Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Περιβαλλον’ Category

Τεράστια η οικολογική καταστροφή από τις δασικές πυκραγιές,

Την εικοσαετία 1987-2007, η χώρα μας απώλεσε περισσότερα από έξι εκατομμύρια στρέμματα φυσικών εκτάσεων, έναντι μιας αντίστοιχης αύξησης των γεωργικών και δευτερευόντως των λοιπών, κυρίως αστικών, καλύψεων.

Το παραπάνω αλλά και πολλά ακόμη σημαντικά στοιχεία, σχετικά με τις καλύψεις γης και κυρίως τις αλλαγές που διαχρονικά παρατηρούνται, προκύπτουν από την έκδοση, «Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης 1987-2007», την οποία παρουσίασε σήμερα το WWF Ελλάς.

Μέσα από αυτήν την τεκμηριωμένη αποτύπωση καταδεικνύεται η διαχρονική, συνεχής και άναρχη μείωση των φυσικών εκτάσεων, προς όφελος της επέκτασης της γεωργικής γης, των υποδομών και των οικισμών. Μια υποχώρηση που κρύβει αρκετές εκπλήξεις και αποτελεί τη συνισταμένη πολλών αντικρουόμενων παραγόντων. Σίγουρα όμως χαρακτηρίζεται από την απόλυτη έλλειψη τεκμηριωμένου και μακροχρόνιου εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού.

Χαρακτηριστικά, κατά την εικοσαετία 1987 – 2007, υπήρξαν σε απόλυτα νούμερα οι εξής μεταβολές στις καλύψεις γης:

Δάση: μειώθηκαν συνολικά κατά 1.311.382 στρέμματα.
Εκτάσεις θαμνώδους και χαμηλής βλάστησης: μειώθηκαν συνολικά κατά 4.886.431 στρέμματα
Γεωργικές εκτάσεις: Αυξήθηκαν κατά 5.736.939 στρέμματα
Λοιπές καλύψεις (δόμηση, έργα υποδομής κλπ): Αυξήθηκαν κατά 333.675 στρέμματα

Τα απόλυτα νούμερα των αλλαγών όμως δεν διηγούνται τη συνολική ιστορία, καθώς εξίσου σημαντική με τις αλλαγές στην έκταση είναι και η μετατόπιση των καλύψεων γης ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές. Ενδεικτική είναι η αντίφαση που προκύπτει, εξετάζοντας τις γεωργικές εκτάσεις στα γεωγραφικά διαμερίσματα Ιονίων Νήσων και Πελοποννήσου.

Στα Ιόνια Νησιά, σχεδόν 289.000 στρέμματα φυσικής γης (12,6% της συνολικής έκτασης) μετατράπηκαν σε γεωργική. Από την άλλη μεριά, φαίνεται ότι εγκαταλείπεται η αγροτική παραγωγή στα ορεινά της χώρας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Πελοπόννησο, όπου 1.390.000 στρέμματα γεωργικής γης μετατράπηκαν διαχρονικά σε άλλες καλύψεις.

Όλες αυτές οι αλλαγές αποτελούν διαφορετικές ψηφίδες μιας εικόνας εντατικοποίησης της χρήσης του χώρου και σταδιακής ομογενοποίησης της φυσιογνωμίας του. Πιο συγκεκριμένα, τα βασικά συμπεράσματα μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

Οι πλέον θιγόμενες φυσικές εκτάσεις είναι οι περιοχές χαμηλής βλάστησης, οι οποίες, κατά κύριο λόγο, απορροφούν τις πιέσεις επέκτασης της γεωργικής γης, των οικισμών και των υποδομών.

Οι πιέσεις για μετατροπή των καλύψεων (και κατά συνήθη συνέπεια των χρήσεων) της γης, δεν εκδηλώνονται πάντα στιγμιαία, αλλά είναι, συχνά, απόρροια πολλών διαδοχικών βημάτων. Η απευθείας μετατροπή π.χ. ενός δάσους σε τεχνητή επιφάνεια είναι σπάνια και συνοδεύεται από πολλές νομικές περιπλοκές. Η σταδιακή αλλαγή ενός δάσους όμως μέσω επαναλαμβανόμενων πυρκαγιών και η μετέπειτα κατάληψή της από τεχνητές καλύψεις είναι μία συνήθης πρακτική.

Η εφαρμογή της νομοθεσίας για τον χώρο χωλαίνει σε έντονο βαθμό ενώ ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός πάσχει από έλλειψη μακροχρόνιας προοπτικής και συνοχής.

«Η συγκεκριμένη έκδοση εστιάζει στις χωρικές μεταβολές και τις πιέσεις πάνω στον φυσικό χώρο και τα οικοσυστήματα. Είναι η πρώτη φορά που απεικονίζονται οι καλύψεις γης για όλη την Ελλάδα σε βάθος εικοσαετίας, ανοίγοντας μια ουσιαστική συζήτηση για την εξέλιξη και διαχείριση του χώρου στην Ελλάδα. Η αποτυχία στην αποτελεσματική διαχείριση αυτών των αλλαγών, δεν θα λειτουργήσει μονάχα εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά εν τέλει, θα υποσκάψει και την ίδια την προοπτική ανάπτυξης της χώρας μας, ειδικά μάλιστα, σε ό, τι αφορά τους οικονομικούς κλάδους του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα», υπογραμμίζει ο γενικός διευθυντής του WWF Ελλάς, Δημήτρης Καραβέλλας, για να προσθέσει: «Ειδικά στην εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, θα έπρεπε η πολιτική ηγεσία της χώρας να αντιμετωπίσει για ιστορικά πρώτη φορά την εθνική ανάγκη για βιώσιμο αναπτυξιακό σχεδιασμό, βασισμένο στη διατήρηση του φυσικού κεφαλαίου και την οικολογικά ορθή, κοινωνικά δίκαιη και νομικά ασφαλή τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας».

ΠΗΓΗ: econews.gr

Αναδημοσιευσα Από Real News

Όταν περνούν οι γερανοί από τις Αλυκές Κίτρους,

Τράτσα Μάχη

Σπάνια είδη πτηνών καταγράφηκαν στο Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα,

Επτά γερανοί καταγράφηκαν από τους επιστήμονες στις Αλυκές Κίτρους. Τα πτηνά ήρθαν στη χώρα μας από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Βορειοανατολική Ευρώπη για να ξεχειμωνιάσουν. Επίσης, στο Δέλτα του Αλιάκμονα παρατηρήθηκαν 20 στικταετοί προερχόμενοι από την παγωμένη Ρωσία.

Στον κατάλογο των ειδών που βρέθηκαν στο Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα περιλαμβάνονται θαλασσαετοί, οι οποίοι φωλιάζουν εκεί, φοινικόπτερα (φλαμίνγκο) καθώς και χιλιάδες πάπιες, σήμα κατατεθέν της περιοχής κάθε χειμώνα.

Στις ανατολικές εκβολές του Αξιού παρατηρήθηκαν ακόμη 250 βουβόκυκνοι ενώ χιλιάδες πάπιες καταγράφηκαν στον υγρότοπο της Νέας Αγαθούπολης, όπου ξεχώρισαν τα 1.700 κιρκίρια (οι πιο μικρόσωμες πάπιες).

Οι μεσοχειμωνιάτικες καταμετρήσεις διοργανώνονται κάθε χρόνο από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία στη συγκεκριμένη περιοχή (όπως και σε άλλες σημαντικές φυσικές περιοχές της χώρας), με τη συμμετοχή στελεχών του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Σπάνιο θέαμα με παγωμένες φυσαλίδες σε λίμνη!

,

Η τεχνητή λίμνη Abraham Lake βρίσκεται στους πρόποδες της καναδικής οροσειράς Βραχώδη Όρη και αποτελεί ένα από τα πλέον δημοφιλή σημεία ανάμεσα στους φωτογράφους.

Το θέαμα που παρουσίασε πριν λίγες μέρες είναι από τα πλέον σπάνια αλλά και από τα πιο εντυπωσιακά, καθώς φυσαλίδες αέρα που εγκλωβίστηκαν στο νερό πάγωσαν σε θερμοκρασίες -30 βαθμούς Κελσίου.

Οι «φυσαλίδες πάγου» ή οι «κατεψυγμένες φυσαλίδες» όπως ονομάζονται δημιουργούν μια απόκοσμη εικόνα στην επιφάνεια της λίμνης που προκαλεί τους φωτογράφους, ανάμεσά τους και τον Fikret Onal που εξηγεί:

«Τα φυτά που υπάρχουν στο βυθό της λίμνης απελευθερώνουν μεθάνιο, το οποίο παγώνει καθώς πλησιάζει στην επιφάνεια της λίμνης όπου το νερό είναι πιο παγωμένο. Έτσι σχηματίζονται εντυπωσιακές στήλες πάγου που παραμένουν εκεί όλη τη χειμερινή περίοδο».

«Αν και πρόκειται για ένα πανέμορφο θέαμα η δυσκολία προσέγγισης στη λίμνη είναι μεγάλη, καθώς υπάρχει κίνδυνος να σπάσει ο πάγος, ενώ οι ήχοι από το νερό που διασπάται στο εσωτερικό είναι το λιγότερο τρομακτικοί», αναφέρει ένας άλλος φωτογράφος ο Chill Phillips.

ΠΗΓΗ: perierga.gr

Αναδημοσιευσα Απο Real News

Μύκητες ζουν και βασιλεύουν στον βυθό του Ειρηνικού,

Μύκητες ζουν και βασιλεύουν στον βυθό του Ειρηνικού

Ορισμένοι από τους μύκητες ανήκουν στο γένος Penicillium όπως και ο μύκητας της εικόνας

Βαγγέλης Πρατικάκης

Πολυκύτταροι οργανισμοί ζουν βαθιά μέσα στη λάσπη εδώ και 100 εκατομμύρια χρόνια,

Σαν Φρανσίσκο
Δεκάδες μέτρα κάτω από το βυθό του Ειρηνικού ωκεανού, συγγενείς του μύκητα που δίνει την ινσουλίνη βασιλεύουν στη θαμμένη λάσπη εδώ και 100 εκατομμύρια χρόνια, εκτιμούν αμερικανοί ωκεανογράφοι.

Σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών

Η ανακάλυψη δείχνει ότι οι πολυκύτταροι οργανισμοί μπορούν να ζουν βαθιά μέσα στη λάσπη του βυθού, σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου και θρεπτικών συστατικών, εκεί όπου μέχρι σήμερα είχαν ανακαλυφθεί μόνο βακτήρια και αρχαιοβακτήρια.

Η παρουσία μυκήτων που παραμένουν δραστήριοι σε αυτό το περιβάλλον «επεκτείνει όσα γνωρίζαμε για τους περιορισμούς της ζωής στη Γη» σχολιάζει ο Χιθ Μιλς του Πανεπιστημίου Texas A&M, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Η ανακάλυψη δημιουργεί επίσης ελπίδες ότι οι φαρμακοβιομηχανίες θα εντοπίσουν κάτω από τον βυθό μύκητες που παράγουν νέα αντιβιοτικά. «Υπάρχει άραγε εκεί κάτω μια νέα μορφή της πενικιλίνης;» διερωτάται ο Μιλς.

Ενδείξεις για την παρουσία μυκήτων κάτω από τον ωκεάνιο πυθμένα είχαν δημοσιευτεί και παλαιότερα, ωστόσο οι επιστήμονες δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο να επρόκειτο για μύκητες που μόλυναν τα δείγματα μετά τη συλλογή τους.

Πιο πειστική μελέτη

Αυτή τη φορά, η ερευνητική ομάδα κατέβαλε κάθε προσπάθεια για να αποκλείσει το ενδεχόμενο μόλυνσης, και η μελέτη τους δείχνει πιο πειστική.

Οι ερευνητές εξέτασαν δείγματα λάσπης που είχε ανασυρθεί από βάθος έως και 127 μέτρα κάτω από τον βυθό του Νότιου Ειρηνικού το 2010. Χρησιμοποιώντας την τεχνική PCR (αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης) έλεγξαν τα δείγματα για γενετικό υλικό από μύκητες, και όντως εντόπισαν οκτώ είδη, από τα οποία τα τέσσερα καλλιεργήθηκαν με επιτυχία στο εργαστήριο. Ορισμένοι μάλιστα ανήκαν στο γένος Penicillium, από το οποίο προήλθε η πενικιλίνη.

Ιχνη αρχαίων οργανικών ουσιών για τροφή

Με τι όμως τρέφονται οι μύκητες, βυθισμένοι μέσα στη λάσπη των 100 εκατομμυρίων ετών; Οι ερευνητές υποθέτουν ότι τα είδη αυτά καταναλώνουν ίχνη αρχαίων οργανικών ουσιών, οι οποίες είναι συνήθως εξαιρετικά δύσπεπτες για τους πολυκύτταρους οργανισμούς.

Ασαφής παραμένει επίσης η ηλικία αυτών των μυκήτων. Ένα ενδεχόμενο είναι να παγιδεύτηκαν στη λάσπη κατά τον σχηματισμό των ιζημάτων και να αναπαράγονται εκεί εδώ και δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, ενώ μια άλλη εξήγηση είναι ότι προέρχονται από ιζήματα πιο κοντά στην επιφάνεια και κατέβηκαν σε μεγαλύτερα βάθη αναζητώντας νέες πηγές τροφής.

Πηγή αντιβιοτικών;

Αν όμως οι μύκητες όντως παραμένουν απομονωμένοι εδώ και εκατομμύρια χρόνια, η βιοχημεία τους πιθανότατα θα έχει εξελιχθεί με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι μύκητες της επιφάνειας. Και αυτό σημαίνει ότι οι θαμμένοι μύκητες ίσως έχουν να προσφέρουν αντιβιοτικά για τη μάχη κατά των πολυανθεκτικών βακτηρίων.

Η έρευνα παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Γεωφυσικής στο Σαν Φρανσίσκο.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Παγωμένα στολίδια,

Παγωμένα στολίδια

 Τα λουλούδια της πάχνης ανθίζουν την άνοιξη στα πολικά παγωμένα θαλασσινά λιβάδια Πηγή Matthias Wietz/IGERT/NSF

Λαλίνα Φαφούτη

Το πιο εντυπωσιακό χριστουγεννιάτικο ντεκόρ ωχριά μπροστά στα αρκτικά «παγολούλουδα»,

Ουάσινγκτον
Οι εικόνες δεν είναι της εποχής, ταιριάζουν όμως απόλυτα με το πνεύμα της. Αν και θυμίζουν χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα λεγόμενα λουλούδια της πάχνης ανθίζουν συνήθως στα θαλασσινά πολικά λιβάδια την άνοιξη, τότε που τα νερά αρχίζουν να καλύπτονται από ένα λεπτό στρώμα πάγου. Όταν οι συνθήκες είναι ήρεμες και η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο ψυχρή από το νεοσχηματιζόμενο στρώμα του πάγου από κάτω της, ο πάγος εξατμίζεται, μετατρέπεται σε ξηρό αέρα και στη συνέχεια ξαναπαγώνει δημιουργώντας υπέροχα λουλουδένια γλυπτά.

Πέραν της ομορφιάς τους, τα «παγολούλουδα» σφύζουν από ζωή. Όπως ανακάλυψαν πέρυσι ο Τζεφ Μπόουμαν του Πανεπιστημίου της Γουόσινγκτον και η καθηγήτριά του Τζόντι Ντέμινγκ κατά τη διάρκεια μιας αποστολής του προγράμματος IGERT (Integrated Graduate Education and Research Training), τα «πέταλά» τους φιλοξενούν βακτήρια σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από οποιοδήποτε άλλο σημείο του θαλασσινού πάγου. Μοιάζουν δηλαδή με κάτι αντίστοιχο με τους θαλάσσιους κοραλλιογενείς υφάλους, αλλά σε πολική εκδοχή.

Οι ερευνητές αυτή τη στιγμή κατασκευάζουν έναν ειδικό θάλαμο στον οποίο σκοπεύουν να «καλλιεργήσουν» τεχνητά λουλούδια από πάγο με στόχο να μελετήσουν πώς η ζωή μπορεί να αντέξει και να… ανθίσει σε πραγματικά ακραίες συνθήκες.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

H ατμοσφαιρική ρύπανση «γεννά» αυτισμό,

H ατμοσφαιρική ρύπανση «γεννά» αυτισμό

H ρύπανση και η κακή ποιότητα ατμοσφαιρικού αέρα που εισπνέει μια μέλλουσα μητέρα ή ένα μωρό κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του, αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης αυτισμού στο παιδί σύμφωνα με αμερικανούς επιστήμονες


Ειρήνη Βενιού 

Τα υψηλά επίπεδα ρύπων αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης της αναπτυξιακής διαταραχής στα βρέφη,

Καλιφόρνια 
Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης αυτισμού αντιμετωπίζουν τα μωρά που ως έμβρυα ή μετά τη γέννησή τους και κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους εκτίθενται σε υψηλά επίπεδα ατμοσφαιρικών ρύπων, σύμφωνα με νέα αμερικανική μελέτη.

Βάσει των νέων ευρημάτων των ερευνητών της Σχολής Ιατρικής Keck από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, στις ΗΠΑ, φάνηκε πως υπάρχει ένας συσχετισμός ανάμεσα στην ποιότητα του ατμοσφαιρικού αέρα γύρω από το σπίτι και της εμφάνισης της αναπτυξιακής διαταραχής.

«Δεν υποστηρίζουμε ότι η ρύπανση που οφείλεται στην κίνηση προκαλεί αυτισμό, όμως θα μπορούσε να αποτελεί παράγοντα κινδύνου» εξηγεί η επίκουρος καθηγήτρια Χέδερ Φολκ.



Ο αυτισμός αποτελεί μια αναπτυξιακή διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από περιορισμένη ικανότητα κοινωνικών συναναστροφών και την έκφραση περιορισμένης, στερεότυπης συμπεριφοράς. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των ειδικών, μόνο στις ΗΠΑ, ένα στα 88 παιδιά που γεννιούνται πάσχει από αυτισμό, αριθμός που βάσει στοιχείων του 2006 αντιστοιχεί σε αύξηση της εμφάνισης της συγκεκριμένης διαταραχής κατά 25%.

Η αύξηση αυτή οδήγησε στην ενίσχυση του ενδιαφέροντος των ερευνητών προς το συγκεκριμένο θέμα και στην αύξηση των δημοσιευμένων μελετών που αφορούν τον αυτισμό.

Όπως εξηγούν με δημοσίευσή τους οι αμερικανοί ερευνητές στο επιστημονικό έντυπο «Archives of General Psychiatry», κατά τη διάρκεια της μελέτης τους ανέλυσαν μια σειρά από περιβαλλοντικούς παράγοντες και τον συσχετισμό τους με την εμφάνιση του αυτισμού.

«Κάτι τέτοιο πιστεύω ότι δεν είχε μελετηθεί επαρκώς μέχρι πρότινος» αναφέρει η δρ. Φολκ.

Η μελέτη

Οι ερευνητές συνέκριναν έναν αριθμό μη αυτιστικών παιδιών με έναν αριθμό αυτιστικών παιδιών από την Καλιφόρνια. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι τα αυτιστικά παιδιά είχαν διπλάσια πιθανότητα να είχαν εκτεθεί σε υψηλά επίπεδα ρύπανσης ενόσω ακόμη βρίσκονταν στη μήτρα και περίπου τριπλάσια πιθανότητα να είχαν εκτεθεί σε αυτή κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους ζωής τους.

Τα νέα στοιχεία των ειδικών έρχονται να υποστηρίξουν τα ευρήματα προηγούμενης μελέτης τους, κατά την οποία η μικρή απόσταση του τόπου κατοικίας από πολυσύχναστους δρόμους έδειχνε να αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης της διαταραχής σε μικρά παιδιά.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Διοξείδιο του άνθρακα: πώς «θάβει» τη Νέα Υόρκη,


Carbon Visuals απεικονίζει απτά το μέγεθος των εκπομπών CO2 της Νέας Υόρκης





Λαλίνα Φαφούτη 

Οι εκπομπές του αερίου του θερμοκηπίου οπτικοποιούνται σε ένα βίντεο που δίνει μια ιδέα του μεγέθους τους,


Λονδίνο 
Ακούμε τελευταία ότι το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρα φθάνει συνεχώς σε ιστορικά ρεκόρ, αυτή όμως για τους περισσότερους από εμάς είναι μια «αφηρημένη» ιδέα που δεν μεταφράζεται σε κάτι απτό. Ενα βίντεο έρχεται να μας δώσει μια σαφέστατη άποψη του τι ακριβώς σημαίνει, οπτικοποιώντας το αέριο του θερμοκηπίου σε γαλάζιες μπάλες που αιωρούνται στον αέρα καταλήγοντας σιγά σιγά να θάβουν κυριολεκτικά τη Νέα Υόρκη.

Το βίντεο είναι δημιουργία του Ανταμ Νάιμαν της Carbon Visuals, εταιρείας που ειδικεύεται στην πιο αποτελεσματική μετάδοση προς το κοινό των δεδομένων που αφορούν το διοξείδιο του άνθρακα. Δημιουργήθηκε με βάση τα δεδομένα του 2010, χρονιά κατά την οποία η αμερικανική μεγαλούπολη εξέπεμψε περισσότερους από 54 εκατομμύρια τόνους του αερίου του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα του πλανήτη.

Από λοφάκι σε ψηλό βουνό

Οι εκπομπές CO2 από τα αυτοκίνητα και τα κτίρια απεικονίζονται σαν γαλάζιες σφαίρες διαμέτρου 10 μέτρων οι οποίες ανεβαίνουν σιγά σιγά από τους δρόμους και συσσωρεύονται επάνω από την πόλη, Κάθε σφαίρα αντιστοιχεί σε έναν τόνο διοξειδίου του άνθρακα. Η συσσώρευση CO2 σε μια ώρα είναι ένα λοφάκι που φθάνει στη μέση σχεδόν του Empire State Building. Οι εκπομπές μιας ημέρας καλύπτουν το κτίριο ενώ οι εκπομπές ενός ολόκληρου χρόνου υψώνονται σε ένα τεράστιο βουνό που εξαφανίζει την πόλη. Οι δημιουργοί μας μεταφέρουν μάλιστα στην κορυφή του, από όπου μπορούμε να…. απολαύσουμε τη θέα παίρνοντας μια ιδέα του μεγέθους του.

«Οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα είναι ένα σημαντικό μέρος του σύγχρονου κόσμου, όμως οι άνθρωπου δεν έχουν  καμία αίσθηση του μεγέθους τους» δήλωσε ο κ. Νάιμαν στο περιοδικό «New Scientist». Όπως τόνισε, στόχος της Carbon Visuals είναι να προχωρήσει σε ανάλογα βίντεο και για άλλες πόλεις. «Θέλουμε επίσης να δείξουμε τις εκπομπές ολόκληρου του πλανήτη» κατέληξε. «Αντί για δυο σφαίρες το δευτερόλεπτο, όπως στη Νέα Υόρκη, οι σφαίρες εκεί θα είναι 1.062 το δευτερόλεπτο».


Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο