Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Συνεντευξη’ Category

Ο Γιώργος Λάνθιμος εξομολογείται,

Ο Γιώργος Λάνθιμος εξομολογείται



Ο Γιώργος Λάνθιμος ανάμεσα στην Αριεάν Λαμπέντ και την Αγγελική Παπούλια, φωτογραφημένοι στη Βενετία το 2011 όταν η ταινία «Αλπεις» απέσπασε το βραβείο σεναρίου


Ζουμπουλάκης Γιάννης 


Ανθρώπινος όσο σπανίως, ο σκηνοθέτης του «Κυνόδοντα» μίλησε από καρδιάς στον Guardian,

Διαβάζοντας την πρόσφατη συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου στην βρετανική εφημερίδα The Guardian (αφορμής δοθείσης της διανομής στις βρετανικές αίθουσες της ταινίας του «Αλπεις») καταλήγουμε στα εξής: 
α) του αρέσει ο λονδρέζικος καιρός, 
β) αγαπά το λονδρέζικο φαγητό και γι’ αυτό τρώει όσο το δυνατόν περισσότερο παρέα με την ηθοποιό Αριάν Λαμπέντ με την οποία συζεί, 
γ) ζει «σαν τουρίστας» και δ) αυτή την στιγμή ο αγαπημένος του ηθοποιός είναι ο Ντάνιελ Ντέι Λούις.

Μια χαρά όλ’ αυτά για τον 39χρονο έλληνα σκηνοθέτη του υποψήφιου για το ξενόγλωσσο Οσκαρ «Κυνόδοντα», ο οποίος στα τέλη του 2011 αποφάσισε να αναζητήσει μεγαλύτερες ευκαιρίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εκεί όπου σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας αυτό ακριβώς του συμβαίνει. Στα πλάνα του Λάνθιμου υπάρχει ένα δράμα κοστουμιών για το βασίλειο της Βασίλισσας Αννας και μια εκσυγχρονισμένη μεταφορά του μυθιστορήματος «Το ημερολόγιο της χρονιάς της πανούκλας» του Ντάνιελ Νταφό, τοποθετημένη στο Λονδίνο. Πολλές συναντήσεις, πολλές συσκέψεις, δεν μπορεί να γνωρίζει που θα δοθεί προτεραιότητα.

«Υπάρχει πολύ περισσότερη δραστηριότητα στην Αγγλία απ’ ότι στην Ελλάδα» είπε ο Λάνθιμος «ή τουλάχιστον πολύ περισσότερα πράγματα οδηγούνται στην υλοποίηση, που προφανώς δημιουργεί μια άλλη σειρά προβλημάτων».

Σχετικά με την Ελλάδα, ο Γ. Λάνθιμος επαναλαμβάνει αυτά που κατά καιρούς έχει πει_ και έχει φυσικά δίκιο. Ότι οι ρίζες για τα προβλήματα στην κινηματογραφική επιχείρηση εν Ελλάδι είναι πολύ βαθιές. Ότι δεν υπάρχει δομή, δεν υπάρχει εκπαίδευση, δεν υπάρχει κάτι που να αγκαλιάσει το νέο ταλέντο. «Εμαθα κινηματογράφο» είπε ο σκηνοθέτης, «μέσα από την διαφήμιση. Η’ μέσα από την παρακολούθηση ταινιών» (έτσι ακριβώς έμαθε κινηματογράφο και ο Κουέντιν Ταραντίνο). Και αν τον ρωτήσει κανείς τον Γ. Λάνθιμο για ποιον λόγο ασχολείται με το σινεμά, ακόμα και σήμερα θα απαντήσει ότι δεν γνωρίζει την απάντηση, δεν γνωρίζει τι είναι αυτό που τον κάνει να θέλει το σινεμά. «Νομίζω ότι είναι οι ταινίες των άλλων» είπε.

Πάντως, δεν ήταν μόνον η οικονομική κρίση που τον ώθησε να πει πρόσκαιρα «αντίο» στην πατρίδα του. Ο Λάνθιμος παραδέχεται ότι ανέκαθεν τον έλκυε η ιδέα να γυρίζει ταινίες στα αγγλικά. «Με ενδιαφέρουν διαφορετικά πράγματα» είπε, «υποθέτω  ότι θέλω να εξελίσσομαι».

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκατέλειψε για πάντα την Ελλάδα. «Δεν πήδηξα από το καράβι που βουλιάζει, δεν είναι εγκατάλειψη» απάντησε σε ανάλογη ερώτηση του δημοσιογράφου Ζαν Μπρουκς. «Μια μέρα θα επιστρέψω στην Ελλάδα. Και ίσως αυτό να γίνει σύντομα και όχι  αργά.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Χαρτί και χρώμα στη νέα δουλειά της Ναταλίας Μελά,

Χαρτί και χρώμα στη νέα δουλειά της Ναταλίας Μελά

Η Ναταλία Μελά αυτή τη φορά πειραματίζεται με χαρτί και χρώμα,


Λυμπεροπούλου Κατερίνα 

Η ελληνίδα γλύπτρια μιλάει στο ΒΗΜΑ με αφορμή τη νέα της έκθεση «Τα χάρτινα»,

Στη γκαλερί Σκουφά το μεσημέρι της Τετάρτης 14 Νοεμβρίου είχε σημειωθεί αρκετή κίνηση. Καθισμένη σε μια καρέκλα κοντά στην είσοδο της αίθουσας τέχνης όπου από σήμερα Πέμπτη παρουσιάζεται η νέα της δουλειά «Τα χάρτινα», η μεγάλη ελληνίδα γλύπτρια Ναταλία Μελά δεχόταν την κριτική, τα σχόλια και τις εντυπώσεις του δημοσιογραφικού κόσμου και των φίλων οι οποίοι πέρασαν πρώτοι μια βόλτα για να πάρουν γεύση από την έκθεση. 

Είτε σε κλουβιά, είτε αιωρούμενα, είτε τοποθετημένα σε μικρά βάθρα, τα πουλιά, τα κοκόρια και οι αίγες της 89χρονης πια γλύπτριας –  την οποία η Ακαδημία Αθηνών τίμησε τον Μάρτιο του 2011 με το Αριστείον Καλών Τεχνών –  είχαν πάρει θέση στη γκαλερί του Κολωνακίου, ενώ στο άνω επίπεδο της αίθουσας κρυμμένος πίσω από έναν τοίχο περίμενε τον επισκέπτη ένας υπέροχος πολύχρωμος παπαγάλος αποτελώντας την έκπληξη αυτού του οδοιπορικού.

Για πρώτη φορά είχαν τόσο χρώμα τα γλυπτά της Ναταλίας Μελά η οποία ωρίμασε μέσα στη γενιά του ’30 έχοντας ως φίλους και μέντορες κορυφαίες φυσιογνωμίες του πνευματικού κόσμου της εποχής. Η παρθενική αυτή ενασχόλησή της με το χαρτί δεν της επέτρεψε μόνο να χρωματίσει τόσο πολύ το εικαστικό της σύμπαν αλλά και να δουλέψει με υπομονή τη λεπτομέρεια «δαμάζοντας» ένα υλικό που μπορεί να φαίνεται εύκολο στη χρήση του σε σχέση με το σίδερο ή το μάρμαρο που έχει χρησιμοποιήσει ευρέως μέχρι σήμερα, τελικά, όμως απαίτησε πολύ κόπο και επιμονή όπως αποδείχτηκε από τη συνέντευξη που έδωσε στο Βήμα.

  
Ναταλία Μελά «Τα Χάρτινα» 15 Νοεμβρίου 2012 -11 Δεκεμβρίου 2013 Γκαλερί Σκουφά (Σκουφά 4, Κολωνάκι) Τηλ: 210-3643025 http://www.skoufagallery.gr
– Τι παρουσιάζετε στη Γκαλερί Σκουφά κυρία Μελά;

 «Είναι μια δουλειά από χάρτινα πουλιά και ζώα. Αποφάσισα να διαφοροποιηθώ από τα σιδερένια και τα μαρμάρινα γλυπτά που έκανα μέχρι σήμερα. Νόμιζα ότι θα μπορούσα να δουλέψω το χαρτί πιο εύκολα αλλά μπορώ να σου πω ότι είτε φτιάχνω ένα χάλκινο έργο με οξυγόνα και ηλεκτροκόλληση, είτε ένα χάρτινο με σιλικόνη μου παίρνει τον ίδιο καιρό».

 – Πόσο καιρό εργαστήκατε γι αυτή την έκθεση;

 «Δούλεψα περίπου ενάμιση χρόνο. Μέσα στα ζώα παρεμβάλλεται κι ένας άνθρωπος, ο Εμπεδοκλής. Είναι ένας προσωκρατικός φιλόσοφος που γεννήθηκε στη Σικελία, στον Ακράγαντα και ήταν Βασιλιάς εκεί. Εκανε πράγματα καταπληκτικά, ήταν και δημοκράτης και κυρίως ήταν Ελληνας. Ερχόταν κάθε τέσσερα χρόνια και απάγγελνε τα ποιήματα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Φορούσε, μάλιστα, τα ωραία του πορφυρά ρούχα. Τον δημιούργησα, λοιπόν, κατακόκκινο με χρυσά σανδάλια. Λέγεται μάλιστα ότι όταν αυτοκτόνησε μέσα στο ηφαίστειο της Αίτνας βρέθηκε ένα σανδάλι του χρυσό εκεί. Είχα σκοπό να κάνω και τον Κροίσο αλλά δεν πρόφτασα. Κι έμεινε για άλλη φορά».

 – Συγκεκριμένα, με τι είδους χαρτιά δουλέψατε;

 «Δούλεψα με τα κανσόν, είναι σαν χαρτονάκια, και μεταχειρίστηκα πολύ τη σιλικόνη. Είναι κάτι καινούργιο για μένα, κολλάει γρήγορα, μόνο που καίγομαι πολύ συχνά και βγάζουν φουσκάλες τα δάχτυλά μου».


 – Και κάνατε μια έκθεση με πολύ χρώμα

 «Ε, μα αυτό είναι κυρίως που με τράβηξε στο χαρτί. Μπορώ κυρίως να του δώσω χρώμα. Πάντοτε θέλω να κάνω γλυπτά με χρώμα αλλά όταν δουλεύω με τα άλλα υλικά, αυτό είναι δύσκολο. Αυτά είναι κάπως πιο ρεαλιστικά».

 – Σας ανανέωσε η χρήση ενός καινούργιου υλικού;

 «Α ναι, πολύ με ανανέωσε. Αλλοτε έκανα κολάζ με τοπία και εφημερίδες και μεταχειριζόμουν χρώμα αλλά αυτό είναι πιο ενδιαφέρον Γι’ αυτή την έκθεση δούλεψα έως και 12 ώρες την ημέρα. Αρχιζα πρωί και τελείωνα βράδυ. Ξέρετε, για μένα η δουλειά μου είναι και διασκέδαση. Είναι γλέντι η δουλειά μου…»

 – Πόσα χρόνια είχατε να εκθέσετε έργα σας;

 «Το 2008 είχα κάνει μια αναδρομική έκθεση με γλυπτά από μάρμαρο, σίδερο και άλλα υλικά στο Μουσείο Μπενάκη».


 – Πόσο σας έχουν επηρεάσει στη δουλειά σας οι δυσκολίες της εποχής που ζούμε;

 «Τα έχω λίγο χαμένα όταν αναλογίζομαι την εποχή που ζούμε και την τέχνη που κάνω. Δεν ξέρω κι εγώ τι περιμένω. Πολλές φορές σκέφτομαι τι κάθομαι και κάνω εγώ τώρα όταν βλέπω τη δραματική κατάσταση γύρω μου. Ισως συνεχίζω να δημιουργώ διότι η τέχνη είναι ένα φάρμακο σ’ όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση που μας περιβάλλει. Η τέχνη με παρηγορεί. Η δουλειά με γεμίζει ενέργεια και ελπίδα. Προσπαθώ να είναι αισιόδοξα και ωραία αυτά που κάνω. Κι αυτό θέλω. Να έχουμε μια ελπίδα».

 – Εχετε ζήσει μια ζωή σαν μυθιστόρημα. Τι συμβουλή θα δίνατε σ’ έναν που ξεκινάει τη ζωή του τώρα;

 «Να ζήσει τη ζωή του και να τη γλεντήσει. Πρέπει να γλεντάμε τη ζωή μας».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ακι Καουρισμάκι: «Για να πετύχεις ως διαδηλωτής πρέπει να σε πυροβολήσουν»,


Ζουμπουλάκης Γιάννης 

Εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη με τον φινλανδό σκηνοθέτη του «Λιμανιού της Χάβρης»,

ΟΗταν ένα από τα πρόσωπα που ξεχώρισαν στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το οποίο ολοκληρώνεται την Κυριακή 11 Νοεμβρίου. Ο πιο διάσημος φινλανδός καλλιτέχνης στον κόσμο που, όπως αποδείχτηκε, είναι και ένας από τους πιο μανιώδεις καπνιστές του πλανήτη, ο Aκι Καουρισμάκι, επάγγελμα σκηνοθέτης. 

Το φεστιβάλ οργάνωσε ένα μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του, όπου βρίσκεις διαμάντια: το σχετικά πρόσφατο «Λιμάνι της Χάβρης», τη «Γυναίκα με τα σπίρτα», το «Μακριά πετούν τα σύννεφα» και βεβαίως ο υποψήφιος για το ξενόγλωσσο Οσκαρ «Ανθρωπος χωρίς παρελθόν». Αλλά και πολλές ακόμη ταινίες που στάζουν ανθρωπιά, τρυφερότητα, ευαισθησία.
Τον συνάντησα για ένα τέταρτο στα γραφεία του Φεστιβάλ, στο Ολύμπιον. Ένα τέταρτο που μου φάνηκε αιώνας. Απαντούσε κοφτά. Σκυθρωπός και βαρύς, κρατούσε στο ένα χέρι το ποτήρι με την μπύρα και στο άλλο ένα τσιγάρο. Συνέχεια.  

– Επτά πακέτα σε καθημερινή βάση είναι πάρα πολλά, δεν νομίζετε;

«Επτά μόνο τα Σαββατοκύριακα. Τις καθημερινές τρία-τέσσερα, άντε πέντε. Καπνίζω πολύ, το ξέρω. Είχα και κάποια προβλήματα υγείας και το ελάττωσα. Βέβαια, το ότι έχω ελαττώσει το κάπνισμα δεν σημαίνει ότι πιστεύω ότι κάνει κακό. Το κάπνισμα με κάνει και αισθάνομαι καλά».

– Πώς θα περιγράφατε τον εαυτό σας;

«Ευγενής μανιακός».

– Θέλετε να το αναπτύξετε λίγο;

«Μου κάνατε μια ερώτηση και σας απάντησα».

– Γελάτε ποτέ δημοσίως;

«Να γελάσω δημοσίως; Οχι, παραείμαι σοβαρός για να γελάω. Εδώ δεν πάω σε δημόσιες τουαλέτες, δημόσια θα γελάσω;».

– Συμφωνείτε όμως στο ότι έχετε χιούμορ;

«Εχω και αρέσει σε πολύ κόσμο. Είναι η τρίτη φορά σήμερα που κάποιος με ρωτάει πως συγκρατώ την οργή μου. Δεν είμαι καθόλου οργισμένος».

– Δεν σας ρώτησα αν συγκρατείτε την οργή σας. Σας ρώτησα αν γελάτε.

«Ολη την ώρα γελάω, απλώς δεν με βλέπετε».

– Αν ήσασταν ήρωας ταινίας, ποιος θα θέλατε να είστε;

«Υποθετική ερώτηση».

– Παραμένει μια ερώτηση.

«Κάντε την ξανά».

– Αν ήσασταν ένας ήρωας ταινίας, ποιος θα θέλατε να είστε;

«Εννοείτε ηθοποιός;».

-Οχι απαραιτήτως ο ίδιος ο ηθοποιός, αλλά ο κινηματογραφικός ήρωας που ο ηθοποιός έχει παίξει.

«Για μένα ήρωας του κινηματογράφου είναι ο (ιάπωνας σκηνοθέτης) Γιασουζίρο Οζου».

– Επηρεαστήκατε από τις ταινίες του;

«Δυστυχώς όχι όσο θα έπρεπε».

– Θυμάστε τα όνειρα που βλέπετε στον ύπνο σας;

«Ναι, αλλά δεν θα τα μοιραζόμουν με κανέναν».

– Γιατί δεν θα μιλούσατε για τα όνειρά σας;

«Γιατί είναι εφιάλτες».

– Αναρωτιέμαι αν ορισμένες φορές τα όνειρά σας επηρεάζουν τη δουλειά σας.

«Γίνεται το ανάποδο».

– Συγκρίνοντας τα σημερινά δεδομένα με εκείνα 20 χρόνων πριν, είναι πιο εύκολο να κάνετε σινεμά σήμερα από ό,τι τότε;

«Τεχνικά είναι πιο εύκολο. Απλώς εγώ έχω αρχίσει να γερνώ…».

– Οταν κάποιος έχει κάνει μια ταινία όπως το «Λιμάνι της Χάβρης», μόνο γερασμένος δεν δείχνει.

«Είμαι πνευματικά νεκρός, επομένως δεν έχει σημασία το πόσων χρόνων είμαι».

– Πνευματικά νεκρός;

«Πάνω κάτω. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δυσκολεύομαι να κάνω πια ταινίες, γιατί όσο τα χρόνια περνούν αντιμετωπίζω το σινεμά όλο και πιο σοβαρά κι έτσι το πράγμα γίνεται πιο περίπλοκο από ό,τι ήταν παλαιότερα. Γιατί ο χρόνος γίνεται όλο και πιο περιορισμένος με τις απαράδεκτες μεθόδους μου. Δεν είμαι τόσο ταχύς όσο κάποτε. Κάποτε γύριζα πέντε ταινίες τον χρόνο».

– Τι εννοείτε λέγοντας ότι αντιμετωπίζετε όλο και πιο σοβαρά το σινεμά; Είδα για πρώτη φορά το «Εγκλημα και τιμωρία», μια ταινία που γυρίσατε το 1982. Τη βρήκα πολύ σοβαρή ταινία, όπως όλες σας άλλωστε.

«Δεν την έχω δει από τότε που τη γύρισα. Πώς είναι;».

– Πολύ καλή. Δεν έχει παλιώσει καθόλου. Θα μπορούσε να έχει γυριστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σήμερα. Αυτό είναι το παράξενο με το κινηματογραφικό ύφος σας. Ανεξαρτήτως της εξέλιξης του κινηματογράφου, το στυλ σας παραμένει πάντα το ίδιο.

«Αν γύριζα σήμερα το «Εγκλημα και τιμωρία» θα πρόσθετα περισσότερο χιούμορ».

– Είναι αλήθεια ότι σε αυτή την ταινία λείπει κάπως το χιούμορ.

«Ηταν μια απόφαση που έπρεπε να πάρω. Γύρισα αυτήν την ταινία εξαιτίας του Αλφρεντ Χίτσκοκ. Στις συνεντεύξεις του στον Φρανσουά Τρυφό ο Χίτσκοκ είχε πει ότι μόνο ένα βιβλίο δεν θα τολμούσε ποτέ να ακουμπήσει, το «Εγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογέφσκι. Οταν το διάβασα σκέφτηκα, «θα σου δείξω εγώ, γέρο μου». Και μετά κατάλαβα βέβαια ότι είχε δίκιο. Είναι το πιο σύνθετο μυθιστόρημα που υπάρχει για κινηματογραφική διασκευή».

– Πώς αντιμετωπίσατε το «Εγκλημα και τιμωρία»;

«Είπα «κόψε τα περιττά και μείνε μόνο στη δράση». Εκανα λοιπόν μια ιστορία εγκλήματος. Χωρίς τη φιλοσοφία».

– Θα έλεγα όμως ότι η ταινία σας έχει και κάποιες φιλοσοφικές διαστάσεις.

«Λιγάκι, για να φανώ κουλτουριάρης».

– Οταν ακούτε τη λέξη κρίση, την οποία ακούμε πολύ συχνά πια, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό;

«Με ρωτάτε εννοώντας την Ελλάδα, όμως κρίση έχουμε και στην Πορτογαλία, όπου κατοικώ. Οποτε πάντως ακούω τη λέξη κρίση θυμάται τη Φινλανδία στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η χώρα μου πέρασε τη χειρότερη οικονομική κρίση της Ιστορία της».

– Γιατί ζείτε στην Πορτογαλία;

«Ζω μόνο τον μισό χρόνο στην Πορτογαλία. Τον άλλο μισό ζω στη Φινλανδία. Επρεπε να φύγω από εκεί. Είναι όμως μεγάλη ιστορία και θα πρέπει κάποιος να έχει ζήσει στη Φινλανδία 50 χρόνια για να καταλάβει γιατί είναι μεγάλη ιστορία».

– Πιστεύετε στον Θεό;

«Νομίζετε ότι ο Θεός είναι γένους αρσενικού ή θηλυκού;».

– Αυτή είναι η απάντησή σας;

«Αν υπάρχει Θεός, ανεξαρτήτως γένους, θα πρέπει να είναι μαλάκας. Αυτός είναι ο πιο ευγενικός τρόπος για να το πω».

– Σε τι πιστεύετε;

«Στα δέντρα» (δεν έχω καταλάβει αν έχει πει τρένα/ trains ή δέντρα/ trees).

– Στα δέντρα ή στα τρένα;

«Στα δέντρα. Αλλά και στα τρένα, επίσης. Γιατί όχι; Τι είναι αυτό που ακούγεται έξω;».

– Η διαδήλωση κατά του μνημονίου. Η κρίση που λέγαμε…

«Οσο ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους έχουμε ελπίδα».

– Εσείς έχετε βγει ποτέ στους δρόμους ως διαδηλωτής;

«Φυσικά».

– Πετύχατε;

«Φυσικά και αποτύχαμε. Για να πετύχεις ως διαδηλωτής πρέπει να σε πυροβολήσουν».

– Σας πυροβόλησαν ποτέ;

«Ευτυχώς όχι».

– Κάτι διαφορετικό. Γιατί το ροκ-εν-ρολ είναι τόσο σημαντικό για εσάς;

«Δεν είναι».

– Σε κάθε ταινία σας βλέπουμε να παίζει μια ροκ μπάντα. Κάτι θα πρέπει να σημαίνει.

«Μια κακή συνήθεια. Αλλά μου αρέσει το ροκ-εν-ρολ, είναι στο αίμα μου».





Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ο Γιάννης Πάριος στο στούντιο του realfm 97.8,


Στο στούντιο του realfm 97.8 βρέθηκε ο μεγάλος Έλληνας ερμηνευτής και μίλησε στον Νίκο Χατζηνικολάου για το μουσικό «ταξίδι», τη διπλή δισκογραφική δουλειά, που προσφέρει η Realnews στους αναγνώστες της από αυτήν την Κυριακή. 

Όπως πάντα ρομαντικός ο τροβαδούρος του έρωτα εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του απέναντι στο κοινό που τίμησε τη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής και συμμετείχε με παλμό και αγάπη στην ηχογράφηση της νέας του δισκογραφικής δουλειάς. «Να πω ένα ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου γιατί οι εποχές είναι δύσκολες, αλλά είναι και η στιγμή να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι» τόνισε ο Γιάννης Πάριος. 

«Ξέρω πόσο με αγαπάει ο κόσμος γιατί ξέρω πόσο τον αγαπώ εγώ. Αν με αγαπάει και με σέβεται όσο εγώ, τότε ξέρω ακριβώς πόσο με αγαπάει» πρόσθεσε συγκινημένος από την αγάπη του κοινού του και συμπλήρωσε: «Ο ανώνυμος κόσμος είναι το στήριγμά μου μετά τα παιδιά μου. Όνειρο μου είναι να πάω στην Πάρο να καθίσω σε μια καρέκλα. Ας μου πάρουν ό,τι βρίσκεται στην πλάτη μου, αλλά μην μου πάρουν το Αιγαίο. Δεν έχω παράπονα στη ζωή μου. Αγάπησα πολύ και αγαπήθηκα πολύ». 

Όσο για τις ερμηνείες του είτε σε νυχτερινά κέντρα είτε στο Μέγαρο Μουσικής, ο μεγάλος Έλληνας καλλιτέχνης είπε: «Δεν κορόιδεψα ποτέ. Δεν τραγουδώ καλύτερα ανάλογα με τον χώρο. Αν δεν εμπνεόμουν δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω αληθινά σε οποιονδήποτε χώρο. Σέβομαι τον εαυτό μου, σέβομαι τον κόσμο και πάνω απ’ όλα σέβομαι το δώρο που μου έκανε ο Θεός». 

Μέσα στον Δεκέμβριο ο Γιάννης Πάριος θα εμφανιστεί στο «Παλλάς» για λίγες παραστάσεις, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, ενώ στις 16 Απριλίου και για λίγες ημέρες θα ερμηνεύσει Τσιτσάνη στο Μέγαρο Μουσικής αλλά με άλλη άποψη. Επιπλέον, ο Γιάννης Πάριος είναι έτοιμος να κυκλοφορήσει το νέο του άλμπουμ.

Την Κυριακή, η εφημερίδα Realnews, σας προσφέρει το διπλό cd του Γιάννη Πάριου, «Ο κύκλος του έρωτα», με τη «ζωντανή» ηχογράφηση της συναυλίας στο Μέγαρο Μουσικής, τον Φεβρουάριο του 2012.


Ακούστε τι είπε στον Νίκο Χατζηνικολάου και τον realfm 97.8 o Γιάννης Πάριος




 Αναδημοσιευσα Απο Real News

Χάρβεϊ Καϊτέλ: Μας τρέφει ο ελληνικός πολιτισμός,


Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ φωτογραφημένος για «Το Βήμα» στην Αίθουσα VIP του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών,


Γιάννης Ζουμπουλάκης  


Ο αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος πρωταγωνίστησε στο «Βλέμμα του Οδυσσέα», βρέθηκε στην Αθήνα για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και μίλησε αποκλειστικά στο «Βήμα» για τη συνεργασία του με τον μεγάλο σκηνοθέτη,

Εκανε μονοήμερο ταξίδι-αστραπή Νέα Υόρκη – Αθήνα για τον φίλο του, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ. Αυτός ο θησαυρός του παγκόσμιου κινηματογράφου που με τον Τέο στο τιμόνι έζησε την πιο όμορφη και την πιο δύσκολη κινηματογραφική εμπειρία της ζωής του στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» (1995). Στην εκδήλωση για τον Αγγελόπουλο στο Μέγαρο Μουσικής την περασμένη Δευτέρα ο Καϊτέλ δάκρυσε τρεις φορές διακόπτοντας την ομιλία του. Τον αποκάλεσε «δάσος» και υποκλίθηκε στην εικόνα του.

Φαντάσου. Ο Καϊτέλ δεν πήγε στις Κάννες για την προώθηση της τελευταίας ταινίας του «Ο έρωτας του φεγγαριού», όπου είναι απολαυστικός στον ρόλο ενός αρχηγού προσκόπων, αλλά ήρθε στην Ελλάδα για τον Αγγελόπουλο. Με την πολύτιμη βοήθεια του προέδρου του Μεγάρου Μουσικής κ. Ιωάννη Μάνο και κυρίως της συντρόφου του Αγγελόπουλου, Φοίβης, «Το Βήμα» κατάφερε να έρθει σε επαφή μαζί του στην Αίθουσα VIP του Μεγάρου Μουσικής. Ο όρος ήταν μια κουβέντα για τον Αγγελόπουλο και την Ελλάδα. Τίποτε άλλο.

Πριν από τη γνωριμία σας τον ξέρατε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο;
«Οχι».

Ο Μάρτιν Σκορσέζε γνώριζε τις ταινίες του Αγγελόπουλου και ενδεχομένως να είχε κουβεντιάσει μαζί σας γι’ αυτόν.
«Ισως να το είχα κουβεντιάσει με τον Μάρτι, ίσως να τον είχα ρωτήσει αν γνώριζε τον Τέο, ωστόσο δεν το θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ήθελα να κάνω «Το βλέμμα του Οδυσσέα» βασισμένος στο ίδιο το σενάριο».

Θέλετε να μου περιγράψετε την πρώτη σας συνάντηση;
«Ο Τέο μου στέλνει το σενάριο του «Βλέμματος του Οδυσσέα», εγώ το διαβάζω και του λέω: «Ναι, θα ήθελα να κάνω την ταινία». Εκείνος όμως επέμενε να συναντηθούμε στη Νέα Υόρκη για να μου δείξει μια ταινία του. Του είπα ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν αναγκαίο. Επέμενε όμως και με τα πολλά συμφώνησα. Ηρθε λοιπόν στη Νέα Υόρκη, στη σοφίτα μου. Μαζί μας ήταν και η συνεταίρος που είχα εκείνη την περίοδο. Ο Τέο καθόταν δίπλα μου έτσι όπως κάθεστε εσείς τώρα, η οθόνη της τηλεόρασης ήταν εκεί απέναντι. Βάζει το «Τοπίο στην ομίχλη» στο βίντεο, κάθεται, το φιλμ αρχίζει. Και ενώ το παρακολουθώ καθισμένος στον καναπέ, χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, να σου με παίρνει ο ύπνος. Κάποια στιγμή νιώθω έναν αγκώνα να με σκουντά. Ξυπνώ ξαφνιασμένος, η συνεταίρος μου να με κοιτάζει αμήχανη… Και ο Τέο δίπλα μου με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό του να με κοιτάζει. Του λέω: «Τέο, σου είπα, θα κάνω την ταινία!». Και εκείνος εξακολουθούσε να χαμογελά. Αυτό ήταν».

Στα γυρίσματα της «Σκόνης του χρόνου» ο Γουίλεμ Νταφόε είπε ότι ένα από τα πράγματα που απόλαυσε παίζοντας σε ταινία του Αγγελόπουλου ήταν οι μεγάλες σε διάρκεια σκηνές διότι, κατά τη γνώμη του, ο ηθοποιός στις μεγάλες σκηνές μπορεί πραγματικά να παίξει, όπως στο θέατρο. Εσείς πώς θα περιγράφατε την προσωπική εμπειρία σας;
«Για μένα ο Τέο ήταν σαν τον Ομηρο. Το ταλέντο του ήταν τεράστιο. Και τόσο έντονο, τόσο βαθύ, τόσο ουσιαστικό. Ναι, του άρεσαν οι μεγάλες λήψεις και ήθελε μεγάλες σκηνές όταν έκανε το μοντάζ της ταινίας. Οταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, με ρωτούσαν αν ήξερα το ανέκδοτο για τον Αγγελόπουλο. Δεν το ήξερα. Μου είπαν λοιπόν ότι σε μια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου πηγαίνεις στο σινεμά, η σκηνή αρχίζει, βλέπεις, βλέπεις, σηκώνεσαι, πας και αγοράζεις ποπκορν και Coca-Cola, επιστρέφεις, κάθεσαι, αρχίζεις να τρως και η ίδια σκηνή είναι ακόμη εκεί. Νόμιζα ότι αστειεύονταν. Αλλά μετά έμαθα ότι αυτός ήταν ο Τέο Αγγελόπουλος, ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές που έζησαν ποτέ».

Τα γυρίσματα του «Βλέμματος του Οδυσσέα» ήταν όντως τα δυσκολότερα της καριέρας σας;
«Ηταν ένα σπουδαίο ταξίδι. Κάθε καθήκον που αξίζει τον κόπο έχει τις δυσκολίες του. Και σίγουρα «Το βλέμμα του Οδυσσέα» είχε τις δυσκολίες του, αλλά αυτό ήταν μέρος της ομορφιάς του ταξιδιού. Ενα ταξίδι στα Βαλκάνια και στη Μακεδονία, στην Αλβανία, στην Ελλάδα, στην Κροατία, σε κάθε μέρος που πήγαμε σε πολύ επικίνδυνους καιρούς. Ορισμένες φορές ζούσαμε κινδύνους αλλά είχαμε και πολύ ωραίες στιγμές. Κακουχίες, παγωνιά, σε μια πόλη έπρεπε να έχουμε τον νου μας στις νάρκες. Μας είπαν επίσης να προσέχουμε τους επαναστάτες. Είναι η σκηνή της ταινίας που λαμβάνει χώρα σε ένα θέατρο του οποίου η σκεπή είχε βομβαρδιστεί. Μου διαφεύγει το όνομα της πόλης. Είχε βομβαρδιστεί από τους Σέρβους».

Πώς μπορείς να γυρίσεις μια ταινία μέσα σε ναρκοπέδιο;
«Επειδή το θέλεις. Και επειδή η δημιουργικότητα του Τέο είναι γιγαντιαία. Και αυτό σε συναρπάζει από μόνο του: τo μέγεθος του ταλέντου του. Είπα νωρίτερα ότι μετά τον θάνατο του Τέο ο Ολυμπος δεν θα είναι πια ο ίδιος. Το εννοώ».

Ηταν επίσης μια έντονη πολιτική προσωπικότητα, μιλούσε για την ελληνική μυθολογία, για την ελληνική αλλά και την παγκόσμια πολιτική ιστορία. Νομίζετε ότι δουλεύοντας μαζί του σας ενέπνεε ανάλογες διαθέσεις;
«Οταν διαβάζεις Ομηρο έχεις ομηρικές διαθέσεις. Οταν παίζεις σε μια ταινία του Αγγελόπουλου έχεις αγγελοπουλικές διαθέσεις».

Μετά την εμπειρία σας με τον Αγγελόπουλο θελήσατε να παρακολουθήσετε άλλες ταινίες του;
«Περιέργως η παρακολούθηση των ταινιών του ήταν μέρος της ευχαρίστησης της δημιουργίας της δικής μας ταινίας. Ηταν μέρος της σκληρής δουλειάς, ήταν όλα μέρος αυτού του αγγελοπουλικού ταξιδιού που θα μου μείνει για πάντα αξέχαστο».

Στην εποχή του «Βλέμματος» θυμάμαι ότι το περιοδικό «Τime» είχε τοποθετήσει «Το βλέμμα του Οδυσσέα» στο Νο 2 της λίστας των καλύτερων ταινιών του 1995. Παρ’ όλα αυτά, έχεις την αίσθηση ότι το αμερικανικό κοινό δεν ξέρει όπως θα όφειλε το έργο του Αγγελόπουλου. Πώς το σχολιάζετε;
«Συμφωνώ μαζί σας. Ο αμερικανικός πολιτισμός είναι αυτός που είναι. Ενας σπουδαίος πολιτισμός, αλλά με μια αδύναμη πλευρά σε ό,τι αφορά τις τέχνες. Το αμερικανικό κοινό χρειάζεται περισσότερη παιδεία για να μπορέσει να εκτεθεί μπροστά στο μέγεθος και στην κλίμακα ενός ταλέντου όπως του Αγγελόπουλου. Η εμπορική βιομηχανία του κινηματογράφου είναι αυτή που είναι και κάποιοι από εμάς τους καλλιτέχνες δίνουμε τις μάχες μας για το διαφορετικό. Βεβαίως, σε όλους τους πολιτισμούς – τον δικό σας, τον δικό μας – θα βρούμε το τάδε γκρουπ ανθρώπων να πηγαίνει προς τη μία κατεύθυνση και το δείνα να πηγαίνει προς μια άλλη. Κάπως προσπαθείς να μείνεις στη μέση. Το Χόλιγουντ, για παράδειγμα, το χρειαζόμαστε. Συμφωνούμε με όλα όσα το Χόλιγουντ κάνει; Οχι. Κάνει όμως το Χόλιγουντ κάποια σπουδαία πράγματα; Ναι. Απλώς, πολιτιστικά μιλώντας, κάποιοι θέλουν να διαβάσουν ένα βιβλίο, εκτιμούν την ποίηση της ελπίδας, εκτιμούν τον ελληνικό πολιτισμό που γέννησε τον κόσμο και κάποιοι όχι».

Είναι αλήθεια ότι ο ελληνικός πολιτισμός σάς ενδιαφέρει. Δεν υπάρχει συνέντευξή σας που να έχω διαβάσει στην οποία να μην αναφέρεστε σε κάτι ελληνικό, από τον Ομηρο ως τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες. Πιστεύετε ότι η συνεργασία με τον Αγγελόπουλο σας βοήθησε να ανακαλύψετε λίγο παραπάνω την Ελλάδα που προφανώς αγαπάτε;
«Κατ’ αρχάς να πω ότι έχω διαβάσει αμέτρητα βιβλία για την ελληνική μυθολογία και τους αρχαίους ποιητές, αν και ορισμένες φορές δυσκολεύομαι να τοποθετήσω το σωστό όνομα δίπλα στο σωστό έργο. Μα σε όλον τον πλανήτη ο κόσμος δεν υποκλίνεται μπροστά στον ελληνικό πολιτισμό; Γιατί τον χρειαζόμαστε. Και νιώθω τεράστια θλίψη απέναντι στα όσα συμβαίνουν αυτή την εποχή στην Ελλάδα. Ο ελληνικός πολιτισμός, τον οποίο θαυμάζουμε όλοι τόσο πολύ, μας τρέφει, μας ωθεί να κάνουμε πράγματα, πράγματα βαθιά. Ο ελληνικός πολιτισμός μου έκανε τη χάρη να συμβάλω και εγώ σε μια τόσο σημαντική ταινία. Δεν έκανα εγώ σε κανέναν τη χάρη. Είναι μέρος της εκπαίδευσής μου. Η Στέλλα Αντλερ, η μεγάλη δασκάλα μου στην υποκριτική, μου είχε πει κάτι όταν ήμουν μικρός και άσημος ηθοποιός το οποίο έπαιξε τεράστιο ρόλο στην εξέλιξη της ζωής μου: «Η ανάλυση του κειμένου είναι η παιδεία του ηθοποιού». Αυτό ήταν πάντα ένα τρόπαιό μου, ένα από τα πράγματα που ως άνθρωπο με πάνε μπροστά».

Ο Πολωνοαμερικανός που άφησε το Χόλιγουντ για την Ευρώπη
Γέννημα θρέμμα της Νέας Υόρκης, ο πολωνοεβραϊκής καταγωγής Χάρβεϊ Καϊτέλ γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1939 και μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στη λαϊκή φασαρία κακόφημων γειτονιών του Μπρούκλιν. Πέρασε από τους πεζοναύτες (λόγος για τον οποίο ο Φράνσις Κόπολα τον προσέλαβε για τον ρόλο του Γουίλαρντ στην «Αποκάλυψη τώρα!», αλλά μετά τον απέλυσε). Μετά πουλούσε παπούτσια και για οκτώ χρόνια έγινε στενογράφος σε δίκες. Και τότε κάτι άλλαξε. Ο Καϊτέλ αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός και πήγε στο Actors Studio.

Ως επαγγελματίας ξεκίνησε στα τέλη του ’60, την ίδια εποχή που ξεκινούσε και ο Μάρτιν Σκορσέζε. Επαιξε στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Ποιος χτυπά την πόρτα μου;» (αφού απάντησε σε αγγελία του που ζητούσε πρωταγωνιστή) και «κόλλησε» με τον Σκορσέζε στις πιο ώριμες ταινίες του: «Κακόφημοι δρόμοι», «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ», «Ο ταξιτζής». Σιγά-σιγά όμως άρχισε να δημιουργείται ντόρος για το όνομα ενός άλλου ηθοποιού, του Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος στους «Κακόφημους δρόμους» κρατούσε δεύτερο ρόλο και στον «Ταξιτζή» τον πρώτο.

Χωρίς να πει αντίο στην Αμερική, ο Καϊτέλ αρχίζει να ψάχνει το «κάτι άλλο» στην Ευρώπη. Πολλές ταινίες, μικροί ή μεγάλοι ρόλοι, σε πολλές χώρες. Ταινίες που σήμερα ελάχιστοι θυμούνται και τότε λίγοι έβλεπαν. Αλλά και τι ταινίες! Ανάμεσά τους «Οι μονομάχοι», το ντεμπούτο του Ρίντλεϊ Σκοτ στον κινηματογράφο, η «Δύναμη της σάρκας» του Νίκολας Ρεγκ, η «Προμελετημένη δολοφονία», ένας προάγγελος των reality shows γυρισμένος το 1980 (!) στη Σκωτία από τον Μπερτράν Ταβερνιέ.

Θα περνούσαν αρκετά χρόνια ως τη δεκαετία του 1990 για μια νέα δημιουργική φάση στην καριέρα του Καϊτέλ από έναν σκηνοθέτη με τα μισά του χρόνια, τον Κουέντιν Ταραντίνο, ο οποίος μάλιστα τον έπεισε να χρηματοδοτήσει το «Reservoir dogs». Με την Τζέιν Κάμπιον στα «Μαθήματα πιάνου», τον Εϊμπελ Φεράρα στο «Bad Lieutenat» και τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» ο Χάρβεϊ Καϊτέλ στα 90s υποδύθηκε τους πιο χυμώδεις, τους πιο ουσιαστικούς ρόλους της καριέρας του. Σύντομα θα τον δούμε στην ταινία «Ο έρωτας του φεγγαριού» του Γουές Αντερσον.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Μαρί Κυριακού: Η εντυπωσιακή φωτογράφιση στο Life&Style!

Μία εντυπωσιακή φωτογράφιση για το περιοδικό Life&Style έκανε η σύζυγος του Μίνωα Κυριακού αποδεικνύοντας ότι ήταν και παραμένει μακράν το πιο λαμπερό πρόσωπο της ελληνικής τηλεόρασης…


Ποια ήταν τα ερεθίσματα που σας ώθησαν να ξεκινήσετε την εκπομπή «Με αγάπη»;
Πολλά και για μέσα σημαντικά. Πριν ακόμη δημιουργηθεί η εκπομπή, είχα επισκεφθεί αρκετά ιδρύματα και είχα δει ότι είχαν πολλές ανάγκες. Και κυρίως, το ευρύ κοινό δε γνώριζε το εγώ τους. Αυτή είναι η μία πλευρά. Το άλλο σημαντικό για μένα ήταν ότι είχα προσωπικά βιώματα από παιδιά τα οποία είχαν ανάγκη και, ιδίως, από παιδιά των οποίων οι καταστάσεις που ζούσαν με είχαν σοκάρει. Έτσι ήταν απόλυτα φυσικό να σκεφτώ να κάνω κάτι. Και επειδή ακριβώς η τηλεόραση είναι ένα μέσον που γνωρίζω καλά, σκέφτηκα να τη χρησιμοποιήσω για να ενημερωθεί ο κόσμος, αλλά και για να ζητήσουμε τη βοήθεια των τηλεθεατών.


Υπήρχε κάποια περίπτωση ανθρώπου σε ανάγκη που σας συγκίνησε ιδιαίτερα σε προσωπικό επίπεδο;
«Δεκάδες! Και είναι πολύ δύσκολο να ιεραρχήσεις ή να ξεχωρίσεις κάποιες από αυτές. Διότι, συγκίνηση μπορεί να σου προκαλέσει κάποιος που δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα… Πάντα, στο τέλος, έχεις μία γλυκόπικρη γεύση.


Ποιες είναι οι προσωπικότητες με τις οποίες έχετε συνεργαστεί και σας έχουν κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση, και τι θυμόσαστε από αυτές;
Δεν είναι άνθρωποι γνωστοί στο ευρύ κοινό. Δεν είναι οι «επώνυμοι» που γνωρίζει ο κόσμος. Είναι άνθρωποι που καθημερινά μοχθούν για έναν καλύτερο κόσμος, που εργάζονται εθελοντικά και κυρίως αθόρυβα. Και η δική μου δουλειά είναι να τους γνωρίσει ο κόσμος και να τους επιβραβεύσει. Μου έχει κάνει εντύπωση ότι είναι εκατοντάδες!


Αναδημοσιευσα Από markos

Αποκλειστική συνέντευξη του Γιάννη Σμαραγδή,


Ο σκηνοθέτης μιλάει με τον δημοσιογράφο Γιάννη Ζουμπουλάκη για πολιτική, τέχνη και για τη νέα ταινία του,

Το κείµενο της συνέντευξης του Γιάννη Σµαραγδή στο ΒΗΜΑ
_ Γιάννης Ζουµπουλάκης: Κύριε Σµαραγδή, το Μάρτιο του 2010 κάναµε την
τελευταία µας, προ αυτής, συνέντευξη. Και τότε, µου ανακοινώσατε, ή µάλλον
µου µιλήσατε λίγο πιο διεξοδικά για την επόµενή σας ταινία που είναι «Ο Θεός
αγαπάει το χαβιάρι».
– Γιάννης Σµαραγδής: Να σας λέω κύριε Ζουµπουλάκη ή να σας λέω… ; (γέλια).
_ Κοιτάξτε τώρα αν αρχίσουµε τα Γιαννάκη – Γιαννάκη θα µπερδευτεί ο κόσµος.
Εποµένως, ναι. Να πούµε στους θεατές.
-Οταν σου στέλνω και µου στέλνεις µηνύµατα µε αποκαλείς Γιαννάκη και σε αποκαλώ
Γιαννάκη.
_ Ναι.
Που σηµαίνει ότι υπάρχει πίσω απ’ αυτό µια φιλία κι είναι καλό να τη δηλώνουµε αυτή
τη φιλία. Από τη δικιά µου τη µεριά αυτό κάνω τώρα.
_ Ακριβώς και σ’ ευχαριστώ.
Την αγάπη µου και την εκτίµησή µου µαζί.
_ Είναι προτιµότερο ορισµένες φορές να µιλάµε χωρίς τα κοστούµια, όχι εντελώς
γυµνοί αλλά να µιλάµε έτσι µε έναν πιο ελεύθερο και χαλαρό τρόπο. Ισως ο
κόσµος το χρειάζεται αυτό πλέον. Γιατί αρκετά κοστούµια και αρκετές γραβάτες
είδαµε.
– Και αρκετές πόζες.
_ Το έργο σου δηλώνει εδώ και αρκετά χρόνια ότι ασχολήσε µε ανθρώπους της
Ελλάδας, χαρισµατικούς Ελληνες, οι οποίοι µε το δικό του τρόπο ο καθένας,
κατάφεραν να βοηθήσουν την Ελλάδα να ακουστεί περισσότερο στο εξωτερικό.
Οπως ο Καβάφης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης είναι ένας, ο ∆οµήνικος
Θεοτοκόπουλος είναι ένας άλλος, ο Ιωάννης Βαρβάκης επίσης είναι ένας άλλος.
Γιατί όµως ο Βαρβάκης;
Από µια ηλικία και µετά κατάλαβα ότι τίποτα δεν αποφασίζουµε εµείς οι ίδιοι. Τα
θέµατα χαρίζονται. Ξυπνάς ένα πρωί και έχει φυτευτεί στο κεφάλι σου. ∆ώρα
χαρίζονται σ’ όλους τους ανθρώπους. Η ζωή του καθενός µας είναι ένα δώρο που
έρχεται µαζί µε θετικά πράγµατα και αρνητικά πράγµατα. Με ευλογίες και µε εµπόδια.
Ο καθένας από µας ανάλογα πώς θα απαντήσει και στα δώρα και στα εµπόδια κρίνεται
από το ανώτερο. Οχι εάν θα γίνεις µέσα από αυτό καλύτερος σκηνοθέτης ή θα
αναγνωριστείς περισσότερο, όσο αν το δώρο αυτό που σου δίδεται το αξιοποιείς µε τον
τρόπο που θα ήθελε το σύµπαν να το αξιοποιήσεις. ∆ηλαδή να είναι χρήσιµο στους
άλλους όχι στον εαυτό σου.
Εγώ νοµίζω ότι από κει κρίνεσαι. Αυτό για να συµβεί, δηλαδή για να έρθει το δώρο,
πρέπει να έχεις κατανοήσει ορισµένα πράγµατα και να έχεις ανοίξει. Η θεία αφέλεια



Ετικετοσύννεφο