Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Τεχνες’ Category

Ναυαγοί για σεμινάριο,

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
Πρόκειται για το πιο πολιτικό πρόσφατο έργο της, δήλωσε κάπου η Αριάν Μνουσκίν για τους «Ναυαγούς της τρελής ελπίδας», και αληθινά ίσως είναι από τα πιο πολιτικά πράγματα, όχι μόνο ως προς τη θέση, αλλά ως προς τη φόρμα και την τεχνική που έχουμε δει ποτέ στο Φεστιβάλ.
Ο θίασος της Αριάν Μνουσκίν σε απαρτία Για τους φοιτητές της θεατρολογίας και των δραματικών σχολών τουλάχιστον αποτελεί σεμινάριο. Και αυτό για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος, μάλλον προφανής, αφορά την εφαρμογή ενός θεάτρου που θέλει να κρατά τον θεατή σε στάση κριτικής εγρήγορσης και συνεχούς συγκατάθεσης. Είναι το δεύτερο ωστόσο μάθημα που μου φαίνεται το πιο σημαντικό. Αφορά το πώς μπορείς να συνδυάσεις τα όποια μηνύματα, τις θέσεις ή τη διαλεκτική και να παραμείνεις ώς το τέλος αφάνταστα διασκεδαστικός, ψυχαγωγικός και γοητευτικός. Η απάντηση της Μνουσκίν -απάντηση σφυρηλατημένη στη θεατρική πράξη- είναι πως όλα αυτά ζητούν όχι λιγότερο αλλά περισσότερο θέατρο, και μάλιστα την ανάκληση εκείνου του θεάτρου που γίνεται υπό κοινή θέα και στα φανερά, υπό το φως του ηλίου.
Η Μνουσκίν ανακάλυψε το έργο του Βερν, από τα λιγότερο γνωστά, καθώς δεν εμπίπτει στους όρους της ψυχωφελούς νεανικής φυγής, που θεωρητικώς χαρίζουν τα άλλα βιβλία του Βερν, και σε συνεργασία με τη σταθερή συνεργάτρια του θιάσου συγγραφέα Ελέν Σιξού στήριξε σε αυτό μια συναρπαστική παραβολή. Στο πανδοχείο του Φέλιξ -φανατικού θαυμαστή της τεχνολογίας και του κινηματογράφου, το έτος 1914-, η παρέα του σοσιαλιστή και ιδεολόγου πρωτοπόρου της έβδομης τέχνης Ζαν έχει βαλθεί να γυρίσει με όποια μέσα και ανθρώπινο δυναμικό διαθέτει την υπόθεση του βιβλίου του Βερν, «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν». Με αυτόν τον τρόπο μια υπόθεση εργασίας για τη μελλοντική ανθρωπότητα, του 1890, εγκιβωτίζεται σε μια άλλη αντίστοιχη, του 1914. Και αυτή η τελευταία εμπεριέχεται στην παράσταση της Μνουσκίν.
Το έργο του Βερν τελειώνει με τη διάψευση της νέας ουτοπίας κάτω από το βάρος της απληστίας και του υλισμού. Οπως και αντίστοιχα η ταινία του ιδεαλιστή Ζαν μένει ημιτελής, όταν τα γυρίσματα διακόπτονται από την έναρξη του Πολέμου. Γίνεται, φαντάζομαι, προφανής η αυτοαναφορά στη δράση, στα όνειρα και στις διαψεύσεις της Μνουσκίν.
Από πολλές απόψεις αυτό που είδαμε στο εκθεσιακό κέντρο Metropolitan είναι μια ομάζ στην αθωότητα. Αρχικά στον Βερν, στον συγγραφέα των παιδικών μας χρόνων – έστω και αν οι νεότερες αναλύσεις αποκαλύπτουν πίσω από τον μελλοντολόγο έναν οραματιστή του νέου αιώνα και της ελπίδας του για έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισοπολιτείας.
Επειτα, στην τέχνη του βωβού κινηματογράφου, και από εκεί στο βλέμμα του καλλιτέχνη που κοιτά τον κόσμο μέσα από τη διόπτρα ενός απάτητου ακόμα μέσου έκφρασης. Κι ακόμα, στις μνήμες της ίδιας της Μνουσκίν, που ασφαλώς ανακαλεί κάτι από το θάμβος των παιδικών της χρόνων δίπλα στον πρωτοπόρο της έβδομης τέχνης πατέρα της.
Τέλος, και πάντα, πίσω στις ακτές της πολιτικής ουτοπίας, που πέρα από την περιχαράκωσή της στους όποιους σχηματισμούς (αναρχισμός, σοσιαλισμός, σενσιμονισμός, κομμουνισμός), φαίνεται ότι δρα στο κέντρο της ελπίδας που γεννούν η τέχνη και η συμφιλίωση με τα ανθρώπινα.
Ακολουθώντας κινηματογραφική ορολογία θα λέγαμε πως η παράσταση αποτελεί ένα συνεχές σκηνικό τρέιλερ, μια συρραφή μονοπλάνων που δημιουργούνται -κατά το ύφος του θιάσου του Ηλιου- με την κίνηση της σκηνής και των ανθρώπων της. Στο κέντρο βρίσκεται η ευρηματική -διασκεδαστική αλλά και επική- ερμηνευτική του βωβού κινηματογράφου: μια ιδεαλιστική προσέγγιση, που στην παράσταση δίνει το έναυσμα για την προσέγγιση του περίφημου γκέστους, και μάλιστα με εκείνο όλο το εξπρεσιονιστικό βάρος του εγχειρήματος. Στο ίδιο ύφος ακολουθούν η ζωντανή αφήγηση, τυπική στο πολιτικό θέατρο πλαισίωση της δράσης, καθώς και η μουσική, άλλοτε νοσταλγική, άλλοτε σχολιαστική και άλλοτε κινηματογραφικά μελοδραματική, του Ζαν Ζακ Λεμέτρ.
Θέατρο χειροποίητο που παρασκευάζεται μπροστά μας. Εκλύει τη χαρά μιας δημιουργίας που δεν κρύβει το πρακτικό, «βρώμικο» μέρος της, τον μόχθο, τον ιδρώτα, το άγχος και τη βάσανο των μελών του. Στο τέλος αυτό που απομένει δεν είναι άλλο παρά η απίστευτη ενέργεια, ο συντονισμός και το δόσιμο των ηθοποιών, που μπορούν να αποδώσουν στη σκηνή την πιο συγκλονιστική καταιγίδα και την πιο πιστευτή χιονοθύελλα. Είπα «πιστευτή». Εννοώ πιστευτή εντός μιας σύμβασης που δεν λύνει τα μάγια, αλλά ορίζει τη θέση του θεάτρου σαν χώρου υπέρβασης και κάθαρσης από το ψέμα.
Πέσαμε και εμείς θύματα της ίδιας γοητείας. Είμαστε απολύτως έτοιμοι να συγχωρέσουμε τη διάρκεια της παράστασης, τον φετιχισμό της, ίσως και αυτόν ακόμα τον υπερ-πληθωρισμό της. Συγχωρούμε ακόμα το στοιχείο της αγκιτάτσια ή εκείνη τη μια δόση πολιτικής αφέλειας που υπάρχει στη σύλληψη του ανθρωπισμού της. Τα συγχωρούμε και τα παραβλέπουμε όχι μόνο γιατί καλύπτονται από τη γοητεία της ειλικρίνειας, αλλά γιατί γνωρίζουμε ότι εκκινούν και φωλιάζουν στην κόχη μιας τέχνης αληθινά αθώας και μιας ελπίδας αληθινά τρελής. Ισως και γιατί βλέπουμε από τώρα τον προορισμό των θαυμάσιων αυτών ναυαγών, καθώς τον βλέπει πιθανόν και η ίδια η Μνουσκίν.
Αναημοσιευση Απο Ελευθεροτυπια
Advertisements

Εξω η ζωή είναι πολύχρωμη με κτίρια που αλλάζουν το μουντό αστικό τοπίο,

Eκκεντρικά, χαρούμενα ή απλώς διαφορετικά; Οπως κι αν το δείτε, όταν οι αρχιτέκτονες παίζουν με το χρώμα, τα κτίριά τους δεν περνούν απαρατήρητα.
El Chaparral, Γρανάδα, 2010 , Alejandro Munoz Miranda
Πρόκειται για έναν παιδικό σταθμό, τo κτίριο του οποίου αναπτύσσεται γύρω από μια κεντρική αυλή, ενώ τα χρωματιστά παράθυρα στο κέλυφός του δίνουν την αίσθηση του ουράνιου τόξου. Η δυναμική παρουσία του χρώματος είναι αισθητή σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους και επιτείνεται από το έντονο φυσικό φως. Οι χρωματικές διαφορές υπογραμμίζουν τα όρια της κάθε περιοχής, π.χ., διάδρομοι, μπάνια, τάξεις, σκεπαστές βεράντες κτλ. Εξωτερικά, ο λευκός συμπαγής όγκος παραπέμπει στα αποικιακά χωριά των 50s στη Γρανάδα.
Φωτογραφίες: Javier Callejas
Galeriα Melissa Σάο Πάολο, 2005 Muti Randolph
Το κατάστημα της γνωστής εταιρείας υποδημάτων Galeria Melissa (http://www.melissa.com.br/) στο Σάο Πάολο ανανεώνει την εμφάνισή του κάθε τρεις μήνες με μοντέρνα γραφιστικά μοτίβα. Υπεύθυνος για τη συγκεκριμένη σύνθεση, η οποία σχεδιάστηκε σε υπολογιστή και εκτυπώθηκε σε ειδικό εκτυπωτή, είναι ο designer Muti Randolph. Φούξια άνθη με φωτεινά πράσινα και καφέ φύλλα συνθέτουν μια εντυπωσιακή εικόνα, η οποία βοηθά το μοντέρνο κτίριο να ενσωματωθεί στο φυσικό περιβάλλον.
Mercabarna-flor Βαρκελώνη, 2009 Willy Mόller Architects
Tο Mercabarna-Flor (www.mercabarna.es/…flor/) είναι ένα κτίριο αποκλειστικά για λουλούδια. Το πρότζεκτ διατηρεί εξωτερικά την αρχετυπική εικόνα της παραδοσιασκής αγοράς, σύμφωνα με την οποία η οροφή παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συγκεκριμένη είναι ένας συνδυασμός από τσίγκινες πτυχές που αναπτύσσονται ανάμεσα στο έδαφος, στους τοίχους και στην οροφή. Γραμμικές γεωμετρίες και διαφορετικοί χρωματικοί τόνοι στην πρόσοψη του κτιρίου μιμούνται τη θέα από ψηλά ενός πολύχρωμου αγρού.
Σταθμός λεωφορείων RATP Παρίσι, 2008 Combarel-Marrec architectes
Το αμαξοστάσιο RATP ελέγχει όλα τα λεωφορεία στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης. Ενα κτίριο με… ρευστή μορφή, το οποίο στα 2.450 τ.μ. διαθέτει πάρκινγκ για 300 οχήματα αλλά και γραφεία για διοικητικούς υπαλλήλους. Το παραμορφωμένο μπετονένιο κέλυφος, που καλύπτει το πάρκινγκ, γίνεται πρόπλασμα για το διοικητικό κέντρο δίνοντας την εντύπωση ότι το κτίριο δεν έχει αρχή και τέλος. Τη στιβαρή εικόνα του διακόπτουν με χειρουργική ακρίβεια πολύχρωμα κομμάτια γυαλιών, σαν κουρτίνες.
Μουσείο Branhorst Mόναχο, 2009 Sauerbruch Hutton architects
To Branhorst (www.museum-brandhorst.de/) είναι ένα από τα πρώτα κτίρια μουσείων, το οποίο βασίζεται σε ένα απόλυτα οικολογικό concept, με αντίστοιχες μελέτες και εφαρμογές. Επεκτείνοντας την καλλιτεχνική υπόσταση του μουσείου στο εξωτερικό, το περίγραμμα των δύο όγκων – ένα τετράγωνο και ένα τραπέζιο – συνδέεται με μια πολύχρωμη διακοσμητική κορδέλα από 36.000 κεραμικές βέργες. Ωστόσο, οι 23 διαφορετικές τονικές επισμαλτώσεις δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται για τρεις ξεχωριστούς όγκους, οι οποίοι εφάπτονται.
Φωτογραφίες: Haydar Koyupinar
Κατοικία Lago Vista Μπέβερλι Χιλς, 2008 Ai-architects
O ξενώνας της κατοικίας Lago Vista, μια γυάλινη μοντέρνα «πράσινη» βίλα στους λόφους του Μπέβερλι Χιλς, σχεδιάστηκε από τον Alek Istanbullu ως ένα ανεξάρτητο έργο. Το κτίριό του αναπτύσσεται σε δύο όγκους: ο μικρός προορίζεται για ύπνο και ο μεγαλύτερος για ανάπαυλα. Μέσα από τα ανοίγματα, τα 79 τ.μ. μοιάζει να υποχωρούν μέσα στο καταπράσινο περιβάλλον που τα περικυκλώνει. Εξωτερικά η εικόνα ενισχύεται ακόμη περισσότερο με τα πράσινα τσιμεντένια πάνελ που επενδύουν τον σκελετό.
Φωτογραφίες: Color Inspirations Εκδ. Loft
Αναδημοσιευση Απο Βημα

Κόσμημα στην καρδιά της Αθήνας το μέγαρο που σχεδιάστηκε για τον επιχειρηματία Λιβιεράτο στις αρχές του 20ού αιώνα ,

Επανάσταση στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική των αρχών του 20ού αιώνα αλλά και στον τομέα των εξυπηρετήσεων προς τους κατοίκους του είχε φέρει το Μέγαρο Λιβιεράτου (1906- 1909) που χτίστηκε από τον νεαρό τότε αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη , άρτι αφιχθέντα εκ Παρισίων,

όπου είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Εcole des Βeaux-Αrts. Σε ένα εξαιρετικό σημείο της Αθήνας (Πατησίων και Ηπείρου), απέναντι από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, και σε ένα γωνιακό, άρα προνομιούχο οικόπεδο, ο Νικολούδης είχε εφαρμόσει όσα έμαθε στη γαλλική πρωτεύουσα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα κτίριο με τα πομπώδη, μορφολογικά στοιχεία του νεο-μπαρόκ, πολύ μακριά από την κυρίαρχη ως τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού.

Το επιβλητικό θύρωμα της εισόδου, η γωνιακή ημικυκλική κόγχη του πρώτου ορόφου, ο κυκλικός εξώστης και το καμπύλο στηθαίο που κορυφωνόταν σε ένα επιβλητικό έμβλημα- κατέπεσε στον σεισμό του 1981-, περίτεχνα κιγκλιδώματα και μεταλλικά εξαρτήματα είναι τα στοιχεία αυτού του μεγάρου.
Μεγάλο σαλόνι, καθιστικό, τραπεζαρία, γραφείο, βιβλιοθήκη, καπνιστήριο και μπιλιάρδο διέθετε το μέγαρο στο υπερυψωμένο ισόγειό του. Τα υπνοδωμάτια βρίσκονταν στον όροφο- εκείνο της οικοδέσποινας μεγαλύτερο όλων με μικρό σαλόνι ή μπουντουάρ-, ενώ δικό τους δωμάτιο είχαν και τα παιδιά, με ιδιαίτερο χώρο μελέτης ή παιχνιδιού. Η κατοικία αυτή εξάλλου έφερε επανάσταση και στον τομέα των παροχών, αφού οι μηχανολογικές εγκαταστάσεις της, το ζεστό νερό και το τηλέφωνο ήταν πρωτοφανή για τα αθηναϊκά δεδομένα της εποχήςκαι όχι μόνο-, ενώ οι χώροι υγιεινής μαρτυρούν το υψηλό βιοτικό επίπεδο των ιδιοκτητών της.
Αυτή η κατοικία των 1.200 τ.μ. σχεδιάστηκε για τον πλούσιο κεφαλλονίτη επιχειρηματία Γεράσιμο Λιβιεράτο , ο οποίος είχε τη βιομηχανία τεχνητής μετάξης ΕΤΜΑ. Η πρόσφατη αποκατάστασή του έχει επαναφέρει το εγκαταλελειμμένο επί δεκαετίες μέγαρο στην αρχική νεο-μπαρόκ μορφή του.
Αναδημοσιευση Απο Βημα

«Σφυράκι» για την… Πατούσα του Μάικλ Τζάκσον,

Μια πλάκα (375 λιβρών) με τα αποτυπώματα της παλάμης και της πατούσας του Μάικλ Τζάκσον και με την υπογραφή του πρόκειται να δημοπρατηθεί τον επόμενο μήνα, στο Λος Αντζελες, από τον οίκο «Νέιτ Ντ. Σάντερς».
Το κομμάτι αυτό, με τίτλο «Μπρόκεν Χαρτ Στόουν», χρονολογείται από το 1984 όταν ο Τζάκσον

έδωσε τα αποτυπώματά του για ένα πρότζεκτ για τη Λεωφόρο της Δόξας, το οποίο όμως δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η πλάκα ανακαλύφθηκε στο υπόγειο του ξενοδοχείου «Ριβιέρα» το 2006, από κάποιον που το πούλησε με τη σειρά του, το 2009, έναντι αγνώστου ποσού στον σημερινό της ιδιοκτήτη. Η τιμή της πλάκας υπολογίζεται να ξεπεράσει τα 100.000 δολάρια.

Αναδημοσιευση Απο Εθνος

«Τσιτσάνη έργα – Κάποια βραδιά μαγική»,

Στο έργο του Βασίλη Τσιτσάνη είναι αφιερωμένη η νέα δισκογραφική δουλειά της Γιώτας Βέη με τίτλο «Τσιτσάνη έργα – Κάποια βραδιά μαγική» που παρουσιάστηκε πρόσφατα στον «Ιανό». Στην παρουσίαση η Γιώτα Βέη μίλησε για τη γνωριμία της με τον δάσκαλο Τσιτσάνη και υπογράμμισε

ότι η αύρα που υπήρχε στη σχέση τους ήταν μοναδική και ενώ μίλησε και για την ιερή στιγμή που αυτή η αύρα ξαναβγήκε στην επιφάνεια κατά την προετοιμασία αυτού του cd. O κριτικός και ιστορικός μουσικής Γιώργος Μονεμβασίτης χαρακτήρισε τον Τσιτσάνη ως αστείρευτη πηγή πολιτισμού και τη Γιώτα Βέη ως μια τολμηρή τραγουδίστρια που, παρότι ανήκει στον χώρο του δημοτικού τραγουδιού, τόλμησε να πει ρεμπέτικα και τα κατάφερε.

Αναδημοσιευση απο Εθνος

Φρικτός πόνος… για Οσκαρ,

Ο Τζέιμς Φράνκο πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Ντάνι Μπόιλ «127 ώρες» και οδεύει ολοταχώς προς την πεντάδα των υποψηφίων για το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου
Από το μεγάλο κινηματογραφικό ντεμπούτο του με τα «Μικρά εγκλήματα μεταξύ φίλων», το 1994, και τη μετέπειτα επιτυχία του «Trainspotting» έως το θρίλερ τρόμου «28 μέρες μετά» και το βραβευμένο με Οσκαρ «Slumdog millionaire», ο Ντάνι Μπόιλ μάς έχει δώσει ουκ ολίγες ενοχλητικές εικόνες. Σ’ αυτές προστίθεται τώρα και το σοκ της σκηνής όπου ο 27χρονος ορειβάτης Αρον Ράλστον ακρωτηριάζει μόνος το χέρι του που έχει καταπλακωθεί από βράχο.
Αυτό στις βασισμένες σε αληθινή ιστορία «127 ώρες», με τον πρωταγωνιστή Τζέιμς Φράνκο να πηγαίνει ταχύτατα για μια θέση στην πεντάδα των υποψηφιοτήτων για Οσκαρ α’ ανδρικού ρόλου. «Στο βιβλίο», αποκαλύπτει ο 54χρονος Αγγλος σκηνοθέτης για την αυτοβιογραφία του Ράλστον, με τίτλο «Between a rock and a hard place», «η περιγραφή του κοψίματος του οστού είναι ηχηρή – ο Αρον είπε ότι έκανε τον γύρο του φαραγγιού σαν ένας εκκωφαντικός πυροβολισμός. Και από τα δύο κόκαλα. Οπότε την ακολουθήσαμε κατά γράμμα», προσέθεσε.
Φρικτός πόνος… για Οσκαρ
Φρικτό το θέαμα, που από την πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο έως σήμερα έχει ενοχλήσει πολλούς θεατές, και ακόμα πιο φρικτή η αλήθεια.
«Είχαμε ορισμένα θέματα με ανθρώπους που λιποθύμησαν στην Αμερική», παραδέχεται ο τολμηρός Μπόιλ και παρατηρεί: «Νομίζω ότι έχει να κάνει με δύο πράγματα: η απόδοση του πόνου από τον Τζέιμς (Φράνκο) είναι καταπληκτική. Και μεταφέρεσαι εκεί κατά κάποιον τρόπο από αυτόν. Οπότε κάποιοι στο κοινό αισθάνονται πολύ ευάλωτοι. Αλλά νομίζω ότι αυτό που σε κάνει ευάλωτο είναι ότι πριν συμβεί, όταν βλέπει το οστό, ακούγεται το συγκεκριμένο τραγούδι…».
Κομμάτι γραμμένο από τον βραβευμένο με Οσκαρ συνθέτη του «Slumdog millionaire», Αρ Ράχμαν, στον οποίο ο Μπόιλ στράφηκε ξανά. Το κομμάτι σε κάνει να ανοιχτείς και μετά… κρακ! Ενας ανατριχιαστικός ήχος διαπερνάει την αέρα. «Αουτς!», μιμείται χαρούμενα το απότομο επιφώνημα των θεατών ο σκηνοθέτης των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, που φαίνεται να το χαίρεται με την ψυχή του. Γιατί όμως καταπιάστηκε με μια τέτοια ταινία; «Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραίο να κάνουμε κάτι που θα ξαφνιάσει τον κόσμο. Και όχι σαν ένα επιεικές, ματαιόδοξο σχέδιο», εξηγεί.
Μετά τον θρίαμβο
Δύο χρόνια μετά τον θρίαμβο του «Slumdog millionaire», που πήρε 8 χρυσά αγαλματίδια Οσκαρ, ο Μπόιλ, ο πιο σημαντικός κατά τα φαινόμενα Βρετανός σκηνοθέτης επί του παρόντος, χρησιμοποιεί την οσκαρική του επιτυχία για να μιλήσει για τον θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης από άλλο πρίσμα.
Ξεχάστε, λέει, τον τρόμο, επικεντρωθείτε στην ουσία. Κι αυτός έτσι έπραξε, για να μην τον κατηγορήσουν πως κυνηγάει τα βραβεία καταθέτοντας μια παρόμοια ταινία.
«Ηταν ωραία να κάνεις κάτι για το οποίο έχεις διαφορετικές προσδοκίες», τονίζει. «Γιατί ο κίνδυνος όταν κάνεις κάτι παρεμφερές είναι πως εξάπτονται αμέσως οι προσδοκίες. Και στήνεις παγίδα στον εαυτό σου, απογοητεύοντας τους ανθρώπους». Καμία σύγκριση, λοιπόν, με το «Slumdog millionaire».
Ο Μπόιλ έχει αυτοπεποίθηση για το νέο πόνημά του και περιμένει να δει την τύχη που θα έχει στα Οσκαρ με όλη την άνεση ενός βραβευμένου δημιουργού.
Οι «127 ώρες», με πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Φράνκο, Αμπερ Τάμπλιν, Κέιτ Μάρα και Τριτ Γουίλιαμς, θα κάνουν πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 3 Φεβρουαρίου.
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ
Το σενάριο της ταινίας είναι και το πρώτο με το οποίο καταπιάνεται στη φιλμογραφία του ο Μπόιλ, σε συνεργασία με τον βραβευμένο με Οσκαρ Σάιμον Μποφόι
Αναδημοσιευση Απο Εθνος

Ο Κραουνάκης… παίζει για πρώτη φορά στις Βρυξέλλες,

Ο Σταμάτης Κραουνάκης (φωτογραφία) κάνει την παρθενική του εμφάνιση στις Βρυξέλλες. Ο γνωστός συνθέτης θα βρίσκεται στις 28 Μαρτίου στο «Παλέ Ντε Βος Αρτ» των Βρυξελλών και θα παρουσιάσει το «55», μια μουσική παράσταση γεμάτη αγαπημένα τραγούδια που έχουν γράψει μεγάλοι Ελληνες συνθέτες. Ο ίδιος, καθισμένος στο πιάνο, θα παρασύρει το κοινό του σε ένα μελωδικό ταξίδι με σταθμούς σε μουσικούς τόπους του χθες και του σήμερα. Μαζί του θα είναι ο Χρήστος Μουστάκας, η Αργυρώ Καπαρού και ο Αρης Στιβανάκης.
Αναδημοσιευση Απο Εθνος

Ετικετοσύννεφο