Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Ιστοριες’ Category

Mια όμορφη ιστορία κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες στο διαδικτυακό χώρο του facebook. Αξίζει να τη διαβάσετε..

 
«Ντρεπόταν γι” αυτήν, κι ώρες – ώρες τη μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μη μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι, μονόφθαλμης.
Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα. Μα, από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε αυτή στο διάλειμμα να του πει ένα «γεια», ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό; αναρωτιόταν. Την αγνόησε.Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά! Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!» Ήθελε να πεθάνει! Ήθελε να εξαφανιστεί! Και όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: «Άν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!» Αυτή δεν του απάντησε. «Δεν μ” ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε πολλά χρόνια μετά σ” ένα φίλο του.
«Ήθελα να φύγω από κείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη. Δεν μπορούσε να πάει κάπου άλλού;» Αργότερα παντρεύτηκε! Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του. Και για τη μάνα του, τσιμουδιά σε κανένα! Μια μέρα – μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος ήθελε – η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της. Και μόλις εμφανίστηκε στη πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε. Έξαλλος αυτός επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει, της φώναξε: «Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!.» Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αχ, πόσο λυπάμαι Κύριε! Μάλλον μου δώσανε λάθος διεύθυνση»! Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους. Πέρασαν χρόνια και μια μέρα έλαβε μια επιστολή – πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το Δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε! Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πολύ πρόσφατα πεθάνει. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν. Έγραφε:

«Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου…’Εμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι απ” την πόρτα. Εγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη. Αλλά, βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σκεφθώ ότι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις με ένα μάτι. Έτσι, σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος . Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου!»

Αναδημοσιευσα Απο Ρεθεμνος

Κάστρο Neuschwanstein, βγαλμένο από παραμύθι!






Το κάστρο Neuschwanstein στις βαυαρικές Άλπεις της Γερμανίας, μοιάζει να έχει βγει από παραμύθι. Αυτό σκέφτηκε και ο Walt Disney όταν επιχειρούσε να σχεδιάσει στο χαρτί ένα ξεχωριστό παλάτι για τη Σταχτοπούτα!

Το βασιλικό ανάκτορο χτίστηκε το 1869 για τον Λουδοβίκο Β’ της Βαυαρίας, αποτελώντας μια φανταστική απομίμηση ενός μεσαιωνικού κάστρου αλλά και μια πραγματική «ενσάρκωση» του ρομαντισμού σε κάθε σημείο του.

Στην ψηλότερη κορυφή πάνω από το φαράγγι του ποταμού Pöllat χτίστηκαν πύργοι και πυργίσκοι, ενώ τρεις διαφορετικοί αρχιτέκτονες έδωσαν τα «φώτα» τους στο βασιλιά. Οι Eduard Riedel, Georg Dollmann και Julius Hofmann συνεργάστηκαν άψογα με τη σκηνογράφο Christoph Jank, καταλήγοντας στο τελικό σχέδιο του κάστρου.

Αποτελώντας το «ιδιωτικό καταφύγιο»(!) του Λουδοβίκου για 172 ημέρες μέχρι το θάνατό του, το κάστρο Neuschwanstein ενέπνευσε στην πορεία συγγραφείς, καλλιτέχνες, ποιητές, ζωγράφους και μουσικούς, οι οποίοι στην κυριολεξία το… ερωτεύτηκαν.

Μεταξύ αυτών και ο Disney, που το επέλεξε για να «στεγάσει» την αγαπημένη του πρωταγωνίστρια Σταχτοπούτα, στο ομώνυμο παραμύθι. Άλλωστε, αυτό το μυστηριώδες και εκπληκτικά όμορφο κάστρο δεν μπορεί παρά να είναι και… παραμυθένιο!

Αναδημοσιευσα Από   Ρεθεμνος

Η ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΓΑΪΔΑΡΩΝ





Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.


Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.

Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι . 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!…

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να . ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν . με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους? Τι θα κάνεις εσύ?



(Μετάφραση από το ιταλικό κείμενο το οποίο ήταν μετάφραση του γαλλικού και πάει λέγοντας. Φυσικά τα κείμενα αυτά είναι μεταφρασμένα σε όλες τις γλώσσες γιατί ως γνωστό στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και φουκαράδες χωρικοί όλου του κόσμου καθώς όλος ο πλανήτης υπόκειται στους «κανόνες της αγοράς» των γαιδάρων).

Εξολοθρεύσαμε τους Νεάντερταλ;,

Εξολοθρεύσαμε τους Νεάντερταλ;


Robson David 

Εξολοθρεύσαμε τους Νεάντερταλ;
Οι περισσότερες θεωρίες σχετικά με την εξαφάνιση των Νεάντερταλ θέτουν τον άνθρωπο στο «εδώλιο του κατηγορουμένου». Είναι όμως βάσιμες οι κατηγορίες;,

Πριν από περισσότερα από 100.000 χρόνια μια ομάδα Νεάντερταλ έφτιαξε το «σπίτι» της σε μερικά τεράστια σπήλαια στον Βράχο του Γιβραλτάρ. Εκείνη την εποχή το είδος είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη και στην Ασία, αλλά καθώς οι χιλιετίες περνούσαν οι πληθυσμοί συρρικνώνονταν αφήνοντας τους Νεάντερταλ του Γιβραλτάρ μεταξύ των τελευταίων του είδους. Πριν από 24.000 χρόνια περίπου και αυτοί οι τελευταίοι υπέκυψαν.
Οι περισσότερες θεωρίες σχετικά με την εξαφάνιση των Νεάντερταλ θέτουν στο «εδώλιο του κατηγορουμένου» τον άνθρωπο. Καθώς οι πρόγονοί μας έκαναν επέλαση στην Ασία και στην Ευρώπη πιθανότατα «κουβαλούσαν» μαζί τους ασθένειες τις οποίες οι Νεάντερταλ δεν μπορούσαν να πολεμήσουν. Εναλλακτικά, μπορεί να αποδειχθήκαμε εξυπνότεροι από τους Νεάντερταλ στη «μάχη» για τροφή και γη. Παρ’ ότι ο εγκέφαλός τους είναι εξίσου μεγάλος με τον δικό μας, πρόσφατες μελέτες μαρτυρούν ότι το μεγαλύτερο τμήμα του εγκεφαλικού όγκου τους ήταν «αφιερωμένο» στην όραση, επιτρέποντάς τους να βλέπουν καλύτερα στο σκοτάδι, γεγονός όμως που άφηνε λιγότερη φαιά ουσία διαθέσιμη για άλλα σημαντικά θέματα, όπως η συνεργασία και η εξελιγμένη χρήση εργαλείων. Ακόμη και αν κάναμε έρωτα και όχι πόλεμο με τους Νεάντερταλ, ουσιαστικά βοηθήσαμε στην πτώση τους.

Ενοχοι εμείς ή το κλίμα;
Ωστόσο οι κατηγορίες εναντίον μας δεν βασίζονται σε αδιάσειστα στοιχεία. Στα σημεία όπου έζησαν οι Νεάντερταλ υπάρχουν ελάχιστα σημάδια άμεσης επαφής με τους σύγχρονους ανθρώπους – χωρίς να αναφέρουμε τον ανταγωνισμό και τις «πολεμικές επιχειρήσεις» μεταξύ τους, αναφέρει ο Κλάιβ Φινλάισον από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο στον Καναδά.
Ο συγκεκριμένος ειδικός θεωρεί «ένοχη» για την πτώση των Νεάντερταλ και τη δική μας άνοδο την κλιματική αλλαγή. Με την εμφάνιση της πρώτης περιόδου των παγετώνων, πριν από περίπου 100.000 χρόνια, το κλίμα έγινε «αλλοπρόσαλλο» και σε μεγάλο τμήμα της Βόρειας Ευρώπης η βλάστηση πέθανε αφήνοντας πίσω της κρύες, ανεμοδαρμένες πεδιάδες. Ο Homo sapiens διέθετε όπλα τα οποία του επέτρεπαν να κυνηγά σε απόσταση, οι Νεάντερταλ όμως ήταν προσαρμοσμένοι στο κυνήγι σε κοντινές αποστάσεις χρησιμοποιώντας θάμνους ως καμουφλάζ για να φθάνουν κοντά στα θηράματά τους ώσπου βρίσκονταν τόσο κοντά τους ώστε να τα χτυπούν με δόρυ. Οταν η κάλυψή τους χάθηκε λόγω του κλίματος, «ήταν ζωντανοί – νεκροί» λέει ο Φινλάισον.
Οι τελευταίοι Νεάντερταλ κινήθηκαν αργά προς άλλες πιο σταθερές κλιματικά περιοχές προτού πιέσεις όπως η ξηρασία ή οι ασθένειες γράψουν τη θανατική καταδίκη για τους ήδη αποδυναμωμένους πληθυσμούς τους.
Ο Κρις Στρίνγκερ από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου δεν αφήνει πάντως τον σύγχρονο άνθρωπο να απεκδυθεί τόσο εύκολα τις ευθύνες του. Ο επιστήμονας συμφωνεί ότι το κλίμα ήταν ένα κομμάτι του παζλ της εξαφάνισης των Νεάντερταλ, τονίζει ωστόσο ότι δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τον παράγοντα του ανταγωνισμού των Νεάντερταλ με τους σύγχρονους ανθρώπους. «Ηταν ένα διπλό θανάσιμο χτύπημα» λέει. Ποιος ξέρει, αν το ασταθές κλίμα είχε ρίξει αλλιώς τα… ζάρια, ίσως στη θέση σας καθόταν αυτή τη στιγμή ένας Νεάντερταλ.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ανοιξε τις πύλες της η Μάντρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς,


ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΜΟΥΣΕΙΟ,

Δ.Ν.Μ. 

Ηταν 17 Αυγούστου 1944 όταν οι Γερμανοί κατακτητές με τους ντόπιους συνεργάτες τους εισέβαλαν στη Νίκαια και απαίτησαν από τους άνδρες ηλικιών 16-40 ετών να συγκεντρωθούν στην Πλατεία Οσίας Ξένης για έλεγχο.
Στη συνέχεια οι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν σε σπίτια και εκτελούσαν επιτόπου, ενώ αμέσως μετά 74 άνθρωποι κυρίως νεαρής ηλικίας εκτελέστηκαν στη Μάντρα του Μπλόκου. Επίσης, περισσότεροι από 350 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκείνη την ημέρα και σε άλλα σημεία της πόλης σαν αντίποινα των κατακτητών στην Εθνική Αντίσταση. Το παλιό ταπητουργείο της αγγλικής εταιρείας Oriental Carpet, το οποίο λειτουργούσε από το 1929 και την περίοδο της Κατοχής παρέμεινε κλειστό, επέλεξαν οι Γερμανοί για να κάνουν τις εκτελέσεις στο ιστορικό Μπλόκο. Αυτό το γεγονός ενέπνευσε και τον σκηνοθέτη Αδωνη Κύρου για να γυρίσει την ταινία του «Το Μπλόκο» το 1965, η οποία για χρόνια παρέμεινε λογοκριμένη.
Σήμερα, η Μάντρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς έχει ανοίξει τις πύλες της. Λειτουργεί πλέον ως Μουσείο, ενώ γίνονται και οργανωμένες επισκέψεις σχολείων. Εντός του χώρου ξεχωρίζει η ιστορική Πορτάρα (η διατηρητέα ξύλινη πόρτα), από την οποία πέρασαν τους προς εκτέλεση μελλοθάνατους που έφερναν από την Πλατεία της Οσίας Ξένης.
Επίσης, στον βοηθητικό στεγασμένο χώρο του υφαντουργείου φιλοξενούνται οι φωτογραφίες και αναγράφονται τα ονόματα των εκτελεσμένων, ενώ στο μνημείο – μουσείο φιλοξενούνται ιστορικά τεκμήρια της Κατοχής και του γερμανικού οπλοστασίου, γλυπτά που φιλοτέχνησαν ο Μιχάλης Κάσσης και ο Μιχάλης Παπαδάκης αλλά και δεκάδες φωτογραφίες.
Κατά τη διάρκεια των ξεναγήσεων προβάλλεται το ντοκιμαντέρ του Διονύση Γρηγοράτου «Το Μπλόκο της Κοκκινιάς». Οπως σημειώνει ο Γιώργος Ιωακειμίδης, δήμαρχος Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη, με την αναβίωση της Μάντρας οι νεότερες γενιές θα κρατήσουν ζωντανή την ιστορική μνήμη της πόλης.

Αναδημοσιευσα Από Νεα

Αρχαίοι ελληνικοί τάφοι στη Μασσαλία,

Αρχαίοι  ελληνικοί  τάφοι στη Μασσαλία

Ο χώρος του αρχαίου λιμανιού της Μασσαλίας όπου ανασκάφηκαν ελληνικοί τάφοι,


Μαρία Θερμού  



Η ανακάλυψη θα δώσει νέα στοιχεία για τους πρώτους κατοίκους της πόλης,


Τα  λείψανα  μιας αρχαίας ελληνικής  νεκρόπολης.  που χρονολογείται στον 4ο ή 5ο αιώνα π.Χ.  έφεραν στο  φως οι αρχαιολόγοι που πραγματοποιούν  ανασκαφές στο αρχαίο λιμάνι της Μασσαλίας. Εως  τώρα  μάλιστα έχουν  ανασκάψει σ΄ αυτή την περιοχή  του λιμανιού τουλάχιστον  έξι σαρκοφάγους  με τεφροδόχους.

«Η  ανακάλυψη  είναι  εντελώς  αναπάντεχη για το συγκεκριμένο  σημείο», δήλωσε  ο Λιονέλ Γκεβαλέ, διευθυντής της Provence de la société Bouygues Immobilier  προσθέτοντας ότι πρόκειται  για ένα πολύ σημαντικό  εύρημα γιατί «μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση όσα γνωρίζαμε ως σήμερα για τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους της Μασσαλίας».

Σύμφωνα  με τους  γάλλους αρχαιολόγους αυτό το νεκροταφείο στο λιμάνι θα  δώσει  νέες  πληροφορίες  για την ελληνική κατοίκηση στην Μασσαλία, συμπεριλαμβανομένης της ακριβούς θέσης των   νεκροπόλεων, που παραδοσιακά βρίσκονταν εκτός των ορίων της πόλης. Οπως  είναι γνωστό η Μασσαλία ήταν  ελληνική αποικία,  που ιδρύθηκε  από τους  Φωκαείς  περί το 600  π.Χ.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Αρχαία ναυάγια στο παλαιό λιμάνι της Σκιάθου,

Αρχαία  ναυάγια  στο  παλαιό λιμάνι της Σκιάθου




Μαρία Θερμού  


Εντοπίσθηκε αρχαίος κυματοθραύστης επί του οποίου σώζεται τμήμα μόλου της Βυζαντινής εποχής,
Ναυάγια  και κατάλοιπα  αρχαίων κατασκευών εντοπίσθηκαν στο  παλαιό  λιμάνι της  Σκιάθου από την  πρώτη υποβρύχια διερεύνηση που πραγματοποιήθηκε  στο νησί από τις  14 έως 25 Μαΐου  υπό την εποπτεία της  Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων. Το κλιμάκιο ερεύνησε σε μεγάλη  έκταση τις θαλάσσιες περιοχές που περιλαμβάνουν  το  Ενετικό Φρούριο  Μπούρτζι,  τους Ταρσανάδες, τον όρμο Πλατανιά με τα Τρουλλονήσια,  την  Αγία Παρασκευή και την  περιοχή της Κεχριάς.  Το ίδιο το  παλαιό λιμάνι  εξάλλου συμπίπτει  με το αρχαίο,  απόδειξη  ότι  εντοπίσθηκε  αρχαίος κυματοθραύστης επί του οποίου σώζεται τμήμα μόλου της  Βυζαντινής εποχής.
Συγκεκριμένα  η  αρχαιολογική  έρευνα   εντόπισε   τρία  ναυάγια   και σκόρπια  ευρήματα  από την  περιοχή  της  λιμενολεκάνης. Σε μικρή απόσταση από το παλαιό λιμάνι εντοπίστηκε ναυάγιο βυζαντινών χρόνων με κύριο φορτίο καλυπτήρες (κεραμίδες) μαζί με τμήματα βυζαντινών αμφορέων. Στη θέση Ταρσανάδες βρέθηκαν  συστάδες από φορτίο ναυαγίου   των  ύστερων Ρωμαϊκών χρόνων. Και στον  όρμο Πλατανιά,  σε μικρή απόσταση από την ακτή εντοπίστηκε  φορτίο ναυαγίου υστερορωμαικών χρόνων έντονα συλλημένο, το οποίο καταλαμβάνει  μεγάλη έκταση από τμήματα αμφορέων πακτωμένα στα βράχια.    

Μεγάλος αριθμός από κεραμικά   όστρακα,  κυρίως διάσπαρτα τμήματα αμφορέων, εντοπίστηκαν και στη θαλάσσια περιοχή περιμετρικά του Ενετικού Φρουρίου Μπούρτζι καθώς και στη λιμενολεκάνη του παλαιού λιμανιού. Τα σημαντικότερα ευρήματα  και  συγκεκριμένα δύο ακέραιοι λύχνοι  4ου και 6ου αιώνα, ένα  μαρμάρινο τμήμα που φέρει ταινία και άκανθα (υστερορωμαικών χρόνων)  και δύο ακέραια αγγεία των ύστερων κλασικών  χρόνων) ανελκύστηκαν από το θαλάσσιο χώρο της λιμενολεκάνης.

 Να  σημειωθεί  ότι οι  διερευνητικές υποβρύχιες αυτοψίες πραγματοποιήθηκαν με τη συνεργασία των συναρμόδιων  Εφορειών  ΙΓ΄ Εφορεία Αρχαιοτήτων  και   7ης Βυζαντινών, καθώς και με τη συμμετοχή επιστημονικού  συνεργάτη της ομάδας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

ΛΟΝΔΙΝΟ Ανακάλυψαν ερείπια θεάτρου της εποχής του Σαίξπηρ,

Ανακάλυψαν ερείπια θεάτρου της εποχής του Σαίξπηρ

Μια σημαντική ανακάλυψη που κατατάσσεται στις πιο σημαντικές του είδους τα τελευταία χρόνια, πραγματοποίησαν αρχαιολόγοι στο Λονδίνο φέρνοντας στο φως τα ερείπια του «Θεάτρου Αυλαία» το οποίο άνοιξε για το κοινό το 1577 παρουσιάζοντας έργα του Γουίλιαμ Σαίξπηρ για πρώτη φορά.

Μια σημαντική ανακάλυψη που κατατάσσεται στις πιο σημαντικές του είδους τα τελευταία χρόνια, πραγματοποίησαν αρχαιολόγοι στο Λονδίνο φέρνοντας στο φως τα ερείπια του «Θεάτρου Αυλαία» το οποίο άνοιξε για το κοινό το 1577 παρουσιάζοντας έργα του Γουίλιαμ Σαίξπηρ για πρώτη φορά.
Αυτό που πέτυχαν οι ερευνητές του Μουσείου Αρχαιολογίας του Λονδίνου είναι να φέρουν στο φως τμήμα του προαυλίου του θεάτρου και των θεωρείων στη διάρκεια των ανασκαφών τους από τον περασμένο Οκτώβριο. Το Ελισαβετιανό Θέατρο εντοπίστηκε πίσω από μια παμπ στην περιοχή Σόρντιτς στο Ανατολικό Λονδίνο, ενώ διεξάγονταν εργασίες ανάπλασης.
Εχοντας περάσει στην αιωνιότητα υπό την περιγραφή «αυτό το ξύλινο Ο» στον πρόλογο του «Ερρίκου του 6ου» του πολυγραφότατου Σαίξπηρ, ο χώρος αποτελεί ξεχωριστό παράδειγμα των πρώιμων σαιξπηρικών θεάτρων. Το «Θέατρο Αυλαία» λειτουργούσε υπό τη διοίκηση του Τζέιμς Μπάρμπεϊτζ και αποτελούσε το «σπίτι» του Θιάσου του Σαίξπηρ «Οι άντρες του Λόρδου Τσάμπερλεν» από το 1597 μέχρι το άνοιγμα του Γκλομπ δύο χρόνια αργότερα.
Το θέατρο εξαφανίστηκε από τα ιστορικά ντοκουμέντα το 1622 αλλά εικάζεται ότι συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου 20 χρόνια μετά. Τα έργα «Ερρίκος ο 6ος» και «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» έκαναν εκεί την πρεμιέρα του, ενώ έως σήμερα η ακριβής τοποθεσία του στην περιοχή παρέμενε μυστήριο. Το πρόγραμμα των αρχαιολόγων προβλέπει περαιτέρω ανασκαφές στο σημείο, ενώ οι ίδιοι τονίζουν ότι η κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα ερείπια είναι εξαιρετική ώστε οι αρμόδιοι να ολοκληρώσουν τις εργασίες που θα εξασφαλίσουν την πρόσβαση του κοινού ξανά στο θέατρο. Οι ανασκαφές θα συνεχιστούν μέσα στο 2012.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
Το 2008 ανακάλυψαν στην ίδια περιοχή «Το Θέατρο». Παρείχε τη σκηνή του για την πρώτη εμφάνιση του Σαίξπηρ ως μέλους του θιάσου του λόρδου Τσάμπερλεν.

Αναδημοσιευσα Από Εθνος

ΝΟΤΙΟΔΥΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΡΛΑΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ Βρήκαν σπάνια αγγεία 3.700 ετών δίπλα στη λίμνη,

Πάνω, μινυακός αμφορίσκος, κάτω, ένας από τους 11 τάφους και κάλαθος με αμαυρόχρωμη διακόσμηση

Πάνω, μινυακός αμφορίσκος, κάτω, ένας από τους 11 τάφους και κάλαθος με αμαυρόχρωμη διακόσμηση,

20 μινυακά κεραμικά ήρθαν «στο φως» για πρώτη φορά στην ανατολική Θεσσαλία, μαζί με άλλα κτερίσματα που «έκρυβαν» 11 τάφοι
Σπάνιους τύπους αγγείων που συνόδευαν τους νεκρούς και πλήθος άλλων κτερισμάτων αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη σε ταφικό σύνολο της Μέσης Εποχής Χαλκού (17ος π.Χ. αιώνας) στη θέση «Οβρια», νοτιοδυτικά της λίμνης Κάρλας Μαγνησίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν περίπου 20 μινυακά αγγεία, με μονόχρωμη γυαλιστερή επιφάνεια -που βρέθηκαν για πρώτη φορά στην ανατολική Θεσσαλία-, καθώς και μεγάλος αριθμός από αμαυρόχρωμα με γραμμική διακόσμηση και καστανή βαφή.
Οι δύο αυτοί τύποι των αγγείων συνδέονται με ταφικά έθιμα, δεν συνηθίζονται δηλαδή σε οικιστικά σύνολα, συνόδευαν τους νεκρούς και συνήθως ήταν γεμάτα τρόφιμα ή υγρά.
Η μινυακή κεραμική είναι εντελώς χαρακτηριστική. Τα αγγεία είναι τροχήλατα, μονόχρωμα, γκρίζα ή κιτρινωπά και είναι επηρεασμένα από μεταλλικά πρότυπα. Τα γκρίζα μινυακά, που θεωρούνται και τα παλαιότερα, σταματούν να εμφανίζονται γύρω στο 1550 π.Χ., ενώ τα κιτρινωπά κατασκευάζονται έως περίπου το 1400 π.Χ., που είναι και η εποχή κατά την οποία η μινυακή κεραμική παίρνει διαφορετικές κατευθύνσεις.

Οσο για τα αμαυρόχρωμα αγγεία, θυμίζουν τα κυκλαδικά και η μόδα τους συνεχίζεται παράλληλα με τα μινυακά, ενώ σημαντικό κέντρο παραγωγής τους θεωρείται η Αίγινα.
«Προς το παρόν έχει βρεθεί το νεκροταφείο, το οποίο ενδεχομένως να σχετίζεται με τον παραπλήσιο οικισμό στον λόφο Ντελή-Χάνι, ανατολικά του χωριού Ριζόμυλος. Συνολικά ανασκάφηκαν 11 τάφοι, οι 10 ενηλίκων και 1 παιδιού, και με βάση τα ευρήματα χρονολογήθηκαν στο τέλος της Μέσης και στις αρχές της Υστερης Εποχής του Χαλκού (1700-1600 π.Χ.)», είπε στο «Εθνος» ο αρχαιολόγος της ΙΓ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων, Δημήτρης Αγνουσιώτης, ο οποίος επέβλεπε την ανασκαφή μαζί με τη συνάδελφό του, Καλλιόπη Αλματζή.
Οι τάφοι ήταν κιβωτιόσχημοι, οι πλευρές τους ήταν επενδυμένες με τέσσερις μονολιθικές πλάκες, στις οποίες για την καλύτερη στήριξή τους είχαν τοποθετήσει μικρές πέτρες ή βότσαλα, ενώ υπήρχαν και ίχνη από παλαιότερες ταφές. Οι νεκροί είχαν τοποθετηθεί σε συνεσταλμένη στάση, με τα χέρια λυγισμένα, τοποθετημένα στον θώρακα και τα πόδια επίσης λυγισμένα, ενώ το κεφάλι ήταν τοποθετημένο στα αριστερά. «Τα αγγεία, τα οποία τοποθετούνταν είτε στα πόδια είτε στον θώρακα του νεκρού, είναι ως επί το πλείστον χειροποίητα. Τα σχήματα συνάδουν με την τάση της εποχής, καθώς έχουν βρεθεί πολλά παράλληλα τόσο από θέσεις της Θεσσαλίας όσο και της υπόλοιπης ηπειρωτικής Ελλάδας.
Το πιο δημοφιλές σχήμα αποτελεί το καλαθόσχημο σκεύος με σφαιρικό σώμα. Πολύ χαρακτηριστικά για την περίοδο αυτή είναι και τα κυάθια και τα μόνωτα κύπελλα, όπως και οι σκύφοι με διχαλωτές λαβές, οι οποίοι αποτελούν σήμα κατατεθέν για την περιοχή τη συγκεκριμένη εποχή, αλλά και τα σφονδύλια», μας είπε η κ. Αλματζή.
Η ύπαρξη αγγείων σε ταφικά σύνολα αυτής της περιόδου δεν είναι κάτι σπάνιο, αυτό ωστόσο που τα καθιστά ιδιαίτερα είναι η ποιότητα και η σπανιότητά τους, ενώ η περαιτέρω μελέτη τους οδηγεί στο συμπέρασμα για την παρουσία ανταγωνιστικών κοινωνικών ομάδων και κοινοτήτων, που δρούσαν στο πλαίσιο προσπάθειας αναπροσδιορισμού ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων.
ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

Αναδημοσιευσα Από Εθνος

Στο φως το ανάκτορο της Θήβας,

Στο φως το ανάκτορο της Θήβας

Αεροφωτογραφία της Θήβας σήμερα, με φωτισμένα τα σημεία της επικείμενης ανασκαφικής έρευνας,

Μαρία Θερμού 



Οι πρώτες συστηματικές ανασκαφές που θα αρχίσουν τον Ιούνιο στην πόλη φιλοδοξούν να δώσουν απαντήσεις για τον ηγεμονικό ρόλο της κατά τη Μυκηναϊκή Εποχή,

Ανώτεροι αξιωματούχοι, λειτουργοί, ιερατείο, στρατιώτες και ναύτες, τεχνίτες όλων των ειδικοτήτων, αγροτοκτηνοτρόφοι και προσωπικό – άνδρες και γυναίκες – για την υποστήριξη και τη λειτουργία του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Περί τις 8.000 – 10.000 άτομα βρίσκονταν στην υπηρεσία του ανακτόρου της Θήβας κατά τη Μυκηναϊκή Εποχή, στη μεγάλη ακμή της, τον 14ο και 13ο αιώνα π.Χ.

Με επικράτεια που απλωνόταν στο μέγιστο μέρος της Βοιωτίας και με επιρροή που ενδεχομένως εκτεινόταν και πέραν αυτής, η μυκηναϊκή Θήβα με την τεράστια οχυρωμένη ακρόπολη – τη μεγαλύτερη όλων – ήταν ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της Κεντρικής Ελλάδας, με ενδείξεις μάλιστα ότι κατείχε και σημαίνουσα θέση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της εποχής: Χετταίους, Αιγύπτιους, Ασσύριους, Συροπαλαιστίνιους.

Αν όμως ο Σλήμαν ανέσκαψε τις Μυκήνες τον 19ο αιώνα, στη Θήβα, εκτός από τον εντοπισμό του ανακτορικού συγκροτήματος της Καδμείας το 1921, μόλις στη δεκαετία του 1960 ήρθαν στο φως, στο κέντρο της σύγχρονης πόλης, ευρήματα που πιστοποιούν τον ηγεμονικό ρόλο της στην περιοχή. Εξωτικά και πολυτελή αντικείμενα εισαγωγής αλλά, το κυριότερο, πινακίδες της Γραμμικής Β γραφής με κείμενα που αποδεικνύουν σφριγηλή διοίκηση, παραγόμενα προϊόντα, διακίνηση εμπορευμάτων.

Περί τις 300 πινακίδες και 60 ενεπίγραφα σφραγίσματα έχουν βρεθεί ως σήμερα σε διάφορα σημεία της ακρόπολης, όχι όμως και το κεντρικό αρχείο του ανακτόρου. Επιπλέον «η Καδμεία δεν φαίνεται να είναι ούτε το μοναδικό ούτε το πιο σημαντικό κτιριακό συγκρότημα», όπως λέει ο δρ Βασίλης Αραβαντινός, με αρχαιολογική θητεία 30 χρόνων στη Θήβα ως έφορος Αρχαιοτήτων και ειδικός στη μελέτη των πινακίδων Γραμμικής Β γραφής.

Αινίγματα που ζητούν λύση και απαντήσεις που βρίσκονται κάτω από τα πόδια των σύγχρονων Θηβαίων, καθώς η πόλη χτιζόταν ξανά και ξανά πάνω στην παλαιότερη για χιλιετίες. Με τη μυκηναϊκή ακρόπολη όμως κατειλημμένη από τον σημερινό οικισμό και τα υπολείμματα του ανακτορικού συγκροτήματος να αποκαλύπτονται αποσπασματικά εδώ κι εκεί κάτω από τους δρόμους και τα σπίτια, τι πιθανότητες υπάρχουν για νέα ευρήματα;

Οι νέες ανασκαφές, οι πρώτες συστηματικές, που αρχίζουν τον Ιούνιο στη Θήβα από τον κ. Αραβαντινό υπό την αιγίδα της Αρχαιολογικής Εταιρείας, φιλοδοξούν να δώσουν την απάντηση. Γιατί στο κέντρο της πόλης, σε απαλλοτριωμένο οικόπεδο της οδού Αντιγόνης, ο αρχαιολόγος πιστεύει ότι μπορεί να εντοπισθεί το αρχείο του ανακτόρου. Ακριβώς απέναντι άλλωστε έχει βρεθεί το λεγόμενο «Δωμάτιο των Πίθων» του ανακτόρου, όπου το 2005 αποκαλύφθηκε μεγάλη σελιδόσχημη πινακίδα με συγκεντρωτικές καταγραφές δερμάτων. Εύρημα που προδιαθέτει για πολύ περισσότερες, του ίδιου μεγέθους, ενδεχομένως μάλιστα ανακεφαλαιωτικές ενός κεντρικού αρχείου.

«Η Θήβα υπόσχεται περισσότερες πινακίδες Γραμμικής Β γραφής απ’ οποιαδήποτε άλλη θέση στην Ελλάδα» διαβεβαιώνει ο κ. Αραβαντινός. Οσο για το ανάκτορο, «ενδέχεται να μην έχει ακόμη αποκαλυφθεί επαρκώς και να εντοπισθεί κάτω από τις παχιές επιχώσεις όπου ίσως υποκρύπτονται τα κύρια διαμερίσματα του θηβαϊκού ανακτορικού συγκροτήματος, που καταστράφηκε αιφνιδίως και εν πλήρει λειτουργία και ακμή, λίγο πριν ή λίγο μετά το 1200 π.Χ.» προσθέτει ο αρχαιολόγος. Το βέβαιον είναι ότι, παρά τα ως σήμερα εντυπωσιακά ευρήματα, οι μεγάλες ανακαλύψεις που ενδεχομένως θα ρίξουν φως στην πραγματική θέση της Θήβας στον μυκηναϊκό κόσμο δεν έχουν ακόμη πραγματοποιηθεί.

Ο θάλαμος-θησαυροφυλάκιο
Ρόλο αντίστοιχο των σημερινών θησαυροφυλακίων, πρατηρίων ή ακόμη και αποθηκών είχαν, παράλληλα με τη διοίκηση, τα κεντρικά ανακτορικά κτίρια της Μυκηναϊκής Εποχής. Πολύτιμα χρυσά κοσμήματα, ημιπολύτιμοι λίθοι lapis lazuli, ανατολικής προέλευσης σφραγιδοκύλινδροι, οι ντόπιες σφραγίδες του «θησαυροφυλακίου», αλλά και σκεύη, σταθμά βάρους, ξύλινα έπιπλα, εξαρτήματα αρμάτων, ιπποσκευές, στρατιωτικές εξαρτύσεις, όπλα, παιχνίδια διάφορα πολύτιμα αντικείμενα, ακόμη και ακατέργαστα υλικά φυλάσσονταν σε αυτόν τον – κατά τον Ομηρο – «θάλαμον».

Ως ένα πολυδύναμο εργαστήριο όπου όλοι οι τομείς των καινοτόμων τεχνολογιών και ιδεολογιών αναπτύσσονταν αδιαλείπτως επί 200 χρόνια χαρακτηρίζει την ανακτορική Θήβα ο κ. Αραβαντινός, επισημαίνοντας όμως παράλληλα τις ιδιαιτερότητες της εποχής: «Η μυκηναϊκή ανακτορική στην πιο απέριττη και σφαιρική εκδοχή της παρουσιάζεται με αντιθέσεις και συνθέσεις, με επιτεύγματα και καινοτομίες στον υλικό και πνευματικό πολιτισμό, με εξωστρέφεια και κοσμοπολίτικη όψη και συνάμα με συγκεντρωτική και μονολιθική υφή, ιδεολογία και κοινωνικοπολιτική οργάνωση». Παράλληλα θεωρεί προβληματική την ερμηνεία που δίδεται ως σήμερα για την πολιτική υπόσταση και τη γεωγραφική έκταση, τόσο του «κράτους» των Θηβών όσο και των λοιπών κέντρων του ελλαδικού χώρου και της Κρήτης, όπως επίσης και για τις σχέσεις, τις ισορροπίες και τη μεταξύ τους ιεράρχηση. «Σε όλες ανεξαιρέτως τις περιοχές του Αιγαίου επεκράτησε τότε, όσο ποτέ άλλοτε, μια «κοινή» στάση και έκφραση στην τέχνη, στη γραφή και στις λοιπές εκφάνσεις του πολιτισμού» σημειώνει.

«Την εξουσία κατείχαν και ασκούσαν ηγετικές ομάδες με πυραμιδοειδή οργάνωση που είχε τον άνακτα επικεφαλής, ενώ στους λοιπούς εξ αίματος αγχιστείας και καταγωγής νομείς των αξιωμάτων είχαν ανατεθεί διοικητικά και άλλα καθήκοντα στο κέντρο ή στην περιφέρεια. Η οικονομία όμως ήταν συγκεντρωτική και ελεγχόμενη από την κεντρική γραφειοκρατία κατά τα πρότυπα των συγχρόνων τους ανατολικών πολιτικών συστημάτων».

Μύθοι και πραγματικότητα
Υπήρξε στ’ αλήθεια ο Κάδμος; Και αν όχι, σε ποιον ανήκε το ανάκτορο της Θήβας; Καταστράφηκε όντως από τους «Επιγόνους»; Σε κάθε περίπτωση οι αναφορές και οι αποδόσεις μνημείων σε μυθικά πρόσωπα από τους κατά πολύ μεταγενέστερους περιηγητές, όπως ο Παυσανίας ή και ο Στράβων, ήταν συνήθης σε όλη την Ελλάδα. Σήμερα όμως, όπως επισημαίνει ο κ. Αραβαντινός, δεν δικαιολογείται η οποιαδήποτε ιστορική συσχέτισή τους με μυθικούς ήρωες και ηγέτες.

Μπορεί λοιπόν, σύμφωνα με τον μύθο, ο ήρωας Κάδμος να ίδρυσε την πόλη κατά την αναζήτηση της αδελφής του Ευρώπης, αυτό όμως δεν ήταν διόλου αρκετό ώστε να ονομαστεί «Οικία του Κάδμου» το τμήμα του σημαντικού μυκηναϊκού κτιρίου αμέσως μόλις αποκαλύφθηκε στη σύγχρονη εποχή. Επιπλέον, οι τάφοι του Αμφίονα, των Παίδων του Οιδίποδα και του Ηρακλέους, του Εκτορα, του Καάνθου των Σπαρτών και πλήθους άλλων, ασχέτως του τι έδειχναν οι κατά καιρούς θηβαίοι οδηγοί στον Παυσανία όταν επισκέφθηκε την περιοχή, είναι απλώς φανταστικοί.
«Πρόκειται για μύθους ή παραδοχές ιστορικοφανούς χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα η δήθεν προ του Τρωικού Πολέμου, πολιορκία και καταστροφή των Θηβών από τους Επιγόνους, που καλούμαστε να διαχωρίζουμε από τα ιστορικά γεγονότα και απ’ όσα αποδεικνύονται επιστημονικά» λέει ο κ. Αραβαντινός.

Τέτοιες μυθικές αναφορές για τη Θήβα είναι πολλές. Οπως εκείνες στα μυκηναϊκά κείμενα των Θηβών γυναικών από τη Μίλητο και των εθνικών ονομάτων Τρώας/Τρωός και Σμινθεύς. Επίσης η ομηρική πρωτοκαθεδρία της Βοιωτίας στον Νεών Κατάλογο και η χρήση του λιμανιού της Αυλίδας στη θρυλούμενη εκστρατεία στην Τροία. Η δήθεν ομηρική απουσία των Θηβών από την εκστρατεία σε συνδυασμό με τον μύθο των Επτά και των Επιγόνων. Και ακόμη οι αμφίβολες νύξεις των αρχείων της Χαττούσας, πρωτεύουσας των Χετταίων, που μιλούν για τη χώρα Αχχιγιάβα (των Αχαιών δηλαδή) και κάποιοι θεωρούν ότι μπορεί να είναι η Θήβα.

«Οι μυκηναίοι άνακτες δεν ταυτίζονται ούτε από χρονική ούτε από πολιτική και κοινωνική άποψη με τους γνωστούς μας ήρωες-ηγέτες των ομηρικών επών. Απλώς έχουν το ίδιο με εκείνους γεωγραφικό, φυλετικό και γλωσσικό υπόβαθρο» δηλώνει κατηγορηματικά ο κ. Αραβαντινός. Οσο για την ξαφνική κατάρρευση των μυκηναϊκών «κρατών», «οι αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν τόσο στις εγγενείς αδυναμίες τους όσο και στις συναφείς, ραγδαίες ανακατατάξεις στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο».

Οι πινακίδες αποκαλύπτουν τον πολιτισμό
Η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β γραφής στις αρχές της δεκαετίας του 1950 από τον άγγλο αρχιτέκτονα Μάικλ Βέντρις, ο οποίος απέδειξε ότι διαβάζεται στην ελληνική γλώσσα, άνοιξε κυριολεκτικά νέους δρόμους στην κατανόηση του μυκηναϊκού πολιτισμού. Οι πήλινες πινακίδες που είχαν έρθει στο φως από τις ανασκαφές στην Κνωσό, στην Πύλο κατέστη δυνατόν να αναγνωσθούν οδηγώντας τους αρχαιολόγους κατ’ ευθείαν στα μυκηναϊκά ανάκτορα και στη λειτουργία τους. Κομμάτια πηλού πάνω στα οποία χαράσσονταν σύντομα κείμενα οικονομικού περιεχομένου ήταν αυτές οι πινακίδες, οι οποίες διασώθηκαν ως σήμερα χάρη στο ψήσιμό τους από την πυρκαγιά που κατέκαψε τα μυκηναϊκά ανάκτορα περί το 1200 π.Χ.

Ειδικά οι ομάδες των θηβαϊκών πινακίδων και σφραγισμάτων με επιγραφές στη Γραμμική Β προσφέρουν πλήθος ενδείξεων για το πανόραμα των δραστηριοτήτων του ανακτορικού, διοικητικού και γραφειοκρατικού μηχανισμού, που χρησιμοποιούσε μεγάλο αριθμό άριστα εκπαιδευμένων αξιωματούχων-γραφέων για την καθημερινή λειτουργία του. Η κίνηση των εμπορευμάτων και η δράση της ανακτορικής γραφειοκρατίας τεκμηριώνονται έτσι σε όλα τα διοικητικά επίπεδα.

Σε μία από τις πινακίδες καταγράφεται η διανομή σιτηρών για σπορά και βρώσιμων ελιών από το ανάκτορο προς διάφορες θέσεις και σε άλλη η αποστολή κρασιού, πάλι από το ανάκτορο. Αλλού καταγράφονται άνδρες κατ’ άτομο ή ομάδες, σε μια άλλη αναφέρονται δεκατρία υφαντά, ενώ μια άλλη μιλάει για την αποστολή μαλλιού από το ανάκτορο σε δύο υφάντρες από τις οποίες η μία βρισκόταν στην Αμάρυνθο.

Ευκαιριακές και μόνον όμως είναι οι αναφορές των κειμένων σε τοποθεσίες, λατρευτικά δρώμενα, κοσμικές τελετές και σε προσφορές προϊόντων. Αντιθέτως, με μια μεγάλη ομάδα εμπορικών αμφορέων που φέρουν επιζωγραφισμένες επιγραφές στη Γραμμική Β βεβαιώνουν τις μαζικές εισαγωγές ελαιόλαδου στη Βοιωτία από τη Δυτική Κρήτη.

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Ετικετοσύννεφο