Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Φωτο’ Category

Η πανσέληνος των αγροτών,

φωτορεπορτάζ:Η πανσέληνος των αγροτών

Με τα χρώματα μιας θεότητας εμφανίσθηκε η νεαρή Νεπαλέζα στο ετήσιο φεστιβάλ Γιομάρι Πούνι στο Κατμαντού. Γιομάρι Πούνι σημαίνει πανσέληνος αλλά ειδικά αυτή η πανσέληνος του Δεκεμβρίου είναι αφιερωμένη στους αγρότες καθώς ολοκληρώνεται η συγκομιδή του ρυζιού. Η ημέρα αυτή είναι εθνική γιορτή για το Νεπάλ, για τη φυλή Τζιάπου στην οποία ανήκει η πλειονότητα των κατοίκων της χώρας. Το γιομάρι είναι γλυκό φτιαγμένο από ρυζάλευρο (της νέας σοδειάς) σε σχήμα σύκου, γεμάτο μαύρη ζάχαρη και σπόρους από σουσάμι. Είναι το βασικό έδεσμα κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ που πραγματοποιείται σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της κοιλάδας του Κατμαντού και προσφέρεται στη θεά Αναπούρνα η οποία προστατεύει τα σπαρτά. Τα κορίτσια υποδύονται τις θεότητες και τα μικρά παιδιά πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι ζητώντας για κέρασμα… γιομάρι.

Αναδημοσιευσα Απο Νεα

Advertisements

Κλικ στο «φλας» του… ουρανού,

 
Οι αστραπές δημιουργούν εντυπωσιακές εικόνες στον ουρανό που απαθανατίζονται από φωτογράφους για να καταδείξουν στη συνέχεια την ομορφιά ενός συνηθισμένου κατά τα άλλα φυσικού φαινομένου. «Ο συγχρονισμός είναι το παν στη σύλληψη μιας αστραπής, αφού χρειάζονται μόλις χιλιοστά του δευτερολέπτου για να διασχίσει τον ουρανό…», λένε οι φωτογράφοι και φωτογραφίζουν διάφορες πόλεις του κόσμου όπου οι αστραπές σχίζουν τον ουρανό, αγγίζουν διάσημα κτήρια ή καταλήγουν στη θάλασσα. 
 Οι αστραπές δημιουργούν εντυπωσιακές εικόνες στον ουρανό που απαθανατίζονται από φωτογράφους για να καταδείξουν στη συνέχεια την ομορφιά ενός συνηθισμένου κατά τα άλλα φυσικού φαινομένου.

«Ο συγχρονισμός είναι το παν στη σύλληψη μιας αστραπής, αφού χρειάζονται μόλις χιλιοστά του δευτερολέπτου για να διασχίσει τον ουρανό…», λένε οι φωτογράφοι και φωτογραφίζουν διάφορες πόλεις του κόσμου όπου οι αστραπές σχίζουν τον ουρανό, αγγίζουν διάσημα κτήρια ή καταλήγουν στη θάλασσα.

Μπρουνέι, από τον Dean Mulin, Γκραν Κάνιον, Αριζόνα, από τον Dan Ransom, Φοίνιξ, Αριζόνα, από τον Mike Olbinski, Πύργος του Άιφελ, Παρίσι, από τον Betrand Kulik, Νεβάδα, από τον Jeffrey Sullivan, Ντάλας, Τέξας, από τον Justin Terveen, Τορόντο, Οντάριο, Καναδάς, από τον Richard Gottardo, Λίμνη Shore Drive, Σικάγο, Αλμπουκέρκη, Νέο Μεξικό, Ολυμπιακό Στάδιο, Αθήνα, από τον Χρήστο Κωτσιόπουλο, Νεμπράσκα, από τον Jason Weingart, Κάρντιφ, Νότια Νέα Ουαλία, Αυστραλία, από τον Peter Kennelly

 


Ενα φωτογραφικό λεύκωμα για την Ελλάδα που (ξε)χάσαμε,

Ενα φωτογραφικό λεύκωμα για την Ελλάδα που (ξε)χάσαμε

Φ. Καζάζης: Ελλάδα 1964-1976,

Τι είναι ένα φωτογραφικό λεύκωμα; Εισιτήριο για ένα ταξίδι στο χώρο αλλά και στον χρόνο. Αν το υλικό καλύπτει απ’ άκρου εις άκρον ολόκληρη την Ελλάδα, τότε πρόκειται για μια περιήγηση. Κι αν ο χρόνος που «έγιναν» οι φωτογραφίες αυτές καλύπτει την περίοδο 1964-1976, τότε η περιήγηση αφορά την Ελλάδα των παιδικών ή νεανικών μας χρόνων, μια Ελλάδα λιγότερο «αναξιοποίητη», γι’ αυτό ίσως και πιο αυθεντική.

Το λεύκωμα «Ελλάδα 1964 -1976» που κυκλοφόρησε τις ημέρες αυτές από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη (223 σελίδες, 24,60 ευρώ) περιλαμβάνει το ξεκίνημα του φωτογραφικού οδοιπορικού του Φώτη Καζάζη, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

«Είναι εικόνες που θυμίζουν πόλεις και τόπους και δείχνουν στους νέους στιγμιότυπα της καθημερινότητας της εποχής εκείνης. Μοιραία οι φωτογραφίες αυτές μας ωθούν σε συγκρίσεις, συσχετισμούς και σε σκέψεις σχετικές με την εξελιξή μας», αναφέρει ο εκδότης.

Ο Φώτης Καζάζης γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και η κύρια εργασία του ήταν σε βιομηχανία καυσίμων/ορυκτελαίων. Με τη φωτογραφία ασχολείται από παιδί. Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της φωτογραφικής τέχνης σε πολλές σχολές. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας, έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει εκδώσει ένδεκα φωτογραφικά λευκώματα.

Το λεύκωμα αυτό περιλαμβάνει φωτογραφίες της νεότητάς του. Η παράθεσή τους ξεκινά από τη Θράκη και μέσω Μακεδονίας, Ηπείρου, Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου καταλήγει στα νησιά.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι λεζάντες των φωτογραφιών, που ξεπερνούν κατά πολύ τις «επεξηγήσεις τοποθεσιών» ή την «επίταση των νοημάτων», όπως σημειώνει στο οπισθόφυλλο ο εκδότης.

Οι λιτές αλλά εμπνευσμένες λεζάντες του Καζάζη, γραμμένες βεβαίως σήμερα, επιτελούν έναν τριπλό ρόλο. Πρώτον βοηθούν τον αναγνώστη του λευκώματος να αντιληφθεί τη «ματιά» και τα ερεθίσματα του φωτογράφου, δεύτερον τον τοποθετούν ιστορικά στην χρονική περίοδο της φωτογράφησης και τρίτον του δίνουν με λακωνικό τρόπο σημαντικές πληροφορίες για εικονιζόμενα πρόσωπα και πράγματα.

Κατά έναν παράξενο τρόπο τα λακωνικά σχόλια του φωτογράφου, χιουμοριστικά, πικρά ή νοσταλγικά, κάνουν τον αναγνώστη όχι μόνο να καταλάβει, αλλά και να ενστερνιστεί και να αγαπήσει ακόμα μια συγκεκριμένη φωτογραφία!

Χαρακτηριστική η λεζάντα της φωτογραφίας του Πόρου, που έβγαλε ο Καζάζης από το πλοίο πηγαίνοντας για την Υδρα τις απόκριες του 1967. Σε πρώτο πλάνο φαίνεται η ταμπέλα «Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση» πάνω από τα γραφεία του κυβερνώντος, τότε, πολιτικού κόμματος. «Σε 55 μέρες ξηλώθηκαν όλα», γράφει ο Καζάζης.

Χαρακτηριστική επίσης η λεζάντα σε φωτογραφία παραδοσιακού σπιτιού στα Αμπελάκια το 1976. «Τη γιαγιά που μόλις διακρίνεται τη συνάντησα το 2009, πολύ γιαγιά», γράφει ο φωτογράφος.

Αίσθηση προκαλεί, τέλος, η παρατήρηση του Καζάζη ότι παρουσιάζει κάποιες από τις φωτογραφίες κυρίως για συγκριτικούς λόγους. «Κάποτε μου τηλεφώνησε κάποιος για να αποσύρω μια φωτογραφία από βιβλίο μου, γιατί δήθεν φαινόταν η γυναίκα του. Η πραγματικότητα ήταν ότι φαινόταν πώς ήταν το οικόπεδό του σε σχέση με αυτό που καταπάτησε αργότερα», παρατηρεί ο φωτογράφος!

Τι επιδιώκει εν τέλει ο Καζάζης με το λεύκωμα αυτό; «Να θυμίσω τόπους, γεγονότα και αισθήματα», απαντά στο εισαγωγικό σημείωμά του. Και εξηγεί: «Συνηθίζω να λέω ότι κάθε λεύκωμα που κάνω είναι σα να καλώ φίλους και γνωστούς σε μια δεξίωση να πιούμε ένα κρασί και να θυμηθούμε τα παλιά. Μια όμορφη ελληνικής συνήθεια που δεν πρέπει να χάσουμε. Φθάνει πια όσα χάσαμε»..

Αναδημοσιευσα Απο Βημα

Μία εκπληκτική φωτογραφία από το Εβερεστ ενός gigapixel,

Μία εκπληκτική φωτογραφία από το Εβερεστ ενός gigapixel

Χρειάστηκαν 400 φωτογραφίες για να δημιουργηθεί,

Χρειάστηκαν 400 φωτογραφίες του Έβερεστ για να συντεθεί αυτή η πανοραμική εικόνα υψηλής ανάλυσης που προσφέρει εξαιρετική λεπτομέρεια. Πρόκειται για δημιουργία του κινηματογραφιστή Ντέιβιντ Μπρέσιαρς ο οποίος ασχολείται και με θέματα για την κλιματική αλλαγή.

Δείτε τη φωτογραφία

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ενα φωτογραφικό λεύκωμα για την Ελλάδα που (ξε)χάσαμε,

Ενα φωτογραφικό λεύκωμα για την Ελλάδα που (ξε)χάσαμε

Φ. Καζάζης: Ελλάδα 1964-1976,

Τι είναι ένα φωτογραφικό λεύκωμα; Εισιτήριο για ένα ταξίδι στο χώρο αλλά και στον χρόνο. Αν το υλικό καλύπτει απ’ άκρου εις άκρον ολόκληρη την Ελλάδα, τότε πρόκειται για μια περιήγηση. Κι αν ο χρόνος που «έγιναν» οι φωτογραφίες αυτές καλύπτει την περίοδο 1964-1976, τότε η περιήγηση αφορά την Ελλάδα των παιδικών ή νεανικών μας χρόνων, μια Ελλάδα λιγότερο «αναξιοποίητη», γι’ αυτό ίσως και πιο αυθεντική.

Το λεύκωμα «Ελλάδα 1964 -1976» που κυκλοφόρησε τις ημέρες αυτές από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη (223 σελίδες, 24,60 ευρώ) περιλαμβάνει το ξεκίνημα του φωτογραφικού οδοιπορικού του Φώτη Καζάζη, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

«Είναι εικόνες που θυμίζουν πόλεις και τόπους και δείχνουν στους νέους στιγμιότυπα της καθημερινότητας της εποχής εκείνης. Μοιραία οι φωτογραφίες αυτές μας ωθούν σε συγκρίσεις, συσχετισμούς και σε σκέψεις σχετικές με την εξελιξή μας», αναφέρει ο εκδότης.

Ο Φώτης Καζάζης γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και η κύρια εργασία του ήταν σε βιομηχανία καυσίμων/ορυκτελαίων. Με τη φωτογραφία ασχολείται από παιδί. Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της φωτογραφικής τέχνης σε πολλές σχολές. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας, έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει εκδώσει ένδεκα φωτογραφικά λευκώματα.

Το λεύκωμα αυτό περιλαμβάνει φωτογραφίες της νεότητάς του. Η παράθεσή τους ξεκινά από τη Θράκη και μέσω Μακεδονίας, Ηπείρου, Θεσσαλίας, Στερεάς Ελλάδας και Πελοποννήσου καταλήγει στα νησιά.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι λεζάντες των φωτογραφιών, που ξεπερνούν κατά πολύ τις «επεξηγήσεις τοποθεσιών» ή την «επίταση των νοημάτων», όπως σημειώνει στο οπισθόφυλλο ο εκδότης.

Οι λιτές αλλά εμπνευσμένες λεζάντες του Καζάζη, γραμμένες βεβαίως σήμερα, επιτελούν έναν τριπλό ρόλο. Πρώτον βοηθούν τον αναγνώστη του λευκώματος να αντιληφθεί τη «ματιά» και τα ερεθίσματα του φωτογράφου, δεύτερον τον τοποθετούν ιστορικά στην χρονική περίοδο της φωτογράφησης και τρίτον του δίνουν με λακωνικό τρόπο σημαντικές πληροφορίες για εικονιζόμενα πρόσωπα και πράγματα.

Κατά έναν παράξενο τρόπο τα λακωνικά σχόλια του φωτογράφου, χιουμοριστικά, πικρά ή νοσταλγικά, κάνουν τον αναγνώστη όχι μόνο να καταλάβει, αλλά και να ενστερνιστεί και να αγαπήσει ακόμα μια συγκεκριμένη φωτογραφία!

Χαρακτηριστική η λεζάντα της φωτογραφίας του Πόρου, που έβγαλε ο Καζάζης από το πλοίο πηγαίνοντας για την Υδρα τις απόκριες του 1967. Σε πρώτο πλάνο φαίνεται η ταμπέλα «Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση» πάνω από τα γραφεία του κυβερνώντος, τότε, πολιτικού κόμματος. «Σε 55 μέρες ξηλώθηκαν όλα», γράφει ο Καζάζης.

Χαρακτηριστική επίσης η λεζάντα σε φωτογραφία παραδοσιακού σπιτιού στα Αμπελάκια το 1976. «Τη γιαγιά που μόλις διακρίνεται τη συνάντησα το 2009, πολύ γιαγιά», γράφει ο φωτογράφος.

Αίσθηση προκαλεί, τέλος, η παρατήρηση του Καζάζη ότι παρουσιάζει κάποιες από τις φωτογραφίες κυρίως για συγκριτικούς λόγους. «Κάποτε μου τηλεφώνησε κάποιος για να αποσύρω μια φωτογραφία από βιβλίο μου, γιατί δήθεν φαινόταν η γυναίκα του. Η πραγματικότητα ήταν ότι φαινόταν πώς ήταν το οικόπεδό του σε σχέση με αυτό που καταπάτησε αργότερα», παρατηρεί ο φωτογράφος!

Τι επιδιώκει εν τέλει ο Καζάζης με το λεύκωμα αυτό; «Να θυμίσω τόπους, γεγονότα και αισθήματα», απαντά στο εισαγωγικό σημείωμά του. Και εξηγεί: «Συνηθίζω να λέω ότι κάθε λεύκωμα που κάνω είναι σα να καλώ φίλους και γνωστούς σε μια δεξίωση να πιούμε ένα κρασί και να θυμηθούμε τα παλιά. Μια όμορφη ελληνικής συνήθεια που δεν πρέπει να χάσουμε. Φθάνει πια όσα χάσαμε»..

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Διασχίζει την υδρόγειο κολυμπώντας,

φωτορεπορτάζ:Διασχίζει την υδρόγειο κολυμπώντας

Αφού είδαμε τον Ατρόμητο Φέλιξ (Μπάουμγκαρτνερ) να πηδά από τη στρατόσφαιρα, γιατί να μας κάνει εντύπωση που ένας άνθρωπος διασχίζει την υδρόγειο κολυμπώντας; Ισως διότι ο αυστριακός αλεξιπτωτιστής που έσπασε το φράγμα του ήχου πηδώντας από ύψος 39.000 μέτρων, τον περασμένο Οκτώβριο, είχε αν μη τι άλλο έναν εξοπλισμό – μια κάψουλα, μια ειδική στολή και μια ολόκληρη ομάδα στη Γη να συντονίζει την ελεύθερη πτώση του. Η κύρια της φωτογραφίας – περί κυρίας πρόκειται και μάλιστα Κινέζας – εκτός από μαγιό και σκούφο δεν φαίνεται να έχει τίποτα άλλο. Κι όμως έχει. Πολύ μεγάλη τόλμη και άψογη φυσική κατάσταση. Διότι τα λευκά σημεία γύρω της μπορεί να μην είναι οι χώρες του κόσμου, είναι όμως μεγάλα κομμάτια πάγου που τον χειμώνα καλύπτουν τη λίμνη Χουχάι, στο Κεντρικό Πεκίνο.

Αναδημοσιευσα Από Νεα

Πανσέληνος,

Ετικετοσύννεφο