Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Εικαστικα’ Category

Με Κουμπιά Εξαιρετικά Εκθέματα Γλυπτών,

ΦΩΤΟ-Γλυπτά από… κουμπιά!

Ο Αμερικανός καλλιτέχνης Augusto Esquivel, που ζει και εργάζεται στο Μαϊάμι, δημιουργεί απίστευτα γλυπτά από χιλιάδες κουμπιά…

Επιλέγοντας πολύχρωμα ή μονόχρωμα κουμπιά και αρκετά μέτρα πετονιάς, ο εκκεντρικός γλύπτης κατασκευάζει μουσικά όργανα, ποδήλατα, γραμμόφωνα ακόμα λεκάνες τουαλέτας και φωτιστικά εκπλήσσοντας τους θεατές με το αποτέλεσμα.

Σκοπός του να υπερτονίσει ότι το ράψιμο ενός κουμπιού μπορεί να φαίνεται απλή υπόθεση όταν πρόκειται για την παραδοσιακή εργασία της γιαγιάς αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να είναι μοναδική και ξεχωριστή ενέργεια όταν αποτελεί μέρος ενός έργου τέχνης. Τα έργα του εκτίθενται σε γκαλερί και μουσεία σύγχρονης τέχνης ανά τον κόσμο, ενώ ο ίδιος έχει λάβει αρκετά βραβεία για τις εμπνεύσεις του, πολλές από τις οποίες κοσμούν και ιδιωτικές συλλογές.

 

Πηγή: perierga.gr

Αναδημοσιευσα Απο Enikos

Advertisements

H «γραμμή» του Φασιανού,

H «γραμμή» του Φασιανού

Λυμπεροπούλου Κατερίνα,

Από την πρώτη στιγμή υπήρξε θετικός στην ιδέα. Λες και το ήξερε ότι η ηλικία των νηπίων – μια ηλικία όπου οι λέξεις «σύμβαση» και «καθωσπρεπισμός» είναι άγνωστες – θα ήταν ιδανική για ένα μάθημα αλλιώτικο από τα άλλα. Και έτσι έγινε όταν ο Αλέκος Φασιανός πήρε πέντε-έξι κραγιόνια σε ένα μικρό χαρτάκι και επισκέφθηκε ένα νηπιαγωγείο έπειτα από προσωπική, αναπάντεχη πρόσκληση που δέχθηκε και κάθησε απέναντι από 20 παιδιά μικρότερα των έξι ετών για να τους πει κατ’ αρχάς μια ιστορία. Πώς, όταν ήταν στην ηλικία τους, ένας «παππούς» – στη σημερινή δική του ηλικία – του είπε ότι η ουσία της ζωγραφικής δεν είναι παρά μόνο μια γραμμή. Και στη συνέχεια σηκώθηκε και τράβηξε αυτή τη γραμμή στο μικρό καβαλέτο. Από εκείνη τη γραμμή ξεπήδησαν κύματα, βάρκες και πανιά, ψάρια, άγκυρες και άνθρωποι με μαλλιά, πολλά μαλλιά, να ανεμίζουν στον θαλασσινό αέρα. Και χωρίς να τους το ζητήσει, τα παιδιά άρχισαν και αυτά να ζωγραφίζουν, σαν να ήταν κολλητικό, πολλά θέματα. Γιατί, αν η φαντασία τους πάρει φωτιά, ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγάλει. «Εσείς ζωγραφίζετε καλύτερα από εμένα» είπε ο ζωγράφος και τα αποχαιρέτησε με ένα «ευχαριστώ». Επειδή δίπλα στα νήπια έγινε μαθητής – έτσι όπως μόνο ένας μεγάλος δάσκαλος μπορεί να γίνει.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Η Ελλάδα σε 150 καρέ,

Η Ελλάδα σε 150 καρέ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΑΡΛΣ ΒΕΜΠΕΡ,

Oταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ο Ελβετός φωτογράφος Τσαρλς Βέμπερ ήρθε στην Ελλάδα για διακοπές, δεν φανταζόταν ότι αυτή χώρα θα γινόταν η δεύτερη πατρίδα του και θα έστρεφε τον φακό του πάνω στους ανθρώπους της και στις ομορφιές της.

Ο 66χρονος σήμερα φωτογράφος, που μοιράζεται τον χρόνο του ανάμεσα στη γενέτειρά του Γενεύη και στο χωριό Αγιος Σύλλας, έξω από το Ηράκλειο, όπου έχει επιλέξει να ζει με τη σύζυγό του Κίρα, ετοιμάζεται να μας παρουσιάσει σε έγχρωμες και μαυρόασπρες εικόνες ό,τι τον γοήτευσε πάνω από τριάντα χρόνια στη χώρα που αγάπησε.
Φιλόξενος τόπος για την έκθεσή του, με 150 καρέ, είναι το Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), από αύριο έως τις 29 Μαρτίου.Τι, όμως, γοήτευσε στην Ελλάδα αυτόν τον Κρητικό από τη Γενεύη, που έχει στο ενεργητικό του σπουδές Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, ενασχόληση με τη φωτοδημοσιογραφία (έτσι ξεκίνησε την καριέρα του), συνεργασία με το φωτογραφικό πρακτορείο Gamma του Παρισιού και τον δήμο της γενέθλιας πόλης για την αποτύπωση της αρχιτεκτονικής της και κάμποσες ευρωπαϊκές διακρίσεις;
Τα ιστορικά μνημεία, τα οποία επισκέφθηκε, τον εντυπωσίασαν, αλλά δεν όπλισε τον φακό του πάνω τους. Αρχικά του τράβηξαν το ενδιαφέρον τα λεγόμενα εικονοστάσια, τα γνωστά, μεταλλικά συνήθως, μικρά αρχιτεκτονήματα στις άκρες της ασφάλτου. Κατέγραψε πολλά απ’ αυτά, τα οποία εξέθεσε το 1984 στο Φωτογραφικό Κέντρο Αθηνών, και κυκλοφόρησε σε λεύκωμα.

Οι «Oμπρέλες» αποτελούν αγαπημένο θέμα του Τσαρλς Βέμπερ
Τα «Εικονοστάσια» αποτελούν μία από τις επτά ενότητες της επικείμενης έκθεσης, με τίτλο «Τα Ελληνικά. The Greek Series». Οι υπόλοιπες καθρεφτίζουν άλλες φωτογραφικές αναζητήσεις του Βέμπερ. Ζήτησε, μαθαίνουμε, τη γνώμη ενός συγχωριανού του στον Αγιο Σύλλα για το τι άλλο θα μπορούσε να επιλέξει προς φωτογράφηση. Προς έκπληξή του, εκείνος του υπέδειξε κουφάρια πλοίων, «Ναυάγια», με τα σημάδια από τον χρόνο και την αλμύρα χαραγμένα πάνω στα «λιτά νεκρικά πορτρέτα καραβιών».

Η αγάπη του για τους ανθρώπους του ελληνικού περιβάλλοντός του αποτυπώνεται στην ενότητα «Αγιος Σύλλας», όπου αιχμαλωτίζει στιγμές από την καθημερινότητα των κατοίκων του κρητικού χωριού, οι οποίοι τον αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε μαζί τους. Το νυχτερινό Ηράκλειο, χωρίς την ανθρώπινη παρουσία και το χαοτικό πολύβουο σκηνικό, δεν έμεινε έξω από τα φωτογραφικά του ενδιαφέροντα. Τα ενδότερα της πόλης, μέσα σε παλιά και σύγχρονα αρχιτεκτονικά πλαίσια, αποκαλύπτονται στην ενότητα «Ηράκλειο». Δάσκαλος της τέχνης της φωτογραφίας, καθώς έχει διδάξει ως λέκτορας στο Κολέγιο της Γενεύης, ο Τσαρλς Βέμπερ επιστράτευσε το τεχνικό φως για να κάνει ελκυστικό ένα θέμα, το οποίο κάθε άλλο παρά θα γοήτευε έναν σοβαρό καλλιτέχνη.
Οι «Ομπρέλες» και οι ξαπλώστρες από αντικείμενα που προσβάλλουν την αισθητική της παραλίας μετατράπηκαν από τα χέρια και τη μαστοριά του σε ενδιαφέρονται εικαστικά αντικείμενα.
Παρομοίως αντιμετωπίζει και τα «Νυχτερινά τοπία» του. Τέλος, ο φωτογράφος αφιερώνει την έβδομη ενότητα, «Ανθρωποι και μηχανές», στον πατέρα του, ερασιτέχνη αεροπλοηγό, ο οποίος επενέβαινε με αυτοσχέδιες κατασκευές και πειραματισμούς στο μικρό του αεροσκάφος βελτιώνοντας τις πτήσεις του. Με ίδια κριτήρια απαθανάτισε κι άλλους ανθρώπους δίπλα στα οχήματά τους.
Η έκθεση περικλείει πολλές φωτογραφικές «ματιές» και διαφορετικές τεχνοτροπίες του καλλιτέχνη, οι οποίες, ωστόσο, συνυπάρχουν αρμονικά και μαρτυρούν τη γνώση γύρω από το μέσο που υπηρετεί και την ευαισθησία με την οποία αντιμετωπίζει τα θέματά του.
«Το κοινό στοιχείο που συνδέει τις φαινομενικά ασύνδετες επτά ενότητες των φωτογραφιών του είναι βέβαια η Ελλάδα. Είναι, όμως, και η ανάγκη του να αναδείξει την ομορφιά της, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι εμφανής…» (Γεωργία Ιμσιρίδου, Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη).
ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ

Αναδημοσιευσα Απο Eθνος

Σαράντα έργα του Λεωνίδα Μιχαλάκου για τη Μάνη με Βυζαντινή γραφή,

Σαράντα έργα του Λεωνίδα Μιχαλάκου για τη Μάνη με Βυζαντινή γραφή

Λυμπεροπούλου Κατερίνα

Η ιδιαίτερη πατρίδα του εικαστικού στο ΄Ιδρυμα Κακογιάννης,

Μανιάτικα μοιρολόγια και αποσπάσματα ποιημάτων των Διονυσίου Σολωμού, Νικηφόρου Βρεττάκου και Νίκου Γκάτσου σε περγαμηνόχαρτο και Μικρογράμματο Βυζαντινή γραφή στολισμένα με τοπία και λεπτομέρειες από την ελληνική φύση και παράδοση με την τεχνική της αυγοτέμπερας της αγιογραφίας.

Αυτός είναι ο συνδυασμός που επιχειρεί ο εικαστικός Λεωνίδας Μιχαλάκος στην έκθεση που παρουσιάζει στο ΄Ιδρυμα Μ. Κακογιάννης με πρωταγωνιστή την πατρίδα του τη Μάνη. Σαράντα ιδιότυπα έργα ζωγραφικής διαφόρων διαστάσεων από 25Χ30 έως 65Χ95 εκ βρίσκουν θέση μέχρι τις 31 Ιανουαρίου στους χώρους του Ιδρύματος με τον τίτλο «Η εμή Μάνη». Το κάθε έργο ολοκληρώνεται με μεταλλικές επενδύσεις από καθαρά φύλλα χρυσού και ασημιού. Επιπλέον εκτίθενται και μικρά «ελεύθερα» τοπία.

Γιατί, άραγε, ο ίδιος επέλεξε να ανασύρει την Μικρογράμματο επισεσυρμένη Βυζαντινή γραφή για να εκφραστεί εικαστικά;  «Η γοητεία της συγκεκριμένης γραφής είναι η ελευθερία της, μια ελευθερία βγαλμένη μέσα από αυστηρό ρυθμό κανόνες και κοπιαστική εργασία. Πιστεύω πώς οι ιδιότητες αυτές που χαρακτηρίζουν τη μικρογράμματο επισεσυρμένη την καθιστούν ιδανικό εργαλείο για την απόδοση-μεταγραφή μιας άλλης μορφής τέχνης της προφορικής λαϊκής μας παράδοσης, το αξεπέραστο σε ρυθμό, ποιητικότητα, ψυχισμό, ελευθερία έκφρασης, Μανιάτικο μοιρολόι», απαντά.

Ο Λεωνίδας Μιχαλάκος γεννήθηκε στον Κότρωνα της Μάνης το 1959. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Τήνου με δάσκαλο τον γλύπτη Γιάννη Μανιατάκο (1980-83), και παρακολούθησε Σεμινάρια Ελληνικής Παλαιογραφίας – ΜΙΕΤ – Παλαιογραφικό Αρχείο (2001-03) και Εργαστήριο Ψηφιδωτού – ΥΠ.ΠΟ – Κέντρο Εφαρμοσμένων Τεχνών (2005-06). Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και έχει κάνει δύο ατομικές.

Έχει ασχοληθεί επισταμένα με την αποκατάσταση και συντήρηση μαρμάρινων γλυπτών και μνημείων στο Αρσάκειο Μέγαρο – Ζωγραφική αποκατάσταση των αιθουσών του κεντρικού κτιρίου (1992), στο Μουσείο Μπενάκη – Συντήρηση, αποκατάσταση και επανέκθεση των μαρμάρινων γλυπτών της συλλογής του μουσείου (1996-2000), στο Κοιμητήριο Αθηνών – Αποκατάσταση και συντήρηση μαρμάρινων υπαίθριων γλυπτών και μνημείων (1998), και αλλού. Από το 1987 έως το 1989 εργάστηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δήλου. Από το 1990 έως σήμερα εργάζεται στο Εργαστήριο Επιφανειακής Συντήρησης του αρχαίου μαρμάρου των Μνημείων Ακροπόλεως.

Λεωνίδας Μιχαλάκος

«Η εμή Μάνη»

΄Εως Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78

www.mcf.gr

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ηλιοδώρα Μαργέλλου: «Fovea» – η τέχνη ως προέκταση της σκέψης,

Ηλιοδώρα Μαργέλλου: «Fovea» - η τέχνη ως προέκταση της σκέψης

Εργο της 27χρονης Ηλιοδώρας Μαργέλλου που συνδέει την τέχνη με τις διεργασίες του ανθρώπινου εγκεφάλου

Λυμπεροπούλου Κατερίνα

Η πρώτη ατομική της έκθεση στην γκαλερί «a.antonopoulou» στις 23 Ιανουαρίου,

Από τον όρο της ανατομίας fovea – μια μικρή εσοχή στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού, όπου εστιάζεται το κέντρο του οπτικού πεδίου, με αποτέλεσμα η όραση στο συγκεκριμένο σημείο να είναι πιο ακριβής από οπουδήποτε αλλού στο οπτικό μονοπάτι έως τον εγκέφαλο – εμπνέεται η νέα καλλιτέχνιδα Ηλιοδώρα Μαργέλλου στην πρώτη της ατομική έκθεση που παρουσιάζει με τον τίτλο «Fovea» στην γκαλερί a.antonopoulou.art στις 23 Ιανουαρίου 2013, ημέρα Τετάρτη.

Μέσα από μια οπτική αφήγηση πλούσια σε χρώματα και σε σχήματα, η 27χρονη καλλιτέχνιδα μάς παρουσιάζει την άποψή της για το βιολογικό ρόλο της fovea. Κάθε έργο απεικονίζει μια ομάδα αντικειμένων με συγκεκριμένη θεματική ενότητα όπως αυτά παρουσιάζονται – κατά την άποψη της καλλιτέχνιδος πάντα – έπειτα από την επεξεργασία που έχουν υποστεί από τη fovea στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Σημείο εκκίνησης αλλά και λήξης της έκθεσης είναι μια εγκατάσταση με τίτλο scotoma, ή αλλιώς blindspot (τυφλό σημείο του ματιού) η οποία συγκεντρώνει τα αντικείμενα τα οποία έχουν απεικονιστεί ανά θεματικές ομάδες στα έργα της έκθεσης.

Εναυσμα και σημαντική πηγή έμπνευσης για τη νεαρή καλλιτέχνιδα αποτέλεσε η δουλειά του Ζεμίρ Ζέκι, καθηγητή της Νευροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

«Για τον Ζέκι, η τέχνη του κυβισμού, αλλά και η τέχνη γενικότερα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά προέκταση της λειτουργίας του εγκεφάλου, δηλαδή “αναζήτηση της γνώσης σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο”. Στη διαδικασία αυτή το εξωτερικό ερέθισμα είναι μεν αναγκαίο αλλά όχι παράγοντας που συγκροτεί το αντικείμενο της αντίληψης. Αποτελεί οπτική διαταραχή που πυροδοτεί τη διαδικασία μιας “εσωτερικής όρασης”, η οποία οργανώνεται με έναν πραγματικά περίπλοκο τρόπο από το νευρωνικό δίκτυο του οπτικού εγκεφάλου. Κατά τη διαδικασία αυτή ο αμφιβληστροειδής χιτώνας μπορεί να ρυθμίζει αλλά όχι και να καθορίζει την κατασκευή του αντικειμένου», έχει πει ο Διονύσης Καββαθάς («Η τέχνη ως προέκταση της εγκεφαλικής λειτουργίας – Με τον χρωστήρα του νευροβιολόγου»)

Η Ηλιοδώρα Μαργέλλου αποφοίτησε με BA in Art από τo Πανεπιστήμιο Γέιλ, επιλογή που έκανε έχοντας αρχικά τις σπουδές της με κύριες κατευθύνεις σε Τέχνη και Ιατρική. Εν συνεχεία σπούδασε φωτογραφία και χαρακτική στο Columbia University School of the Arts της Νέας Υόρκης. Εχει παρουσιάσει τη δουλειά της, μεταξύ άλλων, στη Νέα Υόρκη και τη Ρώμη.

Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013, 19:00 – 22:00
Διάρκεια έκθεσης: 23 Ιανουαρίου – 2 Μαρτίου 2013
Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη – Παρασκευή 2 μ.μ. – 8 μ.μ., Σάββατο 12 μ.μ. – 4 μ.μ.

www.aaart.gr

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Η καλλιτέχνης Αλίκη Παλάσκα και οι νέες της εγκαταστάσεις στην «Ιλεάνα Τούντα»,

Η καλλιτέχνης Αλίκη Παλάσκα και οι νέες της εγκαταστάσεις στην «Ιλεάνα Τούντα»

΄Αποψη εγκατάστασης της Αλίκης Παλάσκα στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «Ιλεάνα Τούντα»

Λυμπεροπούλου Κατερίνα

Εκθεση με θέμα: «Ο χρόνος παραμένει ακίνητος»,

Από το βιβλίο του Guy Debord «Η κοινωνία του θεάματος» έχει δανειστεί τον τίτλο της η έκθεση της Αλίκης Παλάσκα «O Χρόνος Παραμένει Ακίνητος, Όπως Ενας Κλειστός Χώρος» που φιλοξενείται στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «Ιλεάνα Τούντα».

Συνδυάζοντας, όπως και στην προηγούμενη ατομική της έκθεση, ατμοσφαιρικές εγκαταστάσεις με ζωγραφική πάνω σε ύφασμα, η Αλίκη Παλάσκα δημιουργεί ένα περιβάλλον που αποτελείται από επιμέρους εγκαταστάσεις διαφορετικής κλίμακας και ένα βίντεο. Ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τις έννοιες του χώρου, του χρόνου και του θεάματος, τις οποίες η καλλιτέχνης προσεγγίζει με κάποια στοιχεία θεατρικότητας ως ένα σύμπλεγμα ιδεών που μέσα από τα έργα της βρίσκονται σε ένα διαρκή διάλογο.

Εδώ αναιρείται η γραμμικότητα του χρόνου (δηλαδή το χθες και το αύριο δεν αποτελούν τα δύο άκρα) και επισημαίνεται ο χώρος ως ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο συμβαίνουν ανεξάρτητα γεγονότα. Θραύσματα μνήμης που ανατρέχουν σε προηγούμενες εποχές, με αναφορές έργων τέχνης του 15ου και 16ου αιώνα και αντικείμενα που παραπέμπουν σε παραστάσεις θεάματος του 19ουαιώνα και αρχές του 20ου. Ο χώρος μοιάζει να χάνει τον υποθετικό χρόνο μέσα στον οποίο βρίσκεται.
Όπως επισημαίνει και ο Guy Debord «…μέσα στο θέαμα βλέπουμε την αναπαράσταση ενός τμήματος του κόσμου ενώπιον του κόσμου αλλά και ταυτόχρονα ανώτερο από αυτόν ».

Η εικαστική πορεία της Αλίκης Παλάσκα χαρακτηρίζεται από μια «εμμονή» που μεταλλάσσεται και νοηματοδοτείται ξανά κάθε φορά σε ένα νέο πλαίσιο. Η καλλιτέχνης ακολουθεί μια δική της ιδιότυπη καλλιτεχνική έκφραση μέσα από τη γλυπτική και τη ζωγραφική, υποδεικνύοντας διαφορετικές προσεγγίσεις και σχόλια πάνω σε καίρια κοινωνικά θέματα.

Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης «Ιλεάνα Τούντα»
Αμαρτωλών και Κλεφτών 48

www.art-tounta.gr

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη- Παρασκευή 11:00 – 20:00, Σάββατο 12:00– 16:00

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Παλιά πολεμικά αεροσκάφη γίνονται έργα τέχνης!

Ένα «νεκροταφείο» παροπλισμένων πολεμικών αεροσκαφών στην καυτή έρημο της Αριζόνα αφέθηκε στα χέρια των καλλιτεχνών του δρόμου που εμπνεύστηκαν από τους… αιθέρες.

30 και πλέον παλιά στρατιωτικά αεροπλάνα συμμετέχουν στο «Boneyard Project», σε μια προσπάθεια να… αναστηθούν από τις στάχτες τους και να μεταμορφωθούν σε εντυπωσιακά έργα τέχνης με το χρώμα και τη φαντασία των καλλιτεχνών του δρόμου.

«Ο ιδανικότερος καμβάς για ζωγραφική δεν είναι πάντα ο κλασικός, αυτός που στέκει στο καβαλέτο. Οτιδήποτε μπορεί να αναδείξει την έμπνευση του καλλιτέχνη είναι αποδεκτό. Στην περίπτωση αυτή αφήσαμε τους δρόμους και τους τοίχους και είπαμε να ασχοληθούμε με κάτι διαφορετικό», λένε οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο project.
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό και μεταμορφώνει το άγονο τοπίο της ερήμου, που αποκτά χρώμα μέσα από τη δημιουργικότητα του γκραφίτι.

Αναδημοσιευσα Από Ρεθεμνος

Ετικετοσύννεφο