Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Γνωμες’ Category

Οι πολίτες θέλουν ηρεμία και δημιουργία,

Οι πολίτες θέλουν ηρεμία και δημιουργία

Εδώ και τρία χρόνια η χώρα και οι πολίτες ζούσαν σε συνθήκες μεγάλης ανασφάλειας, σε περιβάλλον φόβου και αναστολής των πάντων, χωρίς ίχνος προόδου και ελπίδας.

Με τον καιρό όλη αυτή η ατμόσφαιρα μεγάλης αβεβαιότητας, σε συνδυασμό με τα πολλά επαναλαμβανόμενα μέτρα, διαμόρφωσαν κλίμα γενικευμένης αντίδρασης και αμφισβήτησης, που τη σειρά του έφερε έντονες συγκρούσεις και άγονες αντιπαραθέσεις.

Πάμπολλα τα περιστατικά βίας, ατέλειωτες οι μέρες απεργιών και κινητοποιήσεων ,χωρίς ωστόσο να υπάρξει μεταβολή των δυσμενών συνθηκών, ούτε η διαμόρφωση περιβάλλοντος αλλαγής από μια προκαθορισμένη πορεία δημοσιονομικής εξυγίανσης και οικονομικής ανασύνταξης.

Προϊόντος του χρόνου επικράτησαν η κούραση και απογοήτευση και μαζί επιβλήθηκε στη συνείδηση των πολιτών το μοιραίο της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Έτσι τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν το πρόγραμμα βοήθειας επιβεβαιώθηκε και κατέστη σαφές ότι η χώρα δεν απειλείται – στην παρούσα φάση τουλάχιστον – με έξοδο από την ευρωζώνη, η ανακούφιση ήταν μεγάλη.

Οι πολίτες στην πλειονότητά τους ένιωσαν να απαλλάσσονται από το μέγα βάρος της ανασφάλειας και είδαν κάποιο φως στο βάθος του τούνελ. Και επειδή είχαν ζήσει επί μακρόν σε καθεστώς φόβου προτίμησαν τις προσδοκίες που αυτή η μικρή αχτίδα φωτός γεννούσε.

Πολλοί ήταν εκείνοι που δεν αξιολόγησαν με προσοχή τη δυναμική αυτής της κεφαλαιώδους μεταβολής. Αντιθέτως μάλιστα έκαναν ότι μπορούσαν προκειμένου να υποβαθμίσουν τη σημασία της.

Κάπως έτσι επέλεξαν την διατήρηση της όξυνσης και των εντάσεων, αναλαμβάνοντας αντίστοιχου χαρακτήρα πολιτικές και συνδικαλιστικές δράσεις. Ενδεικτική ήταν η πολυήμερη απεργιακή κινητοποίηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Την ώρα που οι πολίτες ένιωθαν ανακουφισμένοι από την τρίχρονη πίεση και προσέβλεπαν σε ηρεμία και σταθερότητα ,οι συνδικαλιστές ήλθαν να προσθέσουν αβεβαιότητα και ανασφάλεια.

Επί της ουσίας έχασαν το μέτρο, προβάλλοντας άκαιρες μαξιμαλιστικές και μη υπερασπίσιμες διεκδικήσεις.

Το πλήθος βρέθηκε απέναντι, οι πολίτες εναντιώθηκαν στις απεργίες και οι συνδικαλιστές έδωσαν μια μάχη εξ αρχής χαμένη, επειδή απλούστατα δεν αξιολόγησαν τις συνθήκες και το νέο περιβάλλον.

Το ίδιο λάθος έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος.

Ο κόσμος τούτο τον καιρό θέλει ηρεμία και σταθερότητα. Δεν αντέχει τις πολλές συγκρούσεις και αντιθέτως δίνει χρόνο σε πρωτοβουλίες και δυνατότητες ανασύνταξης της οικονομίας.

Όσοι επιμένουν σε αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις απλώς λαθεύουν. Και όσο δεν αλλάζουν απλώς θα χάνουν και θα περιθωριοποιούνται.

Γι’ αυτό καλόν είναι άπαντες ,συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι να δώσουν περισσότερο χώρο και χρόνο σε θετικές δημιουργικές προσεγγίσεις , παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Advertisements

Τα βιβλία δεν θα πεθάνουν ποτέ,

Όχι όσο αντέχουν στο νερό λέει ο Jonathan Franzen,
Οτιδήποτε έχει έντυπη μορφή αποτελεί για πολλούς είδος προς εξαφάνιση με το μέλλον να προδιαγράφεται μάλλον ζοφερό για τους λάτρεις της μυρωδιάς, της αίσθησης και φυσικά της ιστορίας του παραδοσιακού βιβλίου.
Ο Jonathan Franzen, ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς στην Αμερική σήμερα, δήλωσε υπέρμαχος του, προειδοποιώντας ότι η στιγμιαία απόλαυση που επιθυμούμε να πάρουμε από τα ηλεκτρονικά βιβλία είναι καταστροφική για την κοινωνία.
Ο συγγραφέας των Διορθώσεων και της Ελευθερίας παραδέχθηκε πως προτιμά την έντυπη έκδοση των βιβλίων του, αν και κυκλοφορούν σε εκδόσεις για Kindle. «Μπορείς να ρίξεις νερό επάνω του (στο βιβλίο) και αυτό ακόμα θα λειτουργεί! Επομένως είναι καλή τεχνολογία. Επιπλέον, θα δουλεύει μια χαρά και σε 10 χρόνια από τώρα. Οπότε δεν είναι παράξενο που οι καπιταλιστές το μισούν. Είναι κακό επιχειρηματικό μοντέλο» δήλωσε στην ομιλία που έδωσε κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Hay στην Κολομβία.
«Πιστεύω ότι για τους σοβαρούς αναγνώστες, η αίσθηση της μονιμότητας ήταν πάντα ένα μέρος της εμπειρίας. Όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου είναι ρευστά, αλλά εδώ υπάρχει αυτό το κείμενο που δεν αλλάζει» είπε, τονίζοντας ωστόσο ότι δεν διαθέτει μια γυάλινη σφαίρα για να προβλέψει το μέλλον. «Αυτό που ξέρω είναι θα είναι πολύ δύσκολο να κάνεις τον κόσμο να λειτουργήσει αν δεν υπάρχει αυτή η αίσθηση της μονιμότητας. Αυτού του είδους η ριζοσπαστική εξέλιξη δεν συμβαδίζει με ένα σύστημα δικαιοσύνης ή με μια υπεύθυνη αυτό-διακυβέρνηση» πρόσθεσε.
Όταν όμως μιλάμε με όρους επιχειρηματικούς και νούμερα πωλήσεων, το κέντρο βάρους αλλάζει κατά πολύ. Αυτό το βάρος νιώθει να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο στους ώμους της η Barnes & Noble, η μεγαλύτερη αμερικανική εταιρεία λιανικής πώλησης βιβλίων. Αν και κάποτε οδήγησε στην καταστροφή πολλά ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία, τώρα καλείται με τη σειρά της να αγωνιστεί για επικράτηση, αποτελώντας το τελευταίο προπύργιο ανάμεσα στην επιβίωση του έντυπου βιβλίου και την ολοκληρωτική καταστροφή του.
Τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα όταν έχει κάποιος να ανταγωνιστεί την best-seller συσκευή ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων της Amazon, το άκρως πετυχημένο
δηλαδή Kindle. Η Barnes & Noble έχει τη δικιά της, το Nook, χωρίς όμως να φτάνει ούτε κατά διάνοια τα μεγέθη που έχει πετύχει ο Jeffrey Bezos, γενικός διευθυντής της Amazon. Ο τελευταίος σκοπεύει μάλιστα να παρακάμψει τελείως τους εκδότες βιβλίων, εκδίδοντας τα ηλεκτρονικά βιβλία ο ίδιος.
Η αρκετά δραματική διαπίστωση πως τα έντυπα έχουν πεθάνει έχει γίνει καραμέλα στο στόμα αρκετών. Η ανάγκη όμως των ανθρώπων για την ανάγνωση καλών βιβλίων δεν πεθαίνει απλά και μόνο επειδή θα το διαβάζουν μέσω μιας ηλεκτρονικής συσκευής. Αντιθέτως τους δίνει την ευκαιρία να αγοράζουν πολλά σε φθηνές τιμές και να τα κουβαλάνε μαζί τους χωρίς βάρος. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και κολοσσοί όπως η Barnes & Noble πάντα καθυστερούν να υιοθετήσουν τις εξελίξεις, με ολέθριες συνέπειες.
Αναδημοσιευσα Από Bημα

Νέοι επιστρέφουν στην επαρχία για να γίνουν αγρότες,

Λευτέρης Ξανθάκης, νέος αγρότης στη Λακωνία στην καλλιέργεια ελιάς (φωτογραφία αρχείου),
Αρης Ραβανός
Οχι μόνο ως διέξοδος από την ανεργία, αλλά και ως επιλογή ζωής,
Στον πρωτογενή τομέα ή αλλιώς στην αγροτική οικονομία, στρέφονται όλο και περισσότεροι Έλληνες λόγω της οικονομικής κρίσης. Μια βόλτα αυτές τις ημέρες του θέρους στην ελληνική επαρχία θα πείσει πολλούς για τη μεγάλη στροφή σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής πολλών συμπατριωτών μας και μάλιστα νεαρών ηλικιών.
Πολλοί λένε ότι σε συνθήκες κρίσης, η λύση μπορεί να δοθεί και από την πρωτογενή παραγωγή, που πάντοτε αποτελούσε για τη χώρα συγκριτικό πλεονέκτημα, αν και σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις την είχαν υποτιμήσει μεταπολιτευτικά. Το μόνο που ένοιαζε τους περισσότερους ήταν το πώς θα καρπωθούν τις αγροτικές επιδοτήσεις και τίποτα άλλο.
Προ ημερών δημοσιοποιήθηκαν στοιχεία που δείχνουν ραγδαία αύξηση της ανεργίας, αλλά ταυτόχρονα θα διαπιστώσει κανείς ότι στον αγροτικό τομέα παρατηρείται αύξηση των απασχολουμένων την τελευταία διετία.
Είναι χαρακτηριστικό το στοιχείο, ότι σύμφωνα με έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Αρχής το 2010 οι αγρότες αυξήθηκαν κατά 8% κάτι που μεταφράζεται σε 60.000 άτομα.
Άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακούς τίτλους αφήνουν την πόλη και επιστρέφει στη γη, για να την καλλιεργήσουν και να εκθρέψουν ζώα, ενώ η πλειονότητα αυτών ασχολούνται με βιολογικές καλλιέργειες.
Μάλιστα οι καινούργιοι γεωργοί δεν είναι ετεροεπαγγελματίες που απλώς έχουν και κάποια χωράφια και τα καλλιεργούν ενώ έχουν άλλη εργασία, αλλά νέοι που επέστρεψαν εκεί που γεννήθηκαν, εντάχθηκαν στο επάγγελμα των γονιών τους και γράφτηκαν στους συνεταιρισμούς.
Σε μια περίοδο, που ακόμα και στην ελληνική περιφέρεια θα δει κάποιος στα μανάβικα, π.χ. λεμόνια Αργεντινής, σκόρδα Κίνας, κ.α. η ανάκαμψη της πρωτογενούς παραγωγής δίνει ελπίδες για κάτι καλύτερο. Πέρα από τις διεθνείς συγκυρίες συνεπάγεται και απασχόληση ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο είχε αρχίσει να εκλείπει από την ελληνική περιφέρεια.
Εξάλλου, η ελληνική ύπαιθρος, ο πρωτογενής τομέας ήταν αυτός που δεκαετίες στήριξε την ελληνική οικονομία, αυτό που λέμε σήμερα «πραγματική οικονομία». Κανείς δεν μπορεί να πει ότι από τον πρωτογενή τομέα θα γίνει πλούσιος, αλλά τουλάχιστον εγγυάται -με τις πολλές δυσκολίες που έχει- ένα καλύτερο μέλλον απ’ αυτό που περιμένουν πολλοί με την απασχόληση στον δευτερογενή και τριτογενή τομέα.
Από τη στιγμή που αποψιλωθήκαμε από βιομηχανίες και βιομηχανίες, στη χώρα απέμεινε ο πρωτογενής τομέας, η ναυτιλία, ο τουρισμός και η παροχή υπηρεσιών. Ειδικά για τον πρωτογενή τομέα που γίνεται η αναφορά, απαιτείται συγκεκριμένη αγροτική πολιτική που θα καθοδηγεί ειδικά τους νέους αγρότες σε νέες καλλιέργειες και όχι να τους εκπαιδεύσει πως θα κερδίζουν από τις κοινοτικές επιδοτήσεις.
Χρειάζεται μια αγροτική πολιτική που θα έχει στόχο τη δημιουργία βιώσιμων γεωργικών εκμεταλλεύσεων που σημαίνει αυστηρά επιλογή αποδοτικών και εμπορευσίμων καλλιεργειών (αναδιάρθρωση), βελτίωση της ποιότητας των παραγομένων γεωργικών προϊόντων, μείωση του κόστους παραγωγής με ταυτόχρονη εξοικονόμηση ενέργειας και νερού με σεβασμό πάντα στο περιβάλλον και τέλος αποτελεσματική οργάνωση της προβολής και της διακίνησής τους υπό φυσική ή μεταποιημένη μορφή τόσο στο εσωτερικό όσο και στις αγορές του εξωτερικού.
Σε συζητήσεις που είχα κατά τη διάρκεια της θερινής μου άδειας, διαπίστωσα, ότι η επιστροφή στην ελληνική ύπαιθρο δεν είναι για πολλούς μόνο ανάγκη για επιβίωση και διέξοδο από την ανεργία που αναμένεται να αυξηθεί τα προσεχή χρόνια λόγω της ύφεσης, αλλά και επιλογή ζωής. Κυρίως για όσους θέλουν να αδράξουν τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις της ζωής και να κάνουν κάτι πιο δημιουργικό.
Όμως, οι νέοι άνθρωποι που επέστρεψαν στην ελληνική περιφέρεια και στράφηκαν στον αγροτικό τομέα, διαπιστώνουν ότι μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καθοδήγηση από την κεντρική διοίκηση του υπουργείου και τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Ευκαιρία να τους στηρίξει το Κράτος. Μόνο όφελος θα έχει το ίδιο, η ελληνική οικονομία και οι έλληνες καταναλωτές.
Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Πήραν πίσω την «Πυθία»,

«Γενετικές υπογραφές εξαιρετικής μακροζωίας σε ανθρώπους» έγραφε ο τίτλος άρθρου που δημοσίευσε πέρυσι τον Ιούλιο η έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση Science η οποία μάλιστα συγκάλεσε και συνέντευξη τύπου για να διαδώσει τα μηνύματά του. Ποια ήταν αυτά; Όπως υποστήριζαν οι συγγραφείς του άρθρου, ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, είχαν εντοπίσει 150 θέσεις στο ανθρώπινο γονιδίωμα οι οποίες μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν δείκτες μακροζωίας.
Οι ερευνητές κατέληξαν σε αυτούς τους δείκτες έπειτα από συγκριτική μελέτη γονιδιωμάτων υπεραιωνόβιων και μη ατόμων. Δημιούργησαν δε και ένα μαθηματικό μοντέλο βάση του οποίου ο οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε εξετάζοντας τους συγκεκριμένους δείκτες στο δικό του γονιδίωμα να πληροφορηθεί για τις πιθανότητές του να ξεπεράσει τα 100 χρόνια ζωής.
Οι πρώτες αμφιβολίες για την ορθότητα των ευρημάτων των δύο επιστημόνων εκφράστηκαν ήδη από την πρώτη εβδομάδα μετά τη δημοσίευσή του. Ένα χρόνο αργότερα, το άρθρο αποσύρθηκε: αποδείχθηκε ότι τα γονιδιώματα μελετήθηκαν με τη βοήθεια ενός μικροτσιπ το οποίο είχε την τάση να δίνει ψευδώς θετικά αποτελέσματα. Με άλλα λόγια, το συμπέρασμα της μελέτης για την προβλεπτική αξία των γενετικών δεικτών στη μακροζωία κατέρρευσε.
Το γεγονός της απόσυρσης αυτό καθεαυτό δεν είναι απαραίτητα επιλήψιμο. Και οι επιστήμονες κάνουν λάθη και μια τίμια ομολογία λάθους είναι πάντα καλοδεχούμενη. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο εγείρονται βασανιστικά ερωτήματα. Κατ αρχάς, πως είναι δυνατόν η μια από τις δύο εγκυρότερες επιστημονικές επιθεωρήσεις για τη βασική έρευνα (η άλλη είναι η Nature) να δημοσιεύει μια εργασία η οποία έχει εμφανή (για τους επιστήμονες) λάθη μεθοδολογίας; Θεωρητικά η εργασία έχει περάσει τη βάσανο της επιτροπής επιστημόνων (peer review) και έχει εγκριθεί για δημοσίευση. Πώς δεν εντοπίστηκαν αυτά τα λάθη, που αμέσως εντόπισαν ανεξάρτητοι ερευνητές που εφαρμόζουν αντίστοιχες μεθόδους στις μελέτες τους;
Μεγαλύτερη ανησυχία ωστόσο προκαλεί η διαπίστωση ότι το άρθρο αυτό προβλήθηκε έντονα (είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την συνέντευξη τύπου, η είδηση έκανε το γύρω του κόσμου), παρά το γεγονός ότι ενείχε μια εντελώς λανθασμένη θεώρηση του γήρατος και της μακροζωίας.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμονας για να αντιληφθεί ότι ο υγιής, λεπτός και σβέλτος εκατοντάχρονος κρητικός του Ψηλορείτη δεν έχει απλώς κληρονομήσει καλά γονίδια. Διάγει επίσης και έναν τρόπο ζωής που ενισχύει ό,τι του κληροδότησαν οι πρόγονοί του. Αν στα πενήντα του ο ίδιος άνθρωπος είχε αναγκαστεί να κάνει καθιστική ζωή και να τρέφεται με παχυντικά φαγητά, είναι περισσότερο από βέβαιον ότι δεν θα είχε φτάσει ποτέ τα 100.
Παρ όλα αυτά, το άρθρο διοχετεύθηκε στα μέσα ενημέρωσης ως η βάση για τη δημιουργία ενός προϊόντος που θα λειτουργούσε ως Πυθία: θα μας έλεγε αν θα ζούσαμε τόσο ώστε να ξεπεράσουμε τον έναν αιώνα ζωής.
Η πρώιμη εμπορευματοποίηση των γενετικών πληροφοριών που μπορούμε μεν να εξαγάγουμε από την αποκωδικοποίηση των γονιδιωμάτων, αλλά που στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν γνωρίζουμε πώς να ερμηνεύσουμε, είναι ένα φαινόμενο των καιρών που έχει καταδικαστεί επανειλημμένως από τους πρωτεργάτες του πεδίου της γενωμικής βιολογίας. Είναι λοιπόν εύλογο το ερώτημα «πως υπέπεσε σε τέτοιο σφάλμα η τόσο διακεκριμένη επιστημονική επιθεώρηση;».
Προφανώς δεν μπορούμε να δώσουμε απάντηση στα ανωτέρω ερωτήματα. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι να παραδειγματιστούμε από το σφάλμα της επιθεώρησης Science. Nα αρνηθούμε τις «υπηρεσίες» επιχειρηματιών που ενδύονται τον μανδύα της επιστήμης και προσφέρουν γενωμικές αναλύσεις σε γυμναστήρια, κέντρα αδυνατίσματος και φυσικά στο διαδίκτυο. Στην καλύτερη περίπτωση πετούμε τα χρήματά μας, στη χειρότερη όμως θέτουμε σε κίνδυνο της ζωή μας.
Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Προσοχή στον «διαδικτυακό» γιατρό,

Η αναζήτηση πληροφοριών γύρω από την υγεία μας είναι ένας από τους βασικούς στόχους περιπλάνησης στο Ιnternet. Πώς μπορούμε όμως να εκτιμήσουμε την αξιοπιστία κάθε πληροφορίας;
Γ. Α. ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ
O χώρος της Υγείας είναι από τους δημοφιλέστερους για την αναζήτηση πληροφορίας μέσω Ιnternet, για να αναζητήσει είτε ο χρήστης μια πληροφορία που έχει σχέση με τον χώρο της Υγείας είτε ο ασθενής που αναζητεί κάποιο φως για την πάθησή του να αντλήσει θάρρος ή να εισπράξει αισιόδοξα μηνύματα.
Ο αριθμός των Ελλήνων που επισκέπτονται το Διαδίκτυο καθημερινά αυξάνεται. Το μεγαλύτερο ποσοστό των χρηστών αναζητεί συνήθως πληροφορίες για συγκεκριμένες παθήσεις, ενώ άλλοι θέλουν να μάθουν για τη σωματική τους άσκηση σε ποσοστό 36%, για τη σεξουαλική τους υγεία σε ποσοστό 10%, ενώ τέλος ένα 6% θέλει να πληροφορηθεί σχετικά με τη διακοπή του καπνίσματος. Το 85% των ασθενών επισκέπτεται το Διαδίκτυο για να πληροφορηθεί σχετικά με την πάθησή του. Τέλος, υπάρχει και μια ομάδα «κατά φαντασία ασθενών» που καταφεύγουν στο Ιnternet για να ταυτίσουν τα ενοχλήματά τους με κάποια ασθένεια. Μάλιστα οι ασθενείς αυτοί ονομάστηκαν «κυβερνο-υποχονδριακοί». Αυξάνεται, λοιπόν, η καθημερινή επισκεψιμότητα στο Ιnternet και ήταν θέμα χρόνου να στραφεί το ενδιαφέρον της πολιτείας προς τον «ποιοτικό» έλεγχο της παρεχόμενης πληροφορίας όσον αφορά την αξιοπιστία και την εγκυρότητά της, ειδικώς όταν έχει σχέση με την Υγεία, που είναι θέμα μερικές φορές ζωής και θανάτου. Εύλογο λοιπόν είναι να τίθεται το ερώτημα: Τι σημαίνει ποιότητα της πληροφορίας και ειδικότερα στον χώρο της Υγείας;
Ποιότητα σημαίνει ότι τα δεδομένα, τα στοιχεία, που αναζητούμε προέρχονται από τεκμηριωμένες και αξιόπιστες πηγές, ικανές να εγγυηθούν για την εγκυρότητα μιας δεδομένης πληροφορίας. Με τον τρόπο αυτόν η πληροφορία-γνώση μπορεί να χρησιμοποιηθεί λ.χ. για τη συγγραφή επιστημονικής εργασίας, για την παροχή συμβουλών, για την εκτίμηση θεραπευτικών χειρισμών, για τη λήψη αποφάσεων, για την ενημέρωση σε αμφιλεγόμενα ιατρικά θέματα και, τέλος, για την ενημέρωση σε νέες θεραπευτικές μεθόδους ή βιοτεχνολογικά επιτεύγματα.
Το Ιnternet, λοιπόν, είναι μια αστείρευτη πηγή γνώσης που σηματοδοτεί την εποχή μας και που ίσως ακόμη δεν έχει εκτιμηθεί στο μέτρο που του αρμόζει. Το Ιnternet όμως εξ ορισμού έχει μια άναρχη δομή, είναι μια ανοιχτή πύλη ελεύθερης πρόσβασης για τους χρήστες, συγχρόνως όμως δίνει και σε οποιονδήποτε τη δυνατότητα χωρίς λογοκρισία και έλεγχο να διοχετεύει πληροφορίες, άλλοτε άχρηστες (spam) και κακόβουλες, άλλοτε παρωχημένες και ανενημέρωτες και ενδεχομένως επικίνδυνες, μια που οδηγούν τον ασθενή-χρήστη σε ανορθόδοξες θεραπείες ή τον καθοδηγούν σε αμφιλεγόμενης υπόληψης θεραπευτές.
Γενικά γίνεται σήμερα μια τεράστια προσπάθεια για να ακολουθήσει ο κυβερνοχώρος ορισμένους κανόνες, ορισμένες νόρμες, με στόχο να μπορέσει να εκτιμηθεί η αξιοπιστία μιας πληροφορίας-γνώσης. Θα ξεστράτιζα όμως από τον σκοπό αυτού του κειμένου αν προσπαθούσα να απαριθμήσω όλες τις προσπάθειες που γίνονται. Φαίνεται, πάντως, ότι τελικά θα επικρατήσει η ανάπτυξη «εργαλείων» (λογισμικών) για την αυτόματη αξιολόγηση της πληροφορίας από τον υπολογιστή ώστε ο μέσος χρήστης να έχει τη δυνατότητα να πληροφορείται για τον βαθμό αξιοπιστίας της πηγής της πληροφόρησης και σε τελική ανάλυση της ίδιας της πληροφορίας χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Ως τότε τι θα κάνει ο δύσμοιρος απλός χρήστης για να ξέρει αν μια ιντερνετική πληροφορία είναι έγκυρη; Βρήκα ιδιαιτέρως χρήσιμα για τον κοινό χρήστη του Διαδικτύου που αναζητεί αξιόλογες μηχανές αναζήτησης πληροφορίας τα έξι ερωτήματα, γνωστά εξάλλου στους ασχολουμένους με την πληροφορία, για να πιθανολογήσουν τον βαθμό αξιοπιστίας μιας «μηχανής» αναζήτησης: κατά πόσο, δηλαδή, η πληροφορία στηρίζεται σε δεδομένα που προέρχονται από υψηλής ποιότητας έρευνες ή εργασίες.
Ας τα διατυπώσουμε λοιπόν: Ποιος, τι, γιατί, πού, πότε και πώς.
Δίνοντας μια απάντηση στα ερωτήματα αυτά μπορεί ο χρήστης κατά κάποιον τρόπο να εκτιμήσει την αξία μιας πληροφορίας.
Ποιος είναι ο συγγραφεύς και ποια είναι η εξειδίκευση και η εμπειρία του επάνω στο θέμα αυτό;
Τι προσπαθεί να μας σερβίρει; Πάντοτε, πιστεύω, πρέπει να υπάρχει ένα σκεπτικισμός γύρω από την ιατρική πληροφορία.
Γιατί γράφτηκε αυτή η πληροφορία; Πού στοχεύει; Πότε γράφτηκε και αν η πληροφορία είναι σύγχρονη ή ανανεωμένη; Πώς μπορώ να αντιληφθώ αν είναι έντιμη και δεν υποκρύπτονται δόλος ή παγίδες;
Τελειώνοντας θα έλεγα ότι εσύ, χρήστη του Ιnternet που προσπαθείς να βρεις μια πληροφορία, θα πρέπει να έχεις υψηλό βαθμό υποψίας όσον αφορά την αξιοπιστία της πληροφορίας και να προσπαθείς να ανιχνεύσεις τι κρύβεται πίσω από αυτήν για να μην οδηγηθείς άθελά σου σε αμφιλεγόμενες και επικίνδυνες ίσως λύσεις της πάθησής σου.
Και πιστεύω τελικά ότι ο καλύτερος σύμβουλός σου είναι αυτός που του έχεις εμπιστευθεί την ευθύνη της υγείας σου: ο γιατρός σου.
Ο κ. Γ. Α. Ανδρουλάκης είναι καθηγητής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Bitcoin: Ένα νέο, παγκόσμιο νόμισμα;

 
< Ποιος χρειάζεται τα νομισματοκοπεία όταν υπάρχουν προγραμματιστές με φαντασία! (Balint Porneczi/Bloomberg) Ίσως η εύρεση μακροπρόθεσμης λύσης στην οικονομική κρίση γίνει με έναν εξόχως αναπάντεχο τρόπο.
Η πρώτη φορά που διάβασα για τη σύγχρονη οικονομική κρίση ήταν το 2008 και αναφερόταν σε ένα ακατάληπτο κομμάτι της αμερικάνικης αγοράς το οποίο όμως είχε καταφέρει να επηρεάσει όλη την οικονομία εκεί. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε η Ιρλανδία, η Ισλανδία, εμείς και σιγά σιγά πήρε σειρά και η υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν έχω παρακολουθήσει από κοντά όλη την εξέλιξη και τα χαρακτηριστικά της κρίσης η οποία επί της ουσίας πλήττει διάφορα κράτη και με διάφορους τρόπους τα τελευταία 2-3 χρόνια και δεν μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω πως προέκυψε. Ακόμα και σε όσους ασχολούνται επαγγελματικά ή έχουν άμεσο ενδιαφέρον από το να κατανοηθεί και να αντιμετωπιστεί δεν υπάρχει συμφωνία για τα αίτιά της και για το πως προέκυψε. Ίσως μπορεί όμως να στηριχτεί ένας ισχυρισμός ότι πέρα από λάθη πολιτικών και κυβερνήσεων και πέρα από τις συγκυρίες, ο κεντρικός έλεγχος που ασκούν ορισμένοι φορείς -είτε αυτοί λέγονται τράπεζες είτε οίκοι αξιολόγησης- δημιουργεί ένα σύστημα το οποίο είναι σχετικά εύκολο να το εκμεταλλευτούν όσοι παίρνουν τις αποφάσεις σε αυτούς τους φορείς. Ίσως μια μακροπρόθεσμη λύση επομένως να ήταν η αποκέντρωση του οικονομικού συστήματος και ο εκσυγχρονισμός του σε μια μορφή που να αρμόζει περισσότερο στα χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας. Η οποία κοινωνία τουλάχιστον για τα δυτικά (αλλά και τα ανατολικοευρωπαϊκά και πρόσφατα και τα αραβικά κράτη) έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια – με την πρόσβαση στο διαδίκτυο και τη δυναμική που προσφέρει αυτό να επιτρέπουν κάθε φορά σημαντικές καινοτομίες προς νέες κατευθύνσεις με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Παράδειγμα τέτοιας καινοτομίας είναι και το Bitcoin, ένα ψηφιακό νόμισμα το οποίο αν και υπάρχει από το 2009, πρόσφατα έχει αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιο γνωστό. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ότι δε βασίζεται στην κεντρική διαχείριση του από μία ή έστω κάποιες τράπεζες οι οποίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κι άλλο με τρόπο απρόβλεπτο διαταράσσοντας το σύστημα. Αντίθετα, τα χαρακτηριστικά του νομίσματος καθορίζονται από έναν αλγόριθμό ο οποίος είναι ενσωματωμένος στο πρόγραμμα ανοιχτού κώδικα που έχουν εγκαταστημένο στον υπολογιστή τους όσοι χρησιμοποιούν το Bitcoin. Έτσι, μπορεί ο καθένας να κατεβάσει αυτή την εφαρμογή και να αποκτήσει ένα ποσό από αυτά τα χρήματα τα οποία μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όπως τα συνηθισμένα νομίσματα για τις συνδιαλλαγές του online και offline. H διαφορά είναι ότι προφανώς το νόμισμα είναι κοινό και η αξία του παραμένει η ίδια σε παγκόσμιο επίπεδο και ανεξάρτητη από συγκυρίες στην αγορά ή την αξιολόγηση αυτών που το κατέχουν από τρίτους. Βέβαια και το Bitcoin δεν παύει να έχει κι αυτό τα προβλήματα του, το μικρότερο από τα οποία είναι η όχι και τόσο ευρεία αποδοχή του ακόμα -τόσο από χρήστες όσο και από αποδέκτες (δηλαδή επιχειρηματίες που το δέχονται ως πληρωμή). Υπάρχουν ενστάσεις σχετικά με τη φορολόγηση του ή ακόμα και με τη νομιμότητά του. Επίσης, η παραδοχή ότι ένας αλγόριθμός -έστω ανοικτός σε αξιολόγηση από τον οποιοδήποτε- είναι υπεύθυνος για την προβλέψιμη εισροή νομίσματος στην αγορά (προβλέπεται να δημιουργηθούν περίπου 21 εκατομμύρια bitcoins μόνο ενώ τώρα υπάρχουν περίπου έξι) ίσως είναι μια ακόμα πιο παρακινδυνευμένη και δύσκολη στην αποδοχή της ιδέα από το να αποφασίζουν για τέτοια θέματα κάποιοι άνθρωποι. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα μετέφερε απλά τη δυνατότητα εκμετάλλευσης του συστήματος από τους τραπεζίτες στους τεχνοκράτες σωστά; Το Bitcoin δεν είναι η μοναδική προσπάθεια αποκέντρωσης του νομισματικού συστήματος ως τώρα – και μάλιστα έχουν υπάρξει αντίστοιχες προσπάθειες σε τοπικό επίπεδο και ανεξάρτητα του διαδικτύου (πχ. μια πρωτοβουλία στο Βόλο με μια Τοπική Εναλλακτική Μονάδα). Μπορεί να χρειαστούν αρκετές επαναλήψεις μέχρι να τύχει ευρείας αποδοχής -όπως για παράδειγμα πρώτα ήρθε το Friendster που έδωσε τη θέση του στο MySpace το οποίο έδωσε τη θέση του (μάλλον τελεσίδικα) στο Facebook σε θέματα κοινωνικής δικτύωσης. 
Το σίγουρο όμως είναι ότι ειδικά τώρα με την ευρύτερη οικονομική κρίση υπάρχει κίνητρο για εναλλακτικές λύσεις άρα ο κόσμος θα συνεχίσει να πειραματίζεται. Και μόλις και αν πετύχει η συνταγή είτε με το Bitcoin είτε με κάτι άλλο και η αποδοχή γίνει ευρύτερη οι αλλαγές θα είναι ραγδαίες – διότι θα μιλάμε αν όχι για ανατροπή τουλάχιστον για σημαντική μετάλλαξη θεσμών τόσο θεμελιωδών όπως τα κράτη και οι τράπεζες. 
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Και όμως υπάρχει «η Ελλάδα που επιμένει»,

Λίγοι το έμαθαν και ακόμη λιγότεροι του έδωσαν σημασία. Το γεγονός ότι η εθνική βόλεϊ ανδρών επικράτησε με 3-1 της Αυστρίας στην πρεμιέρα του Ευρωπαϊκού Λιγκ όπου εδώ και χρόνια συμμετέχει το ελληνικό συγκρότημα, σε πρώτη ανάγνωση δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αλλωστε η Αυστρία είναι μια από τις υποδεέστερες ομάδες του παγκοσμίου βόλεϊ όντας μόλις στη 73η θέση της παγκόσμιας κατάταξης, κατά τεκμήριο κατώτερη της Ελλάδας και ας έχουμε κατρακυλήσει στην 46η θέση της κατάταξης.
Και όμως πίσω από αυτή τη φαινομενικά «αδιάφορη» νίκη υπάρχουν μηνύματα αισιόδοξα που ξεπερνούν τα όρια των 162 τ.μ. του αγωνιστικού χώρου του βόλεϊ.Κατ’ αρχάς η εθνική ομάδα που αγωνίστηκε στο κλειστό του Σάλτσμπουργκ εκπροσωπεί μια χώρα αλλά και μια ομοσπονδία σχεδόν υπό πτώχευση. Η ελληνική ομοσπονδία βόλεϊ, δέσμια παλαιότερων ολυμπιακών χρεών, όχι δικών της αλλά της Πολιτείας, υφίσταται το τελευταίο διάστημα τις αλλεπάλληλες κατασχέσεις πιστωτών με αποτέλεσμα το ταμείο της να είναι άδειο, αφού από την αρχή της χρονιάς έχει εισπράξει από την Πολιτεία μόλις 300.000 ευρώ, έναντι ετήσιου προϋπολογισμού 3 εκατ. ευρώ. Ετσι ακόμη και τα έξοδα για το ταξίδι στην Αυστρία συγκεντρώθηκαν σύμφωνα με πληροφορίες με ρεφενέ μεταξύ των μελών του διοικητικού συμβουλίου της ΕΟΠΕ.
Η ομάδα αυτή συγκροτείται κυρίως από παίκτες απλήρωτους από τους συλλόγους, από παίκτες που ζουν με δανεικά, που προπονούνται σε γυμναστήρια χωρίς ζεστό νερό και θέρμανση όπως αυτοί του πρωταθλητή Ολυμπιακού. Από παίκτες που δεν αμείβονται πλέον για τις υπηρεσίες τους στην εθνική ομάδα.
Και όμως όλοι αυτοί, παλιοί και νέοι, πανηγύριζαν σαν μικρά παιδιά τον κάθε πόντο στην κλειστή σάλα του Σάλτσμπουργκ και έδειχναν να απολαμβάνουν το ίδιο το παιχνίδι, να ικανοποιούν τον αθλητικό εγωϊσμό τους, να ξαναβρίσκουν τις βασικές αξίες του αθλητισμού, ξεχνώντας την κατάρευση που υπάρχει γύρω τους, στη χώρα και στο άθλημα. «Η απόγνωση φέρνει σπουδαία αποτελέσματα.Τα παιδιά θέλουν να δείξουν πράγματα.» σχολίασε εύστοχα ο εκ των ομοσπονδιακών προπονητών κ. Σωτήρης Δρίκος.
Και ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά, υπήρχαν παίκτες που μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια αγωνίζονταν σε ομάδες της Α2 βόλεϊ όπως ο Φράγκος, ο Μαντέκας, ο Πελεκούδας, ο Σαρικεΐσογλου, οι περισσότεροι από αυτούς άγνωστοι έξω από το στενό κύκλωμα του βόλεϊ. Την ίδια ώρα από την ομάδα έλειπαν _ για λόγους τραυματισμού οι περισσότεροι_ τα βαριά χαρτιά της ομάδας όπως ο Τζούριτς, ο Προύσαλης, ο Ανδρεάδης, ο Λάππας, ο Πανταλέων. Οι «άσημοι» όμως που ήρθαν να τους αντικαταστήσουν είχαν διάθεση, φλόγα και το κυριότερο ήταν έτοιμοι να παίξουν «ένα συγκεκριμένο βόλεϊ» όπως ζήτησε ο ομοσπονδιακός προπονητής κ. Αλέκος Λεώνης. Να υποτάξουν το «εγώ» στο «εμείς», να αναδειχθούν μέσα από την αφοσίωση και την αυτοθυσία και όχι από την κλάση.
Το μήνυμα που στέλνουν αυτοί οι «άσημοι» έχει σαν αποδέκτη και μια ανάλγητη Πολιτεία και αθλητική ηγεσία η οποία αν και υπάρχει τελεσίδικη δικαστική απόφαση για την καταβολή 3 εκατ. Ευρώ στην ομοσπονδία βόλεϊ για την αποπληρωμή των περίφημων ολυμπιακών έργων εξακολουθεί να κωφεύει και να ασχολείται με τους Μπέους και τις λοιπές «υγιείς» δυνάμεις του ποδοσφαίρου και να αγνοεί εκείνες τις προσπάθειες που δείχνουν ένα διαφορετικό δρόμο για τον ελληνικό αθλητισμό.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Ετικετοσύννεφο