Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Χορός’ Category

O πολιτισμός της Κρίσης, (12),


Σκηνές από τις χορογραφίες που θα παρουσιάσει η Λία Χαράκη: το ντουέτο «The Shape of Necessity»,

Τουλάτου Ισμα Μ.

Λία Χαράκη: Με δύναμη από την Κύπρο,

Με τη διπλή ιδιότητα της χορεύτριας και της χορογράφου επιστρέφει η δημιουργός από τη Λεμεσό,

Γνώριμη στο κοινό του Φεστιβάλ Αθηνών η γεννημένη στη Λεμεσό Λία Χαράκη συνδέεται ευθέως με τη δυναμική και την εξωστρέφεια που έχει αναπτύξει ο σύγχρονος χορός στην Κύπρο τα τελευταία δέκα χρόνια. Τώρα επιστρέφει με τη διπλή της ιδιότητα ως χορεύτριας και χορογράφου: το σόλο «Tune In»

Αναδημοσιευσα Από Βημα

O πολιτισμός της Κρίσης, (Δ),

Σκηνή από τη χορευτική παράσταση «What the body does not remember», που θα παρουσιαστεί εφέτος στην Καλαμάτα,

Βιμ Βαντεκέιμπους: Ο χορογράφος που αγαπάει τα δύσκολα,

Η ιστορική παράσταση «What the body does not remember» αναβιώνει στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας,

To «What the body does not remember» (1987) του Βέλγου Βιμ Βαντεκέιμπους, που αναβιώνει εφέτος στην Καλαμάτα στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού, «γεννήθηκε» σε κλίμα δυσκολιών και απομόνωσης. Ο νεαρός, τότε, χορογράφος είχε μόλις συνεργαστεί με τον ανατρεπτικό συμπατριώτη του Γιαν Φαμπρ

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ακραμ Καν: Αναζητώντας την ταυτότητα,

Ακραμ Καν: Αναζητώντας την ταυτότητα


Στιγμιότυπο από το «Desh», μια παράσταση μέσω της οποίας ο Ακραμ Καν μετατρέπει το προσωπικό του ταξίδι σε αρχετυπικό μύθο




Μπακουνάκης Νίκος 


Είδαμε στο Λονδίνο την παράσταση «Desh» που ο βρετανός χορογράφος και χορευτής με καταγωγή από το Μπανγκλαντές παρουσιάζει και στην Αθήνα. Μια επιστροφή στις ρίζες που μας βοηθάει να αναρωτηθούμε για το ποιοι είμαστε,


Στον πέμπτο όροφο του Sadler’s Wells, του ιστορικού θεάτρου στη συνοικία Ισλινγκτον του Λονδίνου. Ο χορευτής και χορογράφος Ακραμ Καν φθάνει με καθυστέρηση μιας ώρας στο ραντεβού μας. Ζητάει συγγνώμη. Ερχεται από τα προάστια, όπου κατοικεί, για λίγο καλύτερη ατμόσφαιρα

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Τάνγκο που κόβει την ανάσα,

Τάνγκο που κόβει την ανάσα

Eντυπωσιακές χορογραφίες, κινήσεις κοφτές, αισθησιακές, αργεντίνικες μελωδίες και μια υπέροχη φωνή που «αφηγείται» έντονες ερωτικές ιστορίες, πρωταγωνιστούν στο «Tango Seduccion»

ΓΚΟΥΣΤΑΒΟ ΡΟΥΣΟ



«Tάνγκο – Χορός – Γκουστάβο Ρούσο». Με αυτές τις λέξεις περιγράφει ο Γκουστάβο Ρούσο το «Tango Seduccion» (Τάνγκο Σεντουθιόν), το χορευτικό σόου που «κόβει την ανάσα» και παρουσιάζει την τέχνη του αργεντίνικου τάνγκο, για μία μόνο βραδιά, την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου, στο θέατρο Μπάντμιντον.


Τάνγκο σημαίνει πάθος. Σημαίνει πόνος, εκφρασμένος πότε σαν κραυγή και πότε σαν κλάμα, πότε σαν γιορτή και πότε σαν θρήνος. Τάνγκο είναι ο αργεντίνικος χορός του έρωτα, του προδομένου έρωτα, της σαγήνης. ‘Η, με άλλα λόγια, είναι το «Tango Seduccion». «Το τάνγκο είναι ένας δημοφιλής χορός που ουσιαστικά γεννήθηκε από τις/και στις καρδιές των ανθρώπων» λέει ο Γκουστάβο Ρούσο.
«Ιδιαίτερα για εμένα ως καλλιτέχνη, το τάνγκο είναι που μου έδωσε την ελευθερία να εκφράζω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, εξωτερικεύοντάς τα μέσω της κίνησης». Eντυπωσιακές χορογραφίες, κινήσεις κοφτές, αισθησιακές με συνοδεία αργεντίνικες μελωδίες και μια υπέροχη φωνή που «αφηγείται» με πάθος μικρές ?αλλά έντονες- ερωτικές ιστορίες αποτελούν τον κορμό της παραγωγής.
Η παράσταση, η οποία προετοιμαζόταν περισσότερα από δύο χρόνια, αντλεί υλικό από την παράδοση, το οποίο δένει, όμως, αρμονικά με νέες ιδέες και θέματα, συνδυάζοντας τεχνικές από διαφορετικά είδη χορού ? παραδοσιακό τάνγκο, μοντέρνο χορό και κλασικό μπαλέτο. Στο πρώτο μέρος του σόου επτά ζευγάρια από χορευτές αναβιώνουν τη μαγεία του τάνγκο με εκπληκτική τεχνική και στυλ.

«Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σκηνή το »Tango Seduccion» προσφέρει ανανεωμένες χορογραφικές εικόνες βασισμένο πάντα στην αυθεντικότητα και την παράδοση του χορού τάνγκο» εξηγεί ο Γκουστάβο Ρούσο. «Συνδυάζει, ωστόσο, τόσο την πρωτοπορία όσο και τον ερωτισμό που εκφράζονται μέσα από τη »γλώσσα» αυτού του χορού». Στο δεύτερο μέρος της η παραγωγή παρουσιάζει στο κοινό ιστορίες από διάφορους χαρακτήρες που ταυτίστηκαν με τον ρυθμό του τάνγκο.
Ερχεται σε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει μια βαθιά οικονομική ύφεση, όπως η πατρίδα του, η Αργεντινή (γεννήθηκε το 1970 στο Μπουένος Αϊρες) πριν από μια δεκαετία. «Η Αργεντινή ήταν στο παρελθόν σε μια συνεχή οικονομική αστάθεια όπως όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, μολονότι τώρα δείχνει να είναι σε μια πιο σταθερή κατάσταση. Ο,τι αντιμετωπίζει τώρα η Ελλάδα δεν δείχνει διαφορετικό απ’ ό,τι αντιμετώπιζε η Αργεντινή το 2001… Πιστεύω ότι οι δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε όλοι μπορεί να μας βοηθήσουν να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας».
Με δεδομένη την «εμπειρία» της κρίσης, τι θα έλεγε στους Ελληνες; «Είμαι πεπεισμένος ότι οι Ελληνες θα υπερνικήσουν αυτήν τη δύσκολη οικονομική κατάσταση. Οταν, όμως, συμβαίνουν γεγονότα όπως αυτά που συμβαίνουν τώρα στη χώρα σας, οι άνθρωποι τείνουν να χάνουν την ταυτότητά τους. Αυτο που ελπίζω και εύχομαι είναι ότι στην πορεία αντιμετώπισης αυτής της κρίσης, οι Ελληνες δεν θα χάσουν την αίσθηση της ευτυχίας που τους διακρίνει και την ελευθερία που τους χαρακτηρίζει. Εάν έχουν αυτά, τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους λυγίσει, να τους γονατίσει ή να τους »σπάσει»!».
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
O Γκουστάβο Ρούσο είναι από τους πιο γνωστούς χορευτές τάνγκο και ένας από τους καλύτερους χορογράφους παγκοσμίως. Γεννημένος στο Μπουένος Αϊρες το 1970, ήδη από τα 18 του είχε κερδίσει τον τίτλο ενός από τους πλέον υποσχόμενους χορευτές τάνγκο στον πλανήτη. Από τότε, ξεκίνησε διεθνή καριέρα συμμετέχοντας σε μερικά από τα σημαντικότερα σόου τάνγκο, κάνοντας παράλληλα εμφανίσεις στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.
«ΚΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ»
Μέρος των εσόδων της παράστασης θα διατεθούν για τους σκοπούς της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Κέντρο Ζωής». «Ολοι μας έχουμε αναλάβει μια δέσμευση προς τη ζωή μέσω της ανθρωπιάς μας. Εγώ κάνω αυτό που θέλω και πρέπει και είμαι χαρούμενος γι’ αυτό. Ελπίζω ότι η κίνησή μου θα παρακινήσει περισσότερους», υπογραμμίζει ο Γκουστάβο Ρούσο.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ

 Αναδημοσιευσα Απο Eθνος

Αντώνης Φωνιαδάκης: Χορεύοντας με τον «Νώε»,

Αντώνης Φωνιαδάκης: Χορεύοντας με τον «Νώε»


Στιγμιότυπο από τη χορογραφία του Αντώνη Φωνιαδάκη «Paradise Lost», για το Bale da Cidade de Sao Paulo,

Τουλάτου Ισμα Μ.,

Ο Αντώνης Φωνιαδάκης μιλάει με ενθουσιασμό για τη συνεργασία του με τον Ντάρεν Αρονόφσκι: ο έλληνας χορογράφος έχει αναλάβει την κίνηση (position moving coordinator) στον «Νώε», την πολυαναμενόμενη ταινία του αμερικανού σκηνοθέτη, γνωστού και από τον ποικιλοτρόπως συζητημένο «Μαύρο κύκνο».
Ο Φωνιαδάκης έχει ήδη κάνει γυρίσματα στη Νέα Υόρκη και ετοιμάζεται για έναν νέο κύκλο τον προσεχή Νοέμβριο. «Για μένα είναι ομολογουμένως μεγάλη ευκαιρία και γιατί πρόκειται για μια μεγάλη παραγωγή της τάξεως των 120 εκατ. δολαρίων, η οποία απευθύνεται στο παγκόσμιο κοινό, και γιατί ήρθε σε επαφή ο ίδιος ο Αρονόφσκι μαζί μου» εξηγεί ο 41χρονος δημιουργός. «Με ανακάλυψαν τυχαία κοιτώντας τις ιστοσελίδες διαφόρων χορογράφων και στην ουσία πέρασα από ακρόαση για δύο-τρεις μήνες ώσπου να πάρω το τελικό πράσινο φως. Η επαφή με τον Αρονόφσκι υπήρξε πολύ καλή, αν και στην αρχή τα πράγματα ήταν αμήχανα: αφενός εγώ δεν τον γνώριζα προσωπικά, αφετέρου εκείνος ζύγιζε τις δυνάμεις μου για να δει αν με θέλει τελικά στη δουλειά».
Ο «Νώε» σηματοδοτεί την πρώτη επαφή του Αντώνη Φωνιαδάκη με τον κινηματογράφο. Ομολογεί ότι ο τρόπος δουλειάς είναι πολύ διαφορετικός. «Στο σινεμά παίρνεις συγκεκριμένες οδηγίες, υπάρχει ένα σενάριο, μια τεράστια μηχανή από πίσω, δεν έχεις τα περιθώρια πειραματισμού που έχεις όταν δουλεύεις με μια ομάδα χορού, οφείλεις να δώσεις συγκεκριμένα αποτελέσματα» εξηγεί.
«Η διαδικασία πήρε πολύ καιρό, δουλεύαμε σχεδόν δυόμισι μήνες εξ αποστάσεως, μέσω Skype, και αν πάνε όλα όπως τα έχει εξηγήσει ο Αρονόφσκι, πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα είναι πολύ εντυπωσιακό. Καλούμαι να δουλέψω πάνω σε χαρακτήρες τρισδιάστατους – θα δημιουργηθούν με ψηφιακή τεχνολογία – και όλο αυτό το βρίσκω πολύ συναρπαστικό. Ηταν, βέβαια, δύσκολη εμπειρία και σωματικά, επειδή είναι συγκεκριμένη και η κινησιολογία που κάνω. Μπορώ να πω ότι υπέφερα».

Χορογράφος χώρων
Η νέα καλλιτεχνική περίοδος βρίσκει τον Αντώνη Φωνιαδάκη πιο απασχολημένο παρά ποτέ. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει συνεργασίες με σημαντικές διεθνείς ομάδες όπως τα Μπαλέτα της Γενεύης και η ομάδα Cedar Lake της Νέας Υόρκης (την οποία έχουμε δει παλαιότερα και στην Αθήνα). Ο ίδιος θεωρεί ότι η δουλειά του είναι πολυμορφική και αυτό έχει να κάνει με την ίδια την εκπαίδευσή του. «Πιστεύω πως δεν εντάσσομαι σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Μπορώ να κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα και, ανάλογα με το ποιος με καλεί, το μέγεθος της ομάδας, τις συζητήσεις που γίνονται, διαμορφώνεται και το κάθε πρότζεκτ».
Ενα γενικό χαρακτηριστικό της δουλειάς του λέει πως είναι η σωματικότητα, με την επισήμανση ότι πάντα πίσω από την κίνηση υπάρχει η αίσθηση της σκέψης: «Είμαι ένας χορογράφος ο οποίος χορογραφεί και τον χώρο και τα κορμιά και όχι ένας χορογράφος-σκηνοθέτης ή κάποιος που έχει αποκλειστικά τη σύλληψη και δεν τον ενδιαφέρει η μορφή του έργου».
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα θέματα που τον απασχολούν ως δημιουργό, ενώ συχνά πυρήνας έμπνευσής του είναι η μουσική. «Με γοητεύει και σε έναν βαθμό είναι και μια «λύση». Γιατί υπάρχει ένα έργο το οποίο καλείσαι να «μεταφράσεις» και να το παρουσιάσεις εσύ με τρόπο διαφορετικό» σχολιάζει. Ωστόσο σημειώνει ότι ο πυρήνας της δουλειάς του έχει να κάνει πάντα με τον άνθρωπο: το ερωτικό στοιχείο, την ιδέα του θανάτου, το αρχετυπικό… Η ευρωπαϊκή κρίση τον απασχολεί ως δημιουργό;
«Η εποχή με απασχολεί ως πολιτικοποιημένο άνθρωπο ο οποίος ζει στην κοινωνία και έχει γνώμη» λέει ο χορογράφος. «Από την άλλη, στον χορό, στην τέχνη γενικότερα, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν: ή πας με το στίγμα της εποχής, εμπνέεσαι από το τι γίνεται γύρω σου και παράγεις έργα τα οποία αφορούν όλον τον κόσμο, με την έννοια ότι ούτως ή άλλως υπάρχει μια αγωνία για το τι γίνεται, ή ακολουθείς τον δρόμο που θέλει την Τέχνη ως μια διέξοδο σε όλα αυτά, μια τάση φυγής. Τη συγκεκριμένη περίοδο θα έλεγα ότι αποφεύγω να δώσω μια κοινωνικοπολιτική χροιά στο έργο μου. Κάτι με σπρώχνει στο φανταστικό και στο ιδεώδες, στο ονειρικό, γιατί θέλω να προσφέρω στον θεατή μια απόδραση παρά μια συνεχή αγωνία για την καθημερινότητά του. Θέλω να ξεφύγω από τον πεσιμισμό που υπάρχει γύρω μας, χωρίς βεβαίως αυτό να είναι κανόνας».

Η Ελλάδα και η… κουρτίνα
Εχοντας μεγαλώσει στην Ιεράπετρα της Κρήτης, ο Αντώνης Φωνιαδάκης ξεκίνησε εκεί τις σπουδές του στον χορό, συνέχισε στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης στην Αθήνα και αργότερα, ως κάτοχος της υποτροφίας «Μαρία Κάλλας», εκπαιδεύθηκε στην ομάδα του Μορίς Μπεζάρ στη Λωζάννη. Ως χορευτής ερμήνευσε έργα κορυφαίων χορογράφων (Γίρζι Κίλιαν, Γουίλιαμ Φορσάιθ, Ματς Εκ, Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα, Οχάντ Ναχαρίν κ.ά.), ενώ ως δημιουργός έχει κατά καιρούς συνεργαστεί με σημαντικές ομάδες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Το 2003, εξάλλου, ίδρυσε στη Λυών την ομάδα χορού Apotosoma, την οποία διευθύνει καλλιτεχνικά.
Τι λέει για την επαγγελματική του σχέση με την Ελλάδα; «Στην Ελλάδα δούλεψα σποραδικά. Οταν αρχίζεις να χορογραφείς, το σπίτι σου, η χώρα σου, είναι μια βάση. Ωστόσο, ο απολογισμός είναι ότι η ενέργεια που κατανάλωσα στην Ελλάδα τελικά πήγε χαμένη. Το σύστημα δεν ήταν τέτοιο που να μπορέσει να πλαισιώσει τη δουλειά μου ώστε να ανθήσει, να βρει συνέχεια. Γινόταν κάτι σποραδικά και μετά ξεχνιόταν, δεν υπήρχαν είτε οι βάσεις είτε οι χορευτές για να γίνει π.χ. μια περιοδεία, ένα νέο ανέβασμα. Γινόταν μια προσπάθεια μεταφοράς πληροφοριών από την πλευρά μου βάσει των εμπειριών μου στο εξωτερικό και η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένα όφελος, αλλά η «μηχανή» σταματούσε όταν έπεφτε η κουρτίνα. Και δεν είμαι μόνο εγώ το θύμα αυτής της νοοτροπίας αλλά και οι δημιουργοί που ζουν και εργάζονται στη χώρα».




Αναδημοσιευσα Από Βημα

Κύκνοι από τη Μόσχα,

Τα Κρατικά Μπαλέτα της Μόσχας φέρνουν τη «Λίμνη των Κύκνων» στην Ελλάδα, απόψε στο Θέατρο «Παλλάς» στην Αθήνα και αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Θεσαλονίκης
Τα Κρατικά Μπαλέτα της Μόσχας φέρνουν τη «Λίμνη των Κύκνων» στην Ελλάδα, απόψε στο Θέατρο «Παλλάς» στην Αθήνα και αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Θεσαλονίκης

ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
           




Η θρυλική «Λίμνη», ντυμένη με την αξεπέραστη μουσική του Τσαϊκόφσκι, ζωντανεύει ξανά στη σκηνή από τα Κρατικά Μπαλέτα της ρωσικής πρωτεύουσας

Η «Λίμνη των Κύκνων» παραμένει μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις στον χώρο του μπαλέτου και δεν είναι τυχαίο πως τα γνωστότερα ονόματα της διεθνούς χορογραφίας και οι σημαντικότεροι χορευτές παγκοσμίως δοκιμάζουν το ταλέντο και την έμπνευσή τους σε αυτό το έργο. Σήμερα η «Λίμνη των Κύκνων» θεωρείται ένα από τα διασημότερα μπαλέτα όλων των εποχών.
Κι αυτό γιατί ενσαρκώνει όσο κανένα άλλο όλη την γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από την ελπίδα μέχρι την απόγνωση, από τον τρόμο μέχρι την τρυφερότητα, από τη μελαγχολία μέχρι την έκσταση.
Η παραγωγή, που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Παλλάς στις απόψε αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης) στην κλασική χορογραφία των Πετιπά-Ιβάνοφ, με την αναθεωρητική ματιά του Αλεξάντρ Γκόρσκι στην αναβίωση που υπογράφει ο Βατσεσλάβ Γκορντέεφ, αποτελεί μια παράσταση-σήμα κατατεθέν των Κρατικών Μπαλέτων Μόσχας.
Η «Λίμνη των Κύκνων», η διάσημη και διαχρονική ιστορία αγάπης με την αξεπέραστη μουσική του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Μπολσόι στις 4 Μαρτίου του 1877. Ηταν η πρώτη σύνθεση για μπαλέτο του μεγάλου συνθέτη. Ο χρόνος τον δικαίωσε. Παρόλο που αρχικά αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη, η συνέχεια ήταν αποθεωτική. Η «Λίμνη των Κύκνων» εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του, που κερδίζει σταθερά χρόνο με τον χρόνο μία από τις πρώτες θέσεις στην καρδιά των θεατών παγκοσμίως. Οχι μόνο θεωρείται σε κάθε εποχή μια σύγχρονη παράσταση μπαλέτου, αλλά η τρυφερή ιστορία του πρίγκιπα Ζίγκφριντ και της πριγκίπισσας Οντέτ είναι σημείο αναφοράς στο παγκόσμιο κεφάλαιο της ερωτικής θεματολογίας.
Η ιστορία της παράστασης αφηγείται τις αισθηματικές περιπέτειες ενός νέου πρίγκιπα και μιας όμορφης πριγκίπισσας, την οποία ένας κακόβουλος μάγος μεταμορφώνει σε λευκό κύκνο. Ετσι η πριγκίπισσα Οντέτ περνά τη ζωή της παγιδευμένη στη μορφή του κύκνου. Τα μάγια μπορεί να λύσει μόνο ο έρωτας, ο οποίος έρχεται με την όψη του ωραίου πρίγκιπα Ζίγκφριντ που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. Ο μάγος προσπαθεί να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, τον μαύρο κύκνο που μοιάζει εκπληκτικά με την Οντέτ.
Στον ουρανό
Ο Ζίγκφριντ όμως ξεφεύγει από την παγίδα του μάγου, τα μάγια λύνονται, παίρνει στην αγκαλιά την αγαπημένη του και πετούν μαζί στον ουρανό. Η ιστορία βασίζεται σε ρωσικά λαϊκά παραμύθια καθώς και σε έναν αρχαίο γερμανικό μύθο που ο Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι έντυσε μεταξύ 1875 και 1876 με τη μοναδική μουσική του και το μεταμόρφωσε σε διαχρονικό μπαλέτο.
Τα Κρατικά Μπαλέτα της Μόσχας ιδρύθηκαν το 1989 από τον Βατσεσλάβ Γκορντέεφ, που για πολλά χρόνια ήταν ένα από τα μεγάλα αστέρια των Μπαλέτων Μπολσόι, και από τότε κατέχουν μια σημαντική θέση στον παγκόσμιο χάρτη των κλασικών μπαλέτων.
Δημιούργησαν τη δική τους παράδοση και θεωρούνται πιστά στην παράδοση, ειδικά σε έργα όπως η «Λίμνη των Κύκνων».
Νουρέγιεφ 
Ανάμεσα στους χορευτές και τις χορεύτριες που κατά καιρούς ενσάρκωσαν τους κύριους ρόλους της παράστασης υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Βλάσλαβ Νιζίνσκι, Ρούντολφ , Μαργκότ Φοντέιν, Ταμάρα Τουμάνοβα, Φρέντερικ Αστον.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ

 Αναδημοσιευσα Απο Eθνος

«Εξωγήινοι» μουσικοί και όπερα σε καμπαρέ,

Παράσταση φλαμένκο «Metafora» (3, 4/11)

Παράσταση φλαμένκο «Metafora» (3, 4/11)

ΣΤΟ ΜΠΑΝΤΜΙΝΤΟΝ,



Γκαλά Νουρέγιεφ, «Ωραία Κοιμωμένη», «Μασκαράτα», Κινέζοι ακροβάτες, «Αγαμοι Θύται στου Γουδή», στο πρόγραμμα του θεάτρου
Σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, ο ρόλος του πολιτισμού αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. To υποστηρίζει εμπράκτως το θέατρο «Μπάντμιντον», με ένα πρόγραμμα πολυσυλλεκτικό που περιλαμβάνει μετακλήσεις συγκροτημάτων και ελληνικές μουσικοθεατρικές παραγωγές. Διανύοντας την έβδομη θεατρική του περίοδο και στηριζόμενος στα εισιτήρια των θεατών του, ο πολυχώρος παραμένει ένα βήμα πολιτισμού και ψυχαγωγίας, ενώ οι ιδρυτές του και υπεύθυνοι για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ελπίζουν το θέατρο «να συνδράμει στη δημιουργία του πολυπόθητου Μητροπολιτικού Πάρκου στου Γουδή».
Η όπερα του Θεάτρου Στανισλάβσκι με 150 συντελεστές και η Συμφωνική Ορχήστρα της Μόσχας με την όπερα Λα Τραβιάτα γιορτάζοντας τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Βέρντι, ένα αφιέρωμα στον Ρούντολφ Νουρέγιεφ από τα αστέρια του Μπαλέτου της Οπερας του Παρισιού και το θέατρο Βαγκτάγκοφ με τη «Μασκαράτα» του Λέρμοντοφ, είναι μερικές από τις ξένες παραγωγές που φιλοξενούνται στο «Μπάντμιντον». Οι «Αγαμοι Θύται… στο Γουδή» του Ιεροκλή Μιχαηλίδη και το «Θα σε Πάρω να Φύγουμε» των Πυριόχου ? Ευαγγελινού ? Κατσαρού, μια μεγάλη μουσικοθεατρική παραγωγή αφιερωμένη στα χρυσά χρόνια της ελληνικής επιθεώρησης, ξεχωρίζουν από ελληνικής πλευράς, ενώ για πρώτη φορά παρουσιάζεται ελληνικό παιδικό έργο.
Ανάμεσα στις παραγωγές που φιλοξενούνται στο «Μπάντμιντον» είναι και οι ακόλουθες: Ο σπουδαιότερος εν ζωή Ρώσος χορογράφος Γιούρι Νικολάεβιτς Γκριγκορόβιτς (7 χρόνια χορογράφος στα Μαριίνσκι και 31 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής των Μπολσόι, όπου συνεχίζει να εργάζεται και σήμερα ως χορογράφος), επιστρέφει στην Ελλάδα, για να παρουσιάσει με 100 συντελεστές σε μια υπερπαραγωγή, τη χορογραφία του για την «Ωραία Κοιμωμένη» (11-15/10). Το συγκρότημα φλαμένκο από την Ανδαλουσία παρουσιάζει τη νέα του δουλειά «Metafora». Με οδηγό τον χορογράφο και καλλιτεχνικό διευθυντή του, Ρούμπεν Ολμο, μας ξεναγεί στον ρυθμό, τον καημό και στο πάθος της Ανδαλουσίας, γενέτειρας του φλαμένκο, με μια αναδρομή στην τέχνη του φλαμένκο, από την αρχέγονη καταγωγή του έως τις σύγχρονες εκδοχές και επιρροές του (3, 4/11).

Χατζιδάκις
«Στις αγορές του Μάνου Χατζιδάκι» μας ξεναγεί η ομότιτλη συναυλία, με πολυαγαπημένα τραγούδια από τον πολύχρωμο πλανήτη του συνθέτη, έτσι όπως καταγράφηκαν στη δισκογραφία. Τραγουδούν (αλφαβητικά): Καλλιόπη Βέτα, Χρήστος Θηβαίος, Ηλίας Λιούγκος, Ανδριάννα Μπάμπαλη, Ορφέας Περίδης (9/10). Εχετε δει ποτέ ορχήστρα χωρίς μουσικά όργανα; Οι οκτώ φιλικοί εξωγήινοι, «Vocapeople» από τον πλανήτη Voca, «προσγειώνονται» στην Ελλάδα και μας κάνουν να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε για τη μουσική (11-13/1).
Μεγάλα αστέρια του Μπαλέτου της Οπερας του Παρισιού τιμούν τα 20 χρόνια από τον θάνατο του Ρούντολφ Νουρέγιεφ (καλλιτεχνικού διευθυντή του Μπαλέτου από το 1983 έως το 1989), παρουσιάζοντας ένα γκαλά με ορισμένες από τις πιο σημαντικές χορογραφίες που έκαναν τον Νουρέγιεφ γνωστό σε όλη την υφήλιο (19, 20/1). Λόγω των ραγδαίων μετεξελίξεων και της μετενέργειας, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης και οι «Αγαμοι Θύται» σύσσωμοι μετατίθενται στο κέντρο συγκέντρωσης λαθροκαλλιτεχνών στο θέατρο «Μπάντμιντον» στου Γουδή. Θα εκτελέσουν? στα έξι μέτρα την κωμική, θεατρική, μουσικοσατιρική υπερπαραγωγή «Αγαμοι Θύται? στου Γουδή» (από 23/1).

Από την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου Ακροβατών της Κίνας (26/12 – 6/1)
Είκοσι καλλιτέχνες ? εναέριοι ακροβάτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, μουσικοί­ ζωντανεύουν τους άθλους του μυθικού ήρωα Θησέα, το μεγάλο ταξίδι του στο νησί των Ταύρων και τη συνάντηση των δύο πολιτισμών – από τη μια το μέτρο και ο λόγος της Αθήνας κι από την άλλη ο μυστικισμός και η πυγμή της Μινωϊκής θαλασσοκρατίας, στο «Θησέας και Αριάδνη το νησί των Ταύρων» (από 26/1).
Η «Μασκαράτα» του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, έργο που ήταν απαγορευμένο από την τσαρική λογοκρισία, είναι ένα δράμα ζήλιας και σκιαγραφεί αδυσώπητα τη ρωσική αριστοκρατία, με τον μοναχικό ήρωα σ’ έναν κόσμο χαρτοπαιξίας και ματαιότητας, και αποτελεί την κορωνίδα των παραγωγών του Θεάτρου Βακτάνγκοφ, με την εκατονταετή ιστορία στα θεατρικά δρώμενα της Μόσχας (22-24/2). Η «κυρία Επιθεώρηση» ζωντανεύει τις περιπέτειές της, τα σουξέ της και τους έρωτές της από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 έως τις παραμονές της δικτατορίας του ’67, ερωτευμένη με την Ελλάδα και διχασμένη, όπως η Ελλάδα. «Θα σε Πάρω να Φύγουμε», ένα θέαμα που περνά μέσα από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αθηναϊκής επιθεώρησης, με πρόσωπα μυθικά και τραγούδια αθάνατα (από 20/3).
Επαναλήψεις
Τανγκό και ζεϊμπέκικο, μπάλος και τσακαρέρα στο «17:37 Πειραιάς-La Boca» (11/11). Ο Αττίκ και η Μάντρα του θα ξαναζωντανέψουν μπροστά στο κοινό στο «Αναζητώντας τον Αττίκ» (19, 26/11 και 3, 10, 17/12).
«ΛΑ ΤΡΑΒΙΑΤΑ» και «SPLENDID»
«Λα Τραβιάτα» (φωτογραφία) από το θέατρο Στανισλάφσκι, με τα σκηνικά να μεταφέρουν την όπερα σε καμπαρέ, γκαλερί και βιτρίνες πολυτελείας με ψευτοαριστοκράτες και εμπόρους έργων τέχνης, σαν σε χολιγουντιανό φιλμ της δεκαετίας του ’50 (22-24/11).
Το «Splendid» (φωτογραφία), παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου Ακροβατών της Κίνας, που θεωρείται η αρτιότερη παράσταση στην ιστορία του συγκροτήματος, ξεκινά την παγκόσμια περιοδεία του από το θέατρο «Μπάντμιντον» (26/12-6/1).
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ

Αναδημοσιευσα Απο Eθνος

Ετικετοσύννεφο