Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Αφιερωμα’ Category

Εκδηλώσεις και μηνύματα για την Ημέρα της Γυναίκας,

Συλλαλητήρια και συγκεντρώσεις – Οι δηλώσεις των κομμάτων,

Συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια και πληθώρα από δρώμενα έχουν προγραμματιστεί για σήμερα, Παρασκευή, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Τα δικά τους μηνύματα για τη σημερινή ημέρα εκφράζουν τα κόμματα.

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, θα επισκεφθεί στις 12 το μεσημέρι τις κρατούμενες στις φυλακές της Θήβας στον Ελαιώνα.

Στις 6 το απόγευμα στα Προπύλαια διοργανώνεται από το ΠΑΜΕ συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας και στις 6:30 το απόγευμα στο Αγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη. Παρόμοιες συγκεντρώσεις θα γίνουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας.

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και οι 12 ηθοποιοί του θεάτρου VAULT ενώνουν τις φωνές τους στην πλατεία Συντάγματος στις 5:30 το απόγευμα και στο Μοναστηράκι στις 7 το απόγευμα για να στείλουν το μήνυμα: «Εκατομμύρια γυναίκες δεν ζητούν τη βοήθειά μας, πεθαίνουν γι’ αυτήν».

Στις 7:15 η παράσταση «Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει» (θέατρο Vault, Μελενίκου 26, Βοτανικός) της Claire Castillon, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, αφιερώνεται στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και στην εκστρατεία αλληλεγγύης τους «Παστίλιες! για τον πόνο του άλλου».

Στις 8:30 πριν από την έναρξη της παράστασης, μέρος των εσόδων της οποίας θα διατεθούν για την υποστήριξη της δράσης της οργάνωσης, θα προβληθεί βίντεο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Μηνύματα για την Ημέρα της Γυναίκας

Η βουλευτής Β’ Αθήνας και γραμματέας γυναικείων θεμάτων της ΝΔ, Κατερίνα Παπακώστα δήλωσε, μεταξύ άλλων: «Κάθε χρόνο, μπορεί να προχωράμε μικρά βήματα μπροστά τη θέση της γυναίκας, πλησιάζοντας τους στόχους μας, αλλά, ακόμη, ο δρόμος είναι δύσκολος κι ανηφορικός. Οι γυναίκες έχουν ακόμα να αντιμετωπίσουν διακρίσεις, ανισότητες, βία».

Το μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ για τη σημερινή ημέρα αναφέρει, μεταξύ άλλων: «Οι γυναίκες των λαϊκών νοικοκυριών βιώνουν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό την ταξική εκμετάλλευση και τη φυλετική τους καταπίεση» και καλεί όλες τις γυναίκες να μη μείνουν απαθείς, να αντιδράσουν και να απαιτήσουν όλα όσα τους ανήκουν.

Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας αναφέρει: «Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και της επίθεσης στα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας που έχουν λυσσαλέα εξαπολύσει τα οικονομικά συμφέροντα μαζί με τους εκφραστές της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η 8 Μάρτη είναι και πρέπει να είναι για τις γυναίκες συναδέλφους μας, ημέρα αφύπνισης και επαγρύπνησης και προσδιορισμού στόχων και διεκδικήσεων για τους αγώνες που έρχονται».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Παγκοσμια Ημέρα της Γυναίκας,

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η 8η Μαρτίου και χιλιάδες γυναίκες θα γεμίσουν την αγκαλιά τους με ανθοδέσμες, θα δεχτούν ευχές και εκδηλώσεις αγάπης, θα γλεντήσουν και θα υψώσουν τη φωνή τους, θυμίζοντας ότι «γιορτάζουν κάθε μέρα».

Και την ώρα που από τα χείλη τους θα βγαίνουν δυνατές νότες αισιοδοξίας για το μέλλον, από τα χείλη κάποιων άλλων γυναικών θα βγαίνουν κραυγές πόνου, απελπισίας και μία αγωνιώδης έκκληση για βοήθεια.

Γιατί εκείνες δεν γιορτάζουν, γιατί για εκατομμύρια γυναίκες σε κάθε γωνιά του πλανήτη η σημερινή ημέρα είναι μία ακόμα ημέρα διακρίσεων, βίας, σεξουαλικής κακοποίησης, βασανιστηρίων και δυστυχίας Αυτές οι γυναίκες δε βρίσκονται όλες μακριά μας. Ζούνε και στην Ευρώπη, στην πόλη μας, στην πολυκατοικία μας. Υπόκεινται σε βάναυσες πρακτικές, που δεν είναι καθόλου νέες. Επί σειρά ετών κράτη, κυβερνήσεις, αρχές και πολίτες παραμένουν θεατές των γεγονότων που οδηγούν στην εξαθλίωση εκατομμυρίων γυναικών.

Η βία κατά των γυναικών παραμένει παγκόσμιο φαινόμενο που συγκαλύπτεται ή γίνεται σιωπηρά ανεκτή. Οι γυναίκες συνεχίζουν να αποτελούν το 70% των φτωχών του κόσμου. Τα 2/3 των αναλφάβητων ενηλίκων είναι γυναίκες, το 80% των προσφύγων είναι γυναίκες – παιδιά, 80% γυναίκες καλλιεργούν χωράφια, 1% κατέχουν τη γη, 6% παράγουν εισόδημα, 5% απολαμβάνουν.

Σύμφωνα με την Έκθεση του OHE, η πιο συνηθισμένη μορφή εμπορίας είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι κυρίως γυναίκες και μικρά κορίτσια. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι η πλειοψηφία των εμπόρων είναι γυναίκες σε ποσοστό 30% ενώ το 60% των καταδικασθέντων για εμπόριο ανθρώπων στην Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία είναι γυναίκες.

Στη χώρα μας, η ισότητα των δυο φύλων θεωρείται δεδομένη, διότι έχουν αλλάξει οι μηχανισμοί καταπίεσης των γυναικών. Στη δεκαετία του 1960, αιχμή των κινητοποιήσεων ήταν ο άμεσος έλεγχος της ζωής και του σώματος των γυναικών. Οι μηχανισμοί καταπίεσης έχουν αντικατασταθεί με καινούργιους μηχανισμούς αλλοτρίωσης, που έχουν τις ρίζες τους στο υποσυνείδητο των γυναικών.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε τις σημαντικές αλλαγές που έχουν σημειωθεί, η ισότητα έχει κατακτηθεί περισσότερο τυπικά παρά ουσιαστικά και παρόλο που η γυναίκα συμμετέχει αρκετά στην κοινωνική ζωή, την εκπαίδευση και την πολιτική, απουσιάζει ωστόσο από τα ισχυρά κέντρα λήψης αποφάσεων. Η ισότητα δεν ισχύει στην πράξη, λόγω των προκαταλήψεων, των οικονομικών συμφερόντων αλλά και της παθητικής στάσης των ιδίων των γυναικών.

Οι γυναίκες σήμερα συνεχίζουν να υπολείπονται σε εργασία, σε αμοιβές, συνεχίζουν ως ευάλωτος πληθυσμός – στόχος. Το σύνθημα για την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας, αλλά και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, παρότι είναι αναγκαίο, θα μένει ένα κενό γράμμα όσο η πλειοψηφία των γυναικών θα είναι άνεργες, υποαπασχολούμενες, ανασφάλιστες, επιφορτισμένες με πολλαπλούς ρόλους.

Σήμερα, στην εποχή του μνημονίου, με άλλοθι την οικονομική κρίση οι διακρίσεις και οι ανισότητες εις βάρος των γυναικών εντείνονται. Η ανεργία των γυναικών και ιδίως των νέων γυναικών έχει προσλάβει εκρηκτικές πλέον διαστάσεις.

Το θέμα της ισότητας δεν πρέπει να απασχολεί αποκλειστικά τις γυναίκες αλλά το σύνολο της κοινωνίας. Οι γυναικείες φεμινιστικές, πολιτικές, συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις, όμως, πρέπει να βρίσκονται ενωμένες και να αγωνίζονται για να προασπίσουν τα δικαιώματα της Ελληνίδας.

Ιστορία της Ημέρας της Γυναίκας

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας εορτάστηκε στις ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου του 1909. Καθιερώθηκε από το Σοσιαλιστικό Κίνημα ως τιμή στις γυναίκες – απεργούς της βιομηχανίας ενδυμάτων – οι οποίες αξίωσαν καλύτερες εργασιακές συνθήκες και «ίση αμοιβή για ίση εργασία» με τους άνδρες. Στις ΗΠΑ για πρώτη φορά οι γυναίκες οργανώθηκαν σε συνδικάτα – καθώς τότε το κύριο συνδικάτο AFL (American Federation of Labor) δεν εκπροσωπούσε γυναίκες εργάτριες, ούτε μαύρους, παρά μόνο λευκούς άνδρες.

Ο διεθνής χαρακτήρας της Ημέρας της Γυναίκας καθιερώθηκε το 1910 στην πρώτη διεθνή διάσκεψη Γυναικών στα πλαίσια της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στην Κοπεγχάγη. Η πρόταση για μία Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας έγινε από την σημαντική Σοσιαλίστρια πολιτικό Κλάρα Ζέτκιν. Η Ζέτκιν πρότεινε η ημέρα αυτή να αφιερωθεί στις αμερικανίδες εργάτριες – για τους σημαντικούς τους αγώνες – και η πρόταση έγινε δεκτή ομόφωνα από τις περισσότερες από 100 γυναίκες – εκπροσώπους (από 17 χώρες) οι οποίες συμμετείχαν. Μεταξύ τους ήταν οι πρώτες γυναίκες βουλευτές στο Κοινοβούλιο της Φινλανδίας.

Την επόμενη χρονιά η Ημέρα γιορτάστηκε στις 19 Μαρτίου με μεγάλες πορείες να πραγματοποιούνται στην Αυστρία, τη Δανία, τη Γερμανία και την Ελβετία. Αιτήματα ήταν να επεκταθεί το δικαίωμα ψήφου και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και στις γυναίκες, ίσα εργασιακά δικαιώματα, η καταπολέμηση των διακρίσεων κ.α.

Κατά τη διάρκεια και πριν τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο το Γυναικείο Κίνημα συνδέθηκε με το Αντιπολεμικό Κίνημα. Οι γυναίκες της Ρωσίας συμμετείχαν σε μαζικές διαδηλώσεις γιορτάζοντας την Ημέρα την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου, ενώ σε όλη την Ευρώπη στις 8 Μαρτίου ή κοντά σε αυτή την ημερομηνία διοργανώθηκαν πορείες από γυναίκες για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, την έκφραση αλληλεγγύης καθώς και εναντίον του πολέμου.

Το 1917 κατά την Επανάσταση των Μπολσεβίκων οι Ρωσίδες συμμετείχαν μαζικά σε απεργίες και διαδηλώσεις διεκδικώντας «Ψωμί και Ειρήνη». Αυτό έγινε την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου η οποία με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο «πέφτει» στις 8 Μαρτίου. Τέσσερις ημέρες αργότερα ο Τσάρος εκθρονίζεται και η προσωρινή κυβέρνηση παραχωρεί στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου.

Μετά την Επανάσταση η πρωτεργάτης για τα δικαιώματα των γυναικών Αλεξάνδρα Κολοντάι πείθει τον Λένιν να γίνει η Ημέρα της Γυναίκας εθνική γιορτή, πράγμα που έγινε. Από το 1965 και μετά, στην ΕΣΣΔ η Γιορτή της Γυναίκας καθιερώνεται και ως αργία.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας καθιερώνεται από τα Ηνωμένα Έθνη να τιμάται στις 8 Μαρτίου το 1975, ενώ το 1977 η Γενική Συνέλευση υιοθετεί ψήφισμα βάσει του οποίου καθιερώνεται να τιμώνται τα δικαιώματα των Γυναικών και η Παγκόσμια Ειρήνη από τα κράτη – μέλη, σε όποια ημερομηνία θεωρούν πιο κατάλληλη σε σχέση με την ιστορία και την παράδοση του καθενός.

Υιοθετώντας αυτό το ψήφισμα τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν το ρόλο των γυναικών στο κίνημα υπέρ της Ειρήνης, στην ανάπτυξη ενώ παράλληλα καλούν για την άρση των διακρίσεων εναντίον τους και την ενθάρρυνση της ίσης και πλήρους συμμετοχής των γυναικών στην κοινωνία.

Ωστόσο, περιστατικά που σημειώνονται με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας τη Γυναίκας, αποδεικνύουν την ανάγκη προβολής και τίμησης, αν μη τι άλλο, των αγώνων των γυναικών.

Στην Τεχεράνη στις 4 Μαρτίου 2007, η αστυνομία ξυλοφόρτωσε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σχεδίαζαν συλλαλητήριο για τον εορτασμό της ημέρας. Οι δεκάδες γυναίκες που συνελήφθησαν κρατήθηκαν για μέρες στην απομόνωση.
Πηγή
pestanea

Αναδημοσιευσα Από Newsnow

8 Μαρτίου Ημέρα της Γυναίκας,

Μπορεί ο τελευταίος «ασήμαντος» άντρας να πει την ώρα που κλείνει τα μάτια του ότι σε αυτή τη
ζωή,  οι κόποι και οι θυσίες, τα χτυπήματα και οι δυσκολίες, οι πίκρες και οι αδικίες, η μονότονη και σκληρή πραγματικότητα δεν μετράνε γιατί έθρεψε με το αίμα του και τάισε με το γάλα του ένα νέο άνθρωπο;
Κανένας άντρας δεν θα παραδεχτεί ποτέ αυτή την αποκλειστική γυναικεία αλήθεια σου συνενοχικά και ήρεμα μοιραζόμαστε όλες εμείς μεταξύ μας.
Και αυτή η μυστηριώδης πληρότητα, η τόσο γνωστή σε μας από μια ηλικία και μετά, είναι και η πραγματική γυναικεία «εξουσία».
Τέσσα

Αναδημοσιευσα Από Diadromi

Ρόναλντ Ντουόρκιν: Ανάμεσα στο ατομικό δικαίωμα και το γενικό καλό,

Ρόναλντ Ντουόρκιν: Ανάμεσα στο ατομικό δικαίωμα και το γενικό καλό

Μπασκόζος Γιάννης Ν.

Ο άνθρωπος που πέθανε την περασμένη Πέμπτη ήταν ένας εμβληματικός φιλόσοφος της θεωρίας της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων,

Ο Ρόναλντ Ντουόρκιν που πέθανε την περασμένη Πέμπτη ήταν ένας εμβληματικός φιλόσοφος της θεωρίας της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων. Είχε γεννηθεί το 1931 στη Μασσαχουσέτη. Σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Γέιλ και Oξφόρδης. Διατέλεσε καθηγητής φιλοσοφίας του δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU) και στο University College του Λονδίνου, όπως και διετέλεσε καθηγητής των Πανεπιστημίων Γέιλ και Oξφόρδης. Ανέλαβε σημαντικές υποθέσεις που αφορούν τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ και υπήρξε νομικός σύμβουλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Ρόναλντ Ντουόρκιν δεν ήταν ένας φιλόσοφος της θεωρίας και μόνον. Έχοντας αναπτύξει μια θεωρία για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες στα σύγχρονα κράτη προσπάθησε πολλές φορές να παρέμβει στο πολιτικό γίγνεσθαι είτε με τις διαλέξεις του σε Πανεπιστήμια (πολύ γνωστές αυτές στο Πρίνστον, που εξεδόθησαν σε βιβλίο και στην Ελλάδα με τίτλο ««Η αμερικάνικη δημοκρατία σε κίνδυνο», εκδ. Πόλις),είτε με άρθρα , όπως αυτά στο New York Review of Books, αναπτύσσοντας τις απόψεις του πάνω σε θέματα τρομοκρατίας, ατομικών δικαιωμάτων , ελευθερίας της άμβλωσης, διορισμούς δικαστικών κ.ά.
Η φιλοσοφική του θεωρία βρίσκεται στον ρεύμα του φιλελευθερισμού και της αντίληψης του Τζον Ρολς για τη δικαιοσύνη ως «ακριβοδικία». Ο Τζον Ρολς και οι φιλόσοφοι που συνέπλευσαν μαζί του όπως ο Ντουόρκιν, ο Σεν, ο Νόζικ και ο Ντουόρκιν επανασύνδεσαν την σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία με την μεγάλη κλασική παράδοση του Πλάτωνα γύρω από το θέμα της δικαιοσύνης. Οι φιλελεύθερες φιλοσοφικές αντιλήψεις περί δικαιοσύνης προσπαθούν να διερευνήσουν το πλαίσιο για τη νόμιμη χρήση της πολιτικής εξουσίας. Ωστόσο, η νομιμότητα είναι μόνο το ελάχιστο επίπεδο της πολιτικής αποδοχής. Μια πολιτική πράξη μπορεί να είναι νόμιμη χωρίς να είναι δίκαιη. Η δικαιοσύνη είναι το μέγιστο ηθικό πρότυπο: η πλήρης περιγραφή του τρόπου οργάνωσης των κύριων θεσμών μιας κοινωνίας.
Ο Τζον Ρολς προσπάθησε να διατυπώσει μια κανονιστική θεωρία για την οργάνωση των θεμελιωδών κοινωνικών – πολιτικών θεσμών ως εναλλακτική πρόταση στην ωφελιμιστική θεωρία. Η ωφελιμιστική θεωρία (όρος παρεξηγήσιμος, σίγουρα) αξίωνε το γενικό καλό να είναι το έσχατο κριτήριο για την ατομική και δημόσια ηθική, τη λήψη των αποφάσεων, τη χάραξη δημόσιας πολιτικής, την αποτίμηση κοινωνικών δομών. Ο Ρολς υποστήριξε το ακριβώς αντίθετο: το συλλογικό αγαθό δεν μπορεί να είναι πάνω από τα δικαιώματα του ανθρώπου. Η ηθική δεν μπορεί να λειτουργεί συμψηφιστικά αντισταθμίζοντας τις απώλειες που μπορεί να υφίσταται ένα πρόσωπο με τα περισσότερα οφέλη που αποκομίζει κάποιο άλλο πρόσωπο. Έτσι μπορεί τα δικαιώματα , στο βαθμό που είναι θεμελιώδη, να φέρουν προσκόμματα στην προαγωγή του γενικού αγαθού ή της κοινωνικής ευημερίας. Δηλαδή το τι κατανέμεται σε μια κοινωνία με στόχο την προαγωγή του κοινού καλού σταματάει στα εμπόδια που υψώνουν τα δικαιώματα και οι φορείς τους.
Κατά τον Ντουόρκιν «τα ατομικά δικαιώματα είναι πολιτικά ατού που διαθέτουν τα άτομα. Τα άτομα έχουν δικαιώματα όταν για κάποιο λόγο ένα συλλογικό αγαθό δεν είναι επαρκής δικαιολόγηση για να τους αρνηθούν αυτό που ως άτομα επιθυμούν να έχουν ή να κάνουν ή δεν είναι μια επαρκής δικαιολόγηση για να υποστούν κάποια απώλεια ή ζημία σε αυτά»
Ο Ντουόρκιν ανέπτυξε ιδιαίτερα τη θεωρία της σημασίας και της προτεραιότητας του δικαιώματος έναντι του καθήκοντος, καθώς γι αυτόν «μια θεωρία που εκλαμβάνει τα δικαιώματα ως θεμελιώδη είναι εντελώς διαφορετική από μια θεωρία που εκλαμβάνει τα καθήκοντα ως θεμελιώδη». Ο Ντουόρκιν δεν αμφισβητεί το συλλογικό δικαίωμα της κοινωνίας να αυτοκυβερνηθεί με τους νόμους που επιθυμεί. Εκείνο που αμφισβητεί είναι ότι το δικαίωμα αυτό μπορεί να καταργεί το ατομικό δικαίωμα έναντι της κυβέρνησης, διότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να επικαλεστεί το δικαίωμα της κοινωνίας να αυτοκυβερνηθεί, στη συνέχεια να το αναγάγει στις προτιμήσεις της πλειοψηφίας και να καταργήσει ή να καταπατήσει έτσι το ατομικό δικαίωμα.

Τι σημαίνουν αυτές οι απόψεις για την πολιτική ο Ντουόρκιν το έδειξε στις διαλέξεις του. Το ερώτημα που έθεσε είναι μέχρι που και πώς μπορεί να παρέμβει το κράτος. Θεωρεί ότι το κριτήριο της πλειοψηφίας από μόνο του δεν δίνει νομιμοποίηση στις κρατικές αποφάσεις. Λέει ότι πολιτικές αποφάσεις που στερούν θεμελιώδη δικαιώματα από μια μειοψηφία δεν μπορούν να θεωρηθούν δημοκρατικές ακόμα κι αν έχουν την πλειονότητα των πολιτών μαζί τους. Γι αυτόν κάθε δημοκρατική απόφαση πρέπει να παίρνεται με βάση τον σεβασμό όλων. Για παράδειγμα αν το κράτος θέλει να προστατέψει τη θρησκευτική ελευθερία δεν μπορεί να παίρνει μέτρα που διαμορφώνουν εκ των προτέρων ένα συγκεκριμένο πνευματικό περιβάλλον. Ή μια ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να χρησιμοποιεί την φορολογική πολιτική για να άρει τις ανισότητες της αγοράς. Στην Αμερική συζητήθηκε ιδίως στην περίοδο Μπους πολύ και η θέση του ότι το αίτημα εθνικής ασφάλειας δεν μπορεί να αποτελεί προτεραιότητα έναντι του δικαιώματος ελευθερίας των πολιτών.
Οι βασικές θέσεις του Ντουόρκιν είναι η αρχή της εγγενούς αξίας κάθε ανθρώπινης ζωής όπως και η αρχή της προσωπικής ευθύνης του καθενός για την πορεία της δικής του ζωής. Είναι, όπως λέει, οι αρχές που μας προσομοιάζουν σαν δύο κολυμβητές σε διπλανά κουλουάρ. Ο καθένας δικαιούται ένα κουλουάρ ίσου πλάτους αλλά εξαρτάται από τον ίδιο πόσο αργά ή γρήγορα θέλει να τρέξει.
Θα πρέπει να αναγνωρίσει κανείς ότι η θεωρία του Ντουόρκιν είναι πολύ πιο ταιριαστή με την αμερικάνικη κοινωνία παρά με την ευρωπαική. Η αμερικάνικη κοινωνία είναι περισσότερο ατομοκεντρική και πραγματιστική. Πολλά ζητήματα από αυτά που θίγει για τα ατομικά δικαιώματα ο Ντουόρκιν μοιάζουν πιο φυσικά σε μια τέτοια κοινωνία από ότι σε μια ευρωπαϊκή που προϋπάρχει η κουλτούρα του γενικού καλού (η ωφελιμιστική θεωρία) και για αυτό πολλές από τις καθαρά φιλελεύθερες απόψεις όταν πάνε να εφαρμοστούν συναντούν την κοινωνική δυσαρέσκεια αλλά και την πολιτική εναντίωση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι απόψεις του Ντουόρκιν και όλης της γενιάς των φιλελεύθερων στοχαστών της θεωρίας της δικαιοσύνης και των δικαιωμάτων δεν πρέπει να είναι πεδίο αναστοχασμού των πράξεων μιας ευνομούμενης κοινωνίας. Το μήνυμα του Ντουόρκιν είναι ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία πρέπει να υπάρχει ένας ανοικτός διάλογος , όπου ο ένας θα σέβεται την άποψη του άλλου και όπου οι πλειοψηφίες δεν αποφασίζουν για τα θεμελιώδη δικαιώματα των μειοψηφιών.

Info: Τα βιβλία του Ρόναλντ Ντουόρκιν στα ελληνικά είναι : «Η αμερικάνικη δημοκρατία σε κίνδυνο» (Πόλις), «Η αυτοκρατορία του νόμου»(Ευρασία), «Το δίκαιο της ελευθερίας» (Παπαζήσης) και «Ισότητα» (Πόλις). Επίσης αναλυτική και διεξοδική θεώρηση των δικαιωμάτων και θεωριών δικαιοσύνης υπάρχει στο βιβλίο του Γρηγόρη Μολυβά «Δικαιώματα και Θεωρίες Δικαιοσύνης, Rawls, Dworkin, Nozick, Sen». (Πόλις)

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Πέθανε ο φιλόσοφος Ronald Dworkin,

Πέθανε ο φιλόσοφος Ronald Dworkin

Μπασκόζος Γιάννης Ν.

Σε ηλικία 81 ετών – Η οικογένεια του δήλωσε ότι έπασχε από λευχαιμία,

Απεβίωσε νωρίς το πρωί της Πέμπτης στο Λονδίνο , σε ηλικία 81 ετών, ο αμερικανός φιλόσοφος Ronald Dworkin.

Η οικογένεια του δήλωσε ότι έπασχε από λευχαιμία. Εθεωρείτο ένας από τους σπουδαιότερους πολιτικούς φιλοσόφους του 20ου αιώνα.

Σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ενώ διετέλεσε καθηγητής φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπως και στα Πανεπιστήμια Γέιλ και Οξφόρδης. Ο Dworkin ήταν γνωστός για την βασική του άποψη ότι η πιο σημαντική αρετή που μπορεί να εμφανίζει ο νόμος είναι η ακεραιότητα και ότι το κράτος θα πρέπει να ενεργεί έτσι ώστε κατ ‘αρχήν κάθε μέλος της κοινότητας να αντιμετωπίζεται ισότιμα.

Ο ίδιος είχε δηλώσει στην εφημερίδα Guardian πριν από δύο χρόνια ότι δεν ήξερε πώς θα κρίνουν το έργο της ζωής του.

«Έχω προσπαθήσει να είμαι υπεύθυνος για τις αποφάσεις μου και να κάνω μια αυθεντική ζωή», είπε. «Όταν ήμουν δικηγόρος στη Wall Street, συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα αυτή τη ζωή. Γι ‘αυτό πήγα και έκανα ότι θα με γέμιζε, υποστηρίζοντας πράγματα που είναι δύσκολα αλλά σημαντικά. Δεν μπορώ να πω αν τα έχω καταφέρει».
Τα βιβλία του στα ελληνικά είναι «Η αμερικάνικη δημοκρατία σε κίνδυνο» (Πόλις), «Η αυτοκρατορία του νόμου»(Ευρασία), «Το δίκαιο της ελευθςερίας» (Παπαζήσης) και «Ισότητα» (Πόλις).

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ποίηση στον ρυθμό του έρωτα,

Ποίηση στον ρυθμό του έρωτα

Στο Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα, στις 14 και 15 Φεβρουαρίου,

Ποιητές και μουσικοί, πεζογράφοι και ηθοποιοί, Δανοί και Έλληνες θα συναντηθούν στο Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα (Χαιρεφώντος 14α, Πλάκα)  στις 14 και 15 Φεβρουαρίου, από τις 7.30 μ.μ. ως τις 9.00 μ.μ., σε δυο βραδιές λογοτεχνίας και ποίησης στους ρυθμούς του έρωτα και της μουσικής.

Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, στις 14 Φεβρουαρίου, οι αθηναίοι εραστές της ποίησης και της μουσικής έχουν τη δυνατότητα να συγκινηθούν με τα πονεμένα σώματα της Αμαλίας Σμιτ, να ερωτευτούν με ποιήματα του Χάρη Βλαβιανού και της Δήμητρας Κωτούλα, να αναρωτηθούν με τον Μότεν Σένεγκο για τις παρενέργειες του Έρωτα και να νιώσουν την αγωνία ενός σύγχρονου Ορφέα που επιδιώκει να φέρει την αγαπημένη του πίσω από το βασίλειο των νεκρών. Τα ποιήματα των δανών συγγραφέων θα διαβάσουν στα ελληνικά οι ηθοποιοί Στέφανος Κακαβούλης και Μαρβίνα Πιτυχούτη. Τη βραδιά θα συνοδέψει με ρυθμούς της τζαζ το συγκρότημα The Jazz Gang.

Τη δεύτερη βραδιά, στις 15 Φεβρουαρίου, η Λεονόρα Κριστίνα Σκόου θα αποκαλύψει κρυμμένους σκελετούς και αμαρτωλές σχέσεις στο γοτθικό της μυθιστόρημα Στη σκιά ενός αμαρτωλού. Στα Δοκίμια για την ύπαρξη της αγάπης του Τόμπεν Γκούλμπερ ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας θα διατρέξει αιώνες ολόκληρους αναζητώντας την απάντηση στο τι είναι αγάπη. Ο Λύο Καλοβυρνάς με το Love Forever – Ωχ! θα εξετάσει τι θα συνέβαινε αν ο έρωτας κρατούσε για πάντα. Η Μερέτε Πρυς Χέλλε θα συγκινήσει με τον απαγορευμένο έρωτα μεταξύ ενός σύγχρονου πακιστανού Ρωμαίου και της Δανέζας Ιουλιέτας του. Η Εύα Στάμου με τις Μεσημβρινές συνευρέσεις θα θέσει ερωτήματα για τον ερωτισμό, την αυτοεικόνα και τις μορφές του έρωτα στη σύγχρονη εποχή των απαιτήσεων της αιώνιας νεότητας και της ομορφιάς. Αποσπάσματα από τα παραπάνω έργα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Στέφανος Κακαβούλης και Μαρβίνα Πιτυχούτη. Η πιανίστα Δανάη Καρά θα συνοδέψει μουσικά τη βραδιά με κλασική μουσική. Θα ακολουθήσει συζήτηση την οποία θα συντονίσει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Ηλίας Μαγκλίνης.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε συνεργασία της Πρεσβείας της Δανίας στην Αθήνα και ελλήνων εκδοτών. Για δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε στο τηλέφωνο 6944 287 316 ή στο e-mail info@lyo.gr.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Είχε συγγράψει, μεταξύ άλλων, το βιβλίο «Η άγνωστη Κάλλας»,

Απεβίωσε ο συγγραφέας Νικόλαος Πετσάλης-Διομήδης,

Απεβίωσε ο συγγραφέας Νικόλαος Πετσάλης-Διομήδης

Σε ηλικία 70 ετών απεβίωσε ο Νικόλαος Πετσάλης-Διομήδης, συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του βιβλίου «Η άγνωστη Κάλλας» (Εκδόσεις Καστανιώτη,1998) το οποίο εστιάζει στα 22 πρώτα χρόνια της ζωής της αείμνηστης ντίβας.

Ο Νίκος Πετσάλης-Διομήδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943 και μεγάλωσε σε περιβάλλον με παράδοση στα γράμματα και τις τέχνες. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και ιστορία στο Λονδίνο, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Με τα έργα του «Greece at the Paris Peace Conference, 1919» και «Η Ελλάδα των δύο κυβερνήσεων,1916-1917» συνέβαλε στην διπλωματική ιστορία ενώ το ενδιαφέρον του για τα εικαστικά τον ώθησε να ιδρύσει την αίθουσα τέχνης «Το τρίτο μάτι (1979-1993) όπου οργανώθηκαν περισσότερες από 120 εκθέσεις.

Στο βιβλίο του «Η Αγνωστη Κάλλας» για το οποίο εργάστηκε έξι ολόκληρα χρόνια, ο Νικόλαος Πετσάλης-Διομήδης, θεμελιώνοντας την ελληνικότητα της καλλιτέχνιδας και αξιολογώντας την καριέρα της στην Ελλάδα με νέα στοιχεία, μαρτυρίες και ντοκουμέντα, υποστήριξε πως ήδη, το 1945 είχε αναδειχθεί σε αστέρι που δεν του απέμενε η ωρίμανση και η διεθνής αναγνώριση.

Η κηδεία του Νικόλαου Πετσάλη-Διομήδη θα γίνει την Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου από τον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄Κοιμητηρίου Αθηνών.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο