Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Βιβλιο’ Category

Ο Κατσουρίδης αυτοβιογραφούμενος,

Ο Κατσουρίδης αυτοβιογραφούμενος

Το βιβλίο «Αναζητώντας τον Κ» περιγράφει την 60χρονη «διαδρομή» του στον ελληνικό κινηματογράφο,

«Η δημιουργία είναι ζωή και η χαρά της δημιουργίας είναι η χαρά της ζωής. Και το νόημα της δημιουργίας είναι σχεδόν πάντα ταυτόσημο με το νόημα της ζωής».

O Ντίνος Κατσουρίδης, που έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2011, υπήρξε ο απόλυτος εργάτης στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και ένας διακριτικός δημιουργός. Το βράδυ της Τετάρτης (6/2/13) παρουσιάστηκε η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Αναζητώντας τον K» στον πολυχώρο των εκδόσεων Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι.

Σε αυτή δεν αφηγείται απλώς «τη ζωή ενός ανθρώπου που πέρασε εξήντα ολόκληρα χρόνια στα «χαρακώματα» του κινηματογράφου» αλλά και ιστορίες με τους μεγάλους πρωταγωνιστές της εποχής όπως επίσης όψεις και περιστατικά της δικής του προσωπικής πορείας. «Μισή ζωή κινηματογράφος, μισή έρωτας, και τα δυο μαζί έρωτας αξεδιάλυτος για τη ζωή» γράφει ο ίδιος που πρόλαβε να ολοκληρώσει αυτή τη μαρτυρία πριν πεθάνει.

Για το βιβλίο μίλησε ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης ενώ αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία διάβασε η Δήμητρα Χατούπη. Ο συνεργάτης και φίλος του Μίμης Πλέσσας ερμήνευσε στο πιάνο μουσικά θέματα από ταινίες του Κατσουρίδη τις οποίες επένδυσε μουσικά ο ίδιος ενώ ο Γρηγόρης Ψαριανός έπαιξε γνωστά τραγούδια από την χρυσή περίοδο συνεργασίας «Ντίνος Κατσουρίδης – Φίνος Φιλμ».

«Οι τσέπες του Φίνου είχαν καβούρια» γράφει ο Κατσουρίδης που αναπλάθει με ανεπιτήδευτη γλώσσα – και σε τρίτο πρόσωπο κατά κύριο λόγο – μια ολόκληρη εποχή μεταφέροντάς μας στα άγνωστα παρασκήνιά της.

Για το βάπτισμα του πυρός

«Ο θείος του, Νίκος Κατσουρίδης, αδερφός του πατέρα του (που αραιά και πού τον χαρτζιλίκωνε με κάποιο διπλοσέλινο), ήταν γενικός διευθυντής του ενός από τους δυο κινηματογράφους που είχε η Λευκωσία (λεγόταν «Κινηματογράφος Παπαδοπούλου», ο άλλος είχε πιο φαντεζί όνομα, «Μαγικό Παλάτι»). Στον κινηματογράφο του θείου του, δίπλα στο ταμείο, υπήρχε μια σχεδόν κατακόρυφη ξύλινη σκάλα που σε πήγαινε κατευθείαν στο υπερώο. Από την τέταρτη τάξη και μετά, εκεί μπαινόβγαινε σχεδόν καθημερινά. Είχε κλείσει τα δεκάξι κι ένα βράδυ, απάνω εκεί στο υπερώο, έρχεται απρόσκλητη και κάθεται δίπλα του μια κοπελίτσα, ήταν δεν ήταν δεκαοχτώ χρόνων, και τον παρακάλεσε να της διαβάζει τα γράμματα γιατί εκείνη δεν ήξερε να διαβάζει».

«Κατάλαβε από τα κυπριακά που μιλούσε πως ήταν Τουρκοπούλα κι αυτός δεν είχε πρόβλημα να της εξηγεί για να παρακολουθεί τι γίνεται στο έργο. Ήταν μια πολεμική ταινία (ναζιστικά υποβρύχια εναντίον αμερικάνικων πλοίων) που μια εικόνα του κόλλησε στο μυαλό (το πηλήκιο του καπετάνιου ενός βυθισμένου αμερικανικού πλοίου που σε γκροπλάν επέπλεε στον ωκεανό) και που τριάντα σχεδόν χρόνια αργότερα τη μετέφερε αυτούσια στο «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση» (το τσόφλι ενός αυγού να επιπλέει στον Κηφισό – κοίτα φίλε μου τι θυμήθηκα τώρα!). Όταν τέλειωσε η ταινία, είπε γεια και σηκώθηκε να φύγει αλλά η Τουρκοπούλα τον κράτησε από το χέρι».

Για τον Θανάση Βέγγο

«Να πω εδώ δυο λόγια για ένα απίστευτο χαρακτηριστικό του Βέγγου. Καταρχήν, υπάρχει ένας μύθος (που σε μεγάλο βαθμό τον έστησαν οι κριτικοί) ότι ο Βέγγος παίζει μονίμως τον εαυτό του και μάλιστα αυτοσχεδιαστικά. Ουδέν ψευδέστερον. Ο Θανάσης δούλευε σχεδόν εξαντλητικά κάθε πλάνο, άλλο αν κατάφερνε στο γύρισμα να δίνει την εντύπωση ότι αυτοσχεδιάζει και μπράβο του. Με τον Θανάση εγώ προσωπικά έκανα πάντως όσες πρόβες χρειαζόμουν μέχρι τη στιγμή που θα οριστικοποιούσαμε και την κίνηση και την εκφορά του λόγου και την εν γένει παρουσία του μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια».

Για τον Κώστα Χατζηχρήστο

«Το σημειώνω παρεμπιπτόντως, αλλά ο Χατζηχρήστος ως άνθρωπος είχε ένα μεγάλο κουσούρι, που δεν μπορούσε κανείς να του το κόψει: Έβριζε τον κόσμο. Όταν κάναμε εξωτερικά γυρίσματα και μαζεύονταν διάφοροι αργόσχολοι να γελάσουν με τα τσαλίμια του, τους έβριζε, κυρίως τις γυναίκες:
«Άντε, κυρά μου, στο σπίτι σου να φτιάξεις και κάνα φαί στον άντρα σου» και άλλες πιο σοβαρές χοντράδες που δύσκολα μπορούν να καταγραφούν εδώ.
«Βρε Κώστα» του έλεγα «για σένα μαζεύονται, γιατί τους βρίζεις; Άσε τον Σταύρο τον Τσιώλη (που ήταν βοηθός σκηνοθέτη και γλυκός άνθρωπος) να τους συμμαζεύει και σταμάτα εσύ το βρισίδι».
Τίποτα εκείνος, δεν έχανε καμιά ευκαιρία να τους βρίζει, μερικές φορές μάλιστα τόσο χοντρά που είναι απορίας άξιο πώς δεν είχαμε σοβαρά παρατράγουδα. Μονομανία είχε ο άνθρωπος».

Για την Αλίκη Βουγιουκλάκη

«Η Αλίκη είχε πάθει κάποτε την πλάκα της όταν γύριζε το «Έρωτας στους αμμόλοφους», γιατί ο φωτογράφος πλατό άφησε να διαρρεύσουν (;) οι φωτογραφίες της γυμνής Αλίκης, που βρέθηκαν να κυκλοφορούν πακέτο με τις τσιχλόφουσκες σε όλη την Ελλάδα. Όχι ότι έπεσε η ζάχαρη στο νερό, αλλά θα προτιμούσε να τις… διαρρεύσει η ίδια και με τον δικό της τρόπο, για να πετύχει το μεγαλύτερο δυνατό αντιστάθμισμα δημοτικότητας».

Η έκδοση συνοδεύεται από ένα «προσάρτημα» που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Κατσουρίδης με τις «μονταρισμένες» απόψεις φίλων και συνεργατών για το έργο του αλλά και συνεντεύξεις σε εφημερίδες και περιοδικά. Επιπροσθέτως παρατίθεται αναλυτικά η φιλμογραφία του και ένα πολυσέλιδο φωτογραφικό άλμπουμ με «στιγμές» από τη ζωή του.

Info

Αυτοβιογραφία
ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ
Αναζητώντας τον «Κ»
Εκδόσεις Γαβριηλίδη,

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Advertisements

Συγχώνευση μουσείων στη Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε ο Κώστας Τζαβάρας,

Συγχώνευση μουσείων στη Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε ο Κώστας Τζαβάρας

Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου θα γίνει τον Μάιο στην πόλη,

Την απόφαση να συγχωνευθούν το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός ΠΑΙΘΠΑ αρμόδιος για θέματα Πολιτισμού Κώστας Τζαβάρας σε συνέντευξη Τύπου στη Θεσσαλονίκη το μεσημέρι της Πέμπτης 7 Φεβρουαρίου. Στην ίδια συνέντευξη ανακοίνωσε και τις ημερομηνίες διεξαγωγής της εφετινής 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου στην πόλη, παρουσία του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα και του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.

Χαρακτηρίζοντας αδιανόητο το γεγονός ότι υπάρχουν δύο μουσεία με το ίδιο αντικείμενο στην ίδια πόλη σχολίασε τη συνένωση του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης με το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ως «αίτημα που έχει ωριμάσει». Με τη συνένωσή τους θα δημιουργηθεί, υποστήριξε ο υπουργός, «ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ελλάδας και ένα από τα μεγαλύτερα Μουσεία Σύγχρονης Τέχνης στην Ευρώπη με στόχο την προβολή της σύγχρονης τέχνης». Το νέο μουσείο θα είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και θα διοικείται όπως προβλέπει ο νόμος. Στη συγχώνευση δεν εντάσσεται το Μουσείο Φωτογραφίας, το οποίο θα αυτονομηθεί και θα λειτουργήσει ως αυτοτελές νομικό πρόσωπο.

10η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Από τις 16 ως τις 19 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί τελικά η 10η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Θα είναι, ανέφερε ο υπουργός, «μία μεγάλη γιορτή πολιτισμού με επίκεντρο το βιβλίο, δεκάδες εκδηλώσεις, τουλάχιστον 30 διεθνείς συμμετοχές και την ενθάρρυνση να συμμετάσχουν όλοι οι έλληνες εκδότες». Στόχος του υπουργείου δήλωσε ότι είναι η ενίσχυση της συμμετοχής ελλήνων και ξένων εκδοτών, η καλύτερη προβολή του ελληνικού βιβλίου στο ελληνικό και στο διεθνές κοινό και οι συνέργειες με πολιτιστικούς φορείς της πόλης προκειμένου η Θεσσαλονίκη να γίνει πόλος πολιτισμού.

Το Υπουργείο σε συνεργασία με 18 εποπτευόμενους φορείς του πολιτισμού ετοιμάζει ένα πρόγραμμα 200 εκδηλώσεων, οι οποίες θα ξεκινήσουν πριν από την έναρξη της έκθεσης, λειτουργώντας ως «προανάκρουσμα της μεγάλης γιορτής» που θα στείλει μηνύματα στον διεθνή περίγυρο, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τον Δήμο Θεσσαλονίκης αλλά και τον κόσμο των εκδοτών, όπως είναι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλίου και η Ένωση Εκδοτών Βορείου Ελλάδας. Η διοργάνωση, την οποία ο υπουργός χαρακτήρισε ως την «απαρχή μιας ιστορικής περιόδου στην ιστορία του θεσμού, την οποία η Θεσσαλονίκη δικαιούται και αξίζει».

Μετά την πρόσφατη απόφαση για την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), η έκθεση θα είναι πρώτη εκδήλωση υπό τα νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί. Τιμώμενη χώρα για το 2013 -όπως είχε ήδη δρομολογηθεί από καιρό- θα είναι η Μεγάλη Βρετανία. Η θεματική έκθεση θα είναι αφιερωμένη στον Κ. Π. Καβάφη, με αφορμή την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννησή του ενώ ο Δήμος Θεσσαλονίκης ετοιμάζει αφιέρωμα με θέμα «Κύριλλος και Μεθόδιος» σε ξεχωριστό περίπτερο μέσα την έκθεση όπου θα παρουσιαστεί φωτογραφική έκθεση κειμηλίων, η οποία στη συνέχεια θα ταξιδέψει στις χώρες όπου έδρασαν οι Θεσσαλονικείς ιεραπόστολοι.

Ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας τόνισε την απόφαση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας να επενδύσει στον πολιτισμό και να στηρίξει όλους τους τομείς και ανακοίνωσε την απόφαση επαναδραστηριοποίησης της Μονής Λαζαριστών.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η 10η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης θα στεφθεί με επιτυχία και πρόσθεσε ότι ο δήμος θα συνεχίσει να εργάζεται στενά με το υπουργείο. Αναφερόμενος στη συνένωση των δύο μουσείων επεσήμανε τη σημασία ανάδειξης τόσο των συλλογών του Μακεδονικού Μουσείου όσο και της συλλογής Κωστάκη του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Παρούσες στη συνέντευξη Τύπου ήταν και οι Πρόεδροι του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης κυρίες Κατερίνα Κοσκινά και Ξανθίππη Χόιπελ, οι οποίες από την πλευρά τους χαρακτήρισαν καλοδεχούμενη την πρωτοβουλία του υπουργείου να προχωρήσει στη συγχώνευση στων δύο Μουσείων και χαρακτήρισαν τις σημερινές ανακοινώσεις «ιστορικής σημασίας» καθώς, όπως ανέφεραν σηματοδοτούν την ανάγκη μιας αλλαγής και εστίασαν στην ανάγκη το νέο μουσείο να είναι ένας εξωστρεφής οργανισμός.

Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης Σερρών

Στο πλαίσιο της επίσκεψης του στη Θεσσαλονίκη ο αναπληρωτής υπουργός επισκέφθηκε τον αρχαιολογικό χώρο και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφίπολης Σερρών, συνεχάρη το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης και την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας που συνεισέφεραν οικονομικά στην εξέλιξη των ανασκαφών και δήλωσε ότι «η Πολιτεία θα κάνει το καθήκον της και θα φτάσει αυτό το έργο στο τέλος του». Θα δοθούν αρχικά 50.000 ευρώ για την ολοκλήρωση της ανασκαφής και «στις αρχές Μαρτίου το έργο θα ενταχθεί στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και θα χρηματοδοτηθεί στο σύνολό του από το Υπουργείο Πολιτισμού».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Η κοινωνική Ευρώπη πρέπει να ζήσει,

Η κοινωνική Ευρώπη πρέπει να ζήσει

Σοβιετικοί στρατιώτες υψώνουν τη σημαία του Κόκκινου Στρατού στο Ράιχσταγκ στο Βερολίνο τον Μάιο του 1945.

Μπέκος Γρηγόρης

Ο Τόνι Τζαντ υπερασπίζεται το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο σε μια μεγάλη σύνθεση για τη μεταπολεμική Ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου. Η τελευταία έρευνα του βρετανικής καταγωγής ιστορικού που πέθανε πρόωρα το 2010,

Το αποφάσισε εκείνον τον παγωμένο Δεκέμβρη του 1989 στην παλλόμενη καρδιά της Γηραιάς Ηπείρου. «Η μεταπολεμική Βιέννη – όπως και η μεταπολεμική Ευρώπη – ήταν ένα επιβλητικό οικοδόμημα που χτίστηκε πάνω σε ένα παρελθόν για το οποίο δεν μιλούσε κανείς». Τον εντυπωσίαζε ο τρόπος με τον οποίο γρήγορα λησμονούσε η Δύση και εύκολα αποσιωπούσε η Ανατολή, ταμπουρωμένες καθώς ήταν πίσω από αυτό το γεωγραφικό σχίσμα του αίματος και της καταστροφής.

Να ήταν άραγε – είτε ρεαλιστικά είτε ακόμη και μεταφυσικά μιλώντας – το ένστικτο αυτοσυντήρησης της Ευρώπης που «σαν την αλεπού, ξέρει πολλά»; Μερικές εβδομάδες νωρίτερα είχε πέσει το Τείχος του Βερολίνου, το σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου που τη διχοτομούσε από τον Αύγουστο του 1961. Αλλά «τώρα το μέλλον της Ευρώπης εμφανιζόταν πολύ διαφορετικό, αλλά εξίσου διαφορετικό φαινόταν και το παρελθόν της» συλλογιζόταν ο κορυφαίος βρετανός ιστορικός Τόνι Τζαντ (1948-2010) καθώς άλλαζε τρένο στον δυτικό τερματικό σταθμό της «ουδέτερης» Βιέννης. Επέστρεφε τότε από την εξεγερμένη Πράγα «όπου οι θεατρικοί συγγραφείς και οι ιστορικοί του Φόρουμ των Πολιτών ξήλωναν ένα κομμουνιστικό αστυνομικό κράτος και πετούσαν 40 χρόνια «υπαρκτού σοσιαλισμού» στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας». Για τον ίδιο «ήταν πλέον ολοφάνερο ότι η Ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης έπρεπε να ξαναγραφτεί» καθώς «σκιάζεται από σιωπές και απουσίες».

Το 2005 τελικώς, έπειτα από συστηματική και πολυετή έρευνα στα διαθέσιμα ιστορικά αρχεία έξι διαφορετικών γλωσσών, εξέδωσε το magnum opus του Η Ευρώπη μετά τον πόλεμο, που απέσπασε την κριτική αποδοχή των συναδέλφων του. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Γέιλ Τίμοθι Σνάιντερ το περιέγραψε μάλιστα ως «το καλύτερο βιβλίο πάνω στο θέμα που θα μπορούσε να γράψει ποτέ κανείς».

Πράγματι το εγχείρημα του συγγραφέα, το οποίο καλύπτει 60 χρόνια από το αλληλοεπικαλυπτόμενο παρελθόν 34 χωρών, δεν είναι μονάχα πρωτοποριακό και φιλόδοξο αλλά και θαρραλέο.

Γνώριζε πολύ καλά αυτός ο «σκεπτικιστής μαρξιστής» με την εβραϊκή καταγωγή ότι «η εμπλοκή καθιστά μερικές φορές πολύ δύσκολη τη νηφάλια αποστασιοποίηση του ιστορικού» αλλά προειδοποιεί στον πρόλογό του ότι αυτό το βιβλίο «υποστηρίζει πεισματικά τις απόψεις του» για όσα συνέβησαν από τα καπνίζοντα συντρίμμια του 1945 ως τις μέρες μας, κατά τις οποίες η Ευρώπη, αφού πέρασε ένα μεγάλο διάστημα ειρήνης, ευημερίας και σημαντικών θεσμικών επιτευγμάτων, πελαγοδρομεί ανάμεσα στη ζοφερή ακινησία της οικονομικής κρίσης και στη διαρκή εκκρεμότητα μιας βαθύτερης πολιτικής ενοποίησης.

«Αν η Ευρώπη ακολουθήσει «γερμανική» πορεία, συρρικνούμενη «σαν δέρμα στο κρύο» σε έναν αμυντικό επαρχιωτισμό – ενδεχόμενο το οποίο υπέδειξαν τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία και στην Ολλανδία την άνοιξη του 2005, όταν η πλειοψηφία και στις δύο χώρες απέρριψε το προτεινόμενο ευρωπαϊκό «Σύνταγμα» -, τότε η ευκαιρία θα χαθεί και η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θα υπερβεί ποτέ τις λειτουργικές καταβολές της. Θα παραμείνει απλώς και μόνο το άθροισμα και ο υψηλότερος κοινός παρονομαστής των ξεχωριστών συμφερόντων των μελών της» έγραφε ο Τζαντ και μέχρι στιγμής δυστυχώς δεν διαψεύδεται.

Σκοπός του δεν είναι τόσο να ανασυνθέσει τεκμηριωμένα το πολυπλόκαμο ευρωπαϊκό παρελθόν για λογαριασμό μας – αυτό το κάνει συντεταγμένα και με εξαίρετη αφηγηματική ευχέρεια – αλλά να αποστάξει την ουσία του ως μια προοδευτική παρακαταθήκη με το βλέμμα πάντα στραμμένο στο μέλλον. «Οι Ευρωπαίοι μπορεί να έχασαν την πίστη τους στους πολιτικούς, αλλά στον πυρήνα του ευρωπαϊκού συστήματος διακυβέρνησης υπάρχει κάτι που ούτε καν τα πιο ριζοσπαστικά αντισυστημικά κόμματα δεν τόλμησαν να χτυπήσουν κατά μέτωπο και το οποίο εξακολουθεί να ελκύει την οικουμενική σχεδόν αφοσίωση. Αυτό το κάτι δεν είναι σίγουρα η Ευρωπαϊκή Ενωση, παρά τις ποικίλες αρετές της. Δεν είναι η δημοκρατία: πολύ αφηρημένη, πολύ νεφελώδης και ίσως έννοια την οποία οι άνθρωποι επικαλούνται υπερβολικά συχνά για να μπορεί από μόνη της να αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού. Ούτε είναι η ελευθερία ή η εξουσία του νόμου, οι οποίες εδώ και πολλές δεκαετίες δεν απειλούνται σοβαρά στη Δύση και τις οποίες θεωρεί αυτονόητες η νεότερη γενιά των Ευρωπαίων σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Τους Ευρωπαίους ενώνει, ακόμη και όταν ασκούν κριτική σε βάθος στη μια ή στην άλλη πλευρά της πρακτικής λειτουργίας του, το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» όπως το αποκαλούμε συμβατικά, σε διάκριση και αποκαλυπτική αντίθεση με τον «αμερικανικό τρόπο ζωής»».

Το κράτος-κηδεμόνας
Αυτό το κεκτημένο υπερασπίζεται με σθένος ο Τζαντ, προϊόν της επιλεκτικής μείξης στοιχείων της σοσιαλδημοκρατικής και χριστιανοδημοκρατικής νομοθεσίας που προέκυψε ως το μετριοπαθές υποκατάστατο των εκλιπουσών φιλοδοξιών του ιδεολογικού παρελθόντος της Ευρώπης, ως μια κληρονομιά συμβιβασμών.

«Τα επιτεύγματα του «κράτους-κηδεμόνα» στην Ευρώπη ήταν πραγματικά, ανεξάρτητα από το αν ήταν δημιούργημα σοσιαλδημοκρατών, πατερναλιστών καθολικών ή συνετών συντηρητικών και φιλελευθέρων. Αρχίζοντας με βασικά προγράμματα κοινωνικού και οικονομικού προστατευτισμού, το κράτος πρόνοιας προχώρησε στην υιοθέτηση συστημάτων πρόνοιας για διάφορες ομάδες, επιδομάτων, κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής εισοδήματος και πέτυχε αυτόν τον ουσιαστικό μετασχηματισμό χωρίς κανένα πολιτικό κόστος. Ακόμη και η δημιουργία μιας ιδιοτελούς τάξης γραφειοκρατών του κοινωνικού κράτους και διοικητικών υπαλλήλων είχε τα πλεονεκτήματά της. Οπως είχε συμβεί και με τους αγρότες, τώρα η περιφρονημένη «κατώτερη μεσαία τάξη» συνέδεε τα συμφέροντά της με τους θεσμούς και τις αξίες του δημοκρατικού κράτους. Τόσο οι σοσιαλδημοκράτες όσο και οι χριστιανοδημοκράτες αναγνώριζαν αυτό το θετικό αποτέλεσμα. Ομως αυτό ήταν αρνητικό για τους φασίστες και τους κομμουνιστές, γεγονός που είχε ακόμη μεγαλύτερη σημασία» μας υπενθυμίζει ο Τζαντ, που επί της ουσίας έγραψε και μια πολιτισμική ιστορία της Ευρώπης. Για τον Τζαντ η Ευρώπη πρέπει να αναδείξει τις αξίες της μέσα από τα «ανταγωνιστικά παρελθόντα» της και την «αδιαμφισβήτητη ποικιλία των ταυτοτήτων» της.

Επιπροσθέτως το βιβλίο συνιστά μια τεράστια προσφορά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μνήμη, εκφράζει αγωνιωδώς την αναγκαιότητα «να θυμόμαστε στα επόμενα χρόνια γιατί ήταν τόσο σημαντικό να οικοδομηθεί ένα ορισμένο είδος Ευρώπης μετά το Αουσβιτς».

Ο Τόνι Τζαντ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2010, νικημένος από μια επιθετική μορφή πλάγιας αμυατροφικής σκλήρυνσης (ALS) που τον είχε αφήσει τετραπληγικό, ήταν μια σπάνια και μαχητική περίπτωση διανοουμένου, ένας προκλητικός αντικομφορμιστής που επίμονα αναστοχαζόταν τους ηθικούς σκοπούς του ατόμου και της κοινωνίας. Μετά Τα δεινά που μαστίζουν τη χώρα (2012) οι εκδόσεις Αλεξάνδρεια προχώρησαν σε μια έκδοση μεγίστης σημασίας.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Το βιβλιοπωλείο «Ευριπίδης» και στην Κηφισιά,

Το βιβλιοπωλείο «Ευριπίδης» και στην Κηφισιά

Μπασκόζος Γιάννης Ν.

Τα εγκαίνια του δίνουν ένα αισιόδοξο μήνυμα στην κρίση των καιρών,

Όταν αυτή την εποχή ανοίγει ένα βιβλιοπωλείο δίνει και ένα σήμα κόντρα στους δύσκολους καιρούς. Εκεί που η κρίση αναγκάζει βιβλιοπωλεία να κλείνουν ο Ευριπίδης, τα δύο πολλά γνωστά  βιβλιοπωλεία στο Χαλάνδρι, αποκτούν ακόμα ένα αδελφάκι στην Κηφισιά, λίγο πριν τη  διασταύρωση της Ερυθραίας, στη Κηφισίας 310. Την Δευτέρα το βράδυ έγιναν με την παρουσία πλήθος κόσμου τα εγκαίνια του νέου βιβλιοπωλείου Ευριπίδης στην Κηφισιά.

Στα εγκαίνια είδαμε  όλους σχεδόν τους γνωστούς εκδότες, συγγραφείς και πολλούς φίλους του βιβλίου. Ήταν ένα χαρούμενο γεγονός. Οι περισσότεροι εκδότες με τους οποίους μίλησα εξέφρασαν μια διάθεση χαράς, ένας μου είπε «είναι σα γάμος ενός φίλου» κι ένας άλλος είπε με μια δόση υπερβολής: «έχω να δω συνάδελφους χαρούμενους από το 2011». Το κρασί και οι μεζέδες ταίριαζαν  με τη ροκ και φανκ διάθεση που σκόρπαγε στα deck ο Διευθυντής του Pepper Γιώργος Μουχταρίδης ως d.j. και το συγκρότημα «Βutterfly Effect».

Αν υπήρχε ένα μήνυμα στην βραδιά ήταν ότι υπάρχει  πλέον ένα ενημερωμένο και έγκυρο βιβλιοπωλείο στα βόρεια προάστια, υπάρχουν έμπειροι πωλητές για να συνομιλήσουν με τους βιβλιόφιλους και ότι οι εκδότες μπορούν να προσδοκούν ότι τα βιβλία τους αποκτούν ένα νέο στέκι.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν οι εκδότες: Θανάσης Καστανιώτης (εκδόσεις Καστανιώτη), Θανάσης Ψυχογιός (εκδόσεις Ψυχογιός), Νώντας & Βάσω Παπαγεωργίου (εκδόσεις Μεταίχμιο), Εύα Καραϊτίδη (εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας), Γιάννης & Ζωή Κωνστανταροπούλου (εκδόσεις Μίνωας), Κώστας Παπαδόπουλος (εκδόσεις Διόπτρα), Γιάννης Παπαδόπουλος (εκδόσεις Παπαδόπουλος), Γιώργος Παπαθανασόπουλος (εκδόσεις Κέδρος), Γιώργος Δαρδανός (εκδόσεις Gutenberg), Γιώργος Παρίκος (εκδόσεις Ίων), Άρης Λασκαράτος (εκδόσεις Αιώρα), Νίκος Αργύρης (εκδόσεις Ίκαρος), Γιώργος Ψύχαλος (εκδόσεις Ψύχαλου), Στέφανος Ζαχαρόπουλος (εκδόσεις Ζαχαρόπουλος), Βίκυ Κάουλα (εκδόσεις Ιβίσκος), Γιάννης Γκανάς (εκδόσεις Μελάνι), Γιώργος Κατσίγιαννης (εκδόσεις Susaeta), Ειρήνη Λούβρου (εκδόσεις Ολκός), Παύλος Παπαχριστοφίλου (εκδόσεις Πεδίο), Γιώργος Δαρδανός (εκδόσεις Gutenberg), Ευάγγελος Δαρδανός (εκδόσεις Χρήστος Δαρδανός), Μαρία Βασιλοπούλου (εκδόσεις Τετρακτύς), Γιώργος Τσουρέας (εκδόσεις Τσουρέα), Ηλίας Μπουκουμάνης (εκδόσεις Μπουκουμάνη), ενώ πολλοί εκδότες εκπροσωπήθηκαν από συνεργάτες και στελέχη. Ακόμη, παραβρέθηκαν άνθρωποι από το χώρο της πολιτικής, των τεχνών και του πολιτισμού, συγγραφείς, ηθοποιοί και φίλοι, όπως οι Νικόλαος Χιωτάκης, Δήμαρχος Κηφισιάς, Γεώργιος Κουράσης, Δήμαρχος Χαλανδρίου, Μίμης Ανδρουλάκης, οι συγγραφείς Λίλα Κονομάρα, Γιώργος Ξενάριος, Μαρλένα Πολιτοπούλου, Πασχαλία Τραυλού, Μαρίνα Αλεξάνδρου, Βάσω Παπάκου,  ο συνθέτης Νίκος Πορτοκάλογλου, ο φωτογράφος Τάσος Βρεττός, κ. ά.

Το καινούργιο κατάστημα ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 20 Νοεμβρίου 2012 και μέχρι σήμερα η ανταπόκριση στο αναγνωστικό κοινό, όπως μου λέει οι ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου, Θοδωρής Βασιλόπουλος, ήταν εντυπωσιακή. Σημειωτέον το νέο βιβλιοπωλείο στεγάζεται σε ένα  κτήριο 3 ορόφων και συνολικά 480 τ.μ. σχεδιάστηκε εξ αρχής ως ένα σύγχρονο βιβλιοπωλείο, όπου επικρατεί το ξύλο και το μέταλλο και διαθέτει  μεγάλη γκάμα επιλογών σε όλες τις κατηγορίες των βιβλίων , στα παιδικά όπως και στα ξένα περιοδικά.  

Το βιβλιοπωλείο είναι ανοιχτό καθημερινά από Δευτέρα ως Παρασκευή, 9 το πρωί με 9 το βράδυ, και το Σάββατο από τις 9 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα και διοργανώνει συχνά εκδηλώσεις με συγγραφείς, εκδηλώσεις για παιδιά καθώς και θεματικές βραδιές.

.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Αποθήκευση των σονέτων του Σέξπηρ στο… DNA!

Αποθήκευση των σονέτων του Σέξπηρ στο... DNA!

To DNA αποδεικνύεται ότι είναι το τέλειο μέσο ψηφιακής αποθήκευσης

Θεοδώρα Τσώλη

Κωδικοποίησαν αρχεία στο γενετικό υλικό μας που αποδεικνύεται το τέλειο μέσο ψηφιακής φύλαξης δεδομένων,

Λονδίνο
Είναι μια από τις πιο συμβολικές ομιλίες όλων των εποχών η οποία τώρα πια περνά στην… αθανασία με τον πιο ασυνήθιστο τρόπο. Ενα τμήμα της διάσημης ομιλίας «Εχω ένα όνειρο» την οποία έδωσε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1963 αποθηκεύθηκε μέσα στην «αλφάβητο» του DNA.

Σε έναν κόκκο άμμου!

Ο Νικ Γκόλντμαν από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοπληροφορικής στο Χίνξτον της Βρετανίας και οι συνεργάτες του συνέθεσαν DNA με τρόπο ώστε να κωδικοποιούνται πληροφορίες στις τέσσερις βάσεις που αποτελούν τη διπλή του έλικα (αδενίνη, θυμίνη, κυτοσίνη, γουανίνη).

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν, όπως αναφέρουν με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «Nature», αυτά τα «γράμματα» του γενετικού υλικού προκειμένου να αποθηκεύσουν ακουστικό υλικό διάρκειας 26 δευτερολέπτων από τον λόγο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το σύνολο των 154 σονέτων του Σέξπηρ, μια ψηφιακή φωτογραφία του εργαστηρίου τους, το διάσημο άρθρο με το οποίο το 1953 οι Τζέιμς Γουότσον και Φράνσις Κρικ περιέγραψαν για πρώτη φορά τη διπλή έλικα του DNA καθώς και έναν φάκελο ο οποίος περιέχει όλο το σύστημα κωδικοποίησης των πληροφοριών που χρησιμοποίησαν. Ολες αυτές οι πληροφορίες χώρεσαν σε ποσότητα DNA που δεν ήταν μεγαλύτερη από έναν κόκκο άμμου και ήταν στη συνέχεια δυνατόν να διαβαστούν με ακρίβεια της τάξεως του 100%.

Η φωτογραφία του Εργαστηρίου στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βιοπληροφορικής που αποθηκεύτηκε μεταξύ άλλων στο DNA

Η διαδικασία

Πώς όμως γίνεται η κωδικοποίηση των πληροφοριών; Το σύστημα των ειδικών από τη Βρετανία χρησιμοποιεί τα ίδια τέσσερα «γράμματα» του γενετικού υλικού αλλά σε μια εντελώς διαφορετική «γλώσσα» από αυτή που «αντιλαμβάνεται» η… ζωή.

Προκειμένου να αντιγραφεί ένας φάκελος, όπως ένα κείμενο, τα δυαδικά ψηφία (0 και 1) τα οποία θα αντιπροσώπευαν αυτές τις πληροφορίες σε έναν σκληρό δίσκο πρέπει αρχικώς να μεταφραστούν στον κώδικα που έχει φτιάξει η ομάδα. Στη συνέχεια μια μηχανή σύνθεσης DNA παράγει την αντίστοιχη αλληλουχία.

Δεν πρόκειται όμως για ένα μόνο μακρύ μόριο αλλά για πολλαπλά αντίγραφα τμημάτων DNA – το κάθε τμήμα φέρει πληροφορίες προκειμένου να «ξέρει» πού ακριβώς πρέπει να λάβει θέση στην αλληλουχία. Το γεγονός αυτό προσφέρει αφθονία στο σύστημα: σε περίπτωση που κάποια τμήματα χαθούν, τα στοιχεία δεν θα χαθούν μαζί τους.

Παράλληλα χρησιμοποιείται ο συμβατικός εξοπλισμός των εργαστηρίων μοριακής βιολογίας που «διαβάζει» το DNA των οργανισμών, προκειμένου να διαβαστούν οι πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες στο DNA και να μπορούν να προβάλλονται σε οθόνη υπολογιστή.

Το τέλειο μέσο ψηφιακής αποθήκευσης

Το DNA θεωρείται ως το τέλειο μέσο ψηφιακής αποθήκευσης αρχείων καθώς μπορεί να έχει διάρκεια ζωής χιλιάδων ετών, δεν απαιτεί ηλεκτρισμό για να λειτουργήσει, ενώ δεν χρειάζεται παράλληλα να συντηρείται σε ειδικές συνθήκες (‘αγαπά’ πάντως να βρίσκεται σε σκοτεινά, κρύα και ξηρά σημεία). Όπως εξήγησε ο δρ Γιούαν Μπίρνι που συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα «εάν διατηρήσουμε το DNA σε κρύο, ξηρό και σκοτεινό μέρος διαρκεί για πολύ μεγάλο διάστημα. Αυτό το γνωρίζουμε επειδή συχνά αποκωδικοποιούμε DNA μαμούθ πολλών χιλιάδων ετών το οποίο έχει διατηρηθεί από τύχη σε τέτοιου είδους συνθήκες».

Θεωρητικώς το DNA μπορεί να κωδικοποιήσει τεράστιους όγκους δεδομένων. Σε ένα γραμμάριο του γενετικού υλικού χωρούν περίπου δύο petabytes (1 petabyte = 1.125.899.906.842.624 bytes) – το αντίστοιχο τριών εκατομμυρίων CD. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αποτελέσει μια πολύ καλή… αποθήκη για τη φύλαξη τεράστιων ποσοτήτων πληροφοριών όπως αυτές που παράγονται σε καθημερινή βάση στο CERN ή σε άλλα μεγάλα επιστημονικά ιδρύματα.

Απαγορευτικά ακριβή διαδικασία

Οι ερευνητές παραδέχονται βέβαια ότι το κόστος σύνθεσης του DNA στο εργαστήριο καθιστά αυτή τη στιγμή την όλη διαδικασία απαγορευτικά ακριβή, υποστηρίζουν ωστόσο ότι μελλοντικά η πρόοδος της τεχνολογίας θα κάνει την προσέγγιση πιο φθηνή αποδεικνύοντας την τεράστια αξία της για την αρχειοθέτηση στοιχείων για μεγάλο διάστημα.

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που το DNA χρησιμοποιείται ως αποθηκευτικό μέσο πληροφοριών. Για παράδειγμα πέρυσι ομάδα ερευνητών στις ΗΠΑ δημοσίευσε στην επιθεώρηση «Science» τα αποτελέσματα ενός παρόμοιου πειράματος στο πλαίσιο του οποίου οι ειδικοί από τη Βοστώνη αποθήκευσαν σε DNA ένα ολόκληρο βιβλίο.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Πολιτικό ζήτημα η κατάργηση του ΕΚΕΒΙ,

Πολιτικό ζήτημα η κατάργηση του ΕΚΕΒΙ

Μπασκόζος Γιάννης Ν., Κουζέλη Λαμπρινή

Παρέμβαση ΔΗΜΑΡ-ΣΥΡΙΖΑ, αδιευκρίνιστες οι προθέσεις του υπουργού Πολιτισμού,

Σε πολιτικό ζήτημα μετατρέπεται η υπόθεση της κατάργησης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ παρεμβαίνουν στο όλο ζήτημα καλώντας τον υπουργό Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα να αναθεωρήσει την απόφασή του για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ. Οι συγγραφείς, οι καθηγητές παιδικής λογοτεχνίας και οι εργαζόμενοι στο ΕΚΕΒΙ εξακολουθούν να μαζεύουν υπογραφές για το ίδιο ζήτημα ενώ συνεχίζονται οι παρεμβάσεις και από διάφορα  σωματεία του κλάδου.

Στο μεταξύ η κατάργησή του ΕΚΕΒΙ εξελίσσεται σε δύσκολο στην επίλυσή του πρόβλημα, αφενός γιατί πρέπει να συνταχθεί νέος νόμος που θα περάσει από τη Βουλή και θα χρειαστεί πλειοψηφία που πιθανόν δεν εξασφαλίζεται και από την άλλη μεριά παραμένουν σε εκκρεμότητα τα προγράμματα που «τρέχουν» με το ΕΣΠΑ, δηλαδή χάνονται χρήματα και δράσεις. Θεωρείται πιθανόν μια μεσοβέζικη λύση, η διατήρηση τελικά του ΕΚΕΒΙ για ολιγόμηνο διάστημα με προσωρινή διοίκηση, που θα του επιτρέψει να διεκπεραιώσει τα άμεσα ζητήματα.

Το θέμα του μέλλοντος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου απασχόλησε σύσκεψη φορέων του βιβλίου που προκάλεσε η Επιτροπή Ελέγχου Κοινοβουλευτικού Εργου Παιδείας-Πολιτισμού-Αθλητισμού και το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ και όπου η πλειοψηφία των παραβρισκόμενων  ζήτησε την ανάκληση της απόφασης του υφυπουργού Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα.

Στη συζήτηση παρενέβη η πρώην διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Μυρσίνη Ζορμπά που τόνισε το ρόλο του ΕΚΕΒΙ μέσα στα είκοσι χρόνια της λειτουργίας του. Σημείωσε μάλιστα πώς «όταν δημιουργήθηκε το Ε.ΚΕ.ΒΙ. θέλαμε να ξεφύγει το βιβλίο από την αναποτελεσματική λειτουργία του υπουργείου Πολιτισμού και να αυτονομηθεί. Γι’ αυτό φτιάχτηκε ο θεσμός. Η απόφαση της κατάργησης του θεσμού σημαίνει επιστροφή στην αναχρονιστική, υπουργοκεντρική διαχείριση του πολιτισμού». Επίσης, μίλησε η τελευταία διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ Κατρίν Βελισσάρη που σημείωσε ότι παρά τις παραλείψεις του, το ΕΚΕΒΙ προχώρησε σε πράξεις πολιτισμού που προώθησαν την υπόθεση του βιβλίου.

Μικρή μερίδα των εκδοτών όπως ο Γιάννης Σολδάτος, πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.), και ο Γ. Παροίκος (εκδ. Ιων) συμφώνησαν με την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ κατηγορώντας το για «αδιαφάνεια, δυσλειτουργικότητα και παραγκωνισμό του συνόλου των εκδοτών». Ο εκδότης Κώστας Δαρδανός (Gutenberg) μετατόπισε το πρόβλημα της εθνικής πολιτικής του βιβλίου «στην ανυπαρξία βιβλιοθηκών που οδηγεί σε μαρασμό τους εκδότες και τις βιβλιοθήκες με λίγα και αυτά απαρχαιωμένα βιβλία».

Τον λόγο πήρε ακόμα η καθηγήτρια Αντα Γκίβαλου που σημείωσε ότι τα λάθη στις επιλογές βιβλίων για το πρόγραμμα της φιλαναγνωσίας δεν μπορούν να εξηγήσουν την καρατόμηση του ΕΚΕΒΙ. Ο Πέτρος Τατσόπουλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε ότι «βέβαια και το ΕΚΕΒΙ δεν ήταν άμοιρο ευθυνών ούτε σκανδάλων. Νεποτιστικά φαινόμενα υπήρχαν, δεν έπρεπε όμως να χρησιμοποιηθούν για τον αποκεφαλισμό του».
Συμμετείχαν μεταξύ άλλων από την Εταιρεία Συγγραφέων ο πρόεδρος της Αλέξης Ζήρας και το μέλος Ελενα Χουζούρη, ο ποιητής Ντίνος Σιώτης, η συγγραφέας Μάρω Δούκα οι εκδότες Στ. Πατάκης, Θάνος Ψυχογιός (πρόεδρος ΣΕΒΑ) κ.ά. Εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχαν οι βουλευτές Π.Τατσόπουλος, Θεανώ Φωτίου, Τάσος Κουράκης, Π. Κουρουμπλής και η συντονίστρια της συζήτησης Εφη Γιαννοπούλου.

Παρέμβαση στην υπόθεση του ΕΚΕΒΙ πραγματοποιεί και η ΔΗΜΑΡ  που σε  σχετική ανακοίνωσή της τονίζει ότι «το θέμα του ΕΚΕΒΙ είναι θέμα εθνικής πολιτιστικής πολιτικής» ζητά άμεση αναστολή της απόφασης, χαρακτηρίζει «αδιαφανή» και «αναιτιολόγητη» την απόφαση για την κατάργηση του ΕΚΕΒΙ και ζητά από τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα την άμεση κατάργηση της. Κύκλοι της ΔΗΜΑΡ τόνιζαν ότι μια λύση θα ήταν «να διατηρηθεί το ΕΚΕΒΙ τουλάχιστον για μια διετία προκειμένου να λειτουργήσουν τα ΕΣΠΑ για τα προγράμματα της  Φιλαναγνωσίας και της Διεθνούς Εκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονα να γίνει μια μεγάλη συζήτηση με όλους τους εμπλεκόμενους για να δούμε τη νέα στρατηγική για το βιβλίο». Τόνιζαν επίσης ότι «δεν είναι ενάντια στις  συγχωνεύσεις αλλά κατόπιν μελέτης και χάραξης νέας πολιτικής με τέτοιο τρόπο ώστε να  λυθούν τα προβλήματα και να μη χαθεί η επάρκεια και η τεχνογνωσία στη διαχείριση ευρωπαϊκών προγραμμάτων». Η ΔΗΜΑΡ προσανατολίζεται να οργανώσει σχετική σύσκεψη για το μέλλον του ΕΚΕΒΙ, την ερχόμενη εβδομάδα.

Παρέμβαση με ανακοίνωσή τους έκαναν και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών, ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίων Αθηνών, ο Σύλλογος Εκδοτών Επιστημονικού Βιβλίου και οι Σύλλογοι Εκδοτών Βιβλιοχαρτοπωλών Αθηνών , Προαστίων και Πειραιώς. Στην ανακοίνωσή τους τονίζεται ότι: «Τα τελευταία χρόνια ο κλάδος των εκδοτών διεκδικεί έναν αξιόπιστο συνομιλητή από την πλευρά της πολιτείας. Ελπίζουμε η πρόσφατη κατάργηση του Ε.ΚΕ.ΒΙ. να οδηγήσει στην εύρεση αυτού του συνομιλητή. Οσοι διατυπώνουν ενστάσεις στην κατάργησή του, απαριθμούν ως έργο του διάφορες δράσεις που είναι κωμικά υπερφίαλες και τραγικά αναποτελεσματικές. Η διατήρηση της βάσης της ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ είναι ένα έργο για το οποίο χρειάζεται η πρόνοια της Πολιτείας, αφού, βεβαίως, τεθεί στις πραγματικές του διαστάσεις. Με την ετήσια παραγωγή τίτλων να κυμαίνεται στις 10.000 περίπου, είναι ντροπή να μη διαθέτουμε ανά εξάμηνο εθνική βιβλιογραφία από αρμόδια βιβλιογραφική υπηρεσία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και μια διαρκή βάση των τίτλων που κυκλοφορούν για χρήση της αγοράς του βιβλίων. Με αφετηρία το αρμόδιο γραφείο ISBN, όλα τα βιβλία μπορούν να κυκλοφορούν με τα βιβλιογραφικά τους στοιχεία τυπωμένα στο ορισμένο σημείο. Η βάση της  ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ είναι ένα απλό, χαμηλού κόστους, βιβλιογραφικό έργο που εύκολα μπορεί να συνεχιστεί».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

«Τίτλοι τέλους» για το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ),

«Τίτλοι τέλους» για το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ)

Στο εξής, η κρατική πολιτική για το βιβλίο θα ασκείται από τη σχετική διεύθυνση του υπουργείου Πολιτισμού (Διεύθυνση Γραμμάτων)

Ο φορέας έφτασε πλέον σε σημείο που δεν επιτύγχανε τον στόχο του σύμφωνα με την ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού,

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού οδηγήθηκε σε αυτήν την απόφαση με το σκεπτικό ότι ο επί 19 χρόνια φορέας του έφτασε πλέον σε σημείο που δεν επιτύγχανε τον στόχο του και επίσης ότι «δεν υπάρχει πλέον η δυνατότητα να διασπάται η κρατική δράση σε δημόσια νομικά πρόσωπα και σε αυτόνομους θύλακες λήψης αποφάσεων, που μάλλον σύγχυση προκαλούν».

Στο εξής, η κρατική πολιτική για το βιβλίο θα ασκείται από τη σχετική διεύθυνση του υπουργείου Πολιτισμού (Διεύθυνση Γραμμάτων), ενώ, κατά τις ίδιες πληροφορίες, δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για απόλυση εργαζομένου. Αναζητείται μάλιστα η νομοθετική ρύθμιση, προκειμένου οι εργαζόμενοι στο ΕΚΕΒΙ να συνεχίσουν να εργάζονται με την ίδια σχέση εργασίας (π.χ. συμβάσεις αορίστου χρόνου) και να γίνει απορρόφησή τους από άλλους οργανισμούς.

Οι ίδιες πληροφορίες θέλουν να έχουν ληφθεί πρόνοιες για το πρόγραμμα «Φιλαναγνωσία», που όπως είναι γνωστό, προκάλεσε την απομάκρυνση της διευθύντριας του ΕΚΕΒΙ, Κατρίν Βελλισάρη, και του προέδρου του φορέα, Θανάση Βαλτινού, αλλά και τη μήνι του υπουργού Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα.

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ιδρύθηκε το 1994 από το υπουργείο Πολιτισμού ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με σκοπό την εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου.

Σύμφωνα με τον ιδρυτικό του νόμο, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) είχε ως στόχο τον καθορισμό, τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου και της ανάγνωσης και ως προτεραιότητες την ενίσχυση της ανάγνωσης στην Ελλάδα, την προβολή και προώθηση του ελληνικού βιβλίου στο εξωτερικό και την καταγραφή των φαινομένων του χώρου (Παρατηρητήριο του Βιβλίου).

Η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού

Στην ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα αναφέρεται ότι ο Κώστας Τζαβάρας αποφάσισε να δρομολογήσει τις απαραίτητες διαδικασίες για την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.

«Ο αναπληρωτής Υπουργός στάθμισε όλα τα δεδομένα της λειτουργίας του ΕΚΕΒΙ και αποφάσισε ότι στο εξής η κρατική πολιτική για το βιβλίο θα ασκείται από τη σχετική διεύθυνση της Γενικής Γραμματείας Πολιτισμού του ΥΠΑΙΘΠΑ.

» Αναφορικά με το θέμα των εργαζομένων θα κατατεθεί σχετική νομοθετική ρύθμιση που θα λαμβάνει υπόψιν την προστασία τους, ενώ για το πρόγραμμα ‘Φιλαναγνωσία’, έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για την απρόσκοπτη συνέχιση του».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο