Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Ψυχολογία’ Category

Η δύναμη των χρωμάτων,

Η δύναμη των χρωμάτων

Βενιού Ειρήνη

Ασκούν καταλυτική επιρροή στη διάθεσή μας, συχνά με τρόπο ανεξήγητο. Οι ερευνητές προσπαθούν να δαμάσουν τη δύναμη των χρωμάτων και ορισμένοι αναπτύσσουν θεραπείες που βασίζονται σ’ αυτήν,

Η ζωή μας είναι σαν ένα καλειδοσκόπιο γεμάτο εικόνες και το χρώμα τους φαίνεται πως κρατά… όμηρο τα συναισθήματά μας, επηρεάζοντας κατ’ επέκτασιν και τις πράξεις μας. Τα τελευταία χρόνια πολλοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν τον μηχανισμό της αντίληψης των χρωμάτων αλλά και της επίδρασής τους στην ανθρώπινη ψυχολογία, όμως τα αναπάντητα ερωτήματα παραμένουν ακόμη πολλά. Αλλες μελέτες πάλι έχουν ασχοληθεί με τη θεραπευτική δύναμη του «ουράνιου τόξου», αναλύοντας τη χρωματολογία ή διερευνώντας την αποτελεσματικότητα της φωτοθεραπείας. Τα χρώματα μας περιβάλλουν, υπό μορφή προϊόντων, διαφημιστικών μηνυμάτων, αγαπημένων αντικειμένων ή ακόμη και εμπειριών – ευχάριστων ή δυσάρεστων. Τη στιγμή που κάποια από αυτά μας «ρίχνουν», κάποια άλλα μπορούν αστραπιαία να κάνουν την καρδιά μας να χτυπά σαν τρελή… Κάποιες από τις αντιδράσεις αυτές έχουν βιολογική βάση, άλλες απορρέουν από προσωπικά βιώματα.

Φανταστείτε μια καθημερινότητα όπου η κούπα του καφέ σας δεν έχει χρώμα, η πορτοκαλάδα είναι γκρίζα, ο ουρανός άχρωμος, τα ρούχα βαρετά και το γύρω περιβάλλον απλά αδιάφορο. Φρίκη; Τώρα φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε ένα καταπράσινο λιβάδι γεμάτο ανθισμένα λουλούδια και πολύχρωμες πεταλούδες που «χορεύουν» στον ρυθμό των χρωμάτων και των αρωμάτων. Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο τα χρώματα μπορούν να «παίξουν» με την ψυχολογία μας, να μας φτιάξουν ή να μας χαλάσουν τη διάθεση αντίστοιχα.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά ή υπάρχει άραγε ένα πιο περίπλοκο υπόβαθρο; Με βάση ποια κριτήρια βαπτίζουμε ένα χρώμα «αγαπημένο» και γιατί όταν καλούμαστε να διαλέξουμε ένα αντικείμενο ανάμεσα σε πολλά καταλήγουμε σε μια συγκεκριμένη χρωματική επιλογή; Αναζητώντας απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά μιλήσαμε με την ψυχολόγο δρα Κάρεν Σλος από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϊ, που μαζί με τον καθηγητή Στίβεν Πάλμερ προσπάθησαν να εξηγήσουν τον μηχανισμό πίσω από τις χρωματικές μας προτιμήσεις.

«Οι χρωματικές μας προτιμήσεις φαίνεται πως ενθαρρύνουν τις αποφάσεις μας. Ανεξαρτήτως χρώματος, τα ρούχα μας προσφέρουν ζεστασιά, τα iPod παίζουν μουσική και τα αυτοκίνητα μας πηγαίνουν στον προορισμό μας. Το ίδιο αντικείμενο μπορεί να παράγεται σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, ωστόσο κάθε φορά αφιερώνουμε χρόνο και ενέργεια προκειμένου να επιλέξουμε το τέλειο για εμάς προσωπικά. Δεδομένου λοιπόν ότι τα χρώματα σημαίνουν τόσο πολλά για τον καθέναν από εμάς, αποφασίσαμε να διερευνήσουμε το γιατί μας αρέσουν συγκεκριμένα χρώματα αλλά και γιατί έχουμε χρωματικές προτιμήσεις εξ αρχής» εξηγεί στο «Βήμα» η δρ Σλος.

Στερεότυπα και βιώματα
Βάσει των ευρημάτων των επιστημόνων, φάνηκε ότι τα προσωπικά βιώματα του καθενός παίζουν καθοριστικό ρόλο ως προς την επιλογή ενός χρώματος ή ενός αντικειμένου συγκεκριμένου χρώματος. Σημαντικό ρόλο φάνηκε ακόμη να παίζει το τι αντιπροσωπεύει το κάθε χρώμα και με ποιες έννοιες συνδέεται.

«Πιστεύουμε ότι γενικά ο κόσμος τείνει να προτιμά χρώματα, όπως για παράδειγμα το γαλάζιο, που συνδέονται με θετικές έννοιες (π.χ. καθαρό ουρανό, καθαρό νερό κ.ά.) και να απεχθάνεται χρώματα όπως το σκούρο κίτρινο, που παραπέμπουν σε δυσάρεστα πράγματα (π.χ. εμετό). Φυσικά υπάρχουν και δυσάρεστα πράγματα με γαλάζιο χρώμα και αντίστοιχα ευχάριστα πράγματα με κίτρινο χρώμα. Στις μελέτες μας παρ’ όλα αυτά είδαμε ότι κατά 80% οι χρωματικές μας επιλογές σχετίζονται άμεσα με την προτίμηση που έχουμε σε αντικείμενα και έννοιες των ίδιων χρωμάτων. Οι συγκεκριμένες προτιμήσεις φάνηκε να καθοδηγούν τους εθελοντές ώστε να προσεγγίζουν θετικά πράγματα και έννοιες (π.χ. ένα ώριμο φρούτο, τα μέλη μιας ομάδας κοινωνικής δικτύωσης) και να αποφεύγουν τα αρνητικά (π.χ. ένα σάπιο φρούτο, τα μέλη μιας ανταγωνιστικής ομάδας κοινωνικής δικτύωσης)» αναφέρει συγκεκριμένα η ψυχολόγος.

Αλλα πειράματα που πραγματοποίησαν οι Αμερικανοί έδειξαν ότι οι εμπειρίες (αρνητικές – θετικές) που έχει βιώσει κανείς και σχετίζονται με χρωματιστά αντικείμενα ή έμβια όντα επηρεάζουν άμεσα τις χρωματικές προτιμήσεις.
«Κατά τις δοκιμές μας είδαμε ότι οι χρωματικές προτιμήσεις μπορεί να αλλάξουν, π.χ. βλέποντας μια ευχάριστη/δυσάρεστη φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται ένα χρωματιστό αντικείμενο. Για παράδειγμα, η θέα μιας κατακόκκινης ζουμερής φράουλας ενισχύει την προτίμηση προς το κόκκινο χρώμα, τη στιγμή που η θέα ενός αιμορραγικού τραύματος οδηγεί στην απέχθεια του συγκεκριμένου χρώματος» αναφέρει η δρ Σλος.

Εγχρωμα «στρατόπεδα»
«Σε άλλο πείραμα που πραγματοποιήσαμε μεταξύ φοιτητών των ανταγωνιστικών πανεπιστημίων της Καλιφόρνιας, του Μπέρκλεϊ (με λογότυπο μπλε χρώματος) και του Στάνφορντ (με λογότυπο κόκκινου χρώματος), είδαμε ότι οι νέοι έδειχναν μεγαλύτερη προτίμηση στο χρώμα του πανεπιστημίου τους συγκριτικά με τους «αντιπάλους» τους. Μάλιστα, το πόσο τους άρεσε το χρώμα του πανεπιστημίου τους φάνηκε να έχει άμεση σχέση με το πόσο δήλωναν ότι αγαπούσαν τη σχολή τους. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η αντίδρασή μας απέναντι σε «χρωματικές» εμπειρίες μπορεί να οδηγήσει στην αλλαγή των χρωματικών μας προτιμήσεων – γιατί είναι μάλλον απίθανο να επιλέγει κανείς το ίδρυμα στο οποίο θα σπουδάσει βάσει του αγαπημένου του χρώματος».

«Τέλος, βάσει πρόσφατων ευρημάτων μας, είδαμε πως οι πολιτικές πεποιθήσεις μπορούν να επηρεάσουν την προτίμηση των ψηφοφόρων απέναντι στο χρώμα που εκπροσωπεί το κόμμα τους. Την ημέρα των τελευταίων εκλογών (6 Νοεμβρίου 2012) είδαμε ότι παρακολουθώντας τον χάρτη των ΗΠΑ να χρωματίζεται με τα εκλογικά αποτελέσματα, οι Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι έδειχναν μεγαλύτερη προτίμηση στο κόκκινο χρώμα από ό,τι οι Δημοκρατικοί, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν παρατηρούνταν κατά τις προηγούμενες ή τις επόμενες ημέρες της ψηφοφορίας» προσθέτει η ερευνήτρια.

Οι εμπειρίες «χρωματίζουν» τη ζωή
Οι εμπειρίες που προσθέτουμε στο προσωπικό μας «ημερολόγιο» και αφορούν βιώματα που σχετίζονται με χρωματιστά αντικείμενα φαίνεται επίσης να παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση της χρωματικής παλέτας της αρεσκείας μας. Σύμφωνα με τους ερευνητές, μια αρνητική εμπειρία στο πλάνο του οποίου, για παράδειγμα, υπήρχε ένα μπλε αυτοκίνητο θα μπορούσε να μας προδιαθέσει αρνητικά απέναντι στο συγκεκριμένο χρώμα.

«Ολοι μας μοιραζόμαστε βασικά πράγματα: π.χ. τον γαλάζιο ουρανό και τον κίτρινο εμετό. Ωστόσο πολλές από τις εμπειρίες μας είναι αυστηρά προσωπικές, όπως π.χ. το χρώμα του δωματίου που είχαμε ως παιδιά. Πρόκειται δηλαδή για έναν συνδυασμό των κοινών μας εμπειριών και των προσωπικών μας βιωμάτων, ο οποίος είναι αυτός που καθορίζει τις τελικές χρωματικές προτιμήσεις μας» προσθέτει η δρ Σλος.

Το πώς ένα χρώμα επηρεάζει τον ψυχισμό μας οφείλεται εν μέρει και στην αισθητική μας αντίληψη. «Σαφώς τα χρώματα που μας περιβάλλουν μπορούν να προκαλέσουν τη θετική ή την αρνητική αισθητική μας αντίδραση. Τα χρώματα σε γενικές γραμμές, ανάλογα με την ένταση και την καθαρότητά τους, συνοδεύονται από ένα αρκετά δυνατό συναισθηματικό «φορτίο». Για παράδειγμα, τα φωτεινά και έντονα χρώματα συνήθως σχετίζονται με συναισθήματα χαράς, ενώ αντίθετα τα πιο σκούρα και λιγότερο ζωντανά χρώματα σχετίζονται με συναισθήματα λύπης. Παρ’ όλα αυτά, το αν τα χρώματα μπορούν να επηρεάσουν αποτελεσματικά τον συναισθηματικό μας κόσμο παραμένει ένα μεγάλο και ανοιχτό ερώτημα» υποστηρίζει η ειδικός υποδεικνύοντας το κουβάρι συναισθημάτων, βιωμάτων, αντίληψης και χρωμάτων που καλούνται να ξετυλίξουν οι επιστήμονες.

ΠΟΙΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ
Φωτοθεραπεία στα χρώματα της ίριδας          

Μπορεί να ακούγεται αρκετά «εναλλακτική» ως μορφή θεραπείας, αρκετοί όμως είναι οι ειδικοί που υποστηρίζουν ότι η φωτοθεραπεία σε συγκεκριμένα χρώματα μπορεί να προσφέρει ανακούφιση σε προβλήματα υγείας, από την αϋπνία ως τους πόνους στην πλάτη. «Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, το οποίο όμως χρήζει περαιτέρω μελέτης» λέει από την πλευρά της η δρ Σλος.

Οι ερευνητές που εφαρμόζουν τη φωτεινή μορφή θεραπείας πάλι είναι της άποψης ότι η έκθεση σε διαφορετικά μήκη κύματος φωτός, δηλαδή διαφορετικών χρωμάτων, προσφέρει διαφορετικά οφέλη στην υγεία. «Κατά το παρελθόν η επίδραση της φωτοθεραπείας στον οργανισμό δεν ήταν ακόμα γνωστή, γεγονός που αποτελούσε μεγάλο πρόβλημα καθώς κάποια μήκη κύματος συνδέθηκαν στην πορεία με την εμφάνιση καρκίνου του δέρματος» είχε υποστηρίζει πριν από λίγο καιρό σε βρετανικό έντυπο ο δερματολόγος δρ Μπαβ Σεργκίλ. «Σήμερα έχουμε φωτοθεραπείες συγκεκριμένου μήκους κύματος, οι οποίες κάνουν τις συγκεκριμένες μη επεμβατικές θεραπείες ακόμη πιο δελεαστικές».

Οι «άπιστοι Θωμάδες» απέναντι στην αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης μεθόδου πολλοί, εξίσου πολλές ωστόσο είναι και οι μελέτες που έχουν παρουσιάσει εντυπωσιακά αποτελέσματα, ενώ άλλες τόσες βρίσκονται εν εξελίξει.

Μπλε
Στο πλαίσιο κλινικών δοκιμών, οι ειδικοί του γενικού νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, στις ΗΠΑ, είδαν ότι η εκπομπή μπλε φωτός στο στομάχι ασθενών με ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού οδηγούσε στον περιορισμό της λοίμωξης ως και κατά 99%. Σε τέτοιες περιπτώσεις η αντιβιοτική θεραπεία που συνήθως ακολουθείται μπορεί να οδηγήσει στην εκρίζωση του βακτηρίου, αν και όχι σε ποσοστό 100%, αλλά επίσης και σε εμφάνιση παρενεργειών, καθώς και στην αύξηση της ανθεκτικότητας του βακτηρίου στις αντιβιοτικές ουσίες. Σύμφωνα με τους αμερικανούς επιστήμονες, το μπλε φως εμφανίζει έντονα αντιβακτηριακή δράση και μπορεί να σκοτώσει τα κύτταρα των βακτηρίων αφήνοντας ανέπαφους τους υγιείς ιστούς.
Ερευνητές από το Ινστιτούτο Φορσάιθ, στη Βοστώνη, ανακάλυψαν ότι λίγα δευτερόλεπτα μπλε φωτός ήταν αρκετά τόσο για την πρόληψη όσο και για την αντιμετώπιση της περιοδοντίτιδας και της ουλίτιδας, καθώς το αστραπιαίο φως φάνηκε να εξολοθρεύει τα «ένοχα» βακτήρια του στόματος.
Αποτελεσματικό «όπλο» ενάντια στην ακμή διεπίστωσαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μιζούρι ότι είναι το μπλε φως. Οπως είχαν δημοσιεύσει τον Ιούνιο του 2011 στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Drugs in Dermatology», οι εθελοντές που είχαν υποβληθεί στη γαλάζια θεραπεία εμφάνισαν βελτίωση της κατάστασής τους ήδη από την πρώτη εβδομάδα, ενώ μετά την πάροδο δύο μηνών πάνω από το 90% των συμμετεχόντων είχε εμφανίσει ορατή βελτίωση. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι μια τέτοια θεραπεία θα μπορούσε να βοηθήσει άτομα που δεν ανέχονται τις συμβατικές θεραπείες κατά της ακμής.

Κόκκινο
Τη διαδικασία της επούλωσης τραυμάτων επιταχύνει το κόκκινο φως, σύμφωνα με ευρήματα κινέζων ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Γιάο Τονγκ, στη Σανγκάη. Σε δοκιμή των ειδικών φάνηκε ότι τα τραύματα ασθενών που υποβάλλονταν καθημερινά σε 30λεπτη φωτοθεραπεία υπό μορφή LED επουλώνονταν κατά μέσον όρο δύο ημέρες νωρίτερα συγκριτικά με εκείνα άλλων ασθενών που δεν ακολουθούσαν την ίδια θεραπεία. Σύμφωνα με τους ίδιους, η έκθεση στο φως ενισχύει την κυκλοφορία του αίματος και συνεπώς τη μεταφορά οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών στην περιοχή της πληγής – στοιχεία απαραίτητα για την επούλωσή της. Πιστεύεται ακόμη ότι ενεργοποιεί την παραγωγή κολλαγόνου.

Πορτοκαλί
Μελέτη των ειδικών του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, στις ΗΠΑ, έδειξε ότι το πορτοκαλί φως αποτελεί «φάρμακο» ενάντια στην αϋπνία, ιδιαίτερα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Βάσει των αποτελεσμάτων τους, οι εθελοντές προχωρημένης ηλικίας που εξετίθεντο σε πορτοκαλί φως επί 30 λεπτά, κατάφεραν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα προβλήματα ύπνου που παρουσίαζαν. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το πορτοκαλί φως επηρεάζει τον μηχανισμό της ισορροπίας που κρύβεται στο εσωτερικό του αφτιού.

Πράσινο
Μη επεμβατική θεραπεία ενάντια στην υπερπλασία του προστάτη αποτελεί, σύμφωνα με τους ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, στο Λος Αντζελες, το πράσινο λέιζερ. Οπως είδαν οι επιστήμονες, η συγκεκριμένη μορφή φωτός, η οποία φθάνει στον προστάτη μέσω της ουρήθρας με τη βοήθεια οπτικής ίνας, μπορεί να απομακρύνει επιτυχώς τον περιττό ιστό. Οι Αμερικανοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι τα αποτελέσματα της αναίμακτης προσέγγισης είναι εφάμιλλα με εκείνα της επέμβασης, αλλά χωρίς τις παρενέργειες και τους κινδύνους ενός χειρουργείου. Η πράσινη φωτοθεραπεία θα μπορούσε να βοηθήσει άτομα με υπερπλασία του προστάτη που λαμβάνουν αιμολυτικά φάρμακα και τα οποία σε περίπτωση χειρουργείου οφείλουν να σταματήσουν τη λήψη των συγκεκριμένων ουσιών.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

«Μάντεις» από… κούνια,

«Μάντεις» από… κούνια

Σε θέση να «διαβάζουν» τους γύρω τους από μικρή ηλικία είναι τα παιδιά, σύμφωνα με τους αμερικανούς επιστήμονες

Ειρήνη Βενιού

Ηδη από 1,5 ετών τα παιδιά μπορούν να μαντεύουν τον τρόπο σκέψης των άλλων,

Λονδίνο
Την ικανότητα να «διαβάζουν» τη σκέψη των γύρω τους έχουν τα μικρά παιδιά, ήδη από την ηλικία των 1,5 ετών, όπως δείχνει νέα αμερικανική μελέτη.

Σύμφωνα με δημοσίευση των ερευνητών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society: B», τα νέα δεδομένα έρχονται να ανατρέψουν την πεποίθηση ότι τα παιδιά αναπτύσσουν την εν λόγω ικανότητα σε μεγαλύτερη ηλικία. Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο δρ Κλαρκ Μπάρετ, η συγκεκριμένη νοητική διεργασία είναι από τις λίγες που μπορούν να εκτελέσουν τα μικρά παιδιά και όχι τα πρωτεύοντα.

«Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την ψυχική κατάσταση του διπλανού του: τα συναισθήματά του, τις επιθυμίες του και στην προκειμένη περίπτωση τις γνώσεις του» αναφέρει ο Μπάρετ. «Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο ως προς τη μετάδοση του πολιτισμικού πλούτου και την κοινωνική μάθηση».

Η μελέτη

Οι ερευνητές μελέτησαν 91 παιδιά ηλικίας από 19 μηνών μέχρι 5 ετών, που ζούσαν σε αγροτικές περιοχές της Κίνας και στα πιο απομακρυσμένα νησάκια της Δημοκρατίας των Φίτζι. Προχώρησαν λοιπόν σε ένα κλασικό πείραμα, κατά το οποίο κάποιος έμπαινε σε ένα δωμάτιο και έκρυβε ένα αντικείμενο – π.χ. ένα ψαλίδι – σε ένα κουτί. Στη συνέχεια, ένα δεύτερο άτομο έμπαινε στο δωμάτιο και έβαζε το ψαλίδι στην τσέπη του, εν αγνοία του πρώτου προσώπου. Τέλος κατά την επιστροφή του πρώτου προσώπου στο δωμάτιο, οι ερευνητές ρωτούσαν το παιδί «που νομίζεις ότι θα κοιτάξει ο κύριος για το ψαλίδι;».

Στο τέλος του πειράματος, οι επιστήμονες ανέλυσαν τις κινήσεις των μικρών εθελοντών οι οποίες είχαν καταγραφεί με τη βοήθεια κάμερας.

Φάνηκε λοιπόν, ότι τα παιδιά έστρεφαν το βλέμμα τους διαρκώς προς το κουτί, περιμένοντας το πρώτο άτομο να αναζητήσει το «χαμένο» ψαλίδι.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, μέχρι την ηλικία των 4-7 ετών τα παιδιά της Δύσης είναι σε θέση να απαντούν ότι το πρώτο άτομο θα κοιτάξει στην αρχική κρυψώνα του ψαλιδιού, ακριβώς επειδή δεν γνωρίζει ότι το δεύτερο άτομο του άλλαξε θέση στην πορεία.
Βάσει των ευρημάτων, υποστηρίζουν, φαίνεται πως η ανάπτυξη της ικανότητας των παιδιών να μαντεύουν τον τρόπο σκέψης των άλλων ξεκινά αρκετά χρόνια νωρίτερα από αυτό που πίστευαν μέχρι σήμερα.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Αμεσες οι ψυχικές επιδράσεις των κοινωνικών δικτύων,

Αμεσες οι ψυχικές επιδράσεις των κοινωνικών δικτύων

Αμεσες ψυχικές επιδράσεις από τη χρήση των κοινωνικών δικτύων διαπιστώνουν οι ειδικοί

Θοδωρής Λαΐνας

Πέντε λεπτά σε Facebook και Twitter «εκτοξεύουν» τον εγωισμό και τον αυθορμητισμό,

Νεα Υόρκη
Τα τελευταία χρόνια γίνονται συνεχώς έρευνες για την επίδραση που έχει η ενασχόληση με τα λεγόμενα «κοινωνικά δίκτυα» στους χρήστες τους. Η τελευταία έγινε από ειδικούς στις ΗΠΑ οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η ενασχόληση με το Facebook ή το Twitter επιδρά στον ψυχισμό των χρηστών, και μάλιστα άμεσα..

Οι συνέπειες

Ειδικοί του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ και του Πανεπιστημίου Κολούμπια παρακολούθησαν χίλιους χρήστες του Facebook. Διαπίστωσαν ότι μόλις πέντε λεπτά ενασχόλησης με το Facebook είναι αρκετά για να επιδράσουν ψυχικά στον χρήστη.

Σύμφωνα με τους ερευνητές αρκούν πέντε λεπτά παραμονής στο δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο για να εκτοξευθούν ο εγωισμός αλλά και το επίπεδο αυθορμητισμού ενός χρήστη. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτή η απότομη αλλαγή διάθεσης μπορεί να κάνει τον χρήστη να χάσει τον έλεγχο σε διάφορα επίπεδα. Μπορεί ο χρήστης να εμφανίσει επιθετικές ή ακόμη και βίαιες συμπεριφορές. Είναι πιθανό να τον κάνει να τρώει περισσότερο και μάλιστα παχυντικές τροφές. Μπορεί επίσης να τον οδηγήσει σε παράτολμες οικονομικά αποφάσεις με αποτέλεσμα να χάσει πολλά χρήματα.

Οι αιτίες

Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζονται ευρήματα σύμφωνα με τα οποία η ενασχόληση με τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια του ελέγχου ενός ατόμου. Σύμφωνα με τους ερευνητές βασική αιτία για την τόσο γρήγορη και δραστική επίδραση των κοινωνικών δικτύων στον ψυχισμό ενός χρήστη είναι το γεγονός ότι η επικοινωνία είναι απρόσωπη. Οπως υποστηρίζουν, όταν επικοινωνούν δύο άτομα πρόσωπο με πρόσωπο υπάρχουν διάφοροι κοινωνικοί και άλλοι κανόνες οι οποίοι εμποδίζουν συνήθως την άμεση και έντονη αλλαγή της ψυχικής τους κατάστασης.

Οταν όμως η επικοινωνία είναι απρόσωπη και γίνεται ηλεκτρονικά όλοι αυτοί κανόνες «αδυνατίζουν» όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι ερευνητές. Οι χρήστες τείνουν στο να παρουσιάζουν μόνο τα θετικά σημεία του εαυτού τους με τον βαθμό θετικότητας να αυξάνεται από τα υποστηρικτικά μηνύματα και γενικά την αποδοχή των άλλων χρηστών με τους οποίους επικοινωνούνί. Ετσι αυξάνεται η αυτοεκτίμηση του χρήστη σε βαθμό τέτοιο ώστε να μειώνονται πολύ οι προσωπικές του άμυνες και να χάνει τον έλεγχο αναπτύσσοντας επικίνδυνες για τον ίδιο και τους άλλους συμπεριφορές.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Πόσο επηρεάζει η εικόνα του σώματος τη σεξουαλική λειτουργία;

Στη σημερινή εποχή κατακλυζόμαστε από τα πρότυπα των τέλειων γυναικών οι οποίες καταφέρνουν να είναι πετυχημένες επαγγελματίες, σύζυγοι, μητέρες, ενώ ταυτόχρονα προβάλουν μια αψεγάδιαστη εικόνα. Την ίδια στιγμή, η γυναίκα της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας έχει αφανιστεί από τις σελίδες των περιοδικών και της τηλεόρασης μοιάζοντας μια αταίριαστη εικόνα ανάμεσα στην τελειότητα.

Η ‘ιδανική εικόνα’ της γυναίκας που δεν αποκτά ποτέ ρυτίδες, που το σώμα της παραμένει καλλίγραμμο και γυμνασμένο καταδιώκει τη σημερινή ελληνίδα που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτά τα πρότυπα βιώνοντας συχνά συναισθήματα άγχους για τη βελτίωση ή ακόμη την τελειοποίηση της εικόνας της.

Σκοπός της, όχι τόσο να γίνει αρεστή στον ίδιο της τον εαυτό αλλά να γίνει το υπέρτατο αντικείμενο πόθου για τον άντρα και την κοινωνία που την περιβάλλει. Μέσα σε αυτό το μόνιμο άγχος η γυναίκα φαίνεται να ξεχνά τον πλέον σημαντικό παράγοντα για την ψυχική και σεξουαλική της υγεία: την αυτοαποδοχή. Πράγματι, όσο η γυναίκα αδυνατεί να κοιτάξει μέσα της και να και να αγαπήσει τον εαυτό της με τα όποια ‘ψεγάδια’ εκείνη παρατηρεί στον καθρέφτη της, τόσο περισσότερο χάνει την αυτοπεποίθησή της και τον αυθορμητισμό της, στοιχεία που συνθέτουν την αυθεντική σεξουαλική έκφραση της γυναίκας.

Παρατηρούμε πως η νεαρή γυναίκα φροντίζει την εικόνα της, προσέχει το βάρος της – σε βαθμό ανησυχητικό πολλές φορές-, μακιγιάρεται για πρώτη φορά με σκοπό να ‘αποπλανήσει’ τον άντρα αλλά και να ικανοποιήσει τη δική της ναρκισσιστική ανάγκη. Καθώς η γυναίκα μεταβαίνει στα επόμενα ηλικιακά στάδια και δημιουργεί σχέσεις, συνεχίζει να ενδιαφέρεται για την εικόνα της, για το πόσο αρεστή θα είναι στο σύντροφό της, για το πόσο ποθητή θα καθρεφτίζεται στα μάτια του. Συχνά όμως η γυναίκα μπορεί να περνά πολλές ώρες μπροστά στον καθρέφτη της ψάχνοντας ατέλειες που πολλές φορές δεν είναι εκεί, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που ο σύντροφός του μπορεί ακόμη και άθελά του να επιβεβαιώσει τις ανησυχίες της.

Σε αυτό το σημείο λοιπόν είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τη φυσιολογική και ωφέλιμη ενασχόληση με την εικόνα μας που μας τροφοδοτεί σε επίπεδο σωματικής αλλά και ψυχικής υγείας, από την εμμονική, καταναγκαστική ενασχόλησή μας με το ‘πώς δείχνουμε’ η οποία συχνά αντανακλάται μέσα από κάποιο σεξουαλικό πρόβλημα. Η μη αποδοχή της εικόνας του σώματος, η αυτοκριτική και η συνεχής αναζήτηση για βελτίωση κάνουν τη γυναίκα να νιώθει ανεπαρκής στο κρεβάτι κι εκτεθειμένη απέναντι στο ερωτικό κάλεσμα του συντρόφου της. Η έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, διέγερσης αλλά και οργασμού είναι κάποιες από τις διαταραχές που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα μέσα από τον προβληματισμό για την αυτοεικόνα της.

Πράγματι, η αδυναμία της να αποδεχτεί το σώμα της φέρει ως αποτέλεσμα την αδυναμία της να αποδεχτεί το σεξουαλικό της ρόλο και τη θηλυκή της εικόνα τοποθετώντας την σε ένα κρύο για εκείνη κρεβάτι όπου το σεξ βιώνεται ως ‘πρέπει’ και όχι ως ‘θέλω’. Μια τέτοια κατάσταση μπορεί να φέρει εκνευρισμό, γκρίνια, καυγάδες αλλά και συναισθηματική αποξένωση των συντρόφων. Η ανοιχτή και ειλικρινής επικοινωνία μεταξύ των συντρόφων για τις ανησυχίες της γυναίκας είναι ζωτικής σημασίας για την ομαλή λειτουργία του ζευγαριού, καθώς η έλλειψη αυτής καθηλώνει το ζευγάρι σε μια σχέση που δεν ικανοποιεί κανέναν από τους δυο. Μεταφέροντας και επικοινωνώντας αυτούς της τους προβληματισμούς, η γυναίκα δίνει το περιθώριο στον άντρα να καταλάβει τι είναι αυτό που την ανησυχεί και να προσφέρει τη βοήθειά του.

Σε περίπτωση που μια γυναίκα αδυνατεί να εκφράσει τα συναισθήματά της αυτά στο σύντροφό της είναι ωφέλιμο τόσο για την ίδια όσο και για τη σχέση της να ζητήσει τη βοήθεια ειδικού σεξουαλικής υγείας.

ΠΗΓΗ:iatronet.gr

Αναδημοσιευσα Από Real News

40ρηδες και παντρεμένοι οι εθισμένοι με το τζόγο,

40ρηδες και παντρεμένοι οι εθισμένοι με το τζόγο

Φυντανίδου Ελενα

40ρηδες και παντρεμένοι οι εθισμένοι με το τζόγο
Στοιχεία του προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ για το ζήτημα,

Στη δύσκολη οικονομική συγκυρία που διανύουμε, και ιδιαίτερα την περίοδο των γιορτών, πολλοί είναι εκείνοι που καταφεύγουν στα τυχερά παιχνίδια. Η αναζήτηση του εύκολου κέρδους μέσω των τυχερών παιχνιδιών, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οικονομικές δυσχέρειες, συχνά δεν αναγνωρίζεται ως πρόβλημα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του προγράμματος ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ για τις νόμιμες εξαρτήσεις, το προφίλ του ατόμου που ζητεί θεραπεία λόγω προβληματικής ενασχόλησης με τον τζόγο έχει ως εξής: Είναι 43 ετών, παντρεμένος και διαμένει σε σταθερή στέγη με τη σύζυγό του και τα παιδιά τους. Έχει σταθερή απασχόληση και δεν έχει εμπλοκή με το νόμο. Παίζει κυρίως παιχνίδια με αθλήματα και λιγότερο παιχνίδια των καζίνο. Κάθε βδομάδα ξοδεύει από 200 ευρώ έως 800 ευρώ, ενώ καταναλώνει πέντε με δέκα ώρες την ημέρα για να μελετήσει τα αθλήματα και να παίξει. Το 86% αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Η ηλικία της προβληματικής ενασχόλησης ξεκίνησε μεταξύ 23-35 ετών. Ο μέσος χρήστης τζόγου δηλώνει κοινωνικός πότης ο οποίος δεν έκανε χρήση άλλων ναρκωτικών ουσιών. Παρουσιάζει μειωμένη απόδοση στην εργασία του με συχνές απουσίες και αργοπορίες. Από το οικογενειακό του περιβάλλον προκύπτει ότι κοντινά συγγενικά πρόσωπα είχαν προβληματική ενασχόληση με τον τζόγο.

Υπάρχουν κάποιες βασικές αρχικές ενδείξεις που συντελούν στη διαπίστωση ότι κάποιος έχει προβληματική σχέση με τον τζόγο:

*     Αδικαιολόγητη απουσία από το σπίτι ή την εργασία.
*      Έλλειψη χρημάτων από τραπεζικούς λογαριασμούς, αδικαιολόγητη υπερχρέωση πιστωτικών καρτών.
*      Έλλειψη διάθεσης για εργασία, χαμηλή παραγωγικότητα.
*      Απόσυρση και απομάκρυνση ακόμα και από τα οικεία πρόσωπα.
*      «Παράξενη συμπεριφορά» (ψέματα, αδιαφορία, εκνευρισμό, μεταπτώσεις στη διάθεση).

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με το πρόγραμμα ΚΕΘΕΑ ΑΛΦΑ, στον τηλεφωνικό αριθμό  2019215776, στο email info@kethea-alfa.gr και στον τετραψήφιο αριθμό 1114 (γραμμή βοήθειας του ΚΕΘΕΑ για τα τυχερά παιχνίδια).

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Από πού ήρθαν τα Χριστούγεννα;

Από πού ήρθαν τα Χριστούγεννα;,

H παγωμένη εποχή του χρόνου, η περιορισμένη ηλιοφάνεια, η περίοδος συγκομιδής και οι λαϊκές παραδόσεις οδήγησαν στις χριστουγεννιάτικες συνήθειες που έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας, υποστηρίζουν οι ειδικοί

Ειρήνη Βενιού

Επιστήμονες προσπαθούν να εξηγήσουν την προέλευση της δημοφιλέστερης γιορτής του χρόνου,

Λονδίνο
Όταν στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όταν μαζευόμαστε γύρω του και κρύβουμε τα δώρα κοντά στον κορμό του, στην πραγματικότητα ξαναζωντανεύουμε λαϊκές παραδόσεις ηλικίας χιλιάδων ετών – πολύ προτού η εορταστική περίοδος ενταχθεί στον χριστιανισμό.
Αν και επικρατεί η άποψη ότι οι χριστουγεννιάτικες παραδόσεις έχουν έντονο παγανιστικό υπόβαθρο, εν τούτοις έχουν υποστεί πολλές μεταβολές με το πέρασμα των χρόνων. «Είναι λάθος να πει κάποιος ότι τα σύγχρονα Χριστούγεννα προέρχονται απ’ ευθείας από προχριστιανικές παραδόσεις» επισημαίνει ο δρ Ρόναλντ Χάτον, ιστορικός από το Πανεπιστήμιο του Μπριστόλ. «Είναι όμως εξίσου λάθος να πιστεύει κανείς ότι τα Χριστούγεννα αποτελούν σύγχρονο φαινόμενο»..

Λαϊκές παραδόσεις και χειμερινοί εορτασμοί

Σύμφωνα με τον ερευνητή Φίλιπ Σο από το Πανεπιστήμιο του Λέστερ, με ειδικότητα στις αρχαίες γερμανικές γλώσσες και στην αγγλοσαξονική γλώσσα, η λέξη «παγανισμός» σχετίζεται με τη λατινική λέξη «αγρός».

«Κατά το παρελθόν, όσοι κατοικούσαν σε αγροτικές περιοχές λάμβαναν συχνά τον χαρακτηρισμό “παγανιστές”». Οι πρώτοι χριστιανοί, λέει ο ειδικός, είχαν προσπαθήσει να προσελκύσουν τα άτομα αυτά ώστε να τους διδάξουν τον χριστιανισμό, ωστόσο εκείνοι εμφανίζονταν ιδιαίτερα πιστοί στις δικές τους παραδόσεις.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ο Άι Βασίλης

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, κατά τον δρα Χάτον, αποτελεί γερμανική επινόηση του 17ου αιώνα και προέρχεται από αγροτικές περιοχές όπου συνηθιζόταν η μεταφορά πρασίνου στο εσωτερικό του σπιτιού κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Από την πλευρά του, ο σύγχρονος Άι Βασίλης των Ευρωπαίων φαίνεται να αποτελεί «απόγονο» του Πατέρα των Χριστουγέννων που δεν κουβαλούσε σάκο γεμάτο δώρα και κατάγεται από την Βρετανία.

«Τόσο ο Πατέρας των Χριστουγέννων όσο και η σύγχρονη ευρωπαϊκή εκδοχή του, έχουν τις ρίζες τους σε παλιές παγανιστικές παραδόσεις κατά τις οποίες πνεύματα πετούσαν στον ουρανό στα μέσα του χειμώνα» λέει ο δρ Χάτον.

Λάμψη στον βαρύ χειμώνα

Γιατί όμως υπήρχε τέτοια κινητικότητα στα μέσα του χειμώνα; Σύμφωνα με ιστορικούς, η συγκεκριμένη περίοδος για τους αγρότες αποτελούσε γιορτή καθώς η συγκομιδή είχε φτάσει στο τέλος.

«Είναι η περίοδος όπου ο κόσμος αφιέρωνε και αφιερώνει χρόνο στη θρησκεία και σε συλλογικές δραστηριότητες» αναφέρει ο Σο. «Είναι η περίοδος όπου όλοι έχουν ανάγκη από χαρά και ψυχική ανάταση».

Ο δρ Χάτον πάλι πιστεύει ότι η περιορισμένη ηλιοφάνεια κατά τη διάρκεια του χειμώνα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάγκη για εορταστική διάθεση και για γιορτινό διάκοσμο εσωτερικού χώρου.

«Για κάποιους που ζουν σε περιοχές όπου το σκοτάδι, το κρύο και η πείνα είναι ιδιαίτερα αισθητά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τότε η έντονα γιορτινή διάθεση μπορεί να καταπολεμήσει αποτελεσματικά την πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης ή ακόμη και τρέλας» υπογραμμίζει ο ίδιος.

Σύγχρονη προσθήκη τα δώρα

Η ανταλλαγή δώρων φαίνεται να αποτελεί σύγχρονη προσθήκη στους ιστορικούς εορτασμούς των Χριστουγέννων. Παλαιότερα ο κόσμος έτεινε να ανταλλάσσει δώρα με τα αγαπημένα του πρόσωπα κατά το τέλος του έτους.

«Τα δώρα που ανταλλάσσονταν κατά το τέλος του έτους αντιπροσώπευαν μια ευλογία για το ξεκίνημα του νέου έτους» εξηγεί ο δρ. Χάτον.

Στη Βρετανία η συγκεκριμένη συνήθεια μετατέθηκε από τα τέλη του έτους στην παραμονή των Χριστουγέννων κατά τη βικτωριανή περίοδο, γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν η βασιλική οικογένεια άρχισε να ανταλλάσσει δώρα τη συγκεκριμένη μέρα.

Παρά το γεγονός ότι και στην υπόλοιπη Ευρώπη η ανταλλαγή των δώρων μετατέθηκε την παραμονή των Χριστουγέννων, στην Ελλάδα εξακολουθεί να γίνεται την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Δεν συνδέεται το σύνδρομο Ασπεργκερ με τη βία,

Δεν συνδέεται το σύνδρομο Ασπεργκερ με τη βία

Τα άτομα με σύνδρομο Ασπεργκερ εμφανίζουν προβλήματα κοινωνικότητας όχι όμως και έντονες βίαιες συμπεριφορές

Βαγγέλης Πρατικάκης

Ειδικοί μιλούν με αφορμή τη περίπτωση του νεαρού δράστη της δολοφονικής επίθεσης στο Κονέκτικατ,

Νέα Υόρκη
Ο νεαρός δράστης της δολοφονικής επίθεσης στο δημοτικό του Σάντι Χουκ φέρεται να έπασχε από το σύνδρομο του Άσπεργκερ, μια ελαφρά μορφή αυτισμού, ωστόσο οι ψυχολόγοι διαβεβαιώνουν πως δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η ασθένεια δημιουργεί τάση για τόσο βίαιες συμπεριφορές. Η διάγνωση του Άσπεργκερ, εξάλλου, πρόκειται σύντομα να καταργηθεί από τα εγχειρίδια των ψυχιάτρων.

Ελάχιστα είναι γνωστά για τον 20χρονο Άνταμ Λάνζα που πυροβόλησε και σκότωσε 26 άτομα την περασμένη Παρασκευή, ανάμεσά τους 20 παιδιά. Αξιωματούχος της αστυνομίας, πάντως, δήλωσε ανώνυμα στο ειδισεογραφικό πρακτορείο Associated Press ότι ο δράστης έπασχε από Άσπεργκερ, όπως αναφέρουν και πολλά αμερικανικά μέσα.

Ο δράστης της αιματηρής επίθεσης στο δημοτικό σχολείο του Κονέκτικατ Ανταμ Λάνζα

Δεν υπάρχει σαφής σύνδεση

«Δεν υπάρχει σαφής σχέση ανάμεσα στο σύνδρομο Άσπεργκερ και τη βίαιη συμπεριφορά» δήλωσε η Ελίζαμπεθ Λόζσον, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες.

Το Άσπεργκερ είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή εντός του φάσματος του αυτισμού, θεωρείται όμως πιο ήπια σε σχέση με άλλες μορφές αυτισμού. Η πάθηση χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στις κοινωνικές σχέσεις και την επικοινωνία, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και άλλες εμμονές. Σε αντίθεση με άλλες μορφές αυτισμού, συνήθως δεν περιλαμβάνει καθυστέρηση της νοητικής ανάπτυξης.

Συμμαθητές του Λάνζα και άλλοι μάρτυρες ανέφεραν ότι ο νεαρός ήταν έξυπνος αλλά εξαιρετικά ντροπαλός, αγχώδης και μοναχικός. Τα χαρακτηριστικά αυτά βρίσκονται σε συμφωνία με τις ιδιαιτερότητες του Άσπεργκερ, είπε ο ψυχολόγος Έρικ Μπάτλερ, ειδικός στον αυτισμό στο παιδιατρικό νοσοκομείο Νationwide Children’s Hospital στο Κολόμπους του Οχάιο.

Ο Μπάτλερ επισήμανε ότι, σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, οι ασθενείς με αυτισμό πράγματι δείχνουν έχουν αυξημένη τάση επιθετικότητας, η οποία εκδηλώνεται με εκρήξεις θυμού, φωνές ή σπρωξίματα.

Δεν μιλάμε για το είδος εσκεμμένης και προσχεδιασμένης βίας

«Δεν μιλάμε όμως για αυτό το είδος εσκεμμένης και προσχεδιασμένης βίας όπως αυτό που είδαμε στο Νιούτον του Κονέκτικατ» διευκρίνισε.

«Τραγωδίες αυτού του είδους έχουν προκληθεί από άτομα με πολλούς διαφορετικούς τύπους προσωπικότητας και ψυχολογικών προφίλ» τόνισε.

Οι ασθενείς με αυτισμό πάσχουν ορισμένες φορές και από άλλες ψυχικές διαταραχές

Από την πλευρά της, η δρ Λόζσον υπενθύμισε ότι οι ασθενείς με αυτισμό ορισμένες φορές πάσχουν και από άλλες ψυχικές διαταραχές που θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν στη βία, όπως η κατάθλιψη και το άγχος.

Κατάργηση στην επόμενη έκδοση του DSM

Σε κάθε περίπτωση, η διάγνωση του συνδρόμου του Άσπεργκερ έχει αποφασιστεί να καταργηθεί στην επόμενη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου (DSM), το οποίο χρησιμοποιούν στην κλινική πράξη οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι. Σύμφωνα με τις αλλαγές που εγκρίθηκαν αυτόν το μήνα, το Άσπεργκερ θα υπαχθεί στον ευρύτερο όρο «διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού».

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Τα ταξίδια του μυαλού δίνουν έμπνευση,

Βαριέστε στη δουλειά ή στην τάξη και θέλετε να κοιτάξετε έξω από το παράθυρο για να «βρεθείτε αλλού»; Κάντε το άφοβα, λένε οι ειδικοί. Μπορεί να σας οδηγήσει στην επίλυση ενός δύσκολου προβλήματος ή να αυξήσει τη δημιουργικότητά σας,

Οταν «ονειρευόμαστε» κατά τη διάρκεια της ημέρας, βοηθούμε τον εγκέφαλο να λύσει περίπλοκα προβλήματα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Οι επιστήμονες θεωρούν απαραίτητη λειτουργία στην καθημερινότητά μας το να αφαιρούμαστε και να κάνουμε διάφορα ευχάριστα σενάρια με το μυαλό μας.
Μερικές από τις μεγαλύτερες επιστημονικές ανακαλύψεις – από τον Αϊνστάιν έως τον Νεύτωνα – έγιναν όταν τα μεγάλα μυαλά ήταν… αφηρημένα.
Σύμφωνα με την έρευνα, η οποία έγινε από ειδικούς στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Μπάρμπαρα στην Καλιφόρνια, όλοι μας μπορούμε να φέρουμε ευκολότερα εις πέρας μια δύσκολη δραστηριότητα όταν έχουμε κάνει ένα μικρό ψυχαγωγικό διάλειμμα κατά το οποίο καταπιανόμαστε με κάτι απλό και εύκολο αφήνοντας το μυαλό μας να ταξιδέψει.
Στα πειράματα οι συμμετέχοντες βελτίωσαν τις επιδόσεις τους κατά 40%. Αντίθετα, όταν κατά τη διάρκεια του διαλείμματος καταπιάνονταν με κάτι εξίσου δύσκολο ή απλώς ξεκουράζονταν ή δεν έκαναν καθόλου διάλειμμα, οι επιδόσεις τους παρέμεναν οι ίδιες.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι όταν κάνουμε κάτι εύκολο, το οποίο μας επιτρέπει να ταξιδέψουμε με το μυαλό μας, βρίσκουμε το κλειδί για να επιλύσουμε σημαντικότερα θέματα που μας απασχολούν.
«Γι’ αυτό άλλωστε πολλοί σπουδαίοι ερευνητές έχουν πει ότι βρήκαν έμπνευση για μια σημαντική ανακάλυψη όχι όταν έψαχναν τη λύση σε ένα πρόβλημα, αλλά κάνοντας σκέψεις που δεν ήταν σχετικές με το συγκεκριμένο θέμα», εξηγεί στην εφημερίδα «Τέλεγκραφ» ο Μπέντζαμιν Μπέαρντ από το αμερικανικό πανεπιστήμιο.
«Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνάς μας, είναι εμφανές ότι το ταξίδι του μυαλού μας ενισχύει και βοηθά τη δημιουργικότητα», προσθέτει ο ίδιος.
Αν λοιπόν βαριέστε στη δουλειά ή στην τάξη και θέλετε να κοιτάξετε έξω από το παράθυρο για να «βρεθείτε αλλού», κάντε το άφοβα, λένε οι ειδικοί. Οχι μόνο θα κάνει καλό στην ψυχολογία σας, αλλά ενδεχομένως θα βρείτε τη λύση για ένα σημαντικό θέμα που σας απασχολεί.

Η έρευνα. Στην έρευνα συμμετείχαν 145 άτομα ηλικίας 19-32 ετών, τα οποία έπρεπε να απαριθμήσουν μέσα σε δύο λεπτά όσο γίνεται περισσότερες ασυνήθιστες χρήσεις για καθημερινά αντικείμενα. Μετά χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες, από τις οποίες η πρώτη συνέχισε την ίδια δουλειά, ενώ οι υπόλοιπες έκαναν ένα διάλειμμα 12 λεπτών. Τα μέλη της δεύτερης ομάδας δεν έκαναν τίποτα, της τρίτης έκαναν κάτι εύκολο, ενώ της τέταρτης καταπιάστηκαν με μια πνευματική δραστηριότητα εξίσου δύσκολη με την αρχική.
Μετά το διάλειμμα ζητήθηκε από όλους να συνεχίσουν να απαριθμούν ασυνήθιστες χρήσεις για καθημερινά αντικείμενα. Μόνο τα μέλη της τρίτης ομάδας κατάφεραν να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους και μάλιστα κατά 40%. Οπως είπαν στους ερευνητές, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος οι περισσότεροι στην τρίτη ομάδα έκαναν σκέψεις για προσωπικά τους θέματα, γεγονότα του παρελθόντος ή πράγματα που ήθελαν να συμβούν στο μέλλον. Κανένας δεν συνέχισε να σκέφτεται το αρχικό ερώτημα των ερευνητών, παρ’ όλα αυτά βρήκαν ευκολότερα τις απαντήσεις.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι αυτή «η φαινομενικά δυσλειτουργική πνευματική κατάσταση», όταν δηλαδή ταξιδεύει το μυαλό, «μετατρέπεται ασυνείδητα σε δημιουργική έμπνευση και βελτιώνει την απόδοσή μας». Προσθέτουν όμως ότι ακόμη δε γνωρίζουν τον μηχανισμό στον εγκέφαλο χάρη στον οποίο γίνεται αυτή η μετάβαση και γι’ αυτό σκοπεύουν να κάνουν περαιτέρω έρευνες.
Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Psychological Science».

Αναδημοσιευσα Από Νεα

Το «φαινόμενο Πινόκιο» ισχύει!

Το «φαινόμενο Πινόκιο» ισχύει!

Οταν λέμε ψέματα η μύτη μας δεν μεγαλώνει μεν αλλά… ζεσταίνεται, όπως ανακάλυψαν ερευνητές δίνοντας βάση στο «φαινόμενο Πινόκιο»

Λαλίνα Φαφούτη

Η θερμοκρασία της μύτης μας ανεβαίνει όταν λέμε ψέματα ενώ διάφορα συναισθήματα προκαλούν άλλες θερμομετρικές μεταβολές στο πρόσωπό μας,

Γρανάδα
Αν νομίζατε ότι η ιστορία με τον Πινόκιο που η μύτη του μεγάλωνε όταν έλεγε ψέματα είναι απλώς… παραμύθι, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε. Ισπανοί επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το «φαινόμενο Πινόκιο» δεν ισχύει μόνο για τις φανταστικές ξύλινες κούκλες αλλά και για εμάς τους ανθρώπους με σάρκα και οστά. Μόνο που, στη δική μας περίπτωση, η μύτη δεν μακραίνει. Απλώς… ζεσταίνεται.

Εισάγοντας για πρώτη φορά την απεικονιστική τεχνική της θερμογραφίας – η οποία βασίζεται στη μέτρηση της θερμοκρασίας του σώματος – στον τομέα της ψυχολογίας οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Γρανάδας ανέπτυξαν τον πρώτο «ανιχνευτή» ψεύδους που φαίνεται να λειτουργεί πραγματικά. Πέρα από τα ψέματα, η μέθοδος μπορεί επίσης να «προδώσει» και διάφορα συναισθήματά μας, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει άγνωστες ως τώρα αντιδράσεις του σώματός μας στα σεξουαλικά ερεθίσματα ή σε δραστηριότητες όπως η άσκηση και ο χορός.

Η μύτη που ψεύδεται «κοκκινίζει»

Εξετάζοντας εθελοντές με τη θερμογραφική κάμερα οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν αυτοί ψεύδονταν σχετικά με τα συναισθήματά τους η μύτη τους «ανέβαζε» τη θερμοκρασία της – δηλαδή «κοκκίνιζε» όπως φαίνεται στην απεικόνιση αριστερά (Πηγή Παενπιστήμιο της Γρανάδας). Παράλληλα δεν υπήρχε μεταβολή της δραστηριότητας στον νησιωτικό φλοιό, μια περιοχή του συστήματος ανταμοιβής του εγκεφάλου η οποία έχει συνδεθεί με τα αληθινά συναισθήματα.

«Ο νησιωτικός φλοιός σχετίζεται με την ανίχνευση και τη ρύθμιση της θερμοκρασίας» εξηγούν σε δελτίο Τύπου ο Εμίλιο Γκόμεθ Μιλάν και η Ελβίρα Σαλάθαρ Λόπεθ, επικεφαλής της μελέτης. «Υπάρχει ένας ισχυρός αρνητικός συσχετισμός ανάμεσα στη δραστηριότητα του νησιωτικού φλοιού και την αύξηση της θερμοκρασίας. Οσο πιο ενεργός είναι ο νησιωτικός φλοιός (και άρα όσο πιο αληθινό το συναίσθημα) τόσο μικρότερη είναι η μεταβολή της θερμοκρασίας και το αντίστροφο».

Γενικώς η έντονη νοητική προσπάθεια και τα διάφορα συναισθήματα φαίνονται να επιφέρουν συγκεκριμένες «θερμομετρικές» αλλαγές στο πρόσωπό μας. Όπως έδειξε για παράδειγμα η θερμογραφία, όταν συγκεντρωνόμαστε σε κάποιο δύσκολο πρόβλημα η θερμοκρασία του προσώπου μας μειώνεται ενώ όταν νιώθουμε άγχος ανεβαίνει.

Σεξ και «θερμό» φλαμένκο

Εκτός από τα συναισθήματα η θερμογραφία μπορεί επίσης να εντοπίσει τη σεξουαλική διέγερση. Οι εικόνες της αποκάλυψαν μάλιστα ότι, τουλάχιστον σωματικά, εμφανίζεται με τον ίδιο τρόπο στα δυο φύλα, όσο και αν περιγράφεται διαφορετικά. Τα σεξουαλικά ερεθίσματα φάνηκαν να ανεβάζουν τη θερμοκρασία στα ίδια σημεία – στον θώρακα και στα γεννητικά όργανα – τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη. Αυτό συνέβαινε δε ταυτοχρόνως, παρ’ ότι οι γυναίκες δήλωναν ότι είχαν ερεθιστεί ελάχιστα ή και καθόλου.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης την αντίδραση του σωματικού «θερμομέτρου» μας σε διάφορες δραστηριότητες όπως η αεροβική άσκηση και αρκετά είδη χορού – από το κλασικό μπαλέτο ως το φλαμένκο. Διαπίστωσαν ότι το καθένα από αυτά «ανάβει» διαφορετικά σημεία του σώματός μας «Όταν κάποιος χορεύει φλαμένκο η θερμοκρασία πέφτει στα οπίσθιά του ενώ ανεβαίνει στους πήχεις των χεριών του» εξηγούν. «Αυτό είναι το θερμικό αποτύπωμα του φλαμένκο και το κάθε είδος χορού έχει ένα δικό του, συγκεκριμένο αποτύπωμα».

Η θερμογραφία είναι μια τεχνική που αναπτύχθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον αμερικανικό στρατό για τον εντοπισμό του εχθρού. Σήμερα έχει εφαρμογές σε πάρα πολλά πεδία, από τη μέτρηση της απώλειας ενέργειας στα κτίρια ως τη διάγνωση αναπνευστικών ασθενειών ή λύσσας σε ζώα. Μπορεί επίσης, όπως σημειώνουν οι ερευνητές, να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση των μεταβολών της θερμοκρασίας στα διάφορα σημεία του σώματος και για τον καθορισμό της κατανομής του λίπους συμβάλλοντας στη θεραπεία παθήσεων όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η παχυσαρκία ή η νευρογενής ανορεξία.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Χαρίζεται το χάρισμα;

Χαρίζεται το χάρισμα;

Ο Μπαράκ Ομπάμα διαθέτει σίγουρα το χάρισμα και αυτό επιβεβαιώθηκε από το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών


Young Emma 


Δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τους χαρισματικούς ανθρώπους γύρω μας,


Ο Νέλσον Μαντέλα το ‘χει. Ο Ρίτσαρντ Μπράνσον το ‘χει. Η Αούνγκ Σαν Σούου Κίι το ‘χει, με τον δικό της, ήσυχο τρόπο. Ο Στιβ Τζομπς το είχε, αν και χρησιμοποιούσε κόλπα για να το ενισχύει. Ο Μπαράκ Ομπάμα το έχει επίσης – και προφανώς το διατηρεί. Το χάρισμα αποτελεί μια από τις πλέον περιζήτητες ιδιότητες μιας προσωπικότητας. Αλλά τι ακριβώς είναι; Γεννιόμαστε με αυτό ή μπορούμε να το καλλιεργήσουμε; Γιατί υποκύπτουμε τόσο εύκολα στη δύναμή του; Και, ακόμη πιο σημαντικό, μπορούμε να το χάσουμε;
Αν και το αναγνωρίζουμε μόλις το βλέπουμε, το χάρισμα είναι μάλλον μια ασαφής έννοια. Για τους αρχαίους Ελληνες ταυτιζόταν με το ήθος, υπό την έννοια της δύναμης της πειθούς. Ο μεγάλος ιάπωνας θεατρικός συγγραφέας Ζεάμι, που έζησε τον 14ο αιώνα, το έλεγε «χάνα» – το ανώτερο επίπεδο εκείνου που αποκαλούσε «το άνθος της απαράμιλλης γοητείας». Στα λεξικά ερμηνεύεται ως ταλέντο, η ικανότητα κάποιου να επηρεάζει ή να εμπνέει τους άλλους. Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε κάποιον ορισμό, αρχίζουν όμως να κατανοούν τι είναι το χάρισμα και πόσο ψηλά μπορεί να μας φθάσει. Τα καλά νέα για όποιον θέλει να φέρει την επανάσταση σε μια χώρα ή απλώς να γίνει η ψυχή ενός πάρτι είναι ότι κάποιες πλευρές του μπορούμε να τις αποκτήσουμε με την εκμάθηση. Αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να αμφισβητήσουμε την τόσο μεγάλη αξία που δίνουμε στην πιο ελκυστική ίσως ιδιότητα της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Στον μιντιοκρατούμενο και παγκοσμίως συνδεδεμένο κόσμο μας το χάρισμα είναι σημαντικότερο από ποτέ, ιδιαίτερα για όποιον θέλει να βρίσκεται στο κέντρο της δημοσιότητας. Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι χαρισματικοί, αλλιώς δεν θα βρίσκουν ρόλους, λέει ο Τζόζεφ Ρόουτς, ιστορικός θεάτρου του Πανεπιστημίου Γέιλ ο οποίος έχει γράψει ένα βιβλίο για το χάρισμα με τίτλο «It».
Το να θεωρούνται χαρισματικοί είναι επίσης καθοριστικό για τους ηγέτες, λέει ο Μάικλ Μόρις της Columbia Business School της Νέας Υόρκης. Και όχι μόνο για τους παγκόσμιους ηγέτες. Το χάρισμα είναι ένα σημαντικό εργαλείο για να ενώσεις μια ομάδα και να γεννήσεις προσδοκίες, οπότε μπορεί να είναι ανεκτίμητο για κάποιον ο οποίος θέλει να ηγηθεί ενός οργανισμού ή να πείσει άλλους για μια νέα ιδέα. «Δεν είναι απαραίτητο να είσαι χαρισματικός για να είσαι καλός μάνατζερ, είναι όμως πολύ χρήσιμο να σε θεωρούν χαρισματικό όταν προσπαθείς να ιδρύσεις μια οργάνωση ή να την αλλάξεις» αναφέρει.
Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει ορισμένους να είναι χαρισματικοί και άλλους να μην είναι; Τα γονίδια μπορεί να παίζουν κάποιον ρόλο. Ο Νέιθαν Φοξ, ερευνητής της Κοινωνικής Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ στο Κόλετζ Παρκ, έχει μελετήσει τη λειτουργία της κοινωνικότητας σε πολύ μικρά παιδιά και έχει διαπιστώσει ότι κάποια μπορούν να χαρακτηριστούν ως κοινωνικά ήδη από την ηλικία των τεσσάρων μηνών: αλληλεπιδρούν με τους ενηλίκους και τα άλλα παιδιά και γενικώς έχουν ένα πληθωρικό ταμπεραμέντο. Αυτά ίσως έχουν περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε χαρισματικούς ενηλίκους, χρειάζονται όμως και άλλες ιδιότητες. «Θα έλεγα ότι το χάρισμα είναι μια συνάρτηση όχι μόνο κοινωνικής ικανότητας αλλά και μιας θετικής εικόνας του εαυτού» λέει ο ερευνητής, τονίζοντας ότι αυτή τείνει να εμφανίζεται στη μέση παιδική ηλικία, ως προϊόν μιας έμφυτης ιδιοσυγκρασίας και των συνθηκών του περιβάλλοντος του παιδιού.

Αίνιγμα και αντιφάσεις
Ο κ. Ρόουτς έχει διαφορετική άποψη. «Το κλειδί είναι μια αινιγματική γοητεία η οποία πείθει τους άλλους να υποταχθούν στο αινιγματικό πρόσωπο» λέει. Πιστεύει ότι οι αντιφάσεις είναι καθοριστικές. Ο Μπαράκ Ομπάμα, για παράδειγμα, είναι ζεστός και σκληρός, μαύρος και λευκός, από την τροπική Χαβάη και το γκρίζο Σικάγο. Παρομοίως, προσθέτει, η ηθοποιός Τζουλιάν Μουρ είναι συναρπαστική γιατί αποπνέει ταυτοχρόνως μια δυνατή και μια ευάλωτη πλευρά. Ορισμένες περιστάσεις μπορούν να κάνουν το χάρισμα να αναδυθεί ή να αναπτυχθεί. Ο επιστήμονας επισημαίνει ότι η «ντροπαλή Ντάι» της εποχής του γάμου της με τον πρίγκιπα Κάρολο έγινε αργότερα η «Πριγκίπισσα του λαού». Η Πριγκίπισσα Νταϊάνα, προσθέτει, χρειάστηκε να σκάψει βαθιά για να ανακαλύψει το χάρισμα που πάντα είχε μέσα της.
Κατά τη γνώμη του κ. Ρόουτς το χάρισμα είναι ένα είδος X factor με τον οποίο ορισμένοι άνθρωποι έχουν την τύχη να γεννιούνται. Το παρομοιάζει με το τέλειο σουτ: αν το έχεις μπορείς να το καλλιεργήσεις, αν όχι, είναι δύσκολο να βελτιωθείς και ποτέ δεν θα το αποκτήσεις πλήρως. Αλλοι το βλέπουν σαν μια σειρά από χαρακτηριστικά που μπορούν να «έρχονται» περισσότερο ή λιγότερο φυσικά από άτομο σε άτομο, κανένας όμως δεν συμφωνεί στο ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά.

Εξι απαραίτητα συστατικά
Βασιζόμενος σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες ερευνών ο Ρόναλντ Ρίτζο, ψυχολόγος του Claremont McKenna College στην Καλιφόρνια, έχει εντοπίσει έξι χαρακτηριστικά ή δεξιότητες που πιστεύει ότι είναι ουσιαστικές: συναισθηματική εκφραστικότητα, ενθουσιασμός, ευγλωττία, αυτοπεποίθηση, όραμα και ανταπόκριση στους άλλους. Για να θεωρείται κάποιος χαρισματικός είναι ζωτικής σημασίας να έχει μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα συστατικά, υποστηρίζει. Ενα πλεόνασμα συναισθηματικής εκφραστικότητας, για παράδειγμα, μπορεί να μειώσει το προσωπικό χάρισμα – σκεφθείτε τους κωμικούς ηθοποιούς Ρόμπιν Γουίλιαμς και Τζιμ Κάρεϊ.
Η ιδέα ότι το χάρισμα περιλαμβάνει έναν συνδυασμό ιδιοτήτων αντανακλάται επίσης στην κλίμακα χαρισματικής ηγεσίας Κόνγκερ-Κανούνγκο, ένα από τα πιο δημοφιλή και καταξιωμένα μέτρα για το χάρισμα. Συνίσταται σε 20 δηλώσεις που αξιολογούν ισχυρά σημεία σε πέντε τομείς: όραμα, ανταπόκριση στους άλλους, ανταπόκριση σε ευκαιρίες, ανάληψη κινδύνων και αντισυμβατικότητα.

Μπορούμε να το καλλιεργήσουμε;
Αυτό το οποίο υποδηλώνεται από αυτή τη «συναρμολογούμενη» άποψη για το χάρισμα είναι ότι κάποιες πλευρές του μπορούν να καλλιεργηθούν. Η ευγλωττία βελτιώνεται με την εξάσκηση. Τον ενθουσιασμό μπορεί κάποιος να τον υποκριθεί. Επίσης μπορεί κάποιος να μάθει να ανταποκρίνεται περισσότερο στους άλλους. Ακόμη και η συναισθηματική εκφραστικότητα μπορεί να βελτιωθεί, λέει ο Ντιν Σίμοντον του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ντέιβις στο κλασικό βιβλίο του «Why presidents succeed». Εχει διαπιστώσει ότι οι πιο επιτυχημένοι αμερικανοί πρόεδροι χρησιμοποιούσαν γλώσσα πλούσια σε λέξεις οι οποίες μεταδίδουν βασικά συναισθήματα και δημιουργούν σύνδεση με το κοινό, όπως αγάπη, μίσος και απληστία. Οποιοσδήποτε επίδοξος χαρισματικός θα πρέπει να χρησιμοποιεί φράσεις όπως «νιώθω τον πόνο σας» αντί για «συμμερίζομαι την άποψή σας».
Το όραμα, ή η εντύπωση ότι είναι κάποιος οραματιστής, μπορεί επίσης να αποκτηθεί ή να ενισχυθεί. Ο Στιβ Τζομπς, συνιδρυτής της Apple, αφιέρωνε ως και 10 ώρες σε πρόβες για υποτίθεται «αυθόρμητες» και μη προετοιμασμένες 10λεπτες παρουσιάσεις οι οποίες υπήρξαν καθοριστικές για την απόκτηση της φήμης του ως ενός οραματιστή, χαρισματικού ηγέτη, λέει ο κ. Μόρις, ο οποίος πέρυσι δημοσίευσε μια μελέτη επί του θέματος.
Ο Μπαράκ Ομπάμα επίσης επεδίωξε να ενισχύσει τη «θέση» του ως οραματιστή. Μετά την έφοδο που σκότωσε τον Οσάμα μπιν Λάντεν, τον ιδρυτή της «Αλ Κάιντα», «ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι οι μυστικές υπηρεσίες ήταν μόνο κατά 50% βέβαιες ότι είχαν τον Μπιν Λάντεν αλλά ο ίδιος είχε ένα προαίσθημα και έτσι πήρε την απόφαση» λέει ο δρ Μόρις. «Εμένα μου φάνηκε ότι οι μυστικές υπηρεσίες ήταν μάλλον 99% βέβαιες. Ωστόσο η δική του εκδοχή τον κάνει να φαίνεται περισσότερο οραματιστής».

Μαθήματα για επίδοξους ηγέτες
Οι ηγέτες που μπορούν να συγκινήσουν το κοινό με τη ρητορική τους, που έχουν άνεση στις θεατρικές εκδηλώσεις και που είναι πρόθυμοι να εκφράσουν ένα όραμα για το μέλλον μπορούν να ενεργοποιήσουν το υποσυνείδητό μας με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν οι σαμάνοι σε ορισμένες παραδοσιακές κοινωνίες, προσθέτει ο κ. Μόρις. Αυτά θεωρεί ότι μπορούν να διδαχθούν: διοργανώνει μαθήματα στην Columbia Business School τα οποία έχουν ως στόχο τη βελτίωση των επιδόσεων σε αυτούς τους τομείς.
Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) προσφέρει επίσης εκπαιδευτικά προγράμματα για στελέχη επιχειρήσεων που θέλουν να ενισχύσουν το χάρισμά τους. Αντί ωστόσο να τους μαθαίνουν να είναι περισσότερο οραματιστές, συναισθηματικά εκφραστικοί ή εύγλωττοι, ο Σάντι Πέντλαντ και οι συνεργάτες του υιοθετούν μια διαφορετική προσέγγιση. Χρησιμοποιώντας γκάτζετ – μεταξύ των οποίων συσκευές που καταγράφουν πληροφορίες όπως ο τόνος της φωνής, η εγγύτητα με τους άλλους και οι χειρονομίες – έχουν εντοπίσει τέσσερις τύπους μη λεκτικών κοινωνικών σημάτων που πιστεύουν ότι «στηρίζουν» το χάρισμα.

Μη λεκτικά κοινωνικά σήματα
Πρώτη είναι η μίμηση: οι αλληλεπιδράσεις στις οποίες εμπλέκεται ένα χαρισματικό άτομο τείνουν να περιλαμβάνουν σε μεγαλύτερο βαθμό μια ασυνείδητη αντιγραφή της γλώσσας του σώματος όπως η ανταλλαγή χαμόγελων και νευμάτων. Δεύτερον, οι χαρισματικοί άνθρωποι επιδεικνύουν υψηλά επίπεδα δραστηριότητας – π.χ. είναι περισσότερο σπινθηροβόλοι παρά άτονοι – δείχνοντας το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό τους. Τρίτον, ο λόγος και οι κινήσεις τους επιδεικνύουν περισσότερο ειρμό και ρευστότητα. Τέλος, η επιρροή ενός ατόμου μπορεί να «μετρηθεί» από τον βαθμό στον οποίο κάνει τους άλλους να ταιριάζουν ασυνείδητα τα μοτίβα του λόγου τους με τα δικά του.
Αναλύοντας αυτά τα δείγματα και μόνο ο κ. Πέντλαντ μπορεί να προβλέψει ποια στελέχη θα είναι πιο επιτυχημένα στο να «πουλήσουν» τα επιχειρηματικά τους σχέδια σε μια ομάδα συναδέλφων τους. «Αυτό που μετράει ίσως να μην είναι αυτό που λες αλλά το πώς το λες» αναφέρει. Τα κοινωνικά σήματα αυτού του είδους είναι δύσκολο να τα υποκριθεί κάποιος, προσθέτει ο καθηγητής. Παρ’ όλα αυτά η ομάδα του εργάζεται αυτή τη στιγμή σε ένα εργαλείο που αποκαλούν «ο διαμεσολαβητής meeting» και το οποίο συλλέγει ακουστικές και κινητικές πληροφορίες από το κάθε μέλος μιας ομάδας και παρέχει σε πραγματικό χρόνο πληροφορίες σχετικά με τα μοτίβα των αλληλεπιδράσεών τους με στόχο να βελτιώσει τα κοινωνικά σήματα που επιδεικνύουν και άρα και την έκβαση του meeting.

Χάρισμα και επανάσταση
Εκτός από το να παράσχουν ενδείξεις σχετικά με το πώς μπορεί να ενισχυθεί το χάρισμα, τα ευρήματα του κ. Πέντλαντ θα μπορούσαν επίσης να ρίξουν φως στην προέλευσή του. Αν τα βασικά συστατικά του χαρίσματος είναι προ-γλωσσικά κοινωνικά σήματα, αυτό υποδηλώνει, όπως λέει, ότι εξελικτικά είναι αρχαίο. Γενικώς τα κοινωνικά σήματα τείνουν να ενθαρρύνουν τη συναίνεση μεταξύ ατόμων, οπότε μπορεί να εξελίχθηκαν για να βοηθήσουν στη δημιουργία σταθερών κοινωνικών ομάδων. Οι ανθρώπινες κοινωνίες όμως δεν πρέπει να είναι υπερβολικά σταθερές, αλλιώς δεν θα μπορούν ποτέ να καταφέρουν άλματα σαν αυτά που οδήγησαν σε τεχνολογικές και κοινωνικές επαναστάσεις – και εδώ είναι που μπαίνουν στο παιχνίδι τα χαρισματικά άτομα, υποστηρίζει ο καθηγητής. Χρειάζεται κάποιος χαρισματικός για να αλλάξει μια κουλτούρα.
Ο κ. Πέντλαντ δεν είναι ο μόνος που πιστεύει ότι το χάρισμα σπείρει την επανάσταση. Αλλοι υποστηρίζουν ότι μόνο ηγέτες που προκαλούν μια ριζική αλλαγή μπορούν να θεωρηθούν πραγματικά χαρισματικοί. Ενας υπέρμαχος αυτής της ιδέας, ο Τάκης Παππάς του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, λέει ότι ο Στιβ Τζομπς εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία, όπως και ο Σαρλ ντε Γκωλ, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Ιωσήφ Στάλιν. Οπως δείχνουν κάποια από τα ονόματα σε αυτή τη λίστα το πραγματικό χάρισμα μπορεί να είναι πολύ ισχυρό και η χρήση του μπορεί να έχει εξαιρετικά διχαστικές ή ακόμη και καταστροφικές συνέπειες. Η δημοκρατία προσφέρει θεσμικά αντίβαρα για να περιορίσει τις καταχρήσεις εξουσίας από χαρισματικούς επαναστάτες, όμως το χάρισμα μπορεί παρ’ όλα αυτά να είναι μια δηλητηριώδης δύναμη.

Χαρισματικός ίσον ικανός;
Υπάρχει επίσης ένας άλλος λόγος για τον οποίο θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στο χάρισμα: το ότι ενδέχεται να μην υποστηρίζεται από πραγματική ικανότητα. Ο Ρακές Κουράνα της Harvard Business School έχει διαπιστώσει ότι οι αμερικανικές εταιρείες που αναζητούν έναν νέο ηγέτη επιζητούν το χάρισμα πάνω από οτιδήποτε άλλο. Τα αποτελέσματα όμως μπορεί να είναι απογοητευτικά. Σε αβέβαιες συνθήκες των αγορών ένας χαρισματικός διευθύνων σύμβουλος μπορεί να ενισχύσει την τιμή της μετοχής μιας εταιρείας, κάτι τέτοιο όμως μπορεί να είναι βραχύβιο επειδή το άτομο αυτό μπορεί να είναι καλύτερο στο να μεταδίδει μια εικόνα από ό,τι στο να διευθύνει μια επιχείρηση, λέει ο κ. Κουράνα. Αν και τα πιο ικανά στελέχη μπορούν να μάθουν να είναι χαρισματικά, το γεγονός ότι το χάρισμα τώρα διδάσκεται στις σχολές επιχειρήσεων μπορεί τελικά να εντείνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα.
Αλλωστε, αν δώσουμε την πίστη μας σε χαρισματικούς ηγέτες υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο το χάρισμά τους να εξατμιστεί. Αυτό συνέβη στον Τόνι Μπλερ και τον Μπιλ Κλίντον. Και οι δύο θεωρείται γενικώς ότι έχουν έντονο προσωπικό χάρισμα, όταν όμως ήταν στην εξουσία, μη δημοφιλείς πολιτικές ή προσωπικές αδυναμίες έκαναν το ηγετικό τους χάρισμα να ξεγλιστρήσει. Ο πρόεδρος Ομπάμα στις αρχές της πρώτης προεδρίας του είχε χαιρετιστεί ως σύμβολο ελπίδας. Πιο πρόσφατα έχει επικριθεί ως ενδοτικός, εγωκεντρικός και απόμακρος. Φυσικά είναι ακόμη ο ίδιος άνθρωπος, όμως η αντίληψη του κόσμου είναι εκείνο που μετράει. «Μέρος του χαρίσματός του βρισκόταν στα μάτια των οπαδών του» είχε δηλώσει πριν από μερικούς μήνες ο Τζόζεφ Νάι της John F. Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. «Οι σκληροί οικονομικοί καιροί καθιστούν δύσκολη τη διατήρηση του χαρίσματος» είχε προσθέσει υπογραμμίζοντας ότι το προσωπικό χάρισμα εξαρτάται επίσης από τη γενικότερη κατάσταση.
Ακόμη και ο κ. Ρόουτς δέχεται ότι το χάρισμα των πολιτικών μπορεί να μειωθεί αν συνδεθεί με μη δημοφιλείς πολιτικές. «Φαντάζομαι όμως ότι αν ο Μπαράκ Ομπάμα έμπαινε στο δωμάτιο αυτή τη στιγμή δεν θα λέγατε ότι έχει χάσει το χάρισμά του» λέει. Οι εκλογές του Νοεμβρίου αποτέλεσαν κατά τη γνώμη του ένα κρίσιμο τεστ. «Ποτέ ένας απερχόμενος πρόεδρος δεν επανεξελέγη σε μια τόσο δύσκολη οικονομική περίοδο» επισημαίνει. «Η επανεκλογή του θα πρέπει να αποδοθεί σε μεγάλο βαθμό στον προσωπικό μαγνητισμό του – στο χάρισμά του».

  


Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο