Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Ζωα’ Category

Ο συνδυασμός που σκοτώνει… τις μέλισσες!


Και ύστερα… φύγανε (εκτός από τις μέλισσες) και οι βομβίνοι. Για την ακρίβεια, φεύγουν συνεχώς σε μεγάλους αριθμούς από τα… εγκόσμια, όπως και τα υπόλοιπα ωφέλιμα έντομα, εξαιτίας της έκθεσής τους σε φυτοφάρμακα, σύμφωνα με όλο και περισσότερα επιστημονικά στοιχεία. 

Μια νέα μελέτη ειδικών από το Κολέγιο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, η οποία δημοσιεύθηκε on-line στις 21 Οκτωβρίου στην επιθεώρηση «Nature», επιβεβαιώνει ευρήματα άλλων μελετών που δείχνουν ότι τα εντομοκτόνα φάρμακα που χρησιμοποιούνται ευρέως στις καλλιέργειες σε παγκόσμιο επίπεδο… βλάπτουν σοβαρά την υγεία των ωφέλιμων εντόμων. Την ίδια στιγμή όμως βάζει το δικό της λιθαράκι στην επιστημονική γνώση μαρτυρώντας ότι η έκθεση των βομβίνων ακόμη και σε χαμηλές δόσεις δύο ευρέως χρησιμοποιούμενων φυτοφαρμάκων είναι αρκετή για να επιφέρει πολλά και σημαντικά «πλήγματα» στους πληθυσμούς τους. 

Διαφορετικές πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι τα εντομοκτόνα φάρμακα και κυρίως τα νεονικοτινοειδή – διασυστηματικά εντομοκτόνα που κυκλοφορούν σε όλα τα μέρη του φυτού και χρησιμοποιούνται σε πολλές καλλιέργειες όπως στην ελαιοκράμβη, στα σιτηρά, στο βαμβάκι και στους ηλίανθους – αποτελούν «δηλητήριο» για τις μέλισσες και όχι μόνο. 

Το πείραμα

Τώρα η νέα μελέτη των ειδικών από τη Βρετανία δείχνει ότι η έκθεση του πιο κοινού είδους βομβίνου (Βοmbus terrestris) ακόμη και σε μη θανατηφόρες δόσεις σε ένα συνδυασμό δύο εντομοκτόνων φαρμάκων (του imidacloprid που αποτελεί το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο νικοτινοειδές φυτοφάρμακο και του πυρεθροειδούς εντομοκτόνου Λ. Συαλοθρίνη – τα πυρεθροειδή εντομοκτόνα αντιπροσωπεύουν σημαντικό ποσοστό της συνολικής παραγωγής εντομοκτόνων) μπορεί να είναι πολύ πιο βλαπτική για τις αποικίες του από την έκθεση των εντόμων στο καθένα από τα δύο εντομοκτόνα ξεχωριστά. 

Ο πρώτος συγγραφέας της νέας μελέτης, μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Royal Holloway, δρ Ρίτσαρντ Γκιλ εξηγεί στο «Βήμα» ότι στο πλαίσιο της μελέτης επελέγησαν βομβίνοι και όχι μελισσοπαραγωγοί μέλισσες (Αpis mellifera) καθώς οι βομβίνοι δημιουργούν πιο μικρές αποικίες στις οποίες οι επιστήμονες μπορούν να κάνουν καλύτερες παρατηρήσεις. «Δημιουργήσαμε 40 αποικίες: 10 αποικίες «ελέγχου» τις οποίες δεν εκθέσαμε σε φυτοφάρμακα, 10 τις οποίες εκθέσαμε σε imidacloprid (σε συγκέντρωση της τάξεως των 10 ppb – μέρη ανά δισεκατομμύριο – που δεν θεωρείται θανατηφόρος δόση αλλά είναι αυτή που ανευρίσκεται συνήθως στις καλλιέργειες της Βρετανίας), 10 τις οποίες εκθέσαμε σε Λ. Συαλοθρίνη (σε συγκέντρωση της τάξεως των 37,5 ppm – μέρη ανά εκατομμύριο -, η συγκέντρωση αυτή θεωρείται υψηλή αλλά εντοπίζεται συχνά σε καλλιέργειες) και 10 τις οποίες εκθέσαμε και στα δύο εντομοκτόνα». 

Ολοι οι βομβίνοι αφέθηκαν στη συνέχεια να κυκλοφορήσουν ελεύθεροι ώστε να συλλέξουν την τροφή τους. Οι ερευνητές τοποθέτησαν ειδικά τσιπάκια επάνω σε κάθε βομβίνο ώστε να μπορούν να καταγράφουν πόση ώρα είχε μείνει έξω καθώς και πόση γύρη συνέλεξε. 

Συνταγή για… κατάρρευση

Ιδού τα συμπεράσματα που εξήχθησαν από τη στενή παρακολούθηση των εντόμων: η έκθεσή τους στο imidacloprid οδήγησε σε προβλήματα σε ό,τι αφορούσε τη συμπεριφορά τους και συγκεκριμένα τη ζωτικής σημασίας διαδικασία συλλογής τροφής. Οι βομβίνοι συνέλεγαν λιγότερη γύρη και χρειάζονταν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να το καταφέρουν. «Το αποτέλεσμα ήταν ότι αναγκάζονταν να βγαίνουν περισσότερες φορές προς αναζήτηση τροφής και το καθήκον αυτό είναι πολύ επικίνδυνο αφού στον… δρόμο μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Ετσι τελικώς εμφανίζονταν απώλειες και μειώνονταν τα άτομα της αποικίας» σημειώνει ο δρ Γκιλ. 

Η έκθεση στο πυρεθροειδές εντομοκτόνο δεν επιδρούσε στη συμπεριφορά των βομβίνων, ωστόσο οδηγούσε σε πολλούς θανάτους εργατριών. Οσο για τον συνδυασμό των δύο εντομοκτόνων, αυτός αποδείχθηκε και ο πιο επικίνδυνος αφού συνδύασε όλα τα… δεινά που παρουσιάστηκαν από τη μεμονωμένη έκθεση στο κάθε εντομοκτόνο. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο ότι λίγες ημέρες μετά την έναρξη της μελέτης δύο αποικίες κατέρρευσαν. Και οι δύο είχαν εκτεθεί στον συνδυασμό των εντομοκτόνων!

Σύμφωνα με τον δρα Γκιλ «τα ευρήματα αυτά μαρτυρούν ότι οι υπάρχουσες μέθοδοι ελέγχου των εντομοκτόνων φαρμάκων από τις αρμόδιες αρχές είναι ανεπαρκείς και αυτό διότι σήμερα, προκειμένου να εξαχθεί ο βαθμός επικινδυνότητας ενός εντομοκτόνου στις μέλισσες, τα τεστ αφορούν μόνο θανατηφόρες δόσεις ενός και μόνο χημικού τη φορά. Πρέπει λοιπόν οι Αρχές να λάβουν υπόψη τους ότι ακόμη και οι μικρές δόσεις ενός συνδυασμού ουσιών μπορεί να είναι άκρως βλαπτικές – φανταστείτε μάλιστα ότι εμείς διεξαγάγαμε έρευνα μόνο για δύο ουσίες τη στιγμή που εκεί έξω στα χωράφια τα έντομα εκτίθενται σε πολύ περισσότερα χημικά». 

Παράλληλα, συνεχίζει ο ειδικός, με βάση τους υπάρχοντες κανόνες τα τεστ αφορούν παρακολούθηση των μελισσών μόνο επί τέσσερις ημέρες. «Από τη μελέτη μας όμως που διήρκεσε τέσσερις εβδομάδες προέκυψε ότι πολλά από τα συμπτώματα εμφανίστηκαν μετά τη δεύτερη ή την τρίτη εβδομάδα, γεγονός που μαρτυρεί ότι τα τεστ πρέπει διαρκούν περισσότερο ώστε να καταγράφονται οι μακροπρόθεσμες βλάβες που προκαλούνται στα έντομα». 
Ακούει κανείς τον επιθανάτιο… βόμβο των βομβίνων και των μελισσών που αποτελούν τους σημαντικότερους επικονιαστές χωρίς τους οποίους η ισορροπία του οικοσυστήματος στο οποίο και εμείς ανήκουμε θα καταρρεύσει; 

Πηγή: tovima.gr


Αναδημοσιευσα Απο Real News

Το χασμουρητό μας μεταδίδεται στα σκυλιά!


Αυτό αποκάλυψε έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Lund στη Σουηδία, αποδεικνύοντας ότι τα σκυλιά χασμουριούνται «κατ’ εικόνα και ομοίωση» των ιδιοκτητών τους, συμπάσχοντας μαζί τους και αντιγράφοντας πιστά τα ανθρώπινα συναισθήματα. 

«Το ανθρώπινο χασμουρητό είναι μεταδοτικό στους σκύλους και τις περισσότερες φορές υποδηλώνει μιμητική πράξη, χωρίς να είναι κατά βάση αποτέλεσμα κούρασης, νύστας ή κόπωσης από την πλευρά των τετραπόδων», αναφέρει ο επικεφαλής.

Για να αποδείξουν ότι τα σκυλιά όντως αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη συμπεριφορά και τη μιμούνται και ότι το χασμουρητό δεν είναι… απλή σύμπτωση, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν 35 σκυλιά ηλικίας από 4-18 μηνών. 

Τα συμπαθή κατοικίδια χασμουριούνταν ακολουθώντας την έκφραση των ιδιοκτητών τους, καταδεικνύοντας πως συμπάσχουν απόλυτα μαζί τους στην κόπωση, παρουσιάζοντας έτσι στους ερευνητές ένα επιπλέον δέσιμο με τον άνθρωπο.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι το χασμουρητό είναι μεταδοτικό στον άνθρωπο, καθώς «είναι ένας τρόπος να δείξουμε σε αυτούς που χασμουριούνται ότι καταλαβαίνουμε πώς αισθάνονται.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα σκυλιά. Το χασμουρητό μας είναι μεταδοτικό και στα σκυλιά όχι επειδή έχουν βαρεθεί ή κουραστεί αλλά επειδή οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τα συναισθήματά μας και θέλουν να μας το δείξουν», καταλήγει ο επικεφαλής της έρευνας.

Πηγή: perierga.gr




Αναδημοσιευσα Απο Real News

Σκύλος στην Ιταλία κληρονόμησε δύο εκατ. ευρώ,


Τον αγαπούσε τόσο πολύ που τού άφησε όλη της την περιουσία… Όχι, ο τυχερός κληρονόμος δεν είναι ο σύζυγός της αλλά ο πολυαγαπημένος σκύλος της. Ο λόγος για μία 84χρονη ιταλίδα από την Caserta που χάρη στην κίνηση της αυτή έκανε τον σκύλο της ονόματι Kikko πλουσιότερο κατά δύο εκατ. ευρώ.

Για την ακρίβεια ο σκύλος κληρονόμησε τους τραπεζικούς λογαριασμούς της ιδιοκτήτριάς του, δύο διαμερίσματα και αρκετά χωράφια. Αντίθετα, η θανούσα δεν άφησε τίποτα στην κόρη και τα εγγόνια της, με τους οποίους έμενε μαζί.

Τέλος, ανέθεσε στον προσωπικό της δικηγόρο την φροντίδα του σκύλου της. Σύμφωνα με την ιταλική νομοθεσία, η κληρονομιά προς όφελος ζώων δεν έχει νομική ισχύ.

Ο κηδεμόνας του ζώου θα διαχειρίζεται όλη την περιουσία, ενώ οφείλει να διασφαλίσει στον Κίκκο άνετη διαβίωση, φροντίδα και προστασία.

Πηγή: newsbeast.gr



Αναδημοσιευσα Απο Real News

Και ο σκύλος θέλει το πάρκο του!


Καμία νομική βάση δεν έχουν οι εκατοντάδες πινακίδες «απαγορεύονται οι σκύλοι» που έχουν τοποθετήσει στα πάρκα και στις πλατείες τους δημοτικές Αρχές σε ολόκληρη την Ελλάδα! 

Φιλοζωικά σωματεία επισημαίνουν πως η απαγόρευση πρόσβασης των τετράποδων σε τέτοιου είδους δημόσιους χώρους έχει αρθεί από το 2003, ενώ η ελευθερία πρόσβασης όλων των ζώων συντροφιάς σε πάρκα και πλατείες αναφέρεται εκ νέου στον πλέον πρόσφατο νόμο 4039/2012, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης τον Φεβρουάριο του 2012.
Η μόνη νομική υποχρέωση που έχουν οι ιδιοκτήτες των ζώων είναι να προσέχουν πού αφοδεύουν τα κατοικίδια και, όταν το κάνουν, να μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους!
Η καλύτερη λύση για τις δημοτικές Αρχές, ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι, είναι η δημιουργία ειδικών χώρων για σκύλους μέσα στα πάρκα και τις πλατείες τους. 

Μια υποδειγματική «παιδική χαρά» ειδικά για κατοικίδια λειτουργεί στο άλσος Παπάγου. Εκεί τα ζώα μπορούν να τρέχουν ελεύθερα χωρίς λουρί, ενώ υπάρχουν και δεκάδες ειδικά παιχνίδια που μπορούν να τα κρατήσουν απασχολημένα για ώρες. 

Αντίστοιχοι χώροι υπάρχουν σε πολλές πόλεις του εξωτερικού, αποτελώντας πόλο έλξης για δεκάδες επισκέπτες καθημερινά.



Αναδημοσιευσα Απο Real News

Νέο είδος σαύρας στην Αυστραλία,


Ένα νέο είδος σαύρας, που μάχεται για να επιβιώσει, ανακάλυψαν οι επιστήμονες στους αμμόλοφους της Δυτικής Αυστραλίας, έξω από το Περθ.

Δυστυχώς, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η σαύρα, αν ανακαλύφθηκε μόλις πριν λίγες ημέρες, βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα εξαφάνισης, λόγω της αστικής ανάπτυξης.

Το νέο είδος, που περιγράφεται στην επιστημονική επιθεώρηση Zootaxa, ανακαλύφθηκε στο πλαίσιο επιστημονικής μελέτης για τα επίπεδα βιοποικιλότητας στη Νοτιοδυτική Αυστραλία.

«Η ανακάλυψη του νέου είδους είναι πολύ σπουδαία για την επιστήμη», δήλωσε ο Δρ. Geoffrey Kay, καθηγητής οικολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας.

«Η ανακάλυψη ενός είδους, που δεν είχε εντοπιστεί μέχρι σήμερα, κοντά σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας καταδεικνύει πως ακόμα έχουμε να ανακαλύψουμε πάρα πολλά είδη», τόνισε ο καθηγητής, εκφράζοντας παράλληλα τη θλίψη του για το γεγονός ότι η νέα σαύρα κινδυνεύει να εξαφανιστεί τόσο γρήγορα όσο βρέθηκε.

Το νέο είδος σαύρας, με την επιστημονική ονομασία Ctenotus ora, φτάνει σε μήκος τα έξι εκατοστά. Το χρώμα της είναι λευκό και καφέ.Η νοτιοδυτική Αυστραλία συγκαταλέγεται στις 25 περιοχές με την πλουσιότερη βιοποικιλότητα.

Πηγή: econews.gr

Αναδημοσιευσα Απο Real News

Το νησί των κουνελιών!


Αν και κάποτε φιλοξενούσε εργοστάσια για την παραγωγή δηλητηριωδών αερίων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το μικρό νησί της Ιαπωνίας Okunoshima προσφέρει σήμερα «κατοικία» σε εκατοντάδες κουνέλια.

Γνωστό και με την ονομασία «Rabbit Island» (σ.σ. «Το νησί των κουνελιών», το νησί Okunoshima βρίσκεται λίγα μόλις μίλια ανοικτά των ακτών της Takehara, συγκεντρώνοντας στους κόλπους του την προσοχή των διεθνών μέσων, ντόπιων και ξένων τουριστών.



Ο λόγος δεν είναι άλλος βέβαια από το γεγονός ότι από νησί «θανατηφόρο» μεταμορφώθηκε σε έναν επίγειο μικρό «παράδεισο» για οικόσιτα ζώα, και πιο συγκεκριμένα για κουνέλια.

Εδώ και 16 χρόνια, το Okunoshima εγκαταλείφθηκε από τους εργάτες που παρήγαγαν πέντε διαφορετικά είδη δηλητηριωδών αερίων στις εγκαταστάσεις του νησιού, δίνοντας τη θέση τους σε… κοτέτσια και καταπράσινες αυλές, λαχανόκηπους και περιφραγμένους χώρους για τα συμπαθή τετράποδα.



Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, τα κουνέλια έφτασαν στο νησί Okunoshima για να δοκιμαστούν τα αποτελέσματα του δηλητηρίου σε αέρα και έδαφος μετά το τέλος του πολέμου, ενώ άλλες ιστορίες αναφέρουν ότι μαθητές που ήρθαν εδώ το 1971 άφησαν 8 κουνέλια που είχαν μαζί τους.

Ανεξάρτητα, όμως, από τον τρόπο που τα κουνέλια έφτασαν στο νησί Okunoshima, το σημαντικότερο όλων είναι το γεγονός ότι σήμερα ζουν εκεί πάνω από 300 είδη, ιδιαίτερα «φιλόξενα» με τους επισκέπτες.

Πηγή: perierga.gr

Αναδημοσιευσα Απο Real News

Ανακαλύφθηκαν νέα είδη ταραντούλας,


Εννιά νέα είδη δενδρόβιας ταραντούλας ανακαλύφθηκαν στη Βραζιλία. Τα τέσσερα είδη ανήκουν στο γένος «Typhochlaena», που θεωρείτο εξαφανισμένο.

Τα ευρήματα καταδεικνύουν πόσο περιορισμένες εξακολουθούν να παραμένουν οι γνώσεις μας για τη χλωρίδα και την πανίδα του Δάσους του Ατλαντικού στη Βραζιλία.

«Αντί για επτά είδη που ήταν γνωστά μέχρι σήμερα στην περιοχή, τώρα έχουμε 16», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης από το Ινστιτούτο Butantan στο Σάο Πάολο.

Οι δενδρόβιες ταραντούλες ζουν στα τροπικά δάση της Ασίας, της Αφρικής, της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, καθώς επίσης και σε περιοχές της Καραϊβικής.

Σε γενικότερες γραμμές έχουν ελαφρύτερο σκελετό, λεπτότερο σώμα και μακρύτερα πόδια από τα υπόλοιπα είδη ταραντούλας έτσι ώστε να προσαρμόζονται καλύτερα στο περιβάλλον των οικοτόπων τους.

Η μεγαλύτερη επιφάνεια στο τέλος των ποδιών τους τις βοηθά να σκαρφαλώνουν εύκολα, ενώ ο ελαφρύς σκελετός τους τους χαρίζει ευκινησία.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες το δηλητήριο της ταραντούλας θα μπορούσε να συμβάλλει στη θεραπεία του καρκίνου.

ΠΗΓΗ: econews.gr


Αναδημοσιευσα Απο Real News

Ετικετοσύννεφο