Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Υγεια’ Category

Η αποσιώπηση ενός γονιδίου ξανανιώνει τον εγκέφαλο,

Παρεμβαίνοντας σε ένα και μόνο γονίδιο ενήλικων ποντικών οι επιστήμονες από το Γέιλ κατάφεραν να γυρίσουν πίσω το ρολόι του εγκεφάλου τους

Θεοδώρα Τσώλη

Αποσιωπώντας το Νogo Receptor 1 ο εγκέφαλος ενήλικων ποντικών απέκτησε «εφηβική» πλαστικότητα,

Ουάσινγκτον
Η αποσιώπηση ενός και μόνο γονιδίου ήταν ικανή να μετατρέψει τον ηλικιωμένο εγκέφαλο (ποντικών) σε έναν νεαρό εγκέφαλο, γεμάτο πλαστικότητα, έτοιμο για μάθηση αλλά και για ταχεία επούλωση των εν δυνάμει βλαβών του. Αυτό αναφέρουν με δημοσίευσή τους στην έγκριτη επιθεώρηση «Neuron» ερευνητές του Πανεπιστημίου Γέιλ.

Ηλικιωμένος VS Νεαρός εγκέφαλος

Οι επιστήμονες γνώριζαν επί μακρόν ότι ο νεαρός και ο ηλικιωμένος εγκέφαλος διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Ο εγκέφαλος των εφήβων είναι πιο «εύπλαστος», πιο πλαστικός όπως λέμε, γεγονός που τους επιτρέπει να μαθαίνουν ταχύτερα ξένες γλώσσες (και όχι μόνο) σε σύγκριση με τους ενήλικες ενώ παράλληλα είναι σε θέση να αναρρώνει πολύ ταχύτερα σε περίπτωση τραυματισμού του. Ο εγκέφαλος των ενηλίκων πάλι είναι πιο «άκαμπτος», γεγονός που τουλάχιστον ως έναν βαθμό, οφείλεται στη λειτουργία ενός και μόνο γονιδίου, του Nogo Receptor 1, το οποίο επιβραδύνει τη διαδικασία της ταχείας δημιουργίας συνάψεων μεταξύ των νευρώνων.

Διερευνώντας επί μήνες τις συνάψεις σε ζωντανά ποντίκια οι ειδικοί από το Γέιλ εντόπισαν τον γενετικό «διακόπτη-κλειδί» για την ωρίμανση του εγκεφάλου. Όπως είδαν το γονίδιο Nogo Receptor 1 καταστέλλει τα υψηλά επίπεδα πλαστικότητας του εφηβικού εγκεφάλου και δημιουργεί πολύ πιο χαμηλά επίπεδα πλαστικότητας σηματοδοτώντας έτσι τη μετάβαση στην ενήλικη (εγκεφαλική) ζωή. Ωστόσο ποντίκια που δεν έφεραν αυτό το γονίδιο, διατήρησαν σε όλη την ενήλικη ζωή τους τα νεανικά επίπεδα πλαστικότητας του εγκεφάλου τους. Όταν μάλιστα οι ερευνητές μπλόκαραν τη λειτουργία αυτού του γονιδίου σε γηραιά ποντίκια, ξαναγύρισαν το «ρολόι» του γηρασμένου εγκεφάλου σε εφηβικά επίπεδα πλαστικότητας.

Γυρνώντας πίσω το ρολόι του εγκεφάλου

«Αυτά είναι τα μόρια που χρειάζεται ο εγκέφαλος για τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση» ανέφερε ο δρ Στίβεν Στριτμάτερ, καθηγητής Νευρολογίας και Νευροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ καθώς και επικεφαλής της νέας μελέτης. Ο ειδικός προσέθεσε ότι «τα νέα ευρήματα μαρτυρούν πως μπορούμε να γυρίσουμε πίσω το ‘ρολόι’ του ενήλικου εγκεφάλου κάνοντάς τον να αναρρώνει από τα τραύματά του όσο γρήγορα αναρρώνει ένα παιδί».

Σήμερα η αποκατάσταση μετά από βλάβες στον εγκέφαλο όπως αυτές που προκαλεί ένα εγκεφαλικό επεισόδιο απαιτεί από τους ασθενείς να επαναδιδαχθούν απλά πράγματα, όπως το να κινούν το χέρι τους. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ενήλικα ποντίκια με έλλειψη του Nogo Receptor ανέρρωναν μετά από τραυματισμό του εγκεφάλου εξίσου γρήγορα με έφηβα ποντίκια και ήταν σε θέση να φέρνουν εις πέρας νέες πολύπλοκες κινητικές ασκήσεις πιο γρήγορα σε σύγκριση με ενήλικα ποντίκια που έφεραν το γονίδιο.

Ελπίδα για ασθενείς με εγκεφαλικό

«Το γεγονός αυτό μαρτυρεί ότι η διαχείριση του Nogo Receptor και στους ανθρώπους θα μπορούσε να επιταχύνει την αποκατάσταση μετά από βλάβες στον εγκέφαλο, όπως αυτές που προκαλούνται εξαιτίας εγκεφαλικού επεισοδίου» σημείωσε ο Φέρας Ακμπικ, διδακτορικός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και πρώτος συγγραφέας της νέας μελέτης.

Οι επιστήμονες έδειξαν επίσης πως το συγκεκριμένο γονίδιο επιβραδύνει την απώλεια μνήμης. Ποντίκια χωρίς το Nogo Receptor ξεχνούσαν πιο γρήγορα στρεσογόνες εμπειρίες, γεγονός που μαρτυρεί ότι κάποια ημέρα η αποσιώπηση του γονιδίου θα μπορούσε να βοηθήσει στη θεραπεία της διαταραχής μετατραυματικού στρες.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Advertisements

Σημερα ημερα της γυναικας δωρεαν ιατρικες εξετασεις,

Καντε την ιατρικη σας εξεταση στο «Now Doctor» , ειναι η σελιδα που περιεχη ολους τους γιατρους σχεδον απο  ολες τις ειδικοτιτες. Σημερα Δωρεαν, για την ημερα της γυναικας δωρεαν οι εξετασεις.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΙΟΧΗ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΤΗ ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ ΣΑΣ

Το πιάνο πρέπει να αρχίζει σε μικρότερη ηλικία,

Αν σκοπεύετε να αρχίσετε στο παιδί σας μαθήματα μουσικής θα πρέπει να το αποφασίσετε έγκαιρα.

Ερευνητές στον Καναδά ανακάλυψαν ότι η μουσική εκπαίδευση ενισχύει τις συνάψεις μεταξύ περιοχών του παιδικού εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για την κίνηση αλλά αυτό συμβαίνει αν το παιδί αρχίσει ένα μουσικό όργανο πριν την ηλικία των 7 ετών.

Η ερευνήτρια Virginia Penhune, του Concordia University, δήλωσε ότι η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου απαιτεί συντονισμό μεταξύ των χεριών και του οπτικού ή ακουστικού ερεθίσματος. Εξήγησε ότι η έναρξη μουσικής εκπαίδευσης σε νεαρή ηλικία, μάλλον βοηθά να ενισχύονται οι εγκεφαλικές συνάψεις που είναι ζωτικές για τη βελτίωση αργότερα.

Οι ερευνητές αξιολόγησαν την απόδοση 36 ενηλίκων μουσικών που ολοκλήρωσαν μια εργασία κίνησης. Επίσης οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε απεικονιστική εξέταση εγκεφάλου.

Αν και όλοι οι μουσικοί είχαν τον ίδιο αριθμό χρόνων εκπαίδευσης, μισοί άρχισαν πριν την ηλικία των 7 ετών και οι υπόλοιποι σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι 2 ομάδες συγκρίθηκαν με ανθρώπους που είχαν λίγη ή καθόλου μουσική εκπαίδευση.

Αν και οι 2 ομάδες μουσικών εξασκήθηκαν για 2 ημέρες, η έρευνα αποκάλυψε ότι όσοι άρχισαν την εκπαίδευση πριν την ηλικία των 7 ετών είχαν καλύτερο συγχρονισμό στην κινητική εργασία.

Οι εξετάσεις έδειξαν ότι οι μουσικοί που άρχισαν μαθήματα σε μικρότερη ηλικία είχαν ενισχυμένη λευκή ουσία.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η μουσική εκπαίδευση μεταξύ 6 και 8 ετών μπορεί να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμες αλλαγές στη δομή του εγκέφαλο και τις κινητικές ικανότητες των παιδιών. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι όσο πιο νωρίς άρχισαν οι μουσικοί την εκπαίδευση τόσο πιο ισχυρές ήταν οι συνάψεις μεταξύ περιοχών του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνες για την κίνηση.

Αντίθετα οι απεικονιστικές εξετάσεις μουσικών που άρχισαν αργότερα μουσικά μαθήματα δεν διέφεραν από αυτές όσων είχαν μικρή ή καθόλου μουσική εκπαίδευση. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι τα μαθήματα μουσικής μπορούν μόνο να ενισχύσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου σε μικρή ηλικία.

Ο Robert Zatorre, του McGill University, δήλωσε ότι η έρευνα είναι σημαντική, καθώς δείχνει ότι η εκπαίδευση είναι περισσότερο αποτελεσματική σε νεαρές ηλικίες επειδή ορισμένες πλευρές της ανατομίας του εγκεφάλου είναι πιο ευαίσθητες σε αλλαγές εκείνη την περίοδο.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι αν και η πρώιμη μουσική εκπαίδευση μπορεί να ενισχύει την ανάπτυξη του εγκεφάλου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι καθιστά τους ανθρώπους καλύτερους μουσικούς.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο ‘ Journal of Neuroscience.’

Πηγή: iatronet.gr

Αναδημοσιευσα Από Real News

Φάρμακο του άσθματος ενάντια στην παχυσαρκία,

Φάρμακο του άσθματος ενάντια στην παχυσαρκία

Ενα φάρμακο για το άσθμα που δεν καλύπτεται από πατέντα φαίνεται ότι μπορεί να βοηθήσει στη μάχη με την παχυσαρκία

Θεοδώρα Τσώλη

Η αμλεξανόξη μείωσε το βάρος και ανέστρεψε τον διαβήτη και το λιπώδες ήπαρ σε παχύσαρκα ποντίκια,

Λονδίνο
Ένα φάρμακο το οποίο χορηγείται για τη θεραπεία του άσθματος μπορεί επίσης να αναστρέψει την παχυσαρκία, τον διαβήτη αλλά και το λιπώδες ήπαρ. Ερευνητές από το Ινστιτούτο Επιστημών Ζωής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν ανακάλυψαν ότι το φάρμακο αμλεξανόξη το οποίο δεν καλύπτεται από πατέντα μπορεί να είναι αποτελεσματικό και στη μάχη ενάντια στα περιττά κιλά, όπως αναφέρουν με δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση «Nature Medicine».

Αλλαγή στην απόκριση του μεταβολισμού

«Ενας από τους λόγους για τους οποίους οι δίαιτες δεν είναι αποτελεσματικές σε ό,τι αφορά την απώλεια βάρους σε κάποια άτομα είναι ότι το σώμα των ατόμων αυτών προσαρμόζεται στις λιγότερες θερμίδες ‘ρίχνοντας’ τον μεταβολισμό. Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός τους ‘υπερασπίζεται’ το βάρος του» εξήγησε ο καθηγητής Αλαν Σάλτιελ, διευθυντής του Ινστιτούτου Επιστημών Ζωής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν και επικεφαλής της νέας μελέτης και συμπλήρωσε: «Η αμλεξανόξη φαίνεται να αλλάζει την απόκριση του μεταβολισμού, τουλάχιστον στα ποντίκια».

Η συγκεκριμένη ουσία χορηγείται στην Ιαπωνία για την αντιμετώπιση του άσθματος εδώ και περισσότερα από 25 χρόνια και στις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση των ελκών του στόματος. Οπως δείχνουν τώρα τα πειράματα του καθηγητή Σάλτιελ και της ομάδας του μπορεί να είναι αποτελεσματική και ενάντια στην παχυσαρκία και στον διαβήτη αναστέλλοντας τη δράση δύο γονιδίων – των ΙΚΚΕ και ΤΒΚ1. Σημειώνεται ότι η ομάδα του καθηγητή Σάλτιελ ήταν η πρώτη που είχε εντοπίσει τη σύνδεση των δύο γονιδίων με τη μεταβολική ισορροπία από το 2009, οπότε και είχε κάνει σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Cell».

Και τα δύο ποντίκια της φωτογραφίας ακολούθησαν διατροφή πλούσια σε λιπαρά. Το ποντίκι δεξιά παρέμεινε παχύσαρκο ενώ το ποντίκι αριστερά το οποίο ήταν επίσης παχύσαρκο έγινε και πάλι… στιλάκι χάρη στη λήψη αμλεξανόξης (Credit:Shannon Reilly)

Τα γονίδια-«φρένα» του μεταβολισμού

«Η αμλεξανόξη φαίνεται ότι στα ποντίκια μπορεί να αναστείλει τη δράση των δύο γονιδίων τα οποία σε συνδυασμό αποτελούν ένα είδος ‘φρένου’ του μεταβολισμού. ‘Λύνοντας’ αυτό το ‘φρένο’ η ουσία φαίνεται ότι οδηγεί το σύστημα του μεταβολισμού στο να καίει περισσότερη ενέργεια και να αποθηκεύει λιγότερη».

Οι ερευνητές «σάρωσαν» χημικές ουσίες που περιλαμβάνονται σε μια μεγάλη βάση δεδομένων στο Κέντρο Χημικής Γενωμικής του Ινστιτούτου Επιστημών Ζωής αναζητώντας εκείνες που αναστέλλουν τη δράση των IKKE και ΤΒΚ1. Ετσι εντόπισαν την αμλεξανόξη. Στη συνέχεια απέδειξαν ότι η συγκεκριμένη ουσία έχει ευεργετική επίδραση ενάντια στην παχυσαρκία σε ποντίκια τα οποία ήταν παχύσαρκα είτε για γενετικούς λόγους είτε εξαιτίας ανθυγιεινής διατροφής. Η ουσία μείωσε το βάρος των παχύσαρκων ποντικιών και ανέστρεψε μεταβολικά προβλήματα που σχετίζονται με την παχυσαρκία όπως ο διαβήτης και το λιπώδες ήπαρ.

Απώλεια βάρους και αναστροφή του διαβήτη

«Αυτά τα πειράματα μάς δείχνουν ότι, τουλάχιστον στα ποντίκια, το μονοπάτι ΙΚΚΕ/ΤΒΚ1 παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του βάρους αυξάνοντας την αποθήκευση ενέργειας και μειώνοντας την καύση θερμίδων. Αναστέλλοντας αυτό το μονοπάτι με μια ουσία μπορούμε να αυξήσουμε τον μεταβολισμό και να επιτύχουμε απώλεια βάρους αλλά και αναστροφή του διαβήτη» σημείωσε ο καθηγητής Σάλτιελ.

Πρέπει ωστόσο να υπογραμμιστεί ότι οι ερευνητές δεν γνωρίζουν εάν η αμλεξανόξη θα είναι εξίσου αποτελεσματική στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας των ανθρώπων. «Εργαζόμαστε σκληρά επάνω σε αυτό» κατέληξε ο δρ Σάλτιελ.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Νέα τεχνική 3D εκτύπωσης κυττάρων,

Νέα τεχνική 3D εκτύπωσης κυττάρων

Με τη νέα τεχνική εκτυπώνονται τρισδιάστατα συστάδες ανθρώπινων εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων

Θεοδώρα Τσώλη

Βασίζεται σε μια μικροβαλβίδα και επιτρέπει την παραγωγή σφαιριδίων από ανθρώπινα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα,

Λονδίνο
Μια νέα τεχνική τρισδιάστατης εκτύπωσης η οποία παράγει συστάδες βλαστικών κυττάρων μπορεί να επιταχύνει τις εξελίξεις σε ό,τι αφορά τη μελλοντική δημιουργία «τεχνητών» οργάνων.

Στο πιο άμεσο μέλλον εκτιμάται ότι η νέα μέθοδος που περιγράφεται στο επιστημονικό περιοδικό «Biofabrication» θα μπορεί να εφαρμοστεί για τη δημιουργία δειγμάτων ιστών που θα είναι άκρως χρήσιμα στις δοκιμές φαρμάκων.

Με «όπλο» μια μικροβαλβίδα

Η τεχνική βασίζεται σε μια προσαρμόσιμη μικροβαλβίδα η οποία «χτίζει» σφαιρίδια ανθρώπινων εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων. Αλλάζοντας τη διάμετρο του ακροφυσίου από το οποίο βγαίνουν τα κύτταρα οι ειδικοί μπορούν να ελέγξουν πλήρως τον ρυθμό με τον οποίον «ψεκάζονται».

Ο επικεφαλής της μελέτης δρ Γουίλ Σου από το Πανεπιστήμιο Heriot-Watt στο Εδιμβούργο ανέφερε ότι «η εκτύπωση με βάση την τεχνική της μικροβαλβίδας επιτρέπει τη μεγάλη βιωσιμότητα των βλαστικών κυττάρων και οδηγεί στην παραγωγή σφαιρών κυττάρων  ομοιόμορφου μεγέθους. Και το σημαντικότερο είναι ότι τα εκτυπωμένα ανθρώπινα εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα διατηρούν τις πολυδύναμες ιδιότητές τους – την ικανότητά τους δηλαδή να διαφοροποιούνται σε οποιονδήποτε κυτταρικό τύπο».

Δοκιμές φαρμάκων και όργανα κατά παραγγελία

Μακροπρόθεσμα εκτιμάται ότι η νέα τεχνική εκτύπωσης θα ανοίξει τον δρόμο για ενσωμάτωση των ανθρώπινων εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων σε όργανα και ιστούς εργαστηρίου που είναι έτοιμοι για μεταμόσχευση.

Παράλληλα οι τρισδιάστατες δομές θα επιτρέψουν στους επιστήμονες να δημιουργήσουν καλύτερα μοντέλα ανθρώπινων ιστών για δοκιμές φαρμάκων.

Ο Τζέισον Κινγκ, επικεφαλής επιχειρησιακής ανάπτυξης της εταιρείας βιοτεχνολογίας βλαστικών κυττάρων Roslin Cellab η οποία συμμετείχε στη μελέτη σημείωσε ότι «υπό φυσιολογικές συνθήκες τα κύτταρα εργαστηρίου εκτυπώνονται σε δύο διαστάσεις ωστόσο κάποιοι κυτταρικοί τύποι έχουν εκτυπωθεί τρισδιάστατα. Μέχρι τώρα όμως οι καλλιέργειες ανθρώπινων βλαστικών κυττάρων ήταν πολύ ευαίσθητες για να γίνει διαχείρισή τους με τρισδιάστατο τρόπο. Η νέα επιστημονική εξέλιξη πιστεύουμε και ελπίζουμε ότι θα έχει πολύτιμες μακροπρόθεσμες επιδράσεις για τον έλεγχο φαρμάκων καταργώντας την ανάγκη χρήσης πειραματοζώων. Ελπίζουμε παράλληλα ότι στο πιο μακρινό μέλλον θα προσφέρει όργανα κατά παραγγελία για μεταμόσχευση λύνοντας το πρόβλημα της έλλειψης μοσχευμάτων καθώς και εκείνο που αφορά την απόρριψη των μοσχευμάτων από τον οργανισμό των ληπτών».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Πατέρας λόγω… άσκησης,

Τρέξε, τρέξε… (εν δυνάμει) πατερούλη,

Ειρήνη Βενιού

Περισσότερες πιθανότητες να γίνουν πατεράδες έχουν οι άνδρες που αθλούνται, σύμφωνα με νέα μελέτη,

Λονδίνο
Η καθιστική ζωή «φθείρει» την υγεία και σύμφωνα με νέα αμερικανική μελέτη και το σπέρμα. Τα νέα ευρήματα έρχονται από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι τρεις ώρες τηλεόραση την ημέρα περιορίζουν την ανδρική γονιμότητα κατά 50%. Αντίθετα, η ήπια άσκηση φάνηκε να την ενισχύει.

Μέχρι σήμερα οι ειδικοί επικέντρωναν την προσοχή τους στη χαμηλή συγκέντρωση σπερματοζωαρίων δρομέων, τριαθλητών και ποδηλατών. Τα αποτελέσματα εκείνα, όμως ενδεχομένως να οφείλονταν στις σκληρές σέλες, στα στενά ρούχα και στις εξαντλητικές προπονήσεις στις οποίες υποβάλλονται οι συγκεκριμένοι αθλητές.
Αυτό, υποστηρίζουν οι αμερικανοί επιστήμονες, δε σημαίνει απαραιτήτως ότι το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της ήπιας άσκησης. Μάλιστα σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης τους, οι άνδρες που ακολουθούν ένα πιο δραστήριο μοτίβο ζωής έχουν υψηλότερη συγκέντρωση σπερματοζωαρίων, συγκριτικά με τις «πατατούλες του καναπέ» – όσους δηλαδή κάνουν καθιστική ζωή.

Τρέχοντας έρχεται η… γονιμότητα

Οι ερευνητές από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ, μελέτησαν 189 φοιτητές ηλικίας 18-22 ετών. Είδαν λοιπόν ότι όσοι από αυτούς ακολουθούσαν μιας μέτριας ή πιο έντονης μορφής άσκηση (π.χ. γρήγορο περπάτημα, τζόγκινγκ, ποδηλασία, κολύμβηση) επί 15 ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα, είχαν, κατά μέσο όρο, 73% υψηλότερη συγκέντρωση σπερματοζωαρίων συγκριτικά με όσους γυμνάζονταν λιγότερο από πέντε ώρες την εβδομάδα.Η ελαφριά άσκηση, πάλι, δεν φάνηκε να έχει κάποια επίδραση στο σπέρμα.

Παρατήρησαν ακόμα, ότι όσοι βρίσκονταν καθηλωμένοι μπροστά στην τηλεόρασή τους επί 20 ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα είχαν κατά 44% χαμηλότερη συγκέντρωση σπερματοζωαρίων συγκριτικά με όσους παρακολουθούσαν πολύ λίγη τηλεόραση.

«Ο εντοπισμός παραγόντων που έχουν τόσο μεγάλη επίδραση στην ποιότητα του σπέρματος είναι πραγματικά συναρπαστικός» εξηγεί η ερευνήτρια Οντρι Γκάσκινς.

Από την πλευρά του, ο επίκουρος καθηγητής Διατροφολογίας και Επιδημιολογίας Χόρχε Τσαβάρο έσπευσε να σχολιάσει: «Αυτό που πιστεύουμε ότι συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η σωματική δραστηριότητα αυξάνει την έκθεση του οργανισμού σε αντιοξειδωτικά ένζυμα, αυξάνοντας έτσι τη συγκέντρωση των σπερματοζωαρίων. Η αδράνεια πάλι έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα: σχετίζεται με υψηλά επίπεδα οξειδωτικού στρες τα οποία συνδέονται με φτωχή παραγωγή σπερματοζωαρίων».

Τα ενδιαφέροντα ευρήματα των αμερικανών ερευνητών παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «British Journal of Sports Medicine».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Αλτσχάιμερ ή διαβήτης τύπου 3;

Αλτσχάιμερ ή διαβήτης τύπου 3;

Η Μέρι Νιούπορτ και ο σύζυγός της Στιβ κατά τη διάρκεια επίσκεψής τους στη Θεσσαλονίκη το 2010, οπότε η δρ Νιούπορτ έδωσε ομιλία σε διεθνές συνέδριο σχετικά με την περίπτωση του συζύγου της

Τσώλη Θεοδώρα

Τον τίτλο του «διαβήτη τύπου 3» προτείνουν για τη νόσο Αλτσχάιμερ ορισμένοι ειδικοί, καθώς πιστεύουν ότι προκαλείται από την αντίσταση ιστών του εγκεφάλου στην ινσουλίνη. Κάποιοι ασθενείς έβαλαν «φρένο» στην ασθένεια τρώγοντας… έλαιο καρύδας,

Είναι μια «μάστιγα» που πλήττει σημαντικό κομμάτι του «αεί γηράσκοντος» πληθυσμού – οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι 115 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως θα πάσχουν από τη νόσο Αλτσχάιμερ ως το 2050 – στερώντας από τον άνθρωπο τον… εαυτό του.

Και όμως η επιστήμη παρά την πρόοδό της δεν φαίνεται ακόμη να μπορεί να βρει μια οριστική θεραπεία για τη νευροεκφυλιστική αυτή ασθένεια.Τα τελευταία χρόνια μια θεωρία η οποία κερδίζει έδαφος μέσα από μελέτες αλλά και ανέκδοτες αναφορές έρχεται να δώσει νέα πνοή σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση ορισμένων περιπτώσεων της νόσου.

Σύμφωνα με αυτήν, η νόσος Αλτσχάιμερ δεν είναι τίποτε άλλο από μια μορφή διαβήτη – κάποιοι ειδικοί την αποκαλούν μάλιστα «διαβήτη τύπου 3» – που έρχεται να συμπληρώσει το «παζλ» των δύο άλλων μορφών διαβήτη τις οποίες γνωρίζουμε ως σήμερα.

Την ίδια στιγμή, με βάση τη συγκεκριμένη φιλοσοφία, ασθενείς αναφέρουν ότι έβαλαν «φρένο» στον θάνατο του εγκεφάλου τους καταναλώνοντας ένα απλό… λάδι, και συγκεκριμένα έλαιο καρύδας, το οποίο παρέχει στον εγκέφαλο ένα εναλλακτικό «καύσιμο» λειτουργίας καθώς εκείνος, λόγω του διαβήτη, δεν κάνει καλή χρήση της γλυκόζης. Αντίστοιχη δράση έχουν και άλλα τρόφιμα, μεταξύ των οποίων και η δική μας φέτα! «Το Βήμα» ακολουθεί σήμερα τα χνάρια αυτής της ιστορίας που ελπίζεται να προσφέρει στην επιστημονική κοινότητα έναν… διαβήτη για να χαράξει καινούργιους δρόμους ενάντια στο Αλτσχάιμερ.

Ο 63χρονος σήμερα Στιβ Νιούπορτ ο οποίος ζει στη Φλόριδα διαγνώστηκε πριν από περίπου εννέα χρόνια με Αλτσχάιμερ, που φαινόταν να εξελίσσεται ραγδαία. Εργαζόταν ως λογιστής – καταπιανόταν με τους αριθμούς σε ολόκληρη τη ζωή του – και ξαφνικά τα νούμερα άρχισαν να του κάνουν… νούμερα. Γρήγορα έχασε την ικανότητα να διαβάζει, παρουσίαζε σύγχυση, δεν ήταν σε θέση να τρέξει ή να βγει έξω μόνος του. «Μέρα με τη μέρα έχανε τον εαυτό του» εξιστορεί στο «Βήμα» η σύζυγός του Μέρι Νιούπορτ, νεογνολόγος και υπεύθυνη του Τμήματος Νεογνολογίας σε νοσοκομείο στην Τάμπα της Φλόριδας. Οι συμπτωματικές θεραπείες για το Αλτσχάιμερ δεν φάνηκε να βοηθούν τον ασθενή, ενώ και οι προσπάθειες να εισαχθεί σε κλινικές δοκιμές πειραματικών φαρμάκων έπεσαν στο κενό, καθώς ο Στιβ «κοβόταν» στις απαραίτητες προκαταρκτικές δοκιμασίες. «Τα σκορ του ήταν τραγικά χαμηλά και έτσι οι ερευνητές δεν τον επέλεγαν για τις δοκιμές». Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να κυκλοφορεί η ιδέα περί σύνδεσης του Αλτσχάιμερ με τον διαβήτη και η Μέρι αποφάσισε – με γνώμονα και τις ιατρικές γνώσεις της – να «σκαλίσει» όσο περισσότερο μπορούσε το θέμα. «Διάβασα τη θεωρία περί διαβήτη του εγκεφάλου και είδα ότι για να παραχθούν κετόνες, το εναλλακτικό δηλαδή καύσιμο του εγκεφάλου όταν εκείνος δεν χρησιμοποιεί τη γλυκόζη, πρέπει ο ασθενής να λαμβάνει τριγλυκερίδια μέσης αλυσίδας (medium chain triglycerides, MCT) τα οποία, όπως ανακάλυψα, περιέχονται στις μεγαλύτερες δυνατές ποσότητες στο έλαιο καρύδας».

Πώς επιδρά το λάδι της καρύδας;
Ποια είναι η βασική ιδέα πίσω από τη χρήση του λαδιού καρύδας ως θεραπείας για το Αλτσχάιμερ; Συνοψίζεται στο ότι η εκφυλιστική νόσος αποτελεί ουσιαστικώς έναν τύπο διαβήτη του εγκεφάλου στο πλαίσιο του οποίου εμφανίζεται αντίσταση στην ινσουλίνη (όπως μπορεί να συμβεί και με όλους τους άλλους ιστούς του οργανισμού, εξαιτίας κυρίως του σύγχρονου ανθυγιεινού τρόπου ζωής και διατροφής) που οδηγεί τα κύτταρα στο να μην μπορούν να δεχθούν τη γλυκόζη, το βασικό καύσιμο για τη λειτουργία τους. Χωρίς γλυκόζη τα κύτταρα τελικώς πεθαίνουν. Υπάρχει όμως και ένα εναλλακτικό καύσιμο, οι κετόνες, οι οποίες μεταβολίζονται στο ήπαρ μετά την κατανάλωση τριγλυκεριδίων μέσης αλυσίδας (περιέχονται στη μεγαλύτερη συγκέντρωσή τους στο έλαιο καρύδας και σε μικρότερες συγκεντρώσεις στο έλαιο που προέρχεται από τους καρπούς του φοινικόδεντρου – palm kernel oil -, στο κατσικίσιο γάλα, ακόμη και στη φέτα, «είστε τυχεροί λοιπόν εσείς στην Ελλάδα που έχετε σε αφθονία τυριά και γάλατα» λέει η κυρία Νιούπορτ επισημαίνοντας πάντως ότι τα MCT δεν περιέχονται στο πολύτιμο από πολλές άλλες απόψεις και άφθονο στη χώρα μας ελαιόλαδο).

Η ιδέα περί «διαβήτη τύπου 3» φαινόταν εξαρχής να έχει βάση: δεν είναι προφανώς τυχαίο ότι σύμφωνα με στοιχεία τα άτομα με διαβήτη έχουν δέκα φορές περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν τη νόσο Αλτσχάιμερ (μάλιστα φάρμακα του διαβήτη χρησιμοποιούνται σε κλινικές δοκιμές για το Αλτσχάιμερ). Δεν είναι επίσης προφανώς τυχαίο ότι τόσο ο διαβήτης όσο και το Αλτσχάιμερ έχουν μετατραπεί ήδη σε «πανδημίες» της σύγχρονης κοινωνίας. Δύο νόσοι που φαίνεται να προχωρούν «χέρι-χέρι» μετρώντας ολοένα και περισσότερα «θύματα»…

Μελετώντας και ψάχνοντας, η Μέρι αποφάσισε να δοκιμάσει να κάνει την ιδέα πράξη. «Ξεκίνησα να δίνω στον Στιβ αρχικώς με το πρωινό του μία με δύο κουταλιές του γλυκού έλαιο καρύδας, το οποίο μπορεί κάποιος να βρει σε ένα απλό κατάστημα υγιεινής διατροφής, ακόμη και σε σουπερμάρκετ στις ΗΠΑ. Ωστόσο όποιος επιθυμεί να προμηθευτεί έλαιο καρύδας πρέπει να είναι προσεκτικός ώστε να μην είναι υδρογονωμένο: και αυτό διότι τα υδρογονωμένα έλαια είναι ανθυγιεινά και επικίνδυνα για την υγεία, όπως τα τρανς λιπαρά οξέα».

Η Μέρι είχε διαβάσει ότι οι παρενέργειες λήψης του ελαίου καρύδας ήταν μικρές – η μεγάλη κατανάλωσή του συνδέεται με στομαχικές διαταραχές και διάρροιες – ωστόσο ο Στιβ δεν εμφάνισε οποιαδήποτε ανάλογη παρενέργεια. «Οσο για τις αναφορές σχετικά με το ότι το έλαιο καρύδας αυξάνει τη χοληστερόλη, αυτές αποδείχθηκε μέσα από μελέτες ότι δεν ισχύουν. Αντιθέτως έχει φανεί ότι το συγκεκριμένο έλαιο αυξάνει τα επίπεδα της «καλής» HDL χοληστερόλης, γεγονός που σημαίνει ότι δρα ευεργετικά για τον οργανισμό».

Θεαματική βελτίωση
Μέσα σε ελάχιστες ημέρες ο ασθενής άρχισε, με τη βοήθεια του ταπεινού λαδιού, να παρουσιάζει σημαντική βελτίωση. «Η βελτίωση εμφανίστηκε ουσιαστικώς μέσα σε τέσσερις ώρες από την πρώτη λήψη του λαδιού με το πρωινό, καθώς η παραγωγή κετονών από το ήπαρ είναι άμεση. Δεν ήξερα όμως τότε εάν ήταν απλή τύχη, αν είχαν εισακουστεί οι προσευχές μου ή εάν το λάδι πραγματικά βοηθούσε. Η βελτίωση όμως συνεχίστηκε και εγώ άρχισα να δίνω το λάδι στον Στιβ σε κάθε γεύμα της ημέρας – μαγείρευα και εξακολουθώ να μαγειρεύω τα πάντα με αυτό και μάλιστα καταναλώνω και εγώ τα ίδια φαγητά, αφού πιστεύω ότι το έλαιο μπορεί να δράσει και προληπτικά θωρακίζοντας τον εγκέφαλο. Κατέληξα στο ότι απαιτούνται μεγαλύτερες δόσεις του ελαίου μέσα στην ημέρα διότι η αύξηση των επιπέδων των κετονών διαρκεί για 2-3 ώρες από τη λήψη, οπότε χρειάζεται να γίνει και πάλι χορήγηση της «ελαιοθεραπείας». Δύο με τρεις μήνες μετά την έναρξη λήψης του ελαίου ο Στιβ ήταν πλέον σε θέση να τρέχει, να διαβάζει, να κάνει δουλειές στο σπίτι, να χρησιμοποιεί τα εργαλεία του, να πηγαίνει βόλτες μόνος του. Οι μαγνητικές τομογραφίες δύο χρόνια μετά την έναρξη της θεραπείας έδειξαν ότι δεν υπήρχε περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης του εγκεφάλου του. Είχε σε μεγάλο βαθμό βρει τον εαυτό του χάρη σε ένα λάδι, εκεί που οι συμβατικές θεραπείες είχαν αποτύχει».

Η ιστορία της Μέρι και του Στιβ πήρε μεγάλες διαστάσεις και το ζευγάρι έγινε γνωστό μέσα από τηλεοπτικά δελτία και σόου στις ΗΠΑ. Η Μέρι έφτιαξε το δικό της blog (http://www.coconutketones.com) το οποίο μετετράπη σε «γέφυρα» επικοινωνίας με ασθενείς από ολόκληρο τον κόσμο. Οπως μας λέει: «Εχω λάβει εκατοντάδες e-mails στα οποία ασθενείς αναφέρουν τις προσωπικές ιστορίες τους, μας μεταφέρουν πόση δόση του ελαίου καρύδας λαμβάνουν και ποια είναι η εξέλιξη της νόσου τους. Από το σύνολο των μηνυμάτων φαίνεται ότι ποσοστό που δεν ξεπερνά το 10% των ασθενών δεν αποκρίνεται στο έλαιο». Η δρ Νιούπορτ αποτύπωσε επίσης την ιστορία του Στιβ στο βιβλίο «Alzheimer’s Disease: what If there was a Cure? The Story of Ketones» (σε ελεύθερη μετάφραση Νόσος Αλτσχάιμερ: Και αν υπήρχε θεραπεία; Η Ιστορία των Κετονών, εκδόσεις Basic Health Publications), ενώ κατά καιρούς παρουσιάζει την περίπτωση του συζύγου της σε συνέδρια (αυτό συνέβη και το 2010 στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια παγκόσμιου συνεδρίου για το Αλτσχάιμερ).

Η κυρία Νιούπορτ μας πληροφορεί ότι ο Στιβ εμφανίζει τα τελευταία χρόνια κάποια επιδείνωση την οποία όμως η ίδια αποδίδει «στο ότι εισήχθη τελικώς σε κάποια κλινική δοκιμή πειραματικού φαρμάκου και παρουσίασε παρενέργειες οι οποίες τον πήγαν πολύ πίσω». Παρά ταύτα συνεχίζει να πιστεύει ότι το έλαιο καρύδας έδρασε ευεργετικά, τουλάχιστον στη δική του περίπτωση. «Οι γιατροί διέγνωσαν από την πρώτη στιγμή ότι η νόσος του ήταν επιθετική. Και όμως παρά τη σχετική πτώση που παρουσιάζει, έχουν περάσει ήδη εννέα χρόνια από τη διάγνωση και ο Στιβ είναι όρθιος και κατά το δυνατόν λειτουργικός».

Ρωτήσαμε την κυρία Νιούπορτ – μια γυναίκα που δεν είναι μόνο σύζυγος που ανησυχεί για τον άνδρα της, αλλά και γιατρός η οποία γνωρίζει καλά τους επιστημονικούς κανόνες – πώς αντιμετωπίζει το ότι δίνει συμβουλές σε άλλους ασθενείς σχετικά με ένα ζήτημα που δεν είναι καν του αντικειμένου της. «Δεν αισθάνομαι ότι κάνω κάτι κακό. Δεν προτείνω ποτέ σε κανέναν ασθενή να σταματήσει τη συμβατική θεραπεία του. Εκείνο που προτείνω είναι να συζητήσει με τον θεράποντα γιατρό του και αν εκείνος το επιτρέψει να λαμβάνει συμπληρωματικά με τη συμβατική θεραπεία του έλαιο καρύδας το οποίο αποδεικνύεται ότι δεν βλάπτει τον οργανισμό. Στόχος όλης αυτής της προσπάθειας, ακριβώς επειδή γνωρίζω τους κανόνες της ιατρικής, είναι να ωθήσουμε την επιστημονική κοινότητα να ασχοληθεί περισσότερο με το συγκεκριμένο ζήτημα, να διεξαγάγει οργανωμένες κλινικές δοκιμές σε μεγάλους αριθμούς ασθενών προκειμένου να αποδειχθούν πέρα από κάθε αμφιβολία τα όποια οφέλη των MCT».

Νέα «κοκτέιλ κετονών»
Κλινικές δοκιμές βασισμένες σε αυτή τη φιλοσοφία έχουν ήδη γίνει και μάλιστα από αυτές έχει προκύψει και μία «ιατρική τροφή» η οποία το 2009 έλαβε έγκριση της αρμόδιας Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA). Πρόκειται για το προϊόν Axona της εταιρείας Accera, μια διαλυτή σκόνη που περιέχει MCT – οι κλινικές δοκιμές πριν από την κυκλοφορία του έδειξαν ότι βοηθά τουλάχιστον τους μισούς ασθενείς με Αλτσχάιμερ που το λαμβάνουν. Το Axona λαμβάνεται από αρκετούς ασθενείς στις ΗΠΑ, ωστόσο όπως εξηγεί η δρ Νιούπορτ, η δοσολογία MCT που περιέχει είναι μικρή. «Ετσι κάποιοι ασθενείς λαμβάνουν Axona μία φορά μέσα στην ημέρα και στη συνέχεια συμπληρώνουν με το απλό έλαιο καρύδας. Οπως όλα δείχνουν, η δοσολογία κάνει τη διαφορά».

Για τον λόγο αυτό προφανώς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στη Βρετανία, ειδικοί του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης προσπαθούν να αυξήσουν την παραγωγή κετονών για καλύτερα αποτελέσματα. Οι βρετανοί ερευνητές με επικεφαλής την καθηγήτρια Κίρεν Κλαρκ και σε συνεργασία με συναδέλφους τους από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ έχουν αναπτύξει ένα «ποτό» το οποίο προσφέρει απευθείας κετόνες στον οργανισμό και μάλιστα σε επίπεδα δεκαπλάσια από αυτά που επιτυγχάνονται με τη λήψη του ελαίου καρύδας. Οι ερευνητές δημοσίευσαν μάλιστα στα τέλη του περασμένου έτους στο επιστημονικό περιοδικό «Neurobiology of Aging» αποτελέσματα πειραμάτων σε ποντίκια με Αλτσχάιμερ τα οποία έλαβαν το «ποτό» κετονών. Οπως φάνηκε, τα συμπτώματα της νόσου ανεστράφησαν στα ζώα.

Ποια είναι η ρίζα του Αλτσχάιμερ;
Η κυρία Κλαρκ ανέφερε στο «Βήμα» ότι «το Αλτσχάιμερ συνεχίζει να αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα άγνωστο πεδίο και η θεωρία περί συσσώρευσης πλακών μιας τοξικής πρωτεΐνης, του β-αμυλοειδούς, στον εγκέφαλο ως αιτία της νόσου, κατά τη γνώμη μου δεν ευσταθεί. Τόσο εγώ όσο και ολοένα και περισσότεροι άλλοι συνάδελφοι πιστεύουμε πλέον ότι η εναπόθεση των πλακών της τοξικής πρωτεΐνης είναι το αποτέλεσμα άλλων διεργασιών που συμβαίνουν στον εγκέφαλο και οι οποίες μάλλον έχουν τη «ρίζα» τους στην αντίσταση του εγκεφάλου στην ινσουλίνη. Ετσι με βάση αυτή τη λογική δημιουργήσαμε και το «ποτό κετονών», που όπως δείχνουν τα πειράματά μας σε ποντίκια είναι αποτελεσματικό».

Το μεγάλο πρόβλημα είναι το τεράστιο κόστος της διαδικασίας παραγωγής του «ποτού»: απαιτούνται εκατομμύρια ευρώ για τη μαζική παραγωγή μιας τέτοιας θεραπείας. Ετσι, η καθηγήτρια Κλαρκ ζητεί χρηματοδότηση για να συνεχίσει την υποσχόμενη έρευνά της. Οπως όμως η ίδια εύστοχα λέει: «Μάλλον δεν βολεύει η χρηματοδότηση τέτοιων θεραπειών…».

Θεραπεία υποσχόμενη και για άλλες νόσους
Σύμφωνα με κάποιους επιστήμονες, η θεραπεία κετονών είναι τόσο υποσχόμενη ώστε θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική ενάντια όχι μόνο στο Αλτσχάιμερ, αλλά και σε ένα μεγάλο εύρος ασθενειών που σχετίζονται με τη λειτουργία του εγκεφάλου, όπως άλλες μορφές άνοιας, η νόσος του Πάρκινσον, η πλάγια μυατροφική σκλήρυνση, ο αυτισμός, η επιληψία, ακόμη και η σχιζοφρένεια.

Η θεωρία αυτή, αν και υποσχόμενη, πρέπει σε κάθε περίπτωση να περάσει και να ξαναπεράσει από το επιστημονικό «κόσκινο», αναφέρει στο «Βήμα» η κυρία Μάγδα Τσολάκη, νευρολόγος-ψυχίατρος, καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νόσου Αλτσχάιμερ και Συγγενών Διαταραχών. «Η θεωρία των κετονών και ο χαρακτηρισμός του Αλτσχάιμερ ως «διαβήτη τύπου 3″ συζητείται αρκετά τα τελευταία χρόνια στην επιστημονική κοινότητα και φαίνεται να έχει κάποια βάση, τουλάχιστον για ορισμένες περιπτώσεις ασθενών. Μάλιστα, στο συνέδριο που ετοιμάζει η ομοσπονδία μας την άνοιξη του 2013 θα υπάρξει ειδική στρογγυλή τράπεζα σχετικά με το ζήτημα. Εχουν εμφανιστεί κάποιες μελέτες το τελευταίο διάστημα, ενώ υπάρχουν και ανέκδοτες αναφορές για μείωση των συμπτωμάτων της νόσου σε ασθενείς στο εξωτερικό που έλαβαν λιπαρά οξέα μέσης αλυσίδας. Μάλιστα μετά την κυκλοφορία του Axona στις ΗΠΑ, το οποίο αυξάνει την παραγωγή κετονών, ζητήσαμε ειδική άδεια προκειμένου να χορηγήσουμε το φάρμακο και εμείς σε ασθενή μας».

Πολυπρόσωπη νόσος
Σε κάθε περίπτωση πάντως η κυρία Τσολάκη τονίζει ότι δεν μπορούμε να θεοποιήσουμε αυτή τη στιγμή τη θεωρία των κετονών «εξοβελίζοντας» εκείνη της συσσώρευσης πλακών της πρωτεΐνης β-αμυλοειδές στον εγκέφαλο. «Ολα αυτά μένει να αποδειχθούν στο μέλλον. Παράλληλα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχουν πολλές μορφές Αλτσχάιμερ και ότι ο κάθε ασθενής είναι μοναδικός. Ετσι ακόμη και αν η θεωρία των κετονών ισχύει, αυτό δεν σημαίνει ότι η αύξηση των κετονών στον οργανισμό θα οδηγήσει και σε βελτίωση όλων των ασθενών. Πιθανώς θα βοηθήσει κάποιους από αυτούς και πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στις νέες ιδέες, αφού έχουμε να κάνουμε με μία δύσκολη και πολυπρόσωπη νόσο».

Οπως όλα δείχνουν, τα βήματα πρέπει να γίνονται ένα-ένα και πολύ προσεκτικά προτού το Αλτσχάιμερ λάβει – εάν λάβει ποτέ – τον επίσημο τίτλο του «διαβήτη τύπου 3». Συγχρόνως όμως πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι είναι μια ασθένεια όχι με… 3, αλλά με 1.003 πρόσωπα. «Τροφή για σκέψη» (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) λοιπόν προκειμένου να σκεφτόμαστε τι και πώς τρώμε τηρώντας παράλληλα σωστή και μετρημένη στάση απέναντι σε κάθε λογής πανάκεια – διότι πανάκεια δεν υπάρχει.

Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΛΕΤΗ
Αντίσταση στην ινσουλίνη και άνοια
Η πρώτη επίσημη αναφορά σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ των αιτίων του διαβήτη και της νόσου Αλτσχάιμερ ήλθε το 2005 από ερευνητές του Πανεπιστημίου Μπράουν στην Πρόβιντενς του Ρόουντ Αϊλαντ οι οποίοι τροποποίησαν γενετικώς αρουραίους ώστε ο εγκέφαλός τους να μην αποκρίνεται επαρκώς στην ινσουλίνη. Οπως είδαν, ο εγκέφαλος των πειραματοζώων έγινε… αλοιφή. Οι αρουραίοι ήταν αποπροσανατολισμένοι και σε σύγχυση, δεν μπορούσαν να βρουν τον δρόμο σε έναν υδάτινο λαβύρινθο, ενώ μια κοντινή «ματιά» στον εγκέφαλό τους αποκάλυψε τεράστιες βλάβες. Οι περιοχές που εμπλέκονται στη μνήμη παρουσίαζαν τεράστια συσσώρευση πλακών β-αμυλοειδούς ενώ οι νευρώνες τους πέθαιναν. Τι αποκαλύπτει αυτή η εικόνα; Μα νόσο Αλτσχάιμερ, η οποία όμως, όπως φάνηκε από το πείραμα, προέκυψε από πρόκληση… διαβήτη στα ζώα. Σύμφωνα με την επικεφαλής της μελέτης Σουζάν Ντε Λα Μόντε, τα αποτελέσματα αυτά μαρτυρούν ότι κάποιες φορές η νευροεκφυλιστική νόσος του εγκεφάλου δεν είναι τίποτε άλλο από μια άλλη εκδοχή του διαβήτη, τον αποκαλούμενο «διαβήτη τύπου 3». Η αρχή αυτή που έγινε από τη δρα Ντε Λα Μόντε και την ομάδα της βρήκε πολλούς οπαδούς μέσα στα επόμενα χρόνια. Το μέλλον θα δείξει αν οι θιασώτες αυτής της θεωρίας δικαιωθούν πλήρως…

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο