιομηχανικό κτίριο της δεκαετίας του ’30, το οποίο μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε σαν διαμετακομιστικός και αποθηκευτικός χώρος σιτηρών (ΣΙΛΟ).

Η ταυτόχρονη ανάπλαση του παράκτιου περιβάλλοντος χώρου της Ηετώνειας Ακτής θα δώσει μια νέα ποιότητα στον δημόσιο χώρο και θα αναβαθμίσει τις υπαίθριες δραστηριότητες των κατοίκων με τη δημιουργία χώρων πολιτισμού και ψυχαγωγίας που έως τώρα έλειπαν από το θαλάσσιο μέτωπο της πόλης του Πειραιά.
  
Ετσι η περιοχή θα είναι ελκυστική όχι μόνο για τους μόνιμους κατοίκους της, αλλά και για τους απλούς τουρίστες που περνούν από το λιμάνι, τους τουρίστες κρουαζιέρας καθώς και κατοίκους των γύρω περιοχών.

Στόχος αυτής κίνησης είναι  το Μουσείο να γίνει το νέο τοπόσημο της περιοχής  και ο  Πειραιάς να βρεθεί στη λίστα των σημαντικότερων και άξιων επισκέψεως λιμανιών.

Σύντομη περιγραφή της πρότασης του Πρώτου βραβείου

Η ανάπλαση της παράκτιας ζώνης του Λιμένα Πειραιά αποκαθιστά την αποκομμένη σχέση της πόλης με τη θάλασσα. Παραλαμβάνει χρήσεις αναψυχής και πολιτισμού με ποικίλες ποιότητες και αναφορές, αντανακλώντας στο πνεύμα του σχεδιασμού της, τη μετέωρη θέση της Ηετιώνιας ακτής μεταξύ στεριάς και νερού, αστικού και θαλασσινού τοπίου, τοπικού και υπερτοπικού χαρακτήρα.

Οι ροές της πόλης έρχονται να συναντηθούν με τις ροές των θαλασσινών δρόμων που συρρέουν στο λιμάνι. Αστικά θραύσματα, πράσινο και όχθες είναι τα βασικά εργαλεία που συνθέτουν τη τυπολογία της νέας ακτής. Ο σχεδιασμός της παρέμβασης επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τη δραστηριότητα και κλίμακα του ανθρώπου στη συγκεκριμένη περιοχή, χωρίς να αποκρύπτει τις μεγάλες αντιθέσεις που ήδη εμπεριέχει η φυσιογνωμία του εμπορικού λιμανιού.

Το νέο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων επανακαθορίζει και ενισχύει την αυτοσήμανσή του ιστορικού κτιρίου Σιλό ως εδραιωμένου τοπόσημου υπερτοπικού χαρακτήρα.

       

Σύγχρονα αρχιτεκτονικά ιδιώματα συνδιαλέγονται με την παλαιά τυπολογία, εμπλουτίζουν τη φυσιογνωμία του και αντανακλούν προς τα έξω τη νέα λειτουργία.

Το αυστηρό εσωστρεφές κτίριο-μηχανή του παρελθόντος διεκδικεί την επαφή του με τον ανοιχτό χώρο, αποκαλύπτοντας κλειστές πλευρές του στη πόλη και αδειάζοντας” ανεμπόδιστα το εσωτερικό του προς τη θάλασσα.

Το περιεχόμενο του κτιρίου παίρνει τη μορφή οργανικής φόρμας που ρέει προς τα έξω, ως υπόμνηση σκαριού πλοίου ή θαλασσινού κήτους.

Η πλαστικότητα και ο σύγχρονος χαρακτήρας της μεταλλικής αυτής μορφής αντιπαραβάλλεται διαλεκτικά με την καρτεσιανή αυστηρότητα του μονολιθικού όγκου σκυροδέματος του υφιστάμενου κτιρίου.

 
Το εσωτερικό της νέας φόρμας φιλοξενεί και καλύπτει με τους πλέον σύγχρονους τρόπους τελευταίας τεχνολογίας μια πλήρη περιήγηση στην ιστορία της σχέσης του ανθρώπου με τη θάλασσα στον Ελλαδικό και ευρύτερο χώρο, διατηρώντας στο τμήμα της που βρίσκεται εντός του παλαιού κτιρίου την εσωστρέφεια του βυθού και προσφέροντας σταδιακά, την οπτική του ανοιχτού ορίζοντα στο μέτωπο της προς τη θάλασσα.

Οι προσθήκες μικρότερων επιμέρους κτιριακών όγκων που εξυπηρετούν τις ιδιαίτερες υποστηρικτικές απαιτήσεις του Μουσείου, ακολουθούν διακριτικά τη μικροκλίμακα του ανθρώπου και διαμορφώνουν διαφορετικές ποιότητες υποδοχής στα μέτωπα από την πόλη, την παραλία και τις διαμορφώσεις του Πολιτιστικού πάρκου.

Aνοιχτή έκθεση με όλες τις προτάσεις που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό θα πραγματοποιηθεί στην Πέτρινη Αποθήκη. Μαζί με τα εγκαίνια της έκθεσης που θα πραγματοποιηθεί στις 28 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί και η τελετή απονομής των βραβείων και των εξαγορών.

ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

2ο βραβείο

Uleia Andrei (αρχιτέκτων)
Traian Bompa (αρχιτέκτων)
Cristina Chelarescu (αρχιτέκτων)
Uleia Andrei (αρχιτέκτων) (αρχιτέκτων)

3ο βραβείο 

Κίζης Ιωάννης (αρχιτέκτων)
Κίζης Κωνσταντίνος (αρχιτέκτων)
Μπελαβίλας Νικόλαος (αρχιτέκτων)
Τροβά Βασιλεία (αρχιτέκτων)
Κίζης Ιωάννης (αρχιτέκτων)

4ο βραβείο 

sparch ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ / ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ
Dr. Σακελλαρίδου Ειρήνη (αρχιτέκτων, March, PH.D)
Παπανικολάου Μόρφω (αρχιτέκτων)
Μαύρου Χρυσοκώνα (αρχιτέκτων)

5ο βραβείο 

Joao Maria Ventura Trindade (αρχιτέκτων)
Site Specific – Architecture, LDA
Patricia Marques Costa (αρχιτέκτων)
Joao Maria Ventura Trindade (αρχιτέκτων)

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Advertisements

Ενα φανταστικό νησί για τα παιδιά από το Πομπιντού στο Μέγαρο,

Ενα φανταστικό νησί για τα παιδιά από το Πομπιντού στο Μέγαρο

Λυμπεροπούλου Κατερίνα

Το «Μπλομπτέρ» της σχεδιάστριας Ματαλί Κρασέ δημιουργήθηκε στον χώρο του φουαγιέ,

Τι είναι το «Μπλομπτέρ»; Τίποτα άλλο εκτός από ένα φανταστικό νησί που κυρίως παιδιά 6-12 χρόνων καλούνται να ανακαλύψουν. Το χρωματιστό αυτό νησί – ένα αληθινό έργο τέχνης – δημιουργήθηκε από τη διάσημη γαλλίδα designer Ματαλί Κρασέ για το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι και, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας του Κέντρου με το Μέγαρο Μουσικής, από σήμερα Παρασκευή 25 Ιανουαρίου, έχει προσαράξει στην Αθήνα.

Ο λόγος για έναν χώρο διασκεδαστικό, χρωματιστό που έχει βρει φιλοξενία στο φουαγέ του ισογείου του Μεγάρου. Για το εικαστικό παιδικό εργαστήρι του Μεγάρου Μουσικής που καλεί μικρούς εξερευνητές να ανακαλύψουν και να συμβιώσουν σ’ έναν άγνωστο κόσμο. Ενα ξεχωριστό σύμπαν γεμάτο ασυνήθιστα σχήματα, χρώματα, αρώματα και ήχους που σκοπό έχουν να παρασύρουν τα παιδιά μακριά από την καθημερινότητά τους. Ο περιβάλλων χώρος είναι υβριδικός, τεχνητός αλλά ταυτόχρονα πρωτόγονος με κυρίαρχα στοιχεία τη γη, το νερό και τη φωτιά.

«Στόχος των δημιουργών του «Μπλομπτέρ» δεν είναι να δημιουργήσει στα παιδιά νέες δεξιότητες αλλά να διευρύνει τις ήδη υπάρχουσες. Να αναπτύξουν την περιέργεια, τη φαντασία τους, την αντίληψη του πως μπορεί να βλέπει ένας άλλος τα πράγματα και άλλα πολλά. Να εκτιμήσουν την ποιότητα του κόσμου και να ανακαλύψουν πως μπορούμε να ζούμε όλοι μαζί μέσα σ’ αυτόν», λέει στο Βήμα η Κορίν Ρόσενταλ, συνεργάτιδα του Μουσείου Πομπιντού και επιμελήτρια της έκθεσης.

Στο σύμπαν του «Μπλομπτέρ» (μια λέξη που δεν σημαίνει τίποτα και δημιουργήθηκε από τη Ματαλί Κρασέ όπως μας ενημερώνει η επιμελήτρια της έκθεσης), η αίσθηση του χρόνου είναι διαφορετική. Αλλωστε τα πάντα, εκεί, λειτουργούν αλλιώς και έχουν παράξενα ονόματα: για παράδειγμα, τα φυτά του λέγονται «εξτρατούφ» και «μινιτούφ» και ο μοναδικός μυστηριώδης κάτοικός του ονομάζεται «Φλομ». Τα παιδιά καλούνται να εξερευνήσουν το «Μπλομπτέρ», με όλες τους τις αισθήσεις, στη συνέχεια να γίνουν κάτοικοι αυτού του παράξενου νησιού και κατόπιν να προτείνουν διαφορετικά σενάρια ζωής για τον τόπο αυτό. Κατασκευάζουν, με τα υλικά που διαθέτει το «Μπλομπτέρ», αντικείμενα, τροφή, οχήματα και ρούχα, ανακαλύπτουν και καθιερώνουν νέους τρόπους και κανόνες συμβίωσης μέσα στο φανταστικό σύμπαν, φροντίζουν τα φυτά και τα ζώα του και επινοούν νέα είδη χλωρίδας και πανίδας. Στο τέλος της επίσκεψής τους, οι μικροί εξερευνητές της φανταστικής βιόσφαιρας της Ματαλί Κρασσέ αντιλαμβάνονται ότι, για να μπορέσουν να ζήσουν σ’ αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο κόσμο και να συνυπάρξουν με τα φυτά και τα άλλα πλάσματά του, πρέπει να τον κατανοήσουν και να τον σεβαστούν.

«Μπλομπτέρ» Μέγαρο Μουσικής Αθηνών http://www.megaron.gr Είσοδος για μεμονωμένους επισκέπτες: 3 ευρώ Ωρες λειτουργίας (μεμονωμένοι επισκέπτες) Δευτέρα – Παρασκευή 17:00-18:30 Σάββατο και Κυριακή 10:00-11:30, 12:00-13:30, 15:00-16:30, 17:00-18:30 Ωρες λειτουργίας (σχολεία) Δευτέρα – Παρασκευή 10:00-11:30, 12:00-13 Πληροφορίες στα τηλ. : 210 7282348, 210 7282363
Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων (ατομικών, ομαδικών ή σχολικών) του κοινού στο Μέγαρο, ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό θα ξεναγεί τους νεαρούς περιηγητές στον κόσμο της Ματαλί Κρασέ. Το πρόγραμμα διαρκεί μιάμιση ώρα και η επίσκεψη στο εργαστήρι (είτε πρόκειται για μεμονωμένα παιδιά είτε για σχολεία) γίνεται μόνο ανά ομάδες των 30 ατόμων το πολύ.

Η Ματαλί Κρασέ σπούδασε βιομηχανικό σχέδιο. Τη δεκαετία του 1990 θήτευσε δίπλα στα «ιερά τέρατα» του design Ντενί Σαντακιάρα και Φιλίπ Σταρκ. Πριν από 10 χρόνια δημιούργησε τη δική της εταιρεία αντιμετωπίζοντας το design ως ένα είδος έρευνας που προσεγγίζει την καθημερινότητα με διαφορετικό τρόπο, σχεδόν υπερβατικό. Σκοπός της είναι, μέσα από την αμφισβήτηση των παγιωμένων κωδίκων και στερεοτύπων της ανθρώπινης συμπεριφοράς, να προτείνει την απελευθέρωση του τρόπου ζωής μας από αυτούς. Συνδετικός κρίκος στο έργο της Κρασέ παραμένει πάντα η αρχή του αλληλοσεβασμού. Το «Μπλομπτέρ» θα διαρκέσει μέχρι τις 10 Μαρτίου.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ελληνικό: όραμα για μια νέα πολιτεία,

Ελληνικό: όραμα για μια νέα πολιτεία

Καφαντάρης Τάσος

Ολοι ονειρευόμαστε να «ξεφυτρώσει» στο Ελληνικό ένα αστικό στολίδι. Με τί όμως τελικά θα μοιάζει; Πώς σχεδιάζουν τις πόλεις σε άλλες χώρες; Πώς καταγράφουν τις απόψεις των πολιτών; Πώς «στοχεύουν» τους τουρίστες;,

Στη χώρα που έχει οικονομικά παγώσει, στην πόλη που έχει πολιτισμικά μαραθεί, ένα απρόσμενο διαμάντι έχει «ξεμείνει» από το δαπανηρότατο νοικοκύρεμα που κάναμε προ δεκαετίας εν όψει Ολυμπιακών: το «μεγα-οικόπεδο» του Ελληνικού. Για το τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει αυτό το διαμάντι διαστάσεων «τριών Μονακό» έχουν γραφτεί πάμπολλα, με τους πολεοδόμους, το κράτος και τους πολίτες των όμορων δήμων να μιλούν μεταξύ τους «ξένες γλώσσες». Κι όσο το ψάχναμε, η τσέπη μας άδειαζε… ώσπου το βγάλαμε στο σφυρί. Τώρα περιμένουμε την άνοιξη και τις τελικές προτάσεις αξιοποίησής του από τους «μνηστήρες» του. Εμείς – εξυφαίνοντας ελπίδες, σαν την Πηνελόπη – κοιτάμε γύρω μας τι συμβαίνει στον κόσμο, μαθαίνουμε «πώς μεγαλώνουν οι πρωτεύουσες των άλλων», ξεμυαλιζόμαστε με την κοινωνική δικτύωση που δίνει «λέγειν» στους δημότες επί του μέλλοντος των πόλεών τους και ρωτούμε τους καθ’ ύλην αρμοδίους για το Ελληνικό. Ακολουθήστε μας σε αυτό το οδοιπορικό στις επόμενες σελίδες και ονειρευτείτε ή εξοργιστείτε μαζί μας – αλλά οπωσδήποτε νοιαστείτε!

Πολλά μπορεί να πει κανείς για την πολυπόθητη ανάπτυξη, ιστορικά όμως ένα είναι το σίγουρο: Συνδυάζεται πάντα με την αστυφιλία. Για τα μέρη μας είναι εύκολο να αναλογιστεί κανείς την προκοπή των ελληνικών πόλεων-κρατών με λιμάνι, με αποκορύφωμα την Αθήνα των 300.000 κατοίκων και τη γέννηση της δημοκρατίας, ή την αυτοκρατορική Ρώμη του ενός εκατομμυρίου κατοίκων (1ος αι. π.Χ.). Ωστόσο ο κόσμος μας δεν έχει πια πολλές ακατοίκητες εκτάσεις για το μεγάλωμα των πόλεων. Κι αυτές οι ελάχιστες περιπτώσεις όπου ένα «μεγα-οικόπεδο» είναι διαθέσιμο για επέκταση είναι διαμάντια που οφείλει να τα «κατεργαστεί» κανείς με τη μέγιστη προσοχή. Κάτι που, βεβαίως, οφείλει να κάνει και η νυν «τυχερή» Αθήνα με το «μεγα-οικόπεδο» του Ελληνικού. Πώς όμως;

Τα νέα ανθρώπινα μελίσσια
Αν κοιτάξει κανείς τον πλανήτη μέσα από τον «πανόπτη» που λέγεται Google Earth, θα διαπιστώσει πολύ γρήγορα ότι στις πρωτεύουσες και στα μεγαλύτερα λιμάνια του έχουν ήδη στοιβαχτεί μελίσσια εκατομμυρίων ανθρώπων: Στο Τόκιο της Ιαπωνίας 34,5 εκατομμύρια, στην Καντόνα (Guangzhou) της Κίνας 25,8, στη Σεούλ της Ν. Κορέας 25,6, στην Τζακάρτα της Ινδονησίας και στη Σανγκάη της Κίνας 25,3… συνολικά 27 μεγαλουπόλεις με πληθυσμό μεγαλύτερο εκείνου της χώρας μας. Κι αν αυτό ακούγεται αποπνικτικό, σκεφθείτε τι θα γίνει ως το 2030, οπόταν ο ΟΗΕ προβλέπει ότι τα νυν 3,4 δισεκατομμύρια «αστών» θα έχουν γίνει 5!

Ολοι λοιπόν ψάχνουν για λύσεις στην επέκταση των πόλεων. Αλλά δεν είναι μόνο η ελεύθερη έκταση ή η απαραίτητη υποδομή που συνιστά πρόβλημα: είναι και η ποιότητα ζωής όσων τις κατοικούν, όπως και τα θέλγητρα προσέλκυσης επισκεπτών τους. Αν μάλιστα είσαι η μοναδική μεγα-οικονομία σε άνοδο, αν έχεις ήδη το 1/5 του πληθυσμού της Γης και βιάζεσαι να βελτιώσεις την ποιότητα ζωής αυτών των ανθρώπων – αν δηλαδή σε λένε Κίνα -, τότε σίγουρα ψάχνεις περισσότερο απ’ όλους για λύσεις. Σκόπιμο επομένως είναι να δούμε τι κάνει αυτή η νέα υπερδύναμη ως προς το θέμα.

Για όσους παρακολουθούν τις οικολογικές ειδήσεις, το τι κάνει η Κίνα εδώ και μία πενταετία είναι γνωστό: Πληρώνει αδρά τους καλύτερους πολεοδόμους και αρχιτέκτονες του κόσμου για να της σχεδιάσουν ό,τι πιο σχεδιαστικά εντυπωσιακό, περιβαλλοντικά ορθό και συνάμα λειτουργικό: Πόλεις με τεχνητές λίμνες και νησιά, κατάφυτες με δένδρα και τεράστια κτιριακά συγκροτήματα που έχουν στην οροφή τους… ορυζώνες, κι ανάμεσά τους ουρανοξύστες με κρεμαστούς κήπους αεροπονίας ή υδροπονίας. Αρκεί να επισκεφθείτε τον αρχιτεκτονικό ιστότοπο http://www.archdaily.com/tag/china/ για να θαυμάσετε σε 36 συνεχόμενες ιστοσελίδες πολλά από τα απίστευτα που χτίστηκαν και χτίζονται στη χώρα του Κομφούκιου.

Οι πυραμίδες της… Κίνας
Πέρα όμως από τις «δυτικόφερτες καινοτομίες» στις πόλεις της, η Κίνα κατέπληξε τα δύο τελευταία χρόνια και με μια άλλη επιλογή της: Αναπαράγει μνημεία και πόλεις της Δύσης, σε πλήρη κλίμακα! Στα περίχωρα της Σανγκάης θα βρείτε ολόκληρα χωριά και κωμοπόλεις από την Αγγλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ολλανδία, ενώ στο Boluo της Νότιας Κίνας θα συναντήσετε το ακριβές αντίγραφο ενός χωριού των αυστριακών Αλπεων που συγκαταλέγεται στη λίστα παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς της UNESCO, του Hallstat. Οσο για τα μνημεία και τα κτίρια-ορόσημα, στα περίχωρα της πόλης Hangzhou θα βρείτε τον… Λευκό Οίκο, στο Huaxi της επαρχίας Jiangsu θα βρείτε το Καπιτώλιο της Ουάσιγκτον, την Αψίδα του Θριάμβου του Παρισιού και την Οπερα του Σίδνεϊ. Αλλού κι αλλιώτικα θα βρείτε δύο αντίγραφα του Πύργου του Αϊφελ, ένα ακριβέστατο αντίγραφο του Chateau de Maisons-Laffitte (με πέτρες που έφεραν από την ίδια περιοχή της Γαλλίας), δύο αντίγραφα των Βερσαλλιών και μια αιγυπτιακή πυραμίδα. Τέλος, ως απαραίτητη διακόσμηση, θα βρείτε τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ναπολέοντος, του Γκαίτε, του Σίλερ, του Τσόρτσιλ, αλλά και της Πριγκίπισσας Νταϊάνας, του Τζέιμς Μποντ και του… Χάρι Πότερ.  

Προσπαθώντας να κατανοήσουμε αυτή την «κινεζική τρέλα», χρειάζεται να ψάξουμε την ιστορία της: Ηδη το 1750 ο τότε αυτοκράτορας Qianlong είχε βάλει τους άγγλους και γάλλους ιησουίτες της αυλής του να βοηθήσουν στην ανέγερση ενός παλατιού που θα ήταν αντίγραφο του Τριανόν των Βερσαλλιών. Δεν ήταν όμως ο πρώτος με αυτό το χόμπι: Από το 221 π.Χ., ο πρώτος αυτοκράτορας – ο Qin Shi Huang – επέβαλε σε κάθε νικημένο βασιλιά να του χτίζει στα βόρεια της πρωτεύουσάς του και από ένα αντίγραφο του παλατιού που είχε… μαζί με τις ζώσες παλλακίδες του.

Εχουμε να κάνουμε λοιπόν με έναν κληρονομικό ψυχισμό «πολιτισμικού ευνουχισμού των κατακτημένων»; Αλλά, πάλι, γιατί η σύγχρονη Κίνα αισθάνεται κατακτητής της Δύσης; Στο ερώτημα αυτό είμαι σίγουρος ότι θα προσέφεραν άμεσες απαντήσεις οι οικονομολόγοι και έμμεσες οι ιστορικοί του μέλλοντος. Οι αρχιτέκτονες και οι πολεοδόμοι είναι βέβαιον ότι θα βρουν μια πολύ πιο πεζή απάντηση: Προφέρει στο 1,5 δισεκατομμύριο των πολιτών της τη δυνατότητα «να δουν τον κόσμο» κάνοντας μόνο εσωτερικό τουρισμό. Ετσι, πέρα από την πολιτική σκοπιά του θέματος, οι πόλεις που παρέχουν τέτοια «δυτικά προάστια» γίνονται πόλοι έλξης επισκεπτών και προσπορίζονται τα αντίστοιχα οικονομικά οφέλη.

Ο λόγος των πολιτών

Για την επέκταση του Μανχάταν οι Νεοϋορκέζοι λένε τη γνώμη τους παίζοντας… βιντεοπαιχνίδι.

Φορτισμένος απ’ όσα είχα δει και διαβάσει για την Κίνα, επέστρεψα με το Google Earth στην Αθήνα και αιωρήθηκα πάνω από το Ελληνικό. Είδα τον μοναδικό ανοιχτό αυτόν χώρο στον «τσιμεντοτάπητα» της πρωτεύουσας και ονειρεύτηκα αυθόρμητα ένα τεράστιο πάρκο – όπως ακριβώς το ζητούν εδώ και χρόνια οι περίοικοί του. Γρήγορα όμως συνέλαβα την ουτοπία του ονείρου: Μια έκταση που είναι διπλάσια του Central Park της Νέας Υόρκης και τριπλάσια του Πριγκιπάτου του Μονακό θα απαιτούσε τεράστια υδάτινα αποθέματα για να παραμείνει πράσινη και στρατιές φυλάκων για να μη μεταβληθεί σε «άσυλο εγκληματιών», «βασίλειο των λαθρομεταναστών» ή «δάσος των Ρομ». Αρα, η μεικτή χρήση της γης είναι ρεαλιστικά αναπόφευκτη. Τι θα μπορούσε όμως να χτιστεί πλάι στα αλσύλλια, ώστε και αρμονικό να είναι προς αυτά και να αποτελεί πόλο προβολής και έλξης, συμβάλλοντας οικονομικά στη συντήρησή τους;

Η «κινεζική τρέλα» μού έφερε μια ιδέα: Τι πιο θελκτικό για τον επισκέπτη του Ελληνικού, Ελληνα ή ξένο, από μια αυθεντική αρχαιοελληνική πόλη; Αυθεντική και όχι κιτς, υπό την έννοια ότι τα πάντα θα χτίζονταν από σχέδια σπιτιών, μεγάρων, ναών, εμπορικών στοών, λιμανιών και οδών που θα μας έδιναν οι αρχαιολόγοι μας. Ε… ναι, θα έκανα κάποιο σκόντο για υποδαπέδια θέρμανση και φωτοβολταϊκά κεραμίδια… Η φαντασία μου πήρε φόρα και είδα τα τρία αρχαία σκαριά που έχουμε ανακατασκευάσει – την «Αργώ», το μινωικό σκάφος και την τριήρη – παρκαρισμένα στο λιμανάκι του Ελληνικού και ορδές τουριστών να προσέρχονται με γουρλωμένα μάτια για να δουν και να βιώσουν το «τότε των Ελλήνων», μαθητές σχολείων να παρακολουθούν αρχαία τραγωδία στο θέατρο και πολίτες να συναποφασίζουν τα του δήμου τους με άμεση δημοκρατία, φοιτητές και επιστήμονες να συνδιαλέγονται σε αρχαιοελληνικά συμπόσια… αλλά σταμάτησα: Ποιος ήμουν εγώ που τολμούσα να έχω σχέδια για την όποια πόλη-δάσος γίνει στο Ελληνικό; Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε απλός πολίτης να έχει λέγειν σε όσα σχεδιάζουν κατά κανόνα οι πολεοδόμοι και αποφασίζουν οι πολιτικοί;

Χτίζοντας το Μανχάταν, σε βιντεοπαιχνίδι
Τότε είδα στο BBC (www.bbc.co.uk/news/technology-19753721) μια είδηση που μου έδωσε ελπίδες: Οι μελετητές της επέκτασης του Μανχάταν προς τον Νότο έδωσαν στους δημότες της Νέας Υόρκης τη δυνατότητα να καταθέσουν τις ιδέες τους για τους νέους χώρους, μέσω ενός βιντεοπαιχνιδιού στο Διαδίκτυο. Για να το πούμε πιο απλά, τα λογισμικό που χρησιμοποιούν οι μηχανικοί για να σχεδιάζουν τρισδιάστατα έχει την ίδια «μηχανή» – ή, έστω, επικοινωνεί πλήρως – με τη μηχανή γραφικών που χρησιμοποιούν τα βιντεοπαιχνίδια. Πήραν λοιπόν μια τέτοια δωρεάν διαθέσιμη μηχανή – την Betaville – που λειτουργεί στο Διαδίκτυο, της φόρτωσαν όλο το μοντέλο της νέας περιοχής και κάλεσαν τους δημότες να μπουν στο πρόγραμμα και να χρησιμοποιήσουν τα «τουβλάκια» του, ώστε να διαμορφώσουν την περιοχή όπως θα την ήθελαν να γίνει, με τις χρήσεις που εκείνοι επιθυμούν.

Η πρώτη μου αντίδραση ήταν, βέβαια, «λυτρωτική»: Μια τέτοια δυνατότητα άνοιγε επιτέλους τον δρόμο για πραγματική συμμετοχή των πολιτών στο μέλλον της πόλης τους. Αλλωστε, όπως δήλωνε στο άρθρο ο επικεφαλής των προγραμματιστών του Betaville, Mike Koplin, «χωρίς ένα πρόγραμμα όπως αυτό, το κοινό έχει τη δύναμη μόνο να μπλοκάρει τα προτεινόμενα σχέδια αντί να συμμετέχει πραγματικά στη διαμόρφωσή τους». Μήπως όμως αυτή είναι η αίσθηση μιας μικρής μειοψηφίας τεχνοκρατών, όπως εκείνος κι εγώ; Χρειαζόμουν να τη διασταυρώσω και με τις απόψεις πιο επαϊόντων.

Βρετανία, Σουηδία, Γερμανία ρωτούν τους πολίτες

Ο καθηγητής Σπ. Πολλάλης και στελέχη της Ελληνικό ΑΕ, με τη μακέτα της μελέτης τους σε πρώτο πλάνο.

Αναζήτησα το πότε ξεκίνησε αυτή η «τρισδιάστατη μοντελοποίηση πόλεων». Την εντόπισα στο 1997, στην εργασία μοντελοποίησης της βρετανικής πόλης Bath. Την εργασία υπέγραφαν δύο ερευνητές του Κέντρου Πρoωθημένων Μελετών Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Bath, οι Bourdakis και Day. Ο Βασίλης Μπουρδάκης διδάσκει τώρα «Αλληλεπιδραστική Αρχιτεκτονική» στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στον Βόλο. Βρήκα μια εισήγησή του στο συνέδριο «Πόλεις του Μέλλοντος – ECAADE», που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2010 στη Ζυρίχη. Εκεί διάβασα: «Αυτό που πραγματικά λείπει από τα προαναφερθέντα εργαλεία (μοντελοποίησης πόλεων), τις μεθοδολογίες και τις προσεγγίσεις μας, είναι μια πλήρης ενσωμάτωση της έννοιας της αλλαγής, όπως και της αλληλεπίδρασης, με συστηματικό τρόπο» (βλ. http://www.arch.uth.gr/uploads/users/49/publications/vbourdakis%5Becaade2010%5D.pdf). Αρα… δεν πρόκειται για αίτημα των λίγων, αλλά για αίτημα των καιρών, για ώριμη ανάγκη της επιστήμης της πολεοδόμησης: Οι πολίτες πρέπει και είναι καιρός να αλληλεπιδράσουν με όσα σχεδιάζονται γι’ αυτούς.

Λίγο μετά, η βόλτα μου στο Διαδίκτυο εδραίωσε την πεποίθησή μου: Μια αντίστοιχη πρωτοβουλία της πόλης του Γκέτεμποργκ περιγραφόταν στο άρθρο «Η Σουηδία ανακαλύπτει ξανά την πολεοδόμηση με συμμετοχή των δημοτών μέσω τρισδιάστατου σχεδιασμού και Facebook» (βλ. http://geospatialpr.com/2012/06/25/sweden-reinvents-urban-planning-with-citizen-participation-using-3d-and-facebook/ ). Το ίδιο συνέβη και στη σουηδική πόλη Nόρκεπινγκ (www.3dkartor.norrkoping.se/cityplanner/project/index.do?uid=AC9oODaV), αλλά και πρόκειται να συμβαίνει εφεξής και σε όλες τις πόλεις που «ανεβάζουν» στο Διαδίκτυο το τρισδιάστατο μοντέλο τους – όπως έπραξε το Βερολίνο (βλ. http://www.businesslocationcenter.de/wab/maps/main/).

Εκείνο που μου έμενε τώρα να μάθω ήταν το τι σκέπτονταν γι’ αυτά και για το μέλλον του Ελληνικού οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, ο καθηγητής Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο Harvard Σπύρος Πολλάλης και η ομάδα μελετητών του στην Ελληνικό ΑΕ.

Η Ελληνικό ΑΕ για το Ελληνικό
Την ημέρα που επισκέφθηκα την Ελληνικό ΑΕ συμπληρωνόταν ένας χρόνος αφότου το ΤΑΙΠΕΔ (το ταμείο ιδιωτικοποίησης δημόσιας περιουσίας) προκήρυξε την «Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την αγορά της πλειοψηφίας του μετοχικού κεφαλαίου της Ελληνικό ΑΕ». Τον Απρίλιο έληξε η Α’ φάση του διαγωνισμού, με προτάσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος από εννέα επενδυτικά σχήματα. Εξ αυτών, τον Σεπτέμβριο επελέγησαν για να συμμετάσχουν στη Β’ φάση του διαγωνισμού τέσσερις: η Elbit Cochin Island Ltd. (Ισραήλ), η Lamda Development SA (Ελλάδα), η London and Regional Properties (Βρετανία) και η Qatari Diar Real Estate Investment Co. QSC (Κατάρ). Τον Νοέμβριο το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε ότι διατίθεται προς πώληση όχι μόνο το 70% των μετοχών της Ελληνικό ΑΕ, αλλά το σύνολό τους! Τώρα οι τέσσερις υποψήφιοι ετοιμάζουν το σχέδιο αξιοποίησης της έκτασης που θα υποβάλει έκαστος και ο όλος διαγωνισμός αναμένεται να λήξει ως το τέλος του 2013.

Κοίταξα τον Σπύρο Πολλάλη προσεκτικά καθώς με καλωσόριζε: Γκρίζωμα κροτάφων που έδειχνε «σχεδόν εξήντα», σπάνια εμφάνιση ευπατρίδη και ακόμη πιο σπάνια για έλληνα μηχανικό ευγενική και ήπια φωνή. Τα ελληνικά του σωστότερα από εκείνα των περισσοτέρων φιλολόγων… Θα μπορούσες κάλλιστα να τον πεις μαέστρο συμφωνικής ορχήστρας.

«Σας πουλάνε μαζί με το οικόπεδο;» ήταν η πρώτη αγενής ερώτηση που του απηύθυνα. «Πωλούνται οι μετοχές της εταιρείας» απάντησε. «Η γη δίνεται προς αξιοποίηση, στο συνολικό πακέτο». Δεν επέμεινα, καθόσον το επιχειρείν αποτελεί αντικείμενο άλλων στηλών του «Βήματος». «Οπότε… η μελέτη που έχετε κάνει ως τώρα, τι προβλέπει γι’ αυτή την αξιοποίηση;».

Ο Αστερίας
«Ο χώρος του Ελληνικού είναι 6.200 στρέμματα, που απέχουν ένα χιλιόμετρο από τον Υμηττό, 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και 27 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο. Από την όλη έκταση, το 65% είναι ήδη τσιμέντο και το 35% χώμα. Αρα, αν έμενε ως έχει, μόνο υπεροχή πρασίνου δεν θα είχαμε. Αν το κάναμε όλο πάρκο… θα απέβαινε άκαρπο, καθώς το κόστος ύδρευσης και συντήρησής του θα ήταν ανεπίτρεπτα υψηλό. Ο ρεαλιστικός στόχος μας είναι να αντιστρέψουμε την τωρινή αναλογία, αποδίδοντας το 66% σε πάρκα και ανοιχτούς χώρους, το 16% σε δρόμους, το 5% σε πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους και το 13% σε κτίρια. Μάλιστα, την κύρια έκταση πρασίνου, το Μητροπολιτικό Πάρκο των 2.204.349 τετρ. μέτρων…», είπε και μου έδειξε στη μακέτα της μελέτης, «σκεφθήκαμε να τη διατάξουμε ως αστέρα, προκειμένου να αποκτήσει περίμετρο 11.500 μέτρων. Αν ήταν κυκλική θα είχαμε περίμετρο μόνο 5 χιλιομέτρων».

Στη μακέτα είδα ότι μέσα στο πάρκο βρίσκονταν διεσπαρμένα αραιά κάποια χαρακτηριστικά κτίρια: Ενα μεγάλο μουσείο στο κέντρο, μουσείο αεροπορίας βόρεια, λίμνη με εγκαταστάσεις κανό και καγιάκ και άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις στα δυτικά, μονάδες αφαλάτωσης, κομποστοποίησης και επεξεργασίας λυμάτων στα ΝΔ, πολλές αθλητικές εγκαταστάσεις και χώρος πολιτισμού και αναψυχής ανατολικά. Ανάμεσα στα «πέντε πόδια του πράσινου αστερία» προβλέπονταν περιοχές κατοικιών, επιχειρήσεων, σχολεία, συνεδριακό και ερευνητικό κέντρο, εκθεσιακό κέντρο, εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο, ένα ενυδρείο, ένα κοιμητήριο, ένα Κέντρο Υγείας και ένα ελικοδρόμιο.

Ωστόσο διέκρινα ότι η δυτική και η νότια γειτονιά είχαν χαμηλό ύψος, ενώ στις υπόλοιπες υπήρχαν ψηλά κτίρια. «Γιατί κρίνετε απαραίτητη την υψηλή δόμηση;» ρώτησα.

«Το Ελληνικό είναι ένα μοναδικό φιλέτο γης σε παγκόσμια κλίμακα» μου εξήγησε. «Σχεδόν καμία δυτική πρωτεύουσα δεν διαθέτει τόσο μεγάλο ενιαίο χώρο διαθέσιμο δίπλα στη θάλασσα. Ο σχεδιασμός που κάνουμε πρέπει λοιπόν να αποδώσει το μέγιστο για τη χώρα. Οραματιζόμαστε το Ελληνικό αφενός ως δημόσιο χώρο πρασίνου, αφετέρου ως χώρο καινοτομίας και επιστήμης, που θα γίνει σημείο αναφοράς για την ανάπτυξη «οικονομίας γνώσης» σε όλη τη χώρα. Εφόσον δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ανάπτυξη μέσω κλασικών βιομηχανιών, οφείλουμε να δώσουμε πρωτίστως στους έλληνες επιστήμονες έναν χώρο ανάπτυξης καινοτόμου επιχειρηματικότητας, που θα είναι και πόλος προσέλκυσης ξένων επενδυτών. Αλλά τα κτίρια που θα στεγάσουν τέτοιες δραστηριότητες πρέπει κατ’ ανάγκην να εκμεταλλευθούν το ύψος».

Τον κοίταξα δύσπιστος: «Εχετε κάνει, υποθέτω, το επιχειρηματικό σας σχέδιο. Είναι κερδοφόρα μια τέτοια επένδυση;». «Ναι, είμαστε βέβαιοι. Μιλάμε ωστόσο για κάτι που θα υλοποιείται κατά φάσεις, σε ορίζοντα 25ετίας».

Ζωντανός δήμος
Εμεινα σκεφτικός να κοιτάζω τις λεπτομέρειες του σχεδίου. Οι συνεργάτες του καθηγητή μού έδειχναν τις πάμπολλες οικολογικές καινοτομίες που είχαν ενσωματώσει στην όλη υποδομή, την ανάδειξη των καταχωμένων ρευμάτων που κάποτε διέτρεχαν την περιοχή, τις δύο γειτονιές «παραδοσιακής Αθήνας» που είχαν σχεδιάσει… «Και σκοπεύετε να τα έχετε όλα αυτά ανοιχτά, προσβάσιμα από οποιονδήποτε, οποτεδήποτε;» ρώτησα. «Ναι» ήρθε η απάντηση. «Είναι για εμάς απαραίτητο να διατηρηθεί ο δημόσιος χαρακτήρας του Μητροπολιτικού Πάρκου. Γι’ αυτό και επιμείναμε να υπάρξουν γειτονιές με σπίτια… ένας πραγματικός και ζωντανός δήμος, διότι τότε μόνο μπορεί να είναι διαρκής η μέριμνα και να παρέχεται η ασφάλεια».

Ξανάγινα αγενής: «Αυτό είναι που κρίνετε εσείς σωστό. Ο όποιος επενδυτής όμως πάρει το 100% των μετοχών σας δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα συμφωνήσει. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να χωρίσει το φιλέτο στα δύο και να πει «αυτό εδώ είναι το δημόσιο πάρκο που μπαίνει όποιος θέλει και αυτό είναι το ιδιωτικό κομμάτι που το κλείνω με σκοπιές και το κάνω… Μπέβερλι Χιλς». Θα το δεχόσασταν;».

«Αν μας ανήκε το οικόπεδο θα λέγαμε σαφώς «όχι». Αλλά δεν είναι δικής μας αρμοδιότητας. Αν προκύψει το θέμα, θα είναι πολιτική η απόφαση. Η προσωπική μου άποψη πάντως είναι ότι πρέπει ως χώρα να αποφασίσουμε τι θέλουμε πραγματικά να γίνει το Ελληνικό».

Επέμεινα, βάναυσα: «Αν τελικά δεν βρεθεί επενδυτής που θα δεχθεί τους περιορισμούς που θέτει η μελέτη σας και η νομοθεσία, ποια εναλλακτική λύση υπάρχει;». «Αν δεν υπάρξει επενδυτής υπάρχουν πολλές άλλες δυνατότητες…». «Οπως;». «Η πιο απλή θα ήταν να μοιράσουμε το πακέτο και να το δομήσουμε με επιμέρους ιδιωτικά κεφάλαια, με την ελληνικότατη μέθοδο της αντιπαροχής. Αλλά αυτά θα τα συζητήσουμε μόνο αν χρειαστεί. Προς το παρόν προσβλέπουμε στο ότι θα υπάρξει επενδυτής».

«Ωστόσο και στη μία και στην άλλη περίπτωση οι πολίτες δεν θα έχουν λόγο στις επιλογές» παρατήρησα φαρμακερά. «Τι ακριβώς εννοείτε;» με ρώτησε ο κ. Πολλάλης. Του εξήγησα, αφηγούμενος τις δυνατότητες που είχα δει στο Διαδίκτυο να παρέχουν στους πολίτες τους οι Αμερικανοί και οι Σουηδοί. «Αυτό θα ήταν θαυμάσιο» απάντησε στο τέλος. «Μια τέτοια συμμετοχή θα ήταν ιδανική. Εμείς, στο μέτρο των δυνατοτήτων που είχαμε, καταγράφαμε και καταγράφουμε όσες απόψεις διατυπώνουν για το θέμα ανώνυμοι και επώνυμοι πολίτες και τις λαμβάνουμε υπόψη μας κατά την εξέλιξη της μελέτης».

Τον άκουσα με κάθε καλή διάθεση, αλλά δεν μπόρεσα να μην ξεστομίσω την έσχατη αγένειά μου: «Δέχομαι ότι εσείς τα λαμβάνετε υπόψη και πιθανότατα θα έχετε επενδυτή που θα τηρήσει τα του δημοσίου χώρου. Αναρωτιέμαι όμως ποια θα είναι η αντίδραση των πολιτών αν τυχόν διαπιστώσουν μελλοντικά ότι το αντίτιμο του πάρκου ήταν να υψωθεί δίπλα του ένα… τεράστιο τζαμί, με έναν μουεζίνη να καλεί από τον μιναρέ τους πιστούς δημότες της ιδιωτικής πολιτείας!».

Με κοίταξε σιωπηλά, γεμάτος κατανόηση, και ύστερα με ρώτησε πώς ακριβώς θα ήθελα εγώ το Ελληνικό. Επακολούθησε αρκετή ώρα συζήτησης με τον καθηγητή και τρία στελέχη του επιτελείου του, γύρω από την ιδέα μου για έναν αρχαιοελληνικό δήμο στο Ελληνικό. Ειπώθηκαν πολλά που θα σας ενδιέφεραν – είμαι σίγουρος – αλλά κωλύομαι να σας τα αποκαλύψω. Φοβάμαι… μη δω την πόλη των ονείρων μου στην Κίνα!

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Πέφτουν… πέφτουν τα μνημεία στην Ιταλία,

Πέφτουν… πέφτουν τα  μνημεία στην Ιταλία

Θερμού Μαρία  


Θραύσματα από το Κολοσσαίο και τοίχος σε σπίτι της Πομπηίας,


Η  «πτώση» του  Κολοσσαίου  συνεχίζεται στην Ρώμη,  σε  βαθμό  μάλιστα  που να  κινδυνεύουν  και  οι περαστικοί. Οι περιπτώσεις  όπου  κομμάτια  αποσπώνται  από τους  εξωτερικούς  τοίχους  του  μνημείου πέφτοντας  κάτω είναι  πλέον   τόσες  πολλές, που  οι αρχές  αναγκάζονται  να  λάβουν  μέτρα για  να  προστατέψουν,  τουλάχιστον  τους  ανθρώπους,  που  τυχαίνει να  βρίσκονται  κοντά.  Ο  τρόπος  είναι  η  κατασκευή  ενός αδιαπέραστου φράγματος ασφαλείας από χυτοσίδηρο και τσιμεντένιες  κολόνες,  που  θα τοποθετηθεί   στο επίπεδο του δρόμου   σε  απόσταση  από το  Κολοσσαίο έξι  ως  δεκαπέντε  μέτρα.

Η  ανακοίνωση  έγινε προ  ημερών από την  επικεφαλής για την αρχαιολογική  κληρονομιά της  Ρώμης  κυρία Μαρία Ροζάρια Μπαρμπέρα,  η  οποία  είπε , ότι  η  υπηρεσία  της  έχει καθήκον  για  παρέμβει  για  λόγους ασφαλείας.

Από τις αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου προβληματίζονται  οι αρχές για τα  μέτρα  που  πρέπει  να ληφθούν αναφορικά με την πτώση τμημάτων  του  Κολοσσαίου  αποκλείοντας αρχικώς την  τοποθέτηση  εμποδίων, τα οποία  κρίθηκαν αντιαισθητικά  ενώ  πιο  ήπιες  μορφές  όπως  η  χρήση απλώς ενός φωτισμένου  ορίου θεωρήθηκε ανεπαρκής. Να σημειωθεί  εξάλλου,  ότι η  πτώση  κονιαμάτων  και θραυσμάτων από το μνημείο είχε  αυξηθεί δραματικά τον  τελευταίο χρόνο,  αν και  πολλοί αξιωματούχοι του πολιτισμού,  προσπαθούσαν να  υποβαθμίσουν το  γεγονός. Μάλιστα,  μετά από αναφορές των Μέσων Ενημέρωσης  τον   περασμένο Ιούλιο,   ότι η  νότια  πλευρά του Κολοσσαίου βρισκόταν κατά  40 εκατοστά  περίπου  από τη βόρεια,   είχε  ειπωθεί, ότι  δεν υπάρχει απειλή για τη σταθερότητα του μνημείου. 

Σε  κάθε  περίπτωση  πάντως στο διάσημο  μνημείο της  Ρώμης πρόκειται  να  γίνει μεγάλο  έργο καθαρισμού,  συντήρησης  και  αποκατάστασης _ το πρώτο  ολοκληρωμένο  μετά από 73 χρόνια _  χάρη στη χορηγία ύψους 25  εκατομμυρίων ευρώ από τον μεγάλο κατασκευαστή υποδημάτων Tod. Το  αντάλαγμα  που ζήτησε  ο  οίκος είναι η  χρήση του Κολοσσαίου για σκοπούς μάρκετινγκ για τα επόμενα 15 χρόνια. 

Να  σημειωθεί, ότι και  άλλα αρχαία μνημεία σε όλη τη Ρώμη έχουν υποστεί καταστροφές κατά το τελευταίο έτος, τις οποίες πάντως οι ειδικοί αποδίδουν στις  ακραίες καιρικές συνθήκες.

Μόλις την περασμένη Παρασκευή  άλλωστε  κατέρρευσε ένας  τοίχος στην Πομπηία, γεγονός  που έρχεται  να προστεθεί στον μεγάλο αριθμό  παρόμοιων συμβάντων στην  πόλη, που καταστράφηκε από την  έκρηξη  του  Βεζούβιου  πριν από 2000 χρόνια.

Το  τμήμα του  τοίχου  που  έπεσε  ήταν περίπου  δύο  μέτρα  μακρύ και προερχόταν από ένα  εκ των  σπιτιών της  πόλης. Και σ΄ αυτή την περίπτωση  οι ειδικοί  πιστεύουν  ότι  αιτία  ήταν οι ισχυρές βροχοπτώσεις που δέχθηκε η περιοχή τις  τελευταίες εβδομάδες.

Το  συγκεκριμένο τμήμα της αρχαίας  πόλης είναι  ήδη κλειστό για το  κοινό για λόγους ασφαλείας,  περιλαμβάνεται  όμως  στο «Μεγάλο Πρόγραμμα Συντήρησης της Πομπηίας»,  που  έχει ανακοινωθεί από το  ιταλικό κράτος. Η  Ευρωπαϊκή Ενωση  έχει  εγκρίνει 105 εκατ. ευρώ  γι’  αυτό το πρόγραμμα.

  


Αναδημοσιευσα Από Βημα

ΕΡΓΑ ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ Επιχείρηση «διάσωσης» στο ρωμαϊκό θέατρο,

Η κατασκευή του ρωμαϊκού αμφιθεάτρου πρέπει να έγινε μεταξύ 80 μ.Χ. και 90 μ.Χ. Οι διαστάσεις του υπολογίζονται σε 200 μέτρα μήκος, 90 μέτρα πλάτος και η συνολική του έκταση φτάνει τα περίπου 20 στρέμ


Ξεκινά η κατεδάφιση των απαλλοτριωμένων κτιρίων και ανασκαφή στα σημεία που θα απελευθερωθούν, σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Πάτρας

Η κατασκευή του ρωμαϊκού αμφιθεάτρου πρέπει να έγινε μεταξύ 80 μ.Χ. και 90 μ.Χ. Οι διαστάσεις του υπολογίζονται σε 200 μέτρα μήκος, 90 μέτρα πλάτος και η συνολική του έκταση φτάνει τα περίπου 20 στρέμματα
Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, διαγώνια από το ρωμαϊκό ωδείο και είναι ένα από τα σημαντικότερα ρωμαϊκά μνημεία της. Ωστόσο, κάθε άλλο παρά έχει αναδειχθεί. Μάλιστα, ένα μεγάλο μέρος του ρωμαϊκού αμφιθεάτρου-στα-δίου δεν έχει καν ανασκαφεί. Οι απαλλοτριώσεις σχεδιάστηκαν με αποσπασματικό τρόπο και αυτό κάνει το έργο να καρκινοβατεί επί 30 και πλέον χρόνια. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό συμβούλιο γνωμοδότησε ομόφωνα υπέρ της κατάρτισης ενός συνολικού σχεδίου, το οποίο προβλέπει σε πρώτη φάση την κατεδάφιση όλων των απαλλοτριωμένων κτιρίων και την ανασκαφή στα σημεία που θα απελευθερωθούν.
«Οι πόλεις που έχουν αρχαιότητες υφίστανται και κάποιες ταλαιπωρίες», είπε η γενική γραμματέας του ΥΠΠΟΤ Λίνα Μενδώνη. «Οφείλουμε, ανταποδοτικά, να δίνουμε ελεύθερους χώρους και διεξόδους στους κατοίκους τους. Αν όλα προχωρήσουν σωστά και οργανωμένα, μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια μπορεί να αποδοθεί στην πόλη ένας σημαντικός ανοικτός χώρος», τόνισε. Η ίδια ανέφερε πως στο υπουργείο έφθασε εξώδικο με το οποίο ιδιοκτήτης ζητά 2,5 εκατ. ευρώ για στέρηση χρήσης.
Σύμφωνα με τη διευθύντρια Νικολέττα Βαλάκου και την έφορο Ερωφίλη Κόλλια, το ρωμαϊκό αμφιθέατρο είναι έργο πιθανώς της εποχής του Δομιτιανού, δώρο του αυτοκράτορα προς την πόλη για την επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυση της αποικίας. Η κατασκευή του πρέπει να έγινε μεταξύ 80 μ.Χ. και 90 μ.Χ. Οι διαστάσεις του υπολογίζονται σε 200 μέτρα μήκος, 90 μέτρα πλάτος και η συνολική του έκταση φτάνει τα περίπου 20 στρέμματα.
Το ΚΑΣ έδωσε άδεια και για τη χρήση του ρωμαϊκού ωδείου από τις επόμενες μέρες και μέχρι τον Σεπτέμβριο, προκειμένου να γίνουν εκδηλώσεις τριών φορέων: του Πολιτιστικού οργανισμού Δήμου Πατρέων, του Οργανισμού Καλλιτεχνικών και Πολιτιστικών Εκδηλώσεων και της Εταιρείας Προώθησης Βυζαντινού Οργανισμού «Πορφύρα». Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνουν οι εκδηλώσεις είναι η ασφάλεια. Ο τοπικός δήμος πρέπει να επισκευάσει και να αντικαταστήσει ξύλινα στοιχεία που έχουν φθαρεί. Παραστάσεις, συναυλίες, σχεδόν όλα τα ενδιαφέροντα θεάματα του καλοκαιριού θα παρελάσουν από τη σκηνή του ωδείου. Δεν λείπουν και τοπικές παραγωγές, όπως η εκδήλωση της «Πορφύρας» με βυζαντινή μουσική την οποία σολίστ θα είναι ο Μανόλης Μητσιάς.
ΘΗΡΙΟΜΑΧΙΕΣ
Στην αρένα του ρωμαϊκού αμφιθεάτρου γίνονταν αθλητικοί, μουσικοί και θεατρικοί αγώνες, αλλά και οι γνωστές ρωμαϊκές θηριομαχίες και μονομαχίες.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ

Αναδημοσιευσα Από Eθνος

Κτίρια-σταρ στις αυλές των δικτατόρων,

Επιμέλεια: Αλέκα Κυφιώτη,
Το ιδεολογικό ζήτημα είναι τόσο παλιό όσο και η αρχιτεκτονική. Σχεδιάζοντας σημαντικά κτίρια για έναν ισχυρό πελάτη, οι αρχιτέκτονες σιωπηρά επικυρώνουν τις πράξεις του; Ή μήπως η αρχιτεκτονική υπερβαίνει την πολιτική και την ιδεολογία;
Πριν από τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, ο Ντανιέλ Λίμπεσκιντ δήλωνε δημοσίως ότι οι αρχιτέκτονες πρέπει να το σκέφτονται καλά πριν αναλάβουν έργα στην Κίνα προσθέτοντας «δεν θα δουλέψω σε ολοκληρωτικά καθεστώτα». Οι δηλώσεις του ξεσήκωσαν θύελλα. Εκτοτε αναζωπυρώθηκε μια συζήτηση που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες ανάμεσα στους αρχιτέκτονες, όσον αφορά τη δεοντολογία. Είναι, λοιπόν, ηθικό και σωστό να δουλεύει κανείς σε χώρες με αρχηγούς δυνάστες και με ανοιχτά ζητήματα όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Ωστόσο:
Το αρχηγείο της τηλεόρασης στο Πεκίνο, ο ουρανοξύστης ο οποίος διεκδικεί μια εξέχουσα θέση μεταξύ των κτιρίων που θα σηματοδοτήσουν την τρίτη χιλιετία, φέρει την υπογραφή του Ολε Σρέερεν, συνεργάτη του Ρεμ Κούλχαας (βραβείο Πρίτζκερ 2000).
Στην Αλμά Ατά, την πρωτεύουσα του Καζαχστάν, ο Νόρμαν Φόστερ (βραβείο Πρίτζκερ 1999) δημιούργησε το Παλάτι Ειρήνης και Συμφιλίωσης σε σχήμα πυραμίδας για να σηματοδοτήσει το αστικό τοπίο.
Μέχρι το 2012 θα ολοκληρωθεί το Λούβρο στο Αμπου Ντάμπι, σχεδιασμένο από τον Ζαν Νουβέλ (βραβείο Πρίτζκερ 2008), το οποίο θα αποτελέσει ένα κομμάτι του πολιτιστικού συγκροτήματος στο νησάκι Σααντιγιάτ. Εκεί υπάρχουν ακόμα ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης του Φρανκ Γκέρι (βραβείο Πρίτζκερ 1989) καθώς και το κέντρο τέχνης της Ζάχα Χαντίντ (βραβείο Πρίτζκερ 2004) με πέντε θεατρικές αίθουσες για παραστάσεις και κοντσέρτα καθώς και ένα ναυτικό μουσείο του Ταντάο Αντο (βραβείο Πρίτζκερ 1995).
«Η αρχιτεκτονική διηγείται μια ιστορία. Αντιπροσωπεύει έναν πολιτισμό και μια κοινότητα», λέει ο Ρέντσο Πιάνο (βραβείο Πρίτζκερ 1998), «και όπου υπάρχει αυταρχικό καθεστώς δεν υπάρχει πολιτισμός». Ισως ο πιο κοσμοπολίτης από τους εν ζωή αρχιτέκτονες, γνωστός και αγαπητός σε μας επειδή έχει αναλάβει τον σχεδιασμό της Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Δέλτα Φαλήρου, αρνείται οποιαδήποτε εύκολη ηθικολογία. Πολύ απλά δηλώνει «θα είχα σοβαρά προβλήματα αν μου ζητούσαν να δεχτώ να διηγηθώ μια ιστορία που δεν μου αρέσει».
Το γραφείο που διατηρεί ο Ρέντσο Πιάνο με τον Ρίτσαρντ Ρότζερς (συνυπογράφουν τον σχεδιασμό του πολιτιστικού κέντρου Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι) αναλαμβάνει δουλειές που προσφέρουν κάποιο όφελος στην κοινωνία, αρνείται οποιαδήποτε ανάθεση που προέρχεται από στρατιωτικά καθεστώτα ή είναι συνδεδεμένη με δυνητικούς κινδύνους στο περιβάλλον (π.χ. ένας πυρηνικός σταθμός) και αξιολογεί εκ των προτέρων τις δημοκρατικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα όπου και το έργο που θα αναλάβει. Πρόσφατα αρνήθηκε τον σχεδιασμό και την κατασκευή ενός δικαστηρίου στη Σαουδική Αραβία.
Τη λογική των δημόσιων κτιρίων που κατασκευάζονται για συλλογική χρήση και προς όφελος των απλών πολιτών υποστηρίζει και ο Ντανιέλ Λίμπεσκιντ, ο οποίος λέει ότι δεν θα επιδίωκε να αναλάβει πρότζεκτ στην ηπειρωτική Κίνα, αλλά σχεδίασε το Τμήμα Πολυμέσων του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ γιατί ο σημαντικότερος λιμένας της Κίνας έχει ένα σταθερότερο κράτος δικαίου. Προσθέτει επίσης ότι ούτε στην κυβέρνηση του Πεκίνου κλείνει την πόρτα. «Αν μου ζητήσουν να χτίσω ένα κτίριο για τη Δημοκρατία, θα είμαι ο πρώτος που θα μπω στη σειρά για να το σχεδιάσω».
Αναδημοσιευσα Απο Νεα

Ετικετοσύννεφο