Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Θεατρο’ Category

O πολιτισμός της Κρίσης, (14),

Σκηνή από τον «Ρινόκερο» σε σκηνοθεσία Εμμανουέλ Ντεμαρσύ-Μοτά, μια παράσταση που έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τον γαλλικό Τύπο,

Αρκουμανέα Λουίζα

Εμμανουέλ Ντεμαρσύ-Μοτά: Η ομορφιά του σουρεαλισμού,

Ο γάλλος σκηνοθέτης που αγαπά τους κλασικούς και σέβεται τους θεατές παρουσιάζει τον «Ρινόκερο» του Ιονέσκο,

Ρισάρ Ντεμαρσύ λεγόταν ο πατέρας, δραματουργός, ποιητής, σκηνοθέτης και δημιουργός του πειραματικού θιάσου NaïfThéâtre. Τερέζα Μοτά λεγόταν η μητέρα, ηθοποιός πορτογαλικής καταγωγής. Δύο επίθετα, δύο κουλτούρες κληρονόμησε ο Εμμανουέλ, που γεννήθηκε πριν από 43 χρόνια στο Νεϊγύ-συρ-Σεν

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Advertisements

Με «Κύκλωπα» και «Τραχίνιες» το Εθνικό στην Επίδαυρο το καλοκαίρι,

Με «Κύκλωπα» και «Τραχίνιες» το Εθνικό στην Επίδαυρο το καλοκαίρι

Λοβέρδου Μυρτώ

Σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου και Θωμά Μοσχόπουλου αντίστοιχα,

«Κύκλωπας» και «Τραχίνιες»: Με αυτά τα δύο έργα, σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Βήματος» θα κατέβει το Εθνικό Θέατρο το καλοκαίρι στην Επίδαυρο. Τον «Κύκλωπα» του Ευριπίδη θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Παπαβασιλείου ενώ τις «Τραχίνιες» του Σοφοκλή ο Θωμάς Μοσχόπουλος (φωτο. αριστερά). Ο καλλιτεχνικός διευθυντής  Γιάννης Χουβαρδάς  που δεν θέλησε να αφήσει στην τύχη την παρουσία της πρώτης σκηνής της χώρας στην Επίδαυρο, έχει ήδη κάνει τις συνεννοήσεις επιλέγοντας να τις κρατήσει μυστικές. Αλλωστε είχε αφήσει να εννοηθεί μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής» ότι δεν επρόκειτο να αφήσει έκθετο το Εθνικό, λόγω των θεμάτων της διαδοχής στο τιμόνι της Αγίου Κωνσταντίνου.

Ο «Κύκλωψ», είναι το μοναδικό σατυρικό έργο που διασώθηκε πλήρως -άγνωστο παραμένει το έτος που παίχτηκε. Βασίζεται στην ένατη ραψωδία της «Οδύσσειας» στην οποία ο μύθος θέλει τον Κύκλωπα Πολύφημο να τυφλώνεται από τον Οδυσσέα. Γι΄αυτό και οι δύο βασικοί ρόλοι ανήκουν στους δύο ομηρικούς ήρωες. Γύρω τους οι Σάτυροι με τον Σειληνό (τρίτος βασικός ρόλος) και φυσικά οι σύντροφοι του Οδυσσέα. Οπότε ο θίασος αναμένεται 20μελής…

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου (φωτο. δεξιά), σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Βήματος» σκέφτεται να πραγματοποιήσει μια «επίσκεψη» στο έργο που ο ίδιος πρότεινε στο Εθνικό. Με αυτόν τον τρόπο δίνεται τόσο μια έμμεση συνέχεια στην «Οδύσσεια» όσο και μια άμεση σύνδεση με το Ετος Καβάφη που διανύουμε. Ισως ο καβαφικός στίχος της «Ιθάκης» να αποτελέσει και το «κλειδί» στη ματιά του σκηνοθέτη πάνω στο έργο: «Τους Λαιστρυγώνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει μπρος σου»

Καθώς πρόκειται για το συντομότερο έργο που έχει διασωθεί, στόχος της παραγωγής δεν είναι το «μεγαλώσει», αλλά το τοποθετήσει μέσα σε ένα πλαίσιο που να άπτεται της σημερινής πραγματικότητας. Με τον Σειληνό υπενθυμίζει διαρκώς ότι η πολιτική δεν μπορεί να τα κάνει όλα.

Να σημειώσουμε ότι  ο «Κύκλωψ» δεν ανεβαίνει αυτόνομος, κι αυτή θα είναι η πρώτη του αυτόνομη κάθοδος ενώπιον του κοινού. Οι πληροφορίες θέλουν τον Βασίλη Παπαβασιλείου να αντλεί το έμψυχο υλικό του από την τελευταία παράσταη που ανέβασε στο Εθνικό, τον επιτυχημένο «Γάμο του Κουτρούλη»… Ως εκ τούτου εύκολα εικάζει κανείς ότι τον ρόλο του Κύκλωπα θα αναλάβει ο Νίκος Καραθάνος.

Οι «Τραχίνιες», τώρα, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες τραγωδίες του Σοφοκλή, που επίσης δεν παίζεται συχνά _τη δεκαετία του ΄90 ο Σπύρος Ευαγγελάτος έδωσε μια εξαιρετική εκδοχή με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, τη Λήδα Τασοπούλου και τον Δημήτρη Λιγνάδη στους ρόλους του Ηρακλή, της συζύγου του, Διηάνειρας και του γιου τους Υλλου.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος αναμένεται να κατέβει στην Επίδαυρο με τους μόνιμους πλέον συνεργάτες του, οπότε εύκολα μπορεί να εικάσει κανείς ότι ο Αργύρης Ξάφης θα ερμηνεύσει τον Ηρακλή και η Αννα Μάσχα τη Διηάνειρα. Πλάι τους θα προστεθεί ο Υλλος και ο κήρυκας Λίχας, ενώ η όμορφη Ιόλη, την οποία μεταφέρει μαζί του ο Ηρακλής επιστρέφοντας στην Τραχίνα, είναι ένας ενδιαφέρων, πλην βουβός ρόλος. Σύμφωνα με τον μύθο στην Τραχίνα περιμένει η ερωτευμένη Διηάνειρα τον Ηρακλή μαζί με τον γιο τους, αλλά η άφιξη της Ιόλης θα κάνει την πιστή σύζυγο να προσπαθήσει να ξανακερδίσει τον άντρα της. Το αποτέλεσμα ωστόσο δεν θα είναι το αναμενόμενο. Αθελά της θα δολοφονήσει τον Ηρακλή και στη συνέχεια θα αυτοκτονήσει στο νυφικό κρεβάτι. Να προσθέσουμε ότι ο Χορός στις «Τραχίνιες» είναι γυναικείος, καθώς αποτελείται από τις γυναίκες της Τραχίνας _εξ ου και ο τίτλος της σοφόκλειας τραγωδίας.

Μυρτώ Λοβέρδου

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Γιάννης Χουβαρδάς: «Φεύγω από το Εθνικό, εκτός αν…»,

Γιάννης Χουβαρδάς: «Φεύγω από το Εθνικό, εκτός αν...»

Με τη μελαγχολία που ακολουθεί κάθε σχέση που τελειώνει, ο Γιάννης Χουβαρδάς δείχνει έτοιμος να εγκαταλείψει το Εθνικό,

Λοβέρδου Μυρτώ

Συνέντευξη με τον διευθυντή της πρώτης κρατικής σκηνής της χώρας για τα έξι χρόνια της θητείας του, το μέλλον του θεάτρου και τα πολιτικά πρόσωπα – Κλείνει ο κύκλος μου στο Εθνικό – Ο Γιάννης Χουβαρδάς ανακοινώνει την απόφασή του να φύγει από την κεντρική κρατική σκηνή, αφήνοντας ωστόσο ένα παράθυρο ανοιχτό για μία μικρή παράταση…,

Ο Γιάννης Χουβαρδάς ανέλαβε τη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου τον Απρίλιο του 2007. Εξι χρόνια μετά ετοιμάζεται να αποχωρήσει, μια που και η δεύτερη θητεία του ολοκληρώνεται τον Μάιο. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της πρώτης θεατρικής σκηνής της χώρας μιλάει στο «Βήμα» για τις αποφάσεις που έχει λάβει, για τους συναδέλφους του που ενδιαφέρονται να τον διαδεχθούν, για τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετώπισε, για τον «πόλεμο», την κριτική και την περιπέτεια της πολυσυζητημένης «Οδύσσειας»…
Με τη μελαγχολία που ακολουθεί κάθε σχέση που τελειώνει, ο Γιάννης Χουβαρδάς δείχνει έτοιμος να εγκαταλείψει το Εθνικό. Εκτός αν…

Κύριε Χουβαρδά, μετά την «Οδύσσεια» και την τριλογία του Ο’Νιλ, που θα ανεβάσετε στα μέσα Φεβρουαρίου, κλείνει ο κύκλος σας στο Εθνικό;
«Αναμφισβήτητα».

Πότε έκλεισε για εσάς το θέμα και πότε καταλάβατε τις προθέσεις του υπουργείου Πολιτισμού;
«Για εμένα αυτό συνέβη στον σχεδιασμό του προγραμματισμού της διετίας 2011 – 2013. Στο υπουργείο διαχρονικά υπήρχε θετική στάση απέναντι στη θητεία μου στο Εθνικό Θέατρο και στη συνέχισή της. Ακόμη και όταν επί Παύλου Γερουλάνου είχε υπάρξει ένα κενό και είχαν οργιάσει οι φήμες, ποτέ εγώ δεν είχα πάρει κανένα αρνητικό μήνυμα. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Η δική μου η πρόθεση ήθελα να είναι σαφής, γιατί εγώ θέλω να είμαι επαγγελματίας και να λειτουργώ με βάση όσα ξέρω από την εμπειρία μου στο εξωτερικό. Δηλαδή, τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν νωρίς, να ορίζεται εγκαίρως ο διάδοχος, να γίνεται ομαλά η αλλαγή σκυτάλης… Εγώ είχα την ατυχία να έρθω μετά τον θάνατο του Νίκου Κούρκουλου και να πέσω στα βαθιά».

Υπάρχει περίπτωση παράτασης της θητείας σας;
«Κυρίως λόγω της «Οδύσσειας» θα έβλεπα θετικά, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να μείνω για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα, ώστε να συνεχίσει ομαλά το ταξίδι της η παράσταση. Για μία συμφωνία στο εξωτερικό ξημεροβραδιαζόμαστε επί μακρόν. Δεν ξέρω πώς μπορεί να το κάνει κάποιος αυτό που δεν έχει εξοικειωθεί με την παράσταση. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος».

Εχει γίνει κάποια σχετική κρούση από τον υπουργό;
«Οχι. Εγώ του το έχω κοινοποιήσει προφορικώς».

Σε ποια φάση βρίσκεται ο προγραμματισμός για το καλοκαίρι, αλλά και για τη σεζόν 2013 – 2014;
«Αυτό το θέμα με απασχολεί πάρα πολύ. Για το καλοκαίρι αισθάνομαι σχεδόν υποχρεωμένος να κινήσω ορισμένες διαδικασίες για να υπάρχει ένα πρόγραμμα».

Εχετε ξεκινήσει;
«Σκέψεις. Εχω ξεκινήσει σκέψεις με τους συνεργάτες μου. Και μόνον. Δεν μπορεί να μείνει κανένας με σταυρωμένα τα χέρια και να αφήσει έκθετο το Εθνικό…».

Εάν πέρυσι τέτοια εποχή σας είχε προτείνει το υπουργείο να ανανεωθεί η θητεία σας για μία ακόμα τριετία θα είχατε δεχτεί;
«Δεν είναι θέμα υπουργείου. Θα είχα την ίδια στάση. Αν όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αν δεν ήμασταν βουτηγμένοι σε τέτοια βαθιά κρίση, αν δεν είχαμε αυτή την πολιτική αστάθεια που έχουμε, όπου αλλάζουν συνεχώς οι υπουργοί και εκείνος που ορίζεται δεν ξέρει τι αρμοδιότητες έχει και μαζί με όλα αυτά έχουμε και τις συνεχείς αυξανόμενες περικοπές (σ.σ.: από τα 9 εκατ. ευρώ, έχει φθάσει η χρηματοδότηση για το 2013 τα 6,3 εκατ. ευρώ)… Είναι πολύ σοβαρή η μείωση και αν, δυστυχέστατα, δεν είχαν μειωθεί οι μισθοί, αυτή τη στιγμή δεν ξέρω πού θα ήμασταν».

Δηλαδή, το θέμα είναι κυρίως πρακτικό;
«Πέρα από αυτό όμως το μέλλον και το περιβάλλον γύρω μας είναι τόσο ασταθή που δεν ευνοεί το να πω ότι κάθομαι άλλα τρία χρόνια. Δεν βγαίνει το πράγμα… Αν όμως ερχόταν κάποιος και έλεγε ότι επιστρέφουμε στα 8 εκατ. ευρώ επιχορήγηση, ότι σε θωρακίζουμε για τα επόμενα τρία χρόνια και σου δίνουμε ένα διοικητικό συμβούλιο με το οποίο θα μπορείς να συνεργαστείς, τότε θα το συζητούσα».

Με το ΔΣ τι συνέβη; Δεν έχει διοριστεί ΔΣ στο Εθνικό εδώ και έξι μήνες…
«Δεν είναι το μόνο που δεν διορίστηκε. Αυτή τη στιγμή εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη για τα πάντα που συμβαίνουν στο Εθνικό, ενώ δεν είναι μέσα στις αρμοδιότητές μου. Από την αρχή της θητείας μου και για διάφορους λόγους βάζω το κεφάλι μου στον ντορβά, αλλά πλέον το πράγμα έχει φθάσει σε ακραία κατάσταση».

Αξιζε τελικά τον κόπο όλο αυτό, κύριε Χουβαρδά;
«Ναι, σαφώς άξιζε. Μου έχει δημιουργήσει διάφορα μη ορατά προβλήματα, αλλά άξιζε τον κόπο. Το λέω με βαθιά συναίσθηση».

Ενδιαμέσως μετανιώσατε;
«Ναι, πέρασα τις φάσεις που θα ήθελα να έχω φύγει. Τελικά, ένας λόγος που θέλω να φύγω είναι και αυτή η συσσωρευμένη κούραση από τις πολλές αναποδιές, από τις πολλές δυσκολίες, από τα εμπόδια που ήταν πολλές φορές βουνό».

Τελικά, πιστεύετε ότι σας έγινε «πόλεμος»;
«Οχι οργανωμένος. Υπήρχαν διάφορες μάχες χαρακωμάτων κατά καιρούς, που τις θεωρώ ανόητες εκ μέρους των ανθρώπων που τις προκάλεσαν ή τους αναγνωρίζω το δικαίωμα να είχαν διαφορετική γνώμη από εμένα».

Νιώσατε ότι κάποιοι ήθελαν να πάρουν τη θέση σας;
«Εγώ δεν μιλάω για «ανταγωνιστές καλλιτέχνες», γιατί δεν το έβαλα ποτέ σε αυτή τη βάση. Αναφέρομαι σε ανθρώπους που μίλησαν αρνητικά για εμένα σε συνεντεύξεις τους και εγώ σε σταθερή βάση τους καλούσα να σκηνοθετήσουν στο Εθνικό Θέατρο. Δεν μπήκα ποτέ σε αυτόν τον ανταγωνισμό. Μιλάω όμως για κάποιες εστίες στον Τύπο, στην πολιτική, σε διάφορα λόμπι».

Μέσα στις δύο θητείες σας, το πολιτικό κομμάτι πόσο σας δυσκόλεψε;
«Προσωπικά είχα μια απόσταση, χωρίς να ξέρω τις διαδικασίες που πέρασαν εκείνοι. Πέρασα τρεις διαφορετικές καταστάσεις (Νέα Δημοκρατία, ΠαΣοΚ, σημερινή κυβέρνηση). Δεν ένιωσα ότι υπήρχε η τάση να μου πουν «δεν μας κάνεις». Κομματικά άλλωστε δεν είχα καμία σχέση με κανέναν. Από τον Βουλγαράκη που με έβαλε, κι ας μην τον ήξερα, πέρασα στον Λιάπη, με τον οποίο συμπτωματικά ήμασταν συμμαθητές, κι ύστερα στον Σαμαρά, τον οποίο γνώριζα επίσης από το σχολείο. Και όταν ήρθε ο Γερουλάνος, τον οποίο δεν ήξερα καθόλου, μας πήρε λίγο χρόνο να συμπλεύσουμε, αλλά τα καταφέραμε. Τώρα, ο νυν υπουργός Πολιτισμού, ο Τζαβάρας, είναι ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος, με τον οποίο υπάρχει αλληλοσεβασμός».

Τι ακούτε για τους μνηστήρες;
«Είναι αστεία και η λέξη. Ωστόσο, έχω να πω ότι αυτή η θέση, η θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή, δεν είναι θρόνος, αλλά ηλεκτρική καρέκλα».

Σας ενοχλεί που τα ονόματα των διαδόχων ακούγονται εδώ και καιρό;
«Φυσικά και με ενοχλεί ως κατάσταση, αλλά στην Ελλάδα ζούμε. Αυτά τα πράγματα θα έπρεπε να τελειώνουν εν τη γενέσει τους».

Πιστεύετε ότι οι συνεργασίες σας στο εξωτερικό έπαιξαν αρνητικό ρόλο στην παραμονή σας στο Εθνικό;
«Προσωπικά δεν είχα ποτέ μου γαντζωθεί από την καρέκλα. Αυτή είναι η μεγάλη ελευθερία που επιφυλάσσω στον εαυτό μου. Πάντα, ακόμα και στο Αμόρε, θεωρούσα τον εαυτό μου περαστικό. Μόνον έτσι βλέπεις τη ζωή όπως πραγματικά είναι. Ούτε εγκλωβίζεσαι ούτε ιδρυματοποιείσαι».

Νιώθετε πίκρα, στεναχώρια;
«Οχι, καθόλου. Αισθάνομαι πλήρης. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει την πρότασή μου για το πώς πρέπει να διοικείται ένα Εθνικό Θέατρο, με τα λάθη μου και τις επιτυχίες μου. Χρωστάω το 99% στους εργαζομένους, στους συνεργάτες μου, στους καλλιτέχνες και στο κοινό που ανταποκρίθηκε».

Μετανιώσατε για κάτι;
«Αυτό και να έχει συμβεί δεν θα το πω ποτέ. Είμαι πιστός στις επιλογές μου, όχι επειδή είναι δικές μου, αλλά επειδή οι άνθρωποι που ήρθαν εδώ ήρθαν για να στηρίξουν τις προσπάθειες και αν απέτυχαν, γιατί είχαμε και αποτυχίες, αλίμονο, δεν ήταν στο χέρι τους…».

Θα λέγατε σε κάποιον «Ναι, πέτυχα»;
«Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη «πέτυχα». Θα έλεγα λοιπόν ότι οι δύο θητείες εδώ πήγαν το Εθνικό Θέατρο μισό βήμα μπροστά…».

Πώς βλέπετε τον εαυτό σας μετά;
«Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, για να μην πω «ποτέ ξανά», δεν θα ήθελα να ξεκινήσω πάλι ένα θέατρο από την αρχή, ιδίως υπό αυτές τις συνθήκες. Νομίζω ότι το Εθνικό είναι ό,τι καλύτερο και ό,τι σημαντικότερο με το οποίο θα μπορούσα να έχω ασχοληθεί στη χώρα μου. Από εδώ και πέρα, ως ελεύθερος επαγγελματίας και με πολύ αυστηρές επιλογές, θα κάνω πράγματα που γουστάρω».

Αν μένατε άλλη μία τριετία στο Εθνικό, ποιος θα ήταν ο στόχος σας;
«Εχοντας κατακτήσει ορισμένα πράγματα, θα έθετα τις βάσεις ώστε το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο να μπορεί να είναι εναλλασσόμενο σε βάθος χρόνου».

Επί των ημερών σας τι κέρδισε το Εθνικό;
«Δεν θα ήθελα να το κρίνω εγώ, ας το κρίνουν άλλοι. Μπορεί να κριθεί και αργότερα. Πιστεύω ότι είχα διαφορετικό προσανατολισμό. Πριν από εμένα υπήρχαν μεγάλες κινήσεις, μεγάλα ταξίδια. Εγώ προσπάθησα να το προσανατολίσω περισσότερο προς την Ευρώπη, εκεί όπου εξακολουθούν να υπάρχουν θεσμοί που ευνοούν την αρχή των ανταλλαγών και την ανταλλαγή δημιουργικότητας».

«Οδύσσεια»: Ποια είναι η γεύση που σας αφήνει;
«Η γεύση είναι καλή κυρίως από το κοινό. Γιατί είχαμε ένα μπαράζ αρνητικών κριτικών…».

Πώς το εξηγείτε;
«Ειλικρινά δεν θέλω να μπω σε αυτό. Η επίσημη κριτική σε πολύ μεγάλο ποσοστό ήταν αρνητική, αλλά πολλοί δημοσιογράφοι, που γράφουν σχόλια ή κριτική, ήταν θετικοί. Το επισημαίνω χωρίς να το εξηγώ. Από την άλλη, όταν υπάρχει μία τόσο αποστομωτική παρουσία κοινού και αντιδράσεις μέσα στην ίδια την παράσταση για όλο αυτό το διάστημα, αυτό κάτι σημαίνει. Ας το αξιολογήσει ο καθένας όπως θέλει. Και προσθέτω: όσα θέατρα από το εξωτερικό έστειλαν εκπροσώπους για να δουν την παράσταση, την αγόρασαν. Και μιλάμε για θέατρα που έχουν ανεβάσει Μπομπ Γουίλσον…».

Συγκεκριμένα;
«Πλην του Μιλάνου, που είναι συμπαραγωγός, έχουμε το Αμβούργο, το Λονδίνο, το Παρίσι και αυτές τις μέρες θα έρθουν από την Ουάσιγκτον και το Μόναχο».

Οικονομικά, ποιο θα είναι το όφελος του Εθνικού;
«Θα υπάρχει κέρδος, αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να το υπολογίσω με ακρίβεια. Μόλις ολοκληρωθεί η πορεία της «Οδύσσειας» στην Αθήνα, θα δώσουμε όλα τα στοιχεία για την εδώ παραγωγή».

Η τελευταία σκηνοθεσία
Η τελευταία σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά στο Εθνικό αφορά στην τριλογία του Ευγένιου Ο’ Νιλ «Το πένθος ταιριάζει την Ηλέκτρα». Ο ίδιος λέει σχετικά με το έργο και την παράσταση: «Ομολογώ ότι δεν το είχα καν διαβάσει. Οπότε, όταν το διάβασα κατάλαβα πόσο ταιριάζει στη διετία του Εθνικού με τον τίτλο «Τι είναι η πατρίδα μας», αλλά και πόσο με ενδιαφέρει να το κάνω. Οχι μόνο γιατί είναι μια παραλλαγή της «Ορέστειας» του Αισχύλου σε άλλο κλειδί, αλλά γιατί είναι ένας συγγραφέας και ένα είδος γραφής που δεν θα περίμενε κανείς ότι θα ασχοληθώ. Δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος του αμερικανικού θεάτρου. Ωστόσο, «Το πένθος» αναφέρεται πάρα πολύ στο κλειστό κύκλωμα της οικογένειας και με αυτή την έννοια είναι αυτοβιογραφικό. Εχει σχέση με την αμερικανική οικογένεια και με την κοινωνική ιστορία.  Στις ρίζες της δραματουργίας του είναι κρυμμένο ένα θέμα που με απασχολεί τελευταίως όλο και περισσότερο και έχει να κάνει με έναν αόρατο μηχανισμό που συνθλίβει τις ζωές των ανθρώπων. Είτε αυτός ο μηχανισμός λέγεται Ιστορία, είτε οικογενειακές σχέσεις, είτε είναι ανθρώπινος, είτε θεϊκός, είτε είναι ο πόλεμος. Eίναι ένα σπουδαίο κείμενο, με σπουδαίους ρόλους και έναν καταπληκτικό θίασο φυσικά.  Στη συγκεκριμένη παράσταση κάνω ένα παιχνίδι: οι θεατές θα έχουν εκπροσώπους πάνω στη σκηνή, οπότε θα υπάρχει ένα διπλό επίπεδο ανάμεσα στο σήμερα και στο τότε και ανάμεσα στην κυρίως ιστορία – φόνου, αιμομιξίας, εκδίκησης, ανεπίδοτων ερώτων, αυτοκτονιών, τρέλας – που θυμίζει μια εξαιρετικού επιπέδου σαπουνόπερα, και στο επίπεδο των θεατών αυτής της σαπουνόπερας που είναι στο σήμερα».

πότε & πού:
Εθνικό Θέατρο – Kτίριο Τσίλλερ, Κεντρική Σκηνή,  «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα». Πρεμιέρα την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου 2013 – παραστάσεις ως τις 28.4.13.

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Ο άνθρωπος και οι εποχές του,

Ο άνθρωπος και οι εποχές του

ΑΚΥΛΛΑΣ ΚΑΡΑΖΗΣΗΣ

Κείμενο: Μάρθα Κορινθίου
PHOTO: Ζωή Χατζηγιαννάκη
Παίζετε και σκηνοθετείτε το έργο Οταν Εκλαψε ο Νίτσε, του Ιρβιν Γιάλομ, για δεύτερη χρονιά. Μπήκατε στον πειρασμό να κάνετε ψυχοθεραπεία; Βέβαια. Και πριν από το έργο. Κάποια στιγμή θα κάνω σίγουρα. Το χρωστάω στον εαυτό μου.
Είναι γενναίο να αφήνεις τόσο μεγάλο μούσι. Το αφήσατε για το συγκεκριμένο έργο; Ναι. Παίζω τον Γιόζεφ Μπρόιερ, ο οποίος είχε πολύ μακρύ μούσι. Θα το κόψω όμως. Εχουν αρχίσει να με ρωτάνε αν είμαι ο παπάς της ενορίας…
Ενώ δίνετε μια απόλυτα αρρενωπή εικόνα, στο J.A.C.E., τη νέα ταινία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη, υποδύεστε τον γκέι γιατρό. Πώς χειριστήκατε αυτήν την αντίφαση; Κατ’ αρχάς, όταν έπαιζα στο J.A.C.E., δεν είχα αυτά τα γένια. Δεύτερον, και ο Φρέντι Μέρκιουρι είχε πολύ αρρενωπή εικόνα, και ήταν ομοφυλόφιλος. Γενικά, δεν θεωρώ τις σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων κάτι κεφαλαιώδες. Βλέπω τους γκέι ως κάτι το αυτονόητο, το οποίο υφίσταται μια παράλογη καταπίεση. Πάντως, δεν θα μπορούσα να παίξω οτιδήποτε. Δεν θα ήθελα, ας πούμε, να παίξω κάτι πολύ βίαιο, έναν κατά συρροή δολοφόνο. Στο παρελθόν το έχω κάνει. Σήμερα δεν θα το έκανα.
Η θεματική του J.A.C.E. θα πάψει ποτέ να είναι επίκαιρη στην Ελλάδα; Ο ήρωας είναι ένας σύγχρονος Ολιβερ Τουίστ. Και νομίζω ότι έχουμε μπει σιγά σιγά σε έναν κύκλο όπου η εκμετάλλευση και η βία θεωρούνται αυτονόητες. Θα ζούμε πλέον με αυτά. Είναι κάτι που πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε πρακτικά και ιδεολογικά -δηλαδή, να τα εμποδίζουμε, όταν μπορούμε. Ο καθένας στο βαθμό που του αναλογεί.
Σπουδάσατε στη Χαϊδελβέργη, σε ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Πώς ήταν η φοιτητική ζωή σας; Στη Γερμανία έζησα 15 χρόνια. Δούλεψα στο θέατρο, έζησα πολλά χρόνια μποέμ, έκανα το σερβιτόρο, έπαιζα μουσική, έκανα τα πάντα. Και δοκίμασα -το λέω με την ευρεία έννοια του όρου- ό,τι επέτασσε η εποχή: Από την αριστερά μέχρι διάφορες ψυχοτρόπες ουσίες. Και πρέπει να πω ότι αυτά τα 15 χρόνια με κάνανε άνθρωπο. Η Χαΐδελβέργη είναι μια παραμυθένια πόλη, έμοιαζε λίγο με το Αμστερνταμ. Ηταν μια ποιητική περίοδος.
Ποιο χαρακτηριστικό σάς εκνευρίζει περισσότερο σε έναν άνθρωπο; Οτι έχουμε μάθει να δεχόμαστε στον εαυτό μας -και, κατ’ επέκταση, στους άλλους- ένα είδος ημιμάθειας: Ξέρουμε τα πάντα χωρίς να τα ξέρουμε, χωρίς να βάλουμε τον κώλο μας κάτω και να διαβάσουμε. Υπάρχει ένας αναλφαβητισμός, που είναι θεσμοθετημένος στην παιδεία.
Γράφετε, παίζετε, σκηνοθετείτε, διδάσκετε. Μπορείτε να τα βάλετε σε μια σειρά; Το παίξιμο είναι η δουλειά που ξέρω καλύτερα από όλες, χωρίς να εννοώ ότι την ξέρω καλά. Επειτα από 8-9 χρόνια που διδάσκω, νομίζω ότι τώρα κάποιοι μαθητές μου μπορεί να μαθαίνουν κάτι από μένα. Η σκηνοθεσία με ευχαριστεί πολύ και είναι συναφής με τα δυο προηγούμενα. Το γράψιμο, από την άλλη, θέλει χρόνο. Και είναι το απωθημένο μου.
Εχει κόστος η τέχνη; Δεν γίνεται τέχνη χωρίς να βάλεις μεγάλα κομμάτια του εαυτού σου. Με κίνδυνο και να τα διαλύσεις και να τα βλάψεις. Βέβαια, το τελευταίο συμβαίνει σπανιότατα, γιατί συνήθως κανείς δεν παθαίνει τίποτα, και βγάζει και λεφτά κιόλας.
Ποιος πιστεύετε ότι είναι το ισχυρό φύλο; Είναι ένα θέμα που με μπερδεύει πολύ. Από την παιδική μου ηλικία, ο «κολλητός» μου ήταν κορίτσι κι έτσι δεν μπορούσα να δεχτώ ότι είμαστε διαφορετικοί από τις γυναίκες. Λένε ότι οι γυναίκες έχουν πολλά οιστρογόνα κ.λπ. Εμένα ο μαρξιστικός εαυτός μου μου λέει ότι όλα αυτά είναι μαλακίες.
Αν υποθέσουμε ότι η ζωή ενός ανθρώπου χωρίζεται σε εποχές, ανάλογες με αυτές του χρόνου, σε ποια εποχή βρίσκεστε; Ηλικιακά, στο χειμώνα. Ως διάθεση, σε ένα μείγμα καλοκαιριού και χειμώνα. Μου αρέσει το καλοκαίρι που σκάει ο τζίτζικας, η θάλασσα. Ισως περισσότερο το όνειρο του καλοκαιριού. Αλλά απολαμβάνω και το χειμώνα, είναι η εποχή της συγκέντρωσης.
Ενας μακρύς χειμώνας
Εφέτος θα σκηνοθετήσει το μονόλογο Εφη, της Κατερίνας Μαγγανά, και θα παίξει στο Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα, του Ευγένιου Ο’Νιλ, στο Εθνικό Θέατρο.

Αναδημοσιευσα Από Ημερησια

Από την κατάψυξη… στο Μεταξουργείο,

Από την κατάψυξη... στο Μεταξουργείο

Λοβέρδου Μυρτώ

Δύο θέατρα, δύο έργα και δύο ρόλοι για τον Βασίλη Παλαιολόγο,

Διπλό το φετινό παρών για τον Βασίλη Παλαιολόγο, που μοιράζει τον χρόνο ανάμεσα σε δύο έργα, δύο θέατρα και δύο ρόλους. Από τη μια συνεργάζεται στη σκηνή του θεάτρου ΠΚ με τον Νεκτάριο Λουκιανό στο έργο «Υπό το μηδέν» του 30χρονου ισπανού συγγραφέα Αμπελ Θαμόρα. Από την άλλη βρίσκεται ανάμεσα στην Αννα Βαγενά και την Ελένη Γερασιμίδου στην «Αλωση της Κωνσταντίας» του Γιάννη Μακριδάκη που σκηνοθετεί ο Χρήστος Βαλαβανίδης στο Μεταξουργείο.

«Πρόκειται για την ιστορία δύο ανδρών που μετά από μία ληστεία βρίσκονται κλεισμένοι μέσα σε ένα ψυγείο κρεάτων: Εκεί διαδραματίζονται όλα. Βγάζουν τα εσώψυχά τους, λένε ανομολόγητες αλήθειες, ενώ το ψύχος τους βασανίζει και η απειλή του θανάτου του περιτριγυρίζει. Σαν μια κλεψύδρα που μετρά ανάποδα τον χρόνο… Κι αυτό είναι που το κάνει ωραίο και δυνατό αυτό το έργο», λέει ο ηθοποιός που παίζει στη δεύτερο ανέβασμα της παραγωγής, αφού τότε που δόθηκε η πρεμιέρα, εκείνος έπαιζε στο «Γάλα», πλάι στην Αννα Βαγενά.

«Το έργο αφορά στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ευρώπη του σήμερα, στην κρίση…. Αλλωστε «Υπό το μηδέν» είμαστε όλοι πια. Βέβαια ο ηθοποιός ζούσε πάντα σε κρίση, ψάχνοντας για δουλειά δύο-τρεις φορές τον χρόνο. Τώρα ψάχνουμε διαρκώς…. Προσωπικά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σκέφτομαι θετικά και αισιόδοξα και να κοιτάω μπροστά. Ομολογώ ότι έχω καταφέρει να μην μείνω μετέωρος ως τώρα». Και προσθέτει: «Οταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ και είσαι αληθινός, ακόμα και στα δύσκολα θα βρεις τον δρόμο σου».

Ο Βασίλης Παλαιολόγος μπήκε στον χώρο του θεάτρου, τυχαία…. Μια επαφή του δημοσιογράφου αδελφού του με τον Αλέξανδρο Ρήγα τον οδήγησε στους «Δύο ξένους». Πήγε στη σχολή (στο θέατρο των Αλλαγών), αφήνοντας πίσω του τα σχέδια για ιατρική ή νοσηλευτική (στην οποία και είχε φοιτήσει). «Δεν είχα καμία σχέση με τον ιατρικό χώρο. Ο πατέρας μου ήταν χασάπης…. Κοίτα σύμπτωση λοιπόν με το «Υπό το μηδέν» που παίζω τώρα», εξηγεί, ενώ υπογραμμίζει τη δυσκολία να μεταφέρεις στο κοινό αυτή την έντονη αίσθηση ότι …παγώνεις.

Χαρούμενος που παίζει μαζί με την Αννα Βαγενά και την Ελένη Γερασιμίδου, ο Βασίλης Παλαιολόγος δεν κρύβει ότι στην αρχή η προοπτική δύο έργων ταυτοχρόνως, τον τρόμαξε. «Ένοιωσα μεγάλο βάρος, αλλά από την άλλη είναι τόσο δημιουργικά αγωνιώδες όλο αυτό που μπορεί να με πήγε και μισό βήμα παραπέρα», λέει ενώ προσθέτει γελώντας «όχι δεν νοιώθω προστατευμένος, αισθάνομαι ότι εγώ τις προστατεύω… Όσο δυναμική κι αν είναι μια γυναίκα, χρήζει προστασίας…».

Ένα γράμμα βρίσκεται στην αφετηρία της «Άλωσης της Κωνστάντιας», ένα γράμμα που στέλνει ο Βασίλης Παλαιολόγος στις δύο γυναίκες που είναι φίλες. Σύγχρονες Ελληνίδες της Πόλης, ζουν και βιώνουν μέσα από τη διήγηση ενός γράμματος ανείπωτες καταστάσεις, καταστάσεις που τις γυρίζουν πίσω, μέσα από ένα έργο όπου το χιούμορ και η συγκίνηση συνυπάρχουν.

Με την πεποίθηση ότι του δόθηκαν ευκαιρίες, ο Βασίλης Παλαιολόγος βαδίζει μετρημένα και σταθερά, ελπίζοντας να μην προδώσει τους ανθρώπους που τον εμπιστεύθηκαν. «Κάθε βήμα που έχω κάνει με έχει φέρει εδώ που είμαι σήμερα… Κι έχω πολλά ακόμα βήματα μπροστά μου», καταλήγει.

«ΥΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ»
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. Εργο του Αμπελ Θαμόρα. Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ-Δημήτρης Ψαρράς. Σκηνοθεσία: Λίνα Ζαρκαδούλα. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου. Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρία Φιλίππου. Βοηθός Σκηνοθεσία: Κέλλυ Καρακούλη. Φωτογραφία:  George Alexandrakis. Art Work: Amarildo Topalis. Παραγωγός : Ρούλα Νικολάου. Παραγωγή: Fidelite Productions. Παίζουν: Βασίλης Παλαιολόγος, Νεκτάριος Λουκιανός
ΠΟΤΕ & ΠΟΥ: Θέατρο ΠΚ (Κασοµούλη 30 & Ρενέ Πυό 2, Νέος Κόσµος), τηλ. 210 9011.677. ΟΙ δύο τελευταίες παραστάσεις θα δοθούν την Τρίτη 25/12/2012 και την Τρίτη 1/1/2013, στις 21.00

«Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ»
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Βασισμένη στο έργο του Γιάννη Μακριδάκη είναι η παράσταση που σκηνοθετεί ο Χρήστος Βαλαβανίδηςμ σε δική του διασκευή και μουσική επιμέλεια. Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου. Παίζουν: Άννα Βαγενά, Ελένη Γερασιμίδου, Βασίλης Παλαιολόγος.
ΠΟΤΕ & ΠΟΥ: Θέατρο Μεταξουργείο (Ακαδήµου 14), τηλ. 210 5234.382. Παραστάσεις κάθε Παρασκευή (21.00), Σάββατο (18.00 – 21.00) και Κυριακή (18.00)

Αναδημοσιευσα Από Βημα

«Καύση»… καίει την Αθήνα,

«Καύση»... καίει την Αθήνα

Αλληγορική θεατρική παράσταση που ανεβαίνει στο θέατρο Olvio,

Ενας νεκρός. Μια πόλη που καίγεται. Πέντε φίλοι. Με αυτά τα στοιχεία ως πρώτη ύλη ο κινηματογραφικός σκηνοθέτης Στράτος Τζίτζης παίρνει το θεατρικό του βάπτισμα και προτείνει ένα δικό του έργο, με τη δική του σκηνοθετική υπογραφή.

Επι της ουσίας πρόκειται για μια αλληγορία του σήμερα, με αφορμή μια οριακή κατάσταση, τον θάνατο ενός δικού μας ανθρώπου. Εκεί μαζεύεται η παρέα των πέντε φίλων. Την ίδια στιγμή η πόλη «καίγεται» από ταραχές. Η πεντάδα, κλεισμένη μέσα στο σπίτι, σαν αποκλεισμένη, δεν μπορεί να αποφασίσει για τον τρόπο ταφής. Συγκρούσεις, διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και κυρίως αδυναμία επικοινωνίας οδηγεί αυτούς τους ανθρώπους στα άκρα….

«Μαύρη κωμωδία καταστάσεων» την χαρακτηρίζει ο δημιουργός της, τον οποίο έχουμε γνωρίσει μέσα από τις ταινίες του «Σώσε με» και «45m2». «Στην ουσία όμως», εξηγεί, «πρόκειται για μια συγκαλυμμένη αλληγορία αυτού που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε χώρα σε κρίσιμη κατάσταση, με τις θεμελιακές της αξίες να κλονίζονται. Η κρίση έχει φτάσει μέχρι το σημείο οι άνθρωποι να μη μπορούν να συνεννοηθούν για το πώς θα θάψουν τους νεκρούς τους, ή -συμβολικά- για το πώς θα κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν, για να προχωρήσουν στο μέλλον».

Με το ερώτημα περί θανάτου να κυριαρχεί στο έργο και την παράσταση, οι πέντε ηθοποιοί συζητούν για θέματα, που έχουν να κάνουν με θεμελιώδεις αξίες της ζωής μας. «Η αποφυγή αυτών των ερωτημάτων, μαζί με την επικράτηση του «ωχ-αδερφισμού», είναι μια από τις αιτίες της σημερινής διάλυσης, πιθανόν η κυριότερη. Από την άλλη, ούτε οι ξεπερασμένες «αρχές» και η επαναφορά μας σε αυτές, είναι η λύση. Τα ερωτήματα είναι πλέον αμείλικτα, ενώ η χώρα καταρρέει, το πτώμα του άθαφτου νεκρού σήπεται και η πόλη γύρω φλέγεται». Και καταλήγει: «Η Καύση» φιλοδοξεί να τα θέσει μέσα από μιαν απλή κατά τα άλλα ιστορία, που έχει μια καθημερινή εκφορά του λόγου, χωρίς να κραυγάζει το συμβολισμό της. Το ότι οι πρωταγωνιστές αντιμετωπίζουν φυσιολογικά μία «αφύσικη» κατάσταση – τον άθαφτο νεκρό στο διπλανό δωμάτιο – δίνει και το κωμικό στίγμα του έργου, το οποίο διατρέχεται από ένα υποχθόνιο χιούμορ, λεπτό και αδιόρατο, αλαφραίνοντας το βάρος του και αφαιρώντας μέρος της δραματικότητάς του, ώστε ο θεατής να παρακολουθεί τα κρυφά του νοήματα όσο γίνεται πιο καθαρά».

Τα υπόλοιπα επί σκηνής….

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Η Καύση» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Στράτου Τζίτζη. Σκηνογραφία Ισμήνη Καρυωτάκη, φωτισμοί Κωστής Γκίκας. Παίζουν: Γωγώ Μπρέμπου, Γιώργος Χρανιώτης, Νίκος Γεωργάκης, Ιωάννα Μαυρέα, Βασιλική Τρουφάκου.

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
Θέατρο Olvio
Ιεράς Οδού 67 & Φαλαισίας, Βοτανικός
τηλ. 210 3414.118
παραστάσεις κάθε Δευτέρα – Τρίτη – Τετάρτη και Κυριακή στις 21.15. Ως 23/2/2013

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Αγρια Δύση στο «Θέατρο Αποθήκη»,

Τα νέα αντιβιοτικά τα οποία βασίζονται σε μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από τα υπάρχοντα εκτιμάται ότι θα είναι μεταξύ άλλων αποτελεσματικά ενάντια στο νοσοκομειακό υπερβακτήριο ΜRSA

Θεοδώρα Τσώλη

Βασίζονται σε εντελώς διαφορετική αρχή και θα πολεμούν το H.pylori, τον βάκιλο της φυματίωσης και το MRSA,

Το vima.gr προσφέρει σε 10 άτομα από 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός

Πρόκειται για ένα κρητικό γουέστερν του οποίου η ιστορία εκτυλίσσεται στα Λιβανιάννα των Σφακίων. Μια οικογενειακή επιχείρηση, ένα ξενοδοχείο χωρίς πελάτες, χωρίς νερό, χωρίς τηλέφωνο, λόγω της οικονομικής κρίσης, δοκιμάζει τις αντοχές των σχέσεων της μάνας (Ρένια Λουιζίδου) με τα δίδυμα παιδιά της (Τζένη Θεωνά, Λευτέρης Ελευθερίου).
Ένας παλιός έρωτας (Θοδωρής Αθερίδης) της μάνας θα κάνει την εμφάνισή του 25 χρόνια αργότερα και θα φέρει καινούργια προβλήματα πριν από τη λύση.

Μια κωμωδία με πολύ πιστολίδι, κρητική λεβεντιά κι Ελληνική περηφάνεια.

Μια αλληγορία για την Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης του 2012.

Κείμενο-σκηνοθεσία: Θοδωρής Αθερίδης

Πρωταγωνιστούν: Θοδωρής Αθερίδης, Ρένια Λουιζίδου, Λευτέρης Ελευθερίου, Τζένη Θεωνά

Παραγωγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ

Θέατρο Αποθήκη,
Σαρρή 40, Ψυρρή
Τηλέφωνο: 210 3253153

——————————————————————————————————————————————————

Πως θα κλείσετε τα εισιτήριά σας

Οι 10 πρώτοι που θα στείλουν σήμερα Τετάρτη email στο theamata@tovima.gr κερδίζουν από 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για τις παραστάσεις στις 21, 23, 28 και 30 Δεκεμβρίου.

Θα ειδοποιηθούν αύριο από το vima.gr με email και θα πρέπει να τηλεφωνήσουν στο θέατρο για να κλείσουν τα εισιτήριά τους

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο