Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Διακοπες’ Category

ΝΗΣΙΑ MARQUISES Μια μυστική Εδέμ ,

Στα βάθη του Ειρηνικού, στο βόρειο άκρο της Γαλλικής Πολυνησίας, το αρχιπέλαγος Μαρκίζ είναι μια από τις πιο απομονωμένες περιοχές του πλανήτη. Ενα παρθένο νησιωτικό σύμπλεγμα στην άκρη της Γης, όπου η φύση οργιάζει και οι άνθρωποι παραμένουν ταπεινοί.
«Eνα ταξίδι χιλίων μιλίων», έλεγε ο Λάο Τσε, «αρχίζει πάντα με ένα απλό βήμα». Το ταξίδι, όμως, στις νήσους Μαρκίζ – χιλιάδες ναυτικά μίλια μακριά από οποιαδήποτε άλλη γη, καταμεσής του Νότιου Ειρηνικού- αρχίζει πάντα πάνω στο Aranui 3. Το μήκους 117 μ. πλεούμενο, που το 2003 αντικατέστησε τον… πρόγονό του Aranui 2, αποτελεί ουσιαστικά τη μοναδική γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ της σαφώς διασημότερης Ταϊτής και του αρχιπελάγους Μαρκίζ – ή Μαρκέζας ή Μεντάνια ή, ελληνιστί, Μαρκησίου. Σε αυτήν τη σχεδόν άγνωστη και παρθένα γωνιά του πλανήτη, στο βορειοανατολικό άκρο της Γαλλικής Πολυνησίας, ζουν 8.600 ψυχές διασκορπισμένες στα έξι κατοικημένα νησιά του συμπλέγματος. Και περιμένουν υπομονετικά το Aranui 3 να τους φέρει κάθε τόσο εμπορεύματα, γεωργικά μηχανήματα, παροπλισμένα οχήματα, λογής-λογής καλούδια καθώς και τους ελάχιστους ταξιδιώτες που αξιώνονται να φτάσουν έως εδώ. Είναι σούρουπο – αν και σε αυτά εδώ τα μέρη το γνωστό μας αργόσυρτο, μαβί μεταίχμιο μεταξύ μέρας και νύχτας διαρκεί μόλις λίγα λεπτά.
Ο Τίνο Γιανγκ, εμπορικός υπεύθυνος του Aranui 3, συντονίζει με χαλαρότητα αλλά και πυγμή το πολύβουο πηγαινέλα μεταξύ πλοίου και προβλήτας στον κόλπο Βαϊτάχου: κασόνια, δέματα, καλάθια, παλέτες αλλάζουν χέρια με συναρπαστική ταχύτητα, καθώς λιμενεργάτες, σκαμπαβίες και απλοί κάτοικοι ξεφορτώνουν και εν συνεχεία φορτώνουν την πραμάτεια από και προς το πλοίο. Ο Τίνο, με το τατουάζ στο μπράτσο και το κίτρινο προστατευτικό κράνος στο κεφάλι, δίνει τον τόνο. Ο Μαχάλο Παχουατίνι, ο θηριώδης χειριστής του γερανού με τα δεκάδες τατουάζ που καλύπτουν μέχρι και το πρόσωπό του, δίνει απλώς μία ακόμη… παράσταση, καθώς οι φωτογραφικές μηχανές των λιγοστών ταξιδιωτών σπεύδουν να αποτυπώσουν την εντυπωσιακή φιγούρα του. Μια μουσική ακούγεται κάπου από την ακτή, η λευκή άμμος και οι κοκοφοίνικες στο βάθος συνομιλούν με το τελευταίο φως της μέρας… Οι επιβάτες -αρκετοί από τους οποίους θα συνεχίσουν το ταξίδι τους πάνω στο Aranui για κάμποσες ακόμη μέρες, πιάνοντας σκάλα σε κάθε λιμάνι του αρχιπελάγους- παρακολουθούν κρεμασμένοι από τις κουπαστές. Αποστολή εξετελέσθη, η φορτοεκφόρτωση ολοκληρώθηκε. Το Aranui 3 σαλπάρει, η νύχτα πέφτει μονομιάς…
Η Γη των Ανθρώπων
Το αρχιπέλαγος των Μαρκίζ, μια από τις πλέον αποκομμένες περιοχές της οικουμένης, ήταν γνωστό στους ντόπιους με ένα άλλο, σαφώς πιο ποιητικό, όνομα, πριν η έλευση του Ισπανού θαλασσοπόρου Αλβάρο ντε Μεντάνια ντε Νέιρα το 1595 το μετονομάσει προς τιμήν του μαρκήσιου-χορηγού του: Τε Χένουα Ενάνα ονόμαζαν τον τόπο τους οι αυτόχθονες. ήτοι, η Γη των Ανθρώπων.
Οσο για τη ζωή των ανθρώπων σε αυτές τις ηφαιστειογενείς κουκκίδες γης μέσα στο απέραντο τιρκουάζ της ατόλης Τουαμότου, αυτή παραμένει σκληρή και απόλυτα υποταγμένη στις βουλές μιας οργιώδους φύσης. Η ανθρώπινη παρουσία παραμένει ταπεινή? και οι ενδημικές μύγες «νονό» παραμένουν επιθετικές, τσιμπώντας αδιακρίτως και συνέχεια…
Αυτοί οι ορεινοί όγκοι που ξεπετιούνται κατάφυτοι μέσα από τον ωκεανό, αυτή η φαντασμαγορική ανθολογία τοπίων και εικόνων δικαίως γοήτευσε κατά καιρούς επιφανείς επισκέπτες, όπως τον Σκωτσέζο ταξιδιωτικό συγγραφέα Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, τον εμβληματικό Αμερικανό μυθιστοριογράφο Χέρμαν Μελβίλ και, βεβαίως, τον Βέλγο βάρδο Ζακ Μπρελ, που έζησε εδώ τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του και αναπαύεται αιωνίως στον κόλπο Ατουόνα, δυο βήματα από τον άλλο διάσημο εραστή των Μαρκίζ: τον κορυφαίο ιμπρεσιονιστή ζωγράφο Πολ Γκογκέν, ο οποίος τάφηκε στη Χίβα Οα το 1903, ύστερα από μια παραγωγική καλλιτεχνική αυτοεξορία 12 ετών.
«Σε αυτόν εδώ τον κρυμμένο τόπο, ακούω τον υπόκωφο, αφτιασίδωτο και παντοδύναμο ήχο που αναζητώ και στη ζωγραφική», έγραφε ο Γκογκέν πριν από έναν αιώνα. Και ο Τίνο Γιανγκ, ο ναυτικός-ποιητής του Aranui 3, που ζει μέσα σε αυτήν τη συμφωνία χλωροφύλλης και θαλασσινού νερού, σιγοντάρει από το σήμερα: «Τα Μαρκίζ; Είναι απλώς ο οργασμός της φύσης!». Καθώς το Aranui γλιστράει από λιμάνι σε λιμάνι, ράθυμα και σταθερά σαν τον ίδιο το χρόνο, μικροί ιμπρεσιονιστικοί πίνακες γεννιούνται και πεθαίνουν με κορνίζα τα φινιστρίνια του. Σαν θαλάσ-σιες οφθαλμαπάτες που τώρα τις βλέπεις, τώρα τις χάνεις, τα 14 νησιά Μαρκίζ συνιστούν ένα ατέρμονο ορατόριο του μαύρου της πετρωμένης λάβας, του ιταμού πράσινου και όλων των αποχρώσεων του μπλε. Μόνο τα έξι κατοικούνται? τα υπόλοιπα έχουν αφεθεί σοφά και μεγαλόθυμα στις κατσίκες και στην ευρύτερη φύση. Και επειδή οι συχνοί κυκλώνες και η απουσία μαζικού τουρισμού έχουν εν πολλοίς αφήσει το αρχιπέλαγος… στην ησυχία του, η ομορφιά του παραμένει άσπιλη και εκτυφλωτική. Η Ούα Που, με τις πέτρινες κολόνες της που αγγίζουν, θαρρείς, τα καταιγιδοφόρα λευκά σύννεφα… Η Χίβα Οα, η Ταχουάτα, η Ούα Χούκα με τους συγκλονιστικούς τους κόλπους… Η Νούκου Χίβα με εκείνο το παλίμψηστο τοπογραφίας, που συνταιριάζει πευκοδάση, εύφορες κοιλάδες, ατέλειωτους καταρράκτες και λόγχες από ηφαιστειακό βασάλτη που δείχνουν προς τα ουράνια… Και, βέβαια, η Φάτου Ιβα με τον ονομαστό όρμο της, που περιβάλλεται από μια στρατιά φαλλόσχημων βράχων σε ανοιχτή συνομιλία με το γαλάζιο του ουρανού. Τούτος εδώ ο κολπίσκος ονομαζόταν κάποτε Ορμος των Φαλλών (Baie des Verges) – γλαφυρά και ξάστερα.
Ηρθε, ωστόσο, η ευνουχιστική σεμνοτυφία των Ευρωπαίων μισθοφόρων και τον μετονόμασε σε Ορμο των Παρθένων (Baie des Vierges), επειδή, λέει, οι βράχοι μοιάζουν και με καλοχτενισμένες δεσποσύνες. Δικαιολογίες… «Αλλά μην πιστέψετε δα ότι κι όλες οι γυναίκες είναι παρθένες», αστειεύεται ένας ψαράς που κατοικεί στη Φάτου Ιβα. Α, ναι! Το χιούμορ και η ανάλαφρη διάθεση δεν λείπουν καθόλου από τους 8.600 πανευτυχείς «εξόριστους» σε αυτήν τη μαγευτική εσχατιά του κόσμου. Για χρόνια εξαρτώμενοι από την ταϊτινή διοίκηση, την αρωγή της μαμάς Γαλλίας και τα σκαμπανεβάσματα του τοπικού δημόσιου βίου, οι εν γένει εύχαρεις Μαρκεζάνοι σχετικά πρόσφατα έχουν αρχίσει να επαναπροσεγγίζουν και να ισχυροποιούν την ολοδική τους κουλτούρα και παράδοση. Μια παράδοση εντελώς κοσμική και γήινη, που συγγενεύει με εκείνες της Χα-βάης, της Νέας Ζηλανδίας και της Νήσου του Πάσχα και υμνεί με κάθε τρόπο την αδιαπραγμάτευτη ελευθερία πνεύματος και μια ακλόνητη περηφάνια καταγωγής. Αποτέλεσμα αυτών των ιδανικών ζωής, μια λαϊκή τέχνη απαράμιλλη, που κυριολεκτικά σκλαβώνει την καρδιά του επισκέπτη. Πράγμα που θα αποτυπωθεί πιθανότατα και στις καρτ – ποστάλ που θα σταλούν από τα Μαρκίζ και θα φτάσουν στην «πολιτισμένη» Δύση μάλλον μετά την επιστροφή του ίδιου του επισκέπτη-αποστολέα τους. Καρτ – ποστάλ που θα απηχούν κάτι από εκείνο το γράμμα που απέστειλε από εδώ προς το πατρογονικό του Βέλγιο ο τραγουδοποιός Ζακ Μπρελ το 1977: «Παλιόφιλος Μπρελ εδώ. Από τα βάθη του Ειρηνικού. Ζω σε ένα χαμένο νησί. Πανέμορφο του θανατά, αλλά τραχύ και άκαμπτο».
Από σαράντα κύματα
Και όμως. Αυτός ο πολιτισμός, ο τόσο χαρακτηριστικός των νησιωτικών κοινωνιών του Ειρηνικού, που «ανατράφηκε» μέσα σε τούτη τη μυστική Εδέμ, κινδύνεψε με κανονικό αφανισμό στις αρχές του περασμένου αιώνα. Διότι, από τις κοντά 100.000 ψυχές που υπολογίζεται ότι συνάντησε εδώ ο θρυλικός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ στα μέσα του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός των Μαρκίζ έπεσε κάτω από τα 2.000 άτομα τη δεκαετία του 1920, κυρίως εξαιτίας «εισαγόμενων» ασθενειών που κουβάλησαν εδώ οι χριστιανοί μισθοφόροι. Τα δεινά μιας πρώιμης παγκοσμιοποίησης, θα έλεγε κανείς… Μόλις στις αρχές του ’80, μια χούφτα εμπνευσμένων αυτόχθονων διανοουμένων συνενώθηκαν υπό τη σκέπη της οργάνωσης Μότου Χάκα, με μοναδικό υψιπετή στόχο να διαφυλάξουν τις τοπικές λαϊκές παραδόσεις και να συντηρήσουν και
να αναδείξουν τα αρχαιολογικά ευρήματα του αρχιπελάγους τους.
Το 1987 πραγματοποιήθηκε το πρώτο Φεστιβάλ των νήσων Μαρκίζ? έκτοτε, κάθε τέσσερα χρόνια στήνεται εδώ μια υπέροχη πολυήμερη γιορτή, που τονώνει την κοινωνική μνήμη των ντόπιων και αποτίει φόρο τιμής στις εντελώς ιδιόμορφες τοπικές λαϊκές τέχνες του τραγουδιού, του χορού, της χειροτεχνίας και, βέβαια, του πατροπαράδοτου τατουάζ. Αναβαπτίζοντας τις πατρογονικές δοξασίες και ισχυροποιώντας την τοπική δημιουργία, οι Μαρκεζάνοι «διαμορφώνουν το μέλλον, διαφυλάσσοντας την καταδική μας κοσμοθεωρία», όπως έλεγε και ο Λουσιέν Κιμιτέτε, πολιτική φυσιογνωμία των νήσων Μαρκίζ. Μια και ο λόγος περί πολιτικής, οι Μαρκεζάνοι μάλλον δεν χαίρονται ιδιαίτερα με τη σύναψη της συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ Γαλλίας και Πολυνησίας στις 27 Φεβρουαρίου 2004 και εκχωρούσε διευρυμένη αυτονομία στην υπερπόντια αυτή κτήση. Γιατί; Πολύ απλά επειδή φοβούνται πως οι έντονα αποσχιστικές τάσεις του αυτονομιστή Ταϊτινού ηγέτη Οσκάρ Μανουτάχι Τεμάρου θα οδηγήσουν, μαζί με την ανεξαρτητοποίηση της Ταϊτής, στην απώλεια της δικής τους πολιτισμικής ταυτότητας. Εξ ου και ανοιχτά πια εκφράζουν την επιθυμία τους να επαναπροσδεθούν στο γαλλικό τρένο, ανεξάρτητα από το τι θα πράξει η συγκριτικά κραταιά γειτονική Ταϊτή.
Memo
ΜΕΤΑΒΑΣΗ
Γι’ αυτό το μακρύ και κοστοβόρο ταξίδι η καλύτερη λύση είναι η πτήση Αθήνα – Ντουμπάι – Οκλαντ (Νέα Ζηλανδία) και εν συνεχεία η πτήση Οκλαντ – Παπεετέ (Ταϊτή). Γι’ αυτό καθαυτό το ταξίδι στα Μαρκίζ υπάρχουν δύο επιλογές: είτε να φτάσετε αεροπορικώς με την Air Tahiti είτε με το πλοίο Aranui 3 (14ήμερη κρουαζιέρα, με πλήρη διατροφή και όλες τις ξεναγήσεις, από 3.450 ευρώ/άτομο).
ΔΙΑΜΟΝΗ – ΦΑΓΗΤΟ
Leydj
(BP 105 Hakahau, 98745 Ua Pou, Τ/+689.925319)
Οικογενειακή πανσιόν με τέσσερα δωμάτια στο νησί Ούα Που (29 ευρώ η διανυκτέρευση/άτομο, γεύματα από 8 ευρώ). Ο ιδιοκτήτης Τόνι Τερέινο φιλοτεχνεί και πουλάει όμορφα γλυπτά.
Hinako Nui
(BP 199 Taiohae, Hatiheu 98742 Nuku Hiva, T/+689.920297)
Στο νησί Νούκου Χίβα, πολύ κοντά στον αρχαιολογικό χώρο Νανιούχι Τοχούα, η πανσιόν της Ιβόν προτείνει διαμονή (42 ευρώ/άτομο, 60 ευρώ το δίκλινο) και εξαιρετικό φαγητό (πλήρης διατροφή 90 ευρώ/άτομο, 150 ευρώ/ζευγάρι). Διοργανώνονται και εκδρομές.
Chez Lionel
(98740 Omoa, Fatu Iva, T/+689.928184)
Μικρή πανσιόν στην κοιλάδα Ομόα, στο νησί Φάτου Ιβα (105 ευρώ το δίκλινο). Ο Ευρωπαίος Λιονέλ νοικιάζει και 4×4 (88 ευρώ την ημέρα) και θα σας υποδείξει όλα τα αξιοθέατα.
Tahauku
(BP 16, Atuona, Hiva Oa, T/+689.927133, +689.723473)
Μπανγκαλόου κοντά στο λιμάνι της νήσου Χίβα Οα (63 ευρώ το δίκλινο). Θαυμάσια κουζίνα για ενοίκους και μη. Δοκιμάστε ωμό ψάρι με λευκό ξίδι.
Temetiu Chez Gaby
(BP 16, Atuona, Hiva Oa, T/+689.917060)
Με φοβερή θέα στον κόλπο Τααόα, στο νησί Χίβα Οα, μπανγκαλόου από 73 ευρώ/δίκλινο. Επίσης, προσφέρονται πλούσια γεύματα από 25 ευρώ και ενοικίαση 4×4 με 84 ευρώ την ημέρα.
Hanakee Pearl Lodge
(BP 80, 98781 Atuona, T/+689.927587)
Δεκατέσσερα μπανγκαλόου πάνω στον κόλπο Ταχαούκου, στο νησί Χίβα Οα. Υψηλές παροχές, πισίνα, εστιατόριο, εκδρομές. Από 184 ευρώ η διανυκτέρευση.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Παραδοσιακό τατουάζ: Στο Ταχουάτα, το μικρότερο κατοικημένο νησί των Μαρκίζ, στο χωριό Βαϊτάχου, ο Φατί και η βελόνα του θα σας μυήσουν στην παραδοσιακή δερματοστιξία. Σερβίρει και υπέροχα γεύματα. Τ/+689.929214
Κέντρο Μπρελ: Στο χωριό Ατουόνα του νησιού Χίβα Οα, επισκεφτείτε τον τάφο του Ζακ Μπρελ, το αεροπλάνο που χρησιμοποιούσε ο βάρδος καθώς και την τοποθεσία όπου σκόπευε να χτίσει το σπίτι του. Τ/+689.927897
Καταδύσεις: Ανατολικά του μεγαλύτερου νησιού Νούκου Χίβα, βουτήξτε στον κόσμο των δελφινιών, των σφυροκέφαλων καρχαριών, των σαλαχιών μάντα… Τ/+689.920088
Κέντρο Γκογκέν: Στην Ατουόνα της νήσου Χίβα Οα, μια ανασύσταση του σπιτιού του μεγάλου ζωγράφου, μαζί με 100 αντίγραφα έργων του με έντονες επιρροές από τα Μαρκίζ. Τ/+689.927897
Φάτου Ιβα: Αυτό το υπέροχο νησί είναι προσβάσιμο μόνο από θαλάσσης, με το δημοτικό καταμαράν που αναχωρεί μία φορά τη βδομάδα από το Χίβα Οα. Αν δεν σκοπεύετε να μείνετε πολλές ώρες στο Φάτου Ιβα, μπορείτε να επιστρέψετε με το θαλάσσιο ταξί του Ζοέλ «Κοκό» Κουλόν. Τ/+689.928023
ΧΡΗΣΙΜΑ
Για την κρουαζιέρα με το Aranui 3: http://www.aranui.com
Για τις τοπικές πτήσεις με Air Tahiti: T/+689.864242, http://www.airtahiti.aero
Γραφείο Τουρισμού Ταϊτής: Τ/+689.505712, http://www.tahiti-tourisme.com
Αναδημοιευση Απο Καθημερινη

Ξελογιάστρα καλλονή ,


Χώρα
Από μακριά η μακρόστενη κορμοστασιά της μοιάζει να σε περιμένει ήρεμη, σίγουρη για τον εαυτό της.
Η αυτοπεποίθησή της οφείλεται στους θησαυρούς της που είναι τα βοτάνια της, το απέραντο γαλάζιο της θάλασσάς της, οι παλιές στράτες, η ιστορική και η θρησκευτική παράδοση, αλλά και η ευγένεια των κατοίκων της
Την πρώτη επαφή με το νησί την είχα πριν από μερικά χρόνια με ιστιοπλοϊκό. Το φυσικό λιμάνι των Καταπόλων ήταν ιδανικό για ασφαλές δέσιμο του σκάφους και προμήθειες. Ομως εκτός από μερικές παραλίες, το νησί παρέμεινε άγνωστο, καθώς η υπόλοιπη παρέα δεν ήταν πρόθυμη για βαθύτερες σχέσεις με τον τόπο. Το σαράκι της ανεξερεύνητης Αμοργού με έτρωγε για πολύ καιρό, έως ότου η δεύτερη επίσκεψη ήταν καταλυτική για να την ερωτευτώ. Για να γίνει αυτό όμως χρειάστηκε να περπατήσω πολύ και να ψάξω όλες τις γωνιές της, καθώς στα μάτια μου φάνταζε σαν απόμακρη κυρία που ξέρει να κρατά στη σωστή απόσταση τους επίδοξους εραστές της, αφήνοντας χώρο μόνο γι΄ αυτόν που θα προσπαθήσει να τη γνωρίσει. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα να μην προλάβω να χαρώ, όπως θα ήθελα, τις παραλίες της. Αγγιξα όμως την ψυχή της όταν ακολουθώντας παλιές στράτες, σκαρφάλωσα στη βραχώδη ράχη της, μύρισα τα βοτάνια της, γνώρισα την ευγένεια των κατοίκων της και την ιστορία της μέσα από τις μονές, το Κάστρο, τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της αλλά και τη λαμπερή Χώρα της.

Για να γνωρίσετε τη Χώρα καλό είναι να ξεκινήσετε από την Πάνω Γειτονιά . Ετσι, λίγο μετά το Μετόχι Φωτοδότη Χριστού θα συναντήσετε την Εμπροστιάδα, το σοκάκι με το μεγάλο αψιδωτό στεγάδι που οδηγεί στη Χώρα. Σύντομα φθάνοντας στο Πλατειάκι , όπου βρίσκονται οι τρεις εκκλησιές με τα σκαλοπάτια και τις βουκαμβίλιες, θα νιώσετε ότι ανακαλύψατε το ιδανικό σημείο για χαλάρωση. Να είστε σίγουροι πως δεν θα έχετε πέσει έξω, καθώς κάθε χρόνο εκατοντάδες επισκέπτες επιλέγουν αυτή τη μικρή πλατεία και τα μαγαζάκια της για τον ίδιο σκοπό και μάλιστα καθ΄ όλη τη διάρκεια του 24ώρου. Εύκολα από εκεί θα βρεθείτε στη Λόζα, τη μακρόστενη κεντρική πλατεία της Χώρας, με τον μεγάλο ευκάλυπτο. Από εδώ θα κατευθυνθείτε προς την εκκλησιά της Κυρα-Ελεούσας , τον παλαιότερο ναό του νησιού, κοντά στα σκαλιά που οδηγούν στην είσοδό του Κάστρου. Μέσα στο Κάστρο βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, ενώ προχωρώντας προς τις πολεμίστρες θα παρατηρήσετε τη στρατηγική οχύρωση και θα δείτε τη Χώρα να απλώνεται πανοραμικά.

Ο ύψους 65 μέτρων βράχος του Κάστρου, οι εκκλησιές που τα καμπαναριά τους προεξέχουν από τα υπόλοιπα κτίρια, τα κυβόσχημα σπίτια, οι πλακόστρωτες πλατείες και τα λιθόστρωτα σοκάκια που σκιάζονται από βουκαμβίλιες, συνθέτουν έναν αρμονικό οικισμό. Ποιητές και λαϊκοί βάρδοι έχουν υμνήσει την ομορφιά του και ζωγράφοι έχουν προσπαθήσει να αιχμαλωτίσουν στον καμβά τη λευκή ομορφιά του.

Βόρεια της Χώρας βρίσκεται η άλλη πρωταγωνίστρια της Αμοργού, η Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας . Οσα μοναστήρια και να έχετε επισκεφθεί, σας διαβεβαιώνω ότι θα εντυπωσιαστείτε από την τοποθεσία, την αρχιτεκτονική, αλλά και την κατάνυξη που αποπνέει ο χώρος. Ακόμη πιο βόρεια, κοντά στην άκρη του νησιού, ο οικισμός της Αιγιάλης με την αμμουδιά και το λιμάνι της και τα χωριά Θολάρια και Ποταμός, των οποίων η προνομιακή θέση στις πλαγιές των βουνών τούς επιτρέπει να έχουν πανοραμική θέα στον όρμο της Αιγιάλης. Στο νότιο τμήμα του νησιού, στην Κάτω Μεριά, με λίγη προσοχή θα ανακαλύψετε τις οχυρώσεις και τα υπολείμματα πύργων που μαρτυρούν την ταραγμένη ιστορία του νησιού στο βάθος των αιώνων. Δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας, στην περιοχή Ρίχτι, στην αρχαία Μινώα , την Αρκεσίνη και το Κάστρο της Χώρας, οι οχυρώσεις μαρτυρούν πως οι κάτοικοι αντιστάθηκαν σθεναρά στους επίδοξους κατακτητές τους. Μετά το μπάνιο σε κάποια από τις παραλίες, συνεχίστε τους περιπάτους στα στενά σοκάκια της Χώρας. Καθήστε σε κάποιο από τα μαγαζάκια, αγναντέψτε το ηλιοβασίλεμα και αν έπειτα από ανέμελη περιπλάνησή σας νιώσετε γαλήνια, τότε θα μπορείτε να πείτε ότι σας άγγιξε το μαγικό ραβδί της ξελογιάστρας καλλονής που ακούει στο όνομα «Αμοργός». 

Aναδημοσιευση Απο τα Νεα

Κομψό καλοκουρδισμένο ρολόι

Πιστή στους ελβετικούς ρυθμούς, η Ζυρίχη είναι μία κοσμοπολίτικη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη που αντικατοπτρίζει με τον αυθεντικότερο τρόπο το πνεύμα των Χριστουγέννων, αφού πέρα από την εορταστική ατμόσφαιρα οι χιονοπτώσεις δημιουργούν εικόνες βγαλμένες από τις σελίδες ενός παραμυθιού Η Ζυρίχη είναι η οικονομική πρωτεύουσα της Ελβετίας με πληθυσμό γύρω στους 250.000 κατοίκους. Θα τη συναντήσετε στην κορυφή της ομώνυμης λίμνης, στη συμβολή των ποταμών Limmat και Shl. Οι όμορφοι πράσινοι λόφοι που την περιβάλλουν φιλοξενούν τα σύγχρονα σπίτια της πόλης, ενώ το παραδοσιακό πρόσωπό της θα το γνωρίσετε στην ανατολική όχθη. Η Ζυρίχη οχυρώθηκε και απέκτησε τη μορφή πόλης από τον 10ο αιώνα, ενώ ενσωματώθηκε στην Ελβετική Συνομοσπονδία το 1351. Τον 19ο αιώνα, στη διάρκεια της ζωής του Αlfred Εschee, εξελίχθηκε σε μεγάλο οικονομικό και εμπορικό κέντρο. Σήμερα είναι μία σύγχρονη πόλη, που συνδυάζει αρμονικά τις παραδοσιακές εικόνες με το σύγχρονο life style, ενώ το λεπτό γούστο κυριαρχεί παντού. Από τα ζωντανότερα σημεία της πόλης είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός και ο διάσημος εμπορικός δρόμος Βahnhofstrasse, ο οποίος θεωρείται από τους ακριβότερους στον κόσμο. Είναι πραγματικός πειρασμός για το πορτοφόλι των επισκεπτών, αφού οι διασημότερες φίρμες ρούχων, ρολογιών και αξεσουάρ διαδέχονται η μία την άλλη σε απόσταση λίγων μέτρων. Η καρδιά της Ζυρίχης βρίσκεται στην παλαιά πόλη στις όχθες του Limmat. Η ζεστή και φιλική ατμόσφαιρά της κερδίζει τους επισκέπτες με την πρώτη ματιά. Τα ιστορικά κτίρια αντικατοπτρίζονται στα συνήθως ήσυχα νερά του ποταμιού, καθιστώντας τη βόλτα στη λίμνη επιτακτική ανάγκη. Σας προτείνουμε να διασχίσετε τη γέφυρα του σιδηροδρομικού σταθμού, όπου περνώντας απέναντι και επιβιβαζόμενοι σε ένα μικρό οδοντωτό τρενάκι θα ανεβείτε στο ύψωμα που βρίσκεται το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Ζυρίχης. Η περιοχή προσφέρει μία αποκαλυπτική θέα με όλες τις λεπτομέρειες της πόλης και των Άλπεων, που φαίνονται στο βάθος του ορίζοντα. Η Ζυρίχη είναι μία πολύ καλή περίπτωση για να την επιλέξετε ως βάση ώστε να πραγματοποιήσετε ημερήσιες εκδρομές με τρένο στα χειμερινά θέρετρα του Davos καιSaint Μoritz.
Aναρτηση απο εφημεριδα Νεα

Ετικετοσύννεφο