Just another WordPress.com site

Archive for the ‘ΜΟΥΣΙΚΗ’ Category

O πολιτισμός της Κρίσης, (10),

Η Νταϊάνα Κραλ έχει πουλήσει παγκοσμίως περισσότερα από 20 εκατομμύρια άλμπουμ, χωρίς να κάνει καμία «έκπτωση» στη μουσική της και έχοντας ως μοναδικό εμπορικό… βοήθημα την ομορφιά της,

Δημητρακόπουλος Σάκης

Νταϊάνα Κραλ: Η σουπερστάρ της τζαζ,

Η καναδή πιανίστρια και τραγουδίστρια επιστρέφει στην Αθήνα έχοντας στις «αποσκευές» της ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της 20χρονης καριέρας της,

Η αριθμητική στην τέχνη αποτελεί χωρίς αμφιβολία παγίδα. Τι να σου πουν τα νούμερα όταν έχεις να κάνεις, για παράδειγμα, με τον Τζίμι Σκοτ, έναν από τους σπουδαιότερους τζαζ τραγουδιστές που πάτησαν το πόδι τους στη Γη, τον Τζον Ζορν, έναν πειραματιστή που η μουσική του δεν γνωρίζει σύνορα

Αναδημοσιευσα Από Βημα

O πολιτισμός της Κρίσης, (9),

H Πάτι Σμιθ εξακολουθεί να ξεσηκώνει τα πλήθη με τη μουσική, τους στίχους, αλλά και την ακτιβιστική στάση και δράση της,

Δημητρακόπουλος Σάκης

Πάτι Σμιθ: Η «καταραμένη» ποιήτρια της ροκ,

Η νέα εμφάνιση της αμερικανίδας μουσικού στην Αθήνα αποτελεί ένα από τα μουσικά γεγονότα της χρονιάς,

Η αγάπη μου για την Πάτι Σμιθ, όπως και των περισσότερων Ελλήνων, ξεκίνησε με ένα τραγούδι που έγινε ύμνος στα τέλη της δεκαετίας του ’70 για την τότε ροκ γενιά, το οποίο όμως δεν ήταν δικό της. Το «Because The Night», σύνθεση του Μπρους Σπρίνγκστιν, αν και εξαιρετικό τραγούδι.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

O πολιτισμός της Κρίσης, (7),

Οι Encardia σε πλήρη συναυλιακή δράση,

Σκίντσας Γιώργος

Encardia: Οι έλληνες «πρέσβεις» της Κάτω Ιταλίας,

Εχοντας ως κύρια πηγή έμπνευσης τα «γκρεκάνικα» τραγούδια της Απουλίας, κατάφεραν να γίνουν ένα από τα πιο καταξιωμένα συγκροτήματα της world music,

Για να θεωρηθεί ένα πάρτι επιτυχημένο δεν χρειάζονται πάρα πολλά πράγματα: καλή διάθεση, καλή μουσική, κόσμος χαρούμενος και κάποιες εκπλήξεις. Κάπως έτσι φαίνεται να λειτουργούν οι Encardia (Βαγγέλης Παπαγεωργίου, ακορντεόν, φυσαρμόνικα, τραγούδι, Μιχάλης Κονταξάκης, κιθάρα, τραγούδι

Αναδημοσιευσα Από Βημα

O πολιτισμός της Κρίσης, (Γ),

Σκηνή από το «Α louer» («Ενοικιάζεται») των Peeping Tom, ένα έργο που προκαλεί τα όρια της ίδιας της καλλιτεχνικής δημιουργίας,

Τουλάτου Ισμα Μ.

Peeping Tom: Εκτός τόπου και χρόνου,

Η χοροθεατρική κολεκτίβα από το Βέλγιο προτείνει εφέτος αναμνήσεις, όνειρα και εφιάλτες σε έναν κόσμο… προς ενοικίαση,

To να μετατρέψεις μέσα σε περίπου δέκα χρόνια μια ομάδα καλλιτεχνών οι οποίοι συναντήθηκαν για μια συγκεκριμένη παράσταση σε καταξιωμένη χοροθεατρική κολεκτίβα με διεθνή αναγνώριση δεν είναι εύκολο «στοίχημα». Η Γκαμπριέλα Καρίτσο, όμως, και ο Φρανκ Σαρτιέ

Αναδημοσιευσα Από Βημα

H… τρίπλα της Χάρις Αλεξίου στο Gazarte,

Για Επτά και Μία Νύχτες μαζί με τους Nouvelle Sextete,

Ο Απρίλιος στο Gazarte έχει… τρίπλες. Για την ακρίβεια οκτώ. Με «αρχηγό» τη Χάρις Αλεξίου. Για Επτά και Μία Νύχτες η Χάρις Αλεξίου μαζί με μία νέα μουσική μπάντα τους Nouvelle Sextete θα παρουσιάσει στον εν λόγω χώρο στο Γκάζι Gazarte τη νέα της δουλειά.

Τραγούδια από το νέο της άλμπουμ της «Η Τρίπλα», τραγούδια από το γνωστό ρεπερτόριο της τα οποία αναμένεται να παρουσιάσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Και πώς γίνεται αυτό; Οι έξι ετερόκλητοι μουσικοί που την συνοδεύουν (παίζουν περισσότερα από είκοσι όργανα και τραγουδούν μαζί της) αγκαλιάζουν την τραγουδίστρια με ένα μαγικό έθνικ – τζαζ ήχο.

Μπαλάντες, δημοτικά, ανατολίτικα, έντεχνα, ό, τι μας έκανε να αγαπήσουμε στη Χάρις Αλεξίου και ό, τι μας ένωσε μαζί της. αποτελούν τον καμβά του προγράμματός της, σε έναν χώρο, όπου ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το κοινό. Το πρόγραμμά της περιλαμβάνει κομμάτια από τη νέα της δουλειά όπως «Το δεδομένο», «Αγάπη σημαίνει», «Οι στιγμές», «Η πρώτη αγάπη», χωρίς όμως να απουσιάζουν και κλασικά κομμάτια όπως είναι τα, «Μανούλα μου», «13 φωτιές», «Δι’ Ευχών» και τα «Δημοτικά».

Τους Nouvelle Sextete αποτελούν οι:
Θωμάς Κωνσταντίνου, επί κεφαλής, με Ούτι, Κιθάρα, Μαντολίνο, Λαούτο.
Σωτήρης Λεμονίδης στο Πιάνο και Πλήκτρα
Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος, Κλαρίνο, Φλάουτο Caval
Δημήτρης Τσάκας, Soprano και altoΣαξόφωνο, κλασική Κιθάρα και Φλάουτο.
Κώστας Κωνσταντίνου, Κοντραμπάσσο
Κώστας Μερετάκης, multipercussionset (Νταρμπούκα, Μπεντίρ, Ντέφια, Ταμπούρο, Στάμνα, Χακόν, Νταούλι κ. α)

Info:
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη
3, 4, 10, 11, 17, 18, 24 & 25 Απριλίου 2013
Gazarte, Βουτάδων 32-34, Γκάζι
Ώρα έναρξης: 21:00
www.gazarte.gr

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ελληνική ελεκτρόνικα σε διεθνή καριέρα,

Αντώνης Μποσκοΐτης,

Ολοένα και αυξάνεται το ενδιαφέρον ξένων εταιρειών να εκδώσουν στις χώρες τους έργα ηλεκτρονικής μουσικής Ελλήνων συνθετών πέραν του διάσημου Vangelis.
Ο Ολλανδός Τάκο Ρεγιένκα είναι φανατικός συλλέκτης δίσκων και ιδιοκτήτης ενός μικρού δισκάδικου με second hand βινύλια στη συνοικία με τα «κόκκινα φώτα» του Άμστερνταμ. Πριν από ενάμιση χρόνο πέρασε έναν χειμώνα στην Αθήνα, όπου μαζί με τον φίλο του Ηλία Πίτσιο άρχισαν να εξερευνούν τα εδώ μαγαζιά, αναζητώντας σπάνιους δίσκους Ελλήνων εκπροσώπων της ηλεκτρικής και ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής. Σκοπός τους ήταν να εκδώσουν από κοινού μία συλλογή που θα τύχαινε παγκόσμιας διανομής και θα προέβαλλε την ελληνική προοδευτική μουσική παντού. Και τα κατάφεραν!
Αφού ξεπεράστηκαν οι σκόπελοι της ανεύρεσης ενός αξιόλογου «ξεχασμένου» υλικού και των δικαιωμάτων με τις εταιρείες, όλοι οι δημιουργοί έδωσαν την άδειά τους και το διπλό βινύλιο σε παραγωγή και επιμέλεια του Ηλίου Πίτσιου κυκλοφόρησε αρχές του Δεκέμβρη. Ο τίτλος του τα λέει όλα: «Into the Light: A journey into the Greek Electronic Music, Classics & Rarities 1978-1991» και, σύμφωνα με τον Πίτσιο, προέκυψε από την επιθυμία του να βγουν «στο φως» και άλλοι ηλεκτρονικοί συνθέτες από τη χώρα μας, πέραν του Vangelis.
H συλλογή, λοιπόν, τυπώθηκε σε περιορισμένο αριθμό βινυλίων – 750 για την ακρίβεια. Έχοντας, όμως, ολλανδική εταιρεία διανομής από πίσω, τη Rush Hour, αυτόν τον καιρό μπορεί να τη βρει κανείς σε δισκοπωλεία Ευρώπης, Αμερικής και Ιαπωνίας! Όσο για το περιεχόμενό της, με εξαίρεση ένα κομμάτι της Λένας Πλάτωνος, της δικαίως εστεμμένης «ιέρειας της ελληνικής electronica», περιλαμβάνει άγνωστες ηχογραφήσεις καλλιτεχνών που κάποια στιγμή στην πορεία τους ασχολήθηκαν γόνιμα με το είδος: από τον Σταύρο Λογαρίδη, με το πρώτο προσωπικό του αριστουργηματικό άλμπουμ, και τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, με ένα κομμάτι από το σάουντρακ της ταινίας «Ρεβάνς», μέχρι τον Μιχάλη Ρακιντζή, με ένα απόσπασμα από το σάουντρακ της καλτ ταινίας «Ισόβια», αλλά και τον Κώστα Χαριτοδιπλωμένο, με το εξίσου καλτ «What you gonna do» των 141 G! Ακόμη, συνθέσεις του Άκη Δαούτη, του Νίκου Γκίνη με το Σύνδρομο, του Βαγγέλη Κατσούλη και του Δημήτρη Πετσετάκη. Ιδιαίτερης σημασίας είναι και δύο κομμάτια του Γιώργου Θεοδωράκη, γιου του Μίκη, από το άλμπουμ «Μάργκω» του 1988, εξαίσιο δείγμα ελληνικής ambient – new age μουσικής που δυστυχώς παρέμεινε στην αφάνεια. Τη συλλογή «Into the Light» δεν θα τη βρείτε να φιγουράρει στις βιτρίνες όσων μεγάλων δισκοπωλείων επιβιώνουν σήμερα στη χώρα μας. Άλλωστε τυπώθηκε για να ικανοποιήσει ένα διεθνές κοινό που διψάει για ψαγμένη ελληνική μουσική. Παρ’ όλα αυτά περάστε από τα δισκάδικα «Kasseta Rec.» στη Σοφοκλέους και «Vinyl Microstore» στη Διδότου και μπορεί να είστε από τους τυχερούς!
Και έτσι για την Ιστορία, να αναφέρουμε ότι το αξιέπαινο εγχείρημα δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, απλώς ευτύχησε να είναι η πρώτη ολοκληρωμένη κατάθεση του «είδους». Τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από μικρές δισκογραφικές εταιρείες του εξωτερικού να επανεκδώσουν στις χώρες τους έργα Ελλήνων συνθετών προερχόμενων κυρίως από την ηλεκτρονική μουσική. Πέρσι είχε επικοινωνήσει με τη Λένα Πλάτωνος ένας Αμερικανός διανομέας και ιδιοκτήτης δισκοπωλείου στο Σαν Φρανσίσκο προκειμένου να τυπώσει σε περιορισμένο αριθμό βινυλίων το «Γκάλοπ» της. Λίγο νωρίτερα, το ίδιο είχε συμβεί με το συγκρότημα των Magic de Spell, όταν τους βρήκε δισκογραφικός παράγοντας από το Βέλγιο με σκοπό να ανατυπώσει τα πρώτα αγγλόφωνα new wave σινγκλάκια τους.

Αναδημοσιευσα Από Ποντικι

Τζάστιν Μπίμπερ: Κατέρρευσε σε συναυλία του στο Λονδίνο,

Ο ποπ σταρ λιποθύμησε και του χορηγήθηκε οξυγόνο,

Ο έφηβος καναδός ποπ τραγουδιστής, Τζάστιν Μπίμπερ, κατέρρευσε επί σκηνής, καθώς παρουσίασε δυσκολία στην αναπνοή κατά τη διάρκεια μουσικής παράστασης στο Λονδίνο, ανέφεραν την Πέμπτη, οι εκπρόσωποί του.

«Είναι καθ’ οδόν προς το γιατρό τώρα,» δήλωσε η εκπρόσωπος του Μπίμπερ, Μελίσα Βίκτορ στο Ρόιτερς τα μεσάνυχτα, ώρα Λονδίνου. «Ο Τζάστιν λιποθύμησε έγινε μια 20λεπτη διακοπή της συναυλίας και του χορηγήθηκε οξυγόνο» συμπλήρωσε η ίδια.

Ο 19χρονος Μπίμπερ επέστρεψε στη σκηνή μετά την ολιγόλεπτη διακοπή με σκοπό να ολοκληρώσει, καθώς είπε ότι ήταν εντάξει και μπορούσε να το κάνει. Όμως ο Σκοτ Μπράουν εκ των εκπροσώπων του, τόνισε στο Ρόιτερς ότι ο νεαρός αγνόησε τις εντολές των γιατρών και επέστρεψε στη σκηνή του O2 Arena για να ολοκληρώσει την παράσταση του.

Ο ίδιος εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι ο νεαρός τραγουδιστής δεν αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας πριν από την εμφάνιση του στο O2 Arena του Λονδίνου. Η εμφάνιση του Μπίμπερ στο Λονδίνο είναι κομμάτι της ευρωπαϊκής παρουσίας του, που γίνεται στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας του.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Χαΐνηδες: Η… άνοδος των σαλτιμπάγκων,

Χαΐνηδες: Η... άνοδος των σαλτιμπάγκων

Σκίντσας Γιώργος

Ο Δημήτρης Αποστολάκης και η παρέα του συνεχίζουν να μαγεύουν το κοινό,

Παρασκευή βράδυ στον Σταυρό του Νότου. Στο «Απέναντι» όπως λεγόταν παλιά, στο «Plus» όπως έχει… βαφτιστεί τα τελευταία χρόνια. Τα μαντάτα φάνηκαν, από το πάρκινγκ. «Στους Χαΐνηδες πάτε και σεις; Μα τι πάθατε σήμερα; Ολοι εκεί πηγαίνουν» είπε ο ιδιοκτήτης του πάρκινγκ, επισημαίνοντας ότι θα περιμένει έως τις τέσσερις τα ξημερώματα. «Αν δεν έρθετε θα το πάρετε αύριο το πρωί». Σιγά μην δεν έχουν τελειώσει έως τότε, σιγομουρμούρισα μέσα από τα δόντια μου. Αλλά τελικά καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.

Το «Plus» φίσκα. Δεν μπορούσες να κουνηθείς. Αν έλειπαν και κάνα-δυο-τρία τραπέζια ίσως να ήταν καλύτερα. Αλλά τι να κάνεις. Χαΐνηδες είναι αυτοί. Και για να είμαστε δίκαιοι ήταν και η τελευταία παράσταση από τις πέντε που έδωσαν στον ίδιο χώρο. Ο Δημήτρης Αποστολάκης με την παρέα του, ανέβηκαν στη σκηνή κατά τις 11.30 το βράδυ. Κατέβηκαν μετά τις 3 τα ξημερώματα. Παραλίγο και θα έπαιρνα το αυτοκίνητο την επομένη.

Τι έκαναν λοιπόν αυτές τις τρεις και πλέον ώρες; Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να στήσουν μια κλειστού χώρου γιορτή. Ενα πανηγύρι με μουσική και τραγούδι. Μια συνάθροιση ανθρώπων που γνωρίζονται μεταξύ τους, αδιαφορούν αν κάποιοι άλλοι τους λένε… τρελούς αλλά ο στόχος είναι κοινός. Οχι μόνο να επικοινωνήσουν αλλά κυρίως να συνομιλήσουν. Και τα κατάφεραν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω τους Χαΐνηδες. Και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Η πρώτη μου γνωριμία ήταν το 1995-1996, στο «Καφεθέατρο» της οδού Κοδριγκτώνος στην Κυψέλη. Και μάλιστα μια φίλη με είχε πείσει να πάμε να τους δούμε. Αυτό ήταν. Από τότε δεν τους εγκατέλειψα. Αν και τότε ήταν τελείως διαφορετικοί σε σχέση με το σήμερα, η διαδρομή τους έχει δείξει ότι ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.

Δεν είναι η μουσική τους, που πλέον έχει γίνει ένα αμάλγαμα από τζαζ αυτοσχεδιασμούς χωρίς απαραιτήτως τα όργανα που παίζουν να είναι τζαζ ή ροκ. Αλλά οι Χαΐνηδες είναι πλέον ροκ. Είναι σαν τα ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70 που ανεβαίνουν στη σκηνή, έχουν τα βέλη τους στην φαρέτρα και τοξοβολούν κατά το δοκούν.

Και όλες τους οι… βολές ήταν εύστοχες. Πήραν τους θεατές χέρι χέρι, τους ταξίδεψαν από τη τζαζ στην παραδοσιακή, ενίοτε και στη μεσαιωνική μουσική της Κρήτης, σχολίασαν την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, όχι μόνο μέσα από τους στίχους των τραγουδιών τους, αλλά και από τις ατάκες του Δημήτρη Αποστολάκη. Μίλησε για μια «νέα Κοινή Διαθήκη που χρειαζόμαστε», όπως είχε δηλώσει και στην πρόσφατη συνέντευξη του στο «Βήμα» αλλά και για το γεγονός ότι πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά.

Δηλαδή έκανε πολιτική από την σκηνή; Οχι δεν έκανε πολιτική. Εξέθεσε τις απόψεις του. Και καλούσε και τους θεατές να εκφράσουν τις δικές τους. Θέλησε διάλογο και τον είχε, δημιουργώντας τελικά μια πολιτική-πολιτισμική παράσταση αντάξια των προσδοκιών μας.

Από το 1990 όταν και πρωτοδημιουργήθηκαν οι Χαΐνηδες στο Ηράκλειο της Κρήτης έχουν περάσει 22 χρόνια. Είκοσι δύο χρόνια πρωτότυπης δημιουργίας, είκοσι δύο χρόνια συνέπειας και συνέχειας. Οι Χαΐνηδες είναι κάτι σαν τους σαλτιμπάγκους, με την πρωτότυπη ερμηνεία του όρου. Είναι δηλαδή οι ταχυδακτυλουργοί και ακροβάτες της ψυχής μας.

Τους Χαΐνηδες αποτελούν οι Δ. Αποστολάκης, Δ. Ζαχαριουδάκης, Τ. Κανέλλος, Μ. Κώτη, Δ. Μπρέντας, Μ. Νικόπουλος, Α. Νόνης, Α. Σκαμνάκης, Ε. Τσακίρη.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

«Βλέποντας» τη μουσική,

Οι νότες ενός πιάνου αποτυπώνονται για πρώτη φορά σε εικόνες ενώ στο βίντεο μπορείτε να δείτε το «Welcome to the machine των Pink Floyd Πηγή CymaSound

Λαλίνα Φαφούτη

Το CymaScope μετατρέπει τις νότες σε εικόνες και μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τη γλώσσα των δελφινιών,
Λονδίνο
Πώς θα ήταν η μουσική αν μπορούσαμε να τη δούμε; Η απορία αυτή λύθηκε – και μάλιστα με φαντασμαγορικό τρόπο – χάρη σε ένα νέο επιστημονικό «εργαλείο» που απεικονίζει τα κύματα των ήχων στην επιφάνεια του νερού.

Κάθε νότα – ακόμη και κάθε ανθρώπινος φθόγγος – φαίνεται να έχει το δικό της, μοναδικό αποτύπωμα, μια ξεχωριστή «υπογραφή». Το εντυπωσιακό είναι δε ότι σε πρόσφατα πειράματα φάνηκε ότι τα δελφίνια είναι σε θέση να αναγνωρίζουν λέξεις με βάση αυτές τις «υπογραφές», χρησιμοποιώντας τες κατά κάποιον τρόπο σαν ένα «αλφάβητο» άγνωστο – τουλάχιστον προς το παρόν – στους ανθρώπους.

Νότες και κύματα

Το CymaScope (σε ελεύθερη μετάφραση «κυματοσκόπιο») καταγράφει τις δονήσεις που παράγει κάθε μεμονωμένος ήχος στην επιφάνεια απεσταγμένου νερού. Όπως δείχνουν οι εικόνες, εξ αιτίας της υψηλής τάσης της υδάτινης επιφάνειας, οι δονήσεις που προκαλούν οι αρμονικές ενός ήχου αφήνουν ένα απολύτως ορατό «σημάδι». Ο κάθε ήχος φαίνεται να έχει ένα ξεχωριστό αποτύπωμα που τον χαρακτηρίζει και – όπως οι νιφάδες του χιονιού –αποδεικνύεται ότι κανένας δεν είναι πανομοιότυπος με τον άλλο.

Πρόσφατα το Cymascope χρησιμοποιήθηκε για να οπτικοποιήσει για πρώτη φορά τις νότες ενός πιάνου, κατόπιν παραγγελίας του νεοζηλανδού καλλιτέχνη Σάνον Νόβακ. Εχει επίσης καταγράψει σε εικόνες τον ήχο φωνηέντων που απαγγέλλει η ανθρώπινη φωνή αλλά και μουσικά κομμάτια, όπως το «κλασικό» πλέον «Welcome to the machine» των Pink Floyd που μπορείτε να δείτε στο βίντεο.

Οι έρευνες για τη δημιουργία του CymaScope ξεκίνησαν το 2002. Αρχικά οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν μια μεμβράνη από PVC και στη συνέχεια μια μεμβράνη από latex, το νερό όμως αποδείχθηκε τελικά το ιδανικό μέσο οπτικοποίησης. Το αποτέλεσμα ήταν εικόνες αντάξιες ενός φαντασμαγορικού καλειδοσκοπίου, οι οποίες αποδεικνύουν ότι εκτός από ακουστικό, ο ήχος μπορεί επίσης να προσφέρει πλούσιο οπτικό θέαμα.

«Αν τα μάτια μας μπορούσαν να δουν τη μουσική δεν θα βλέπαμε κύματα, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά όμορφες ολογραφικές φυσαλίδες με λαμπυριστά σχέδια σαν από καλειδοσκόπιο στην επιφάνειά τους. Το CymaScope μάς επιτρέπει να δούμε αυτή την ως τώρα κρυμμένη ομορφιά» γράφουν στην επίσημη ιστοσελίδα του νέου εργαλείου οι δημιουργοί του, Τζον Στιούαρτ Ριντ και Ερικ Λάνσον.

Μιλώντας με τα δελφίνια

Εκτός από τη μουσική το CymaScope έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται σε ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών για επιστημονικές έρευνες, από τη Σεισμογραφία ως τη Βιολογία. Μια από τις πιο πρόσφατες επιτυχίες του ήταν η συμβολή του σε μια μελέτη που υποδηλώνει ότι τα δελφίνια έχουν μια δική τους γλώσσα με την οποία επικοινωνούν μεταξύ τους.

Το σόναρ των δελφινιών χρησιμεύει σαν ένα είδος συμπληρωματικού ματιού – τα κητώδη μπορούν να «δουν» μέσω αυτού σαν σε υπερηχογράφημα και επίσης μπορούν να μεταδώσουν το ένα στο άλλο μια ηχητική εικόνα – όπως π.χ. ενός ενδεχόμενου θηρευτή. Ο Τζακ Κάσεβιτς, ερευνητής με έδρα το Μαϊάμι, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το CymaScope για να αποκρυπτογραφήσει τους ήχους που παράγουν τα δελφίνια.

Ο ερευνητής κατέγραψε τους ήχους που παρήγαγε ένα δελφίνι  όταν «έβλεπε» διάφορα αντικείμενα – π.χ. έναν κύβο από πλαστικό, μια φουσκωτή πάπια ή μια γλάστρα. Υστερα μετέτρεψε τους ήχους αυτούς σε εικόνες και τις πρόβαλε ξανά στο δελφίνι χωρίς ηχητική συνοδεία. Όπως είδε, το έξυπνο θηλαστικό μπόρεσε βλέποντάς τες  να αναγνωρίσει τα αντικείμενα που αντιστοιχούσαν σε αυτές με ακρίβεια 86%.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό, ο κ. Κάσεβιτς πρόβαλε στη συνέχεια τις ίδιες εικόνες σε ένα άλλο δελφίνι, το οποίο δεν είχε καμία σχέση με το πείραμα: και αυτό αναγνώρισε τα αντικείμενα με την ίδια ακρίβεια, υποδηλώνοντας ότι οι ήχοι λειτουργούν σαν λέξεις σε μια γλώσσα που τα κητώδη χρησιμοποιούν για να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το μεγαλόπνοο σχέδιο του ερευνητή, υπό τον τίτλο SpeakDolphin, είναι να αποκρυπτογραφήσει αυτή τη γλώσσα και να χρησιμοποιήσει τις εικόνες για να ανοίξει έστω και μια στοιχειώδη συνομιλία μαζί τους.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ο ρεμπέτης που θέλει να… σβήσει κεράκια στη Eurovision,

Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης μαζί με το νεανικό συγκρότημα Koza Mostra είναι υποψήφιοι για να εκπρο­σω­­πή­σουν την Ελλάδα στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision.

ΑΓΑΘΩΝΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ,

Ρεμπέτης παντός καιρού ο Θεσσαλονικιός Αγάθωνας Ιακωβίδης οργώνει το ρεμπέτικο και δημοτικό τραγούδι από το 1973, παίζοντας και τραγουδώντας σε χωριά και τις πόλεις της Ελλάδας, ενώ η χάρη του έχει φτάσει σε Ευρώπη και Αμερική με προσωπικές συναυλίες, ηχογραφώντας και κυρίως διασκεδάζοντας με τον αυθεντικό του τρόπο τους «ανοιχτόκαρδους», όπως λέει, ανθρώπους.
Τώρα, κάνοντας την έκπληξη, είναι υποψήφιος στη Eurovision με την μπάντα των Koza Mostra που αποτελείται από νέους μουσικούς που κατάφεραν με την πρώτη τους εμφάνιση να κερδίσουν τουλάχιστον τις εντυπώσεις. Τα συναισθήματα ανάμεικτα, με τις πρώτες αντιδράσεις να προέρχονται από την πρωθιερέα του ρεμπέτικου, τη γνωστή μας Μαριώ..

Ο Αγάθωνας Ιακωβίδης μαζί με το νεανικό συγκρότημα Koza Mostra είναι υποψήφιοι για να εκπρο­σω­­πή­σουν την Ελλάδα στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision.
Για πολλούς προκαλεί ευχάριστη έκπληξη η συμμετοχή σας στις υποψηφιότητες για τη Eurovision. Σε άλλους, βέβαια, ειρωνικό μειδίαμα, ενώ κάποιοι και μάλιστα από τον χώρο σας αντέδρασαν αποδοκιμαστικά. Τι θέλει ένας ρεμπέτης στη Eurovision;
Γιατί όχι; Δεν καταλαβαίνω? Η Eurovision μπορεί να μην είναι διαγωνισμός ρεμπέτικου ή να μην έχει σχέση με το ρεμπέτικο, αλλά κανείς δεν απαγόρευσε κάποιο είδος. Εξάλλου το τραγούδι με το οποίο συμμετέχω δεν είναι ρεμπέτικο, ούτε πάω με κάποιο κλασικό του Βαμβακάρη ή του Τσιτσάνη. Συμμετέχω σε μια προσπάθεια ενός συγκροτήματος νέων παιδιών και πολύ καλών μουσικών με ένα έθνικ, αν και ο όρος αυτός παρεξηγήθηκε, τραγούδι που εμπεριέχει και λαϊκά στοιχεία. Τους στίχους έγραψε ο φίλος, Στάθης Παχίδης και τη μουσική ο Ηλίας ο Κόζας από τους Koza Mostra. Το τραγούδι δεν γράφτηκε για τη Eurovision, η υποψηφιότητα προέκυψε μετά. Τα παιδιά με είχαν καλέσει σε αυτή τη συνεργασία, ανταποκρίθηκα με χαρά και μετά οι μάνατζερ του συγκροτήματος έστειλαν το τραγούδι στις υποψηφιότητες.
Τώρα που μου έγινε ξανά η πρόσκληση για τη Eurovision ανταποκρίθηκα πάλι με χαρά. Γιατί όχι λοιπόν; Να πάμε με ένα καλό τραγούδι, να το διασκεδάσουμε όλοι και ίσως να φθάσουμε και στον τελικό. Σε ορισμένα πράγματα δεν χρειάζεται να δίνουμε διαστάσεις που δεν έχουν. Θέλουν μια πιο ελαφριά διάθεση, δεν πρέπει να τα παίρνουμε πιο σοβαρά από ό,τι είναι. Και κυρίως άνθρωποι που θυμούνται τη σοβαρότητα στα ξαφνικά.

Μπορείτε να μας πείτε σε ποιους αναφέρεστε συγκεκριμένα;
Θα πω τα πράγματα με το όνομά τους. Μιλάω και για τη Μαριώ που βγήκε και είπε ότι αυτή ως ρεμπέτισσα δεν θα πήγαινε ποτέ στον διαγωνισμό. Κατ’ αρχήν δεν πάω με ρεμπέτικο. Κατά δεύτερον δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το πάθος και την αγάπη μου για το ρεμπέτικο, το οποίο δεν έχει ανάγκη από προστάτες. Ποιος είναι ρεμπέτης και ποιος είναι εμπόρευμα το κρίνει ο χρόνος και ο κόσμος.
Τι επιθυμεί ένας ρεμπέτης σαν τον Αγάθωνα από αυτό;
Μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα. Μπορεί να αγαπάω το ρεμπέτικο και το δημοτικό, όμως αυτό δεν σημαίνει πως αν κάποιος μουσικός από άλλο είδος με καλέσει και με τιμήσει να μην τον τιμήσω και εγώ με την παρουσία μου, εφόσον αυτό που ακούω μου αρέσει.
Δείχνετε πάντως να το χαίρεστε και να μην υπολογίζετε την κριτική που ενδεχομένως σας ασκηθεί…
Εχω μεγαλώσει πια, έχω ακούσει πολλά, έχω δει πολλά, δεν φοβάμαι τίποτα. Θέλω να βοηθάω τους νέους καλούς μουσικούς και σε αυτήν την περίπτωση τους Koza Mostra. Aυτά είναι μικρά, τα βλέπω σαν παιδιά μου, κάνω παρέα μαζί τους, δεν θέλω να με αντιμετωπίζουν σαν μεγάλο αλλά σαν έναν δικό τους, απλά σε μεγάλη ηλικία. Πρέπει να βοηθήσουμε τους νέους εμείς οι παλαιότεροι που και εμάς κάποτε άλλοι μας βοήθησαν και παίζαμε σε καλύτερες εποχές που υπήρχανε και χρήματα. Τώρα στην εποχή της κρίσης οι νέοι μουσικοί δεν έχουν μαγαζιά να παίξουν. Δεν θέλω να με αντιμετωπίζουνε με δέος και να με κοιτάνε περίεργα, γι’ αυτό πάω παντού και τους βρίσκω, είτε σε πατάρια στο Αιγάλεω, είτε σε μουσικές σκηνές, είτε σε ταβερνεία στα Εξάρχεια και στη Θεσσαλονίκη. Ανεβαίνω μαζί τους και παίζω. Αυτό θα κάνω και τώρα. Εφέτος λοιπόν που η Eurovision γίνεται 58 χρονών και εγώ γίνομαι 58 χρονών θα το γιορτάσω στη Σουηδία.
Εκτός από την καλλιτεχνική πλευρά, βέβαια υπάρχει και μια κουβέντα για την ίδια τη συμμετοχή μας στη Eurovision σε αυτήν την περίοδο της κρίσης και της στενοχώριας. Αυτό σας απασχόλησε;
Από όσο γνωρίζω η ΕΡΤ δεν θα επιβαρυνθεί οικονομικά. Από εκεί και πέρα δεν είμαι εγώ αυτός που μπορεί να το ελέγξει. Ελπίζω ότι αυτό δεν θα συμβεί γιατί ο κόσμος δεν αντέχει άλλες προκλήσεις. Πέρα από αυτό, με τόση στεναχώρια, είναι καιρός να τραγουδήσουμε.

Αναδημοσιευσα Απο Eθνος

Ετικετοσύννεφο