Just another WordPress.com site

Archive for the ‘Festival’ Category

O πολιτισμός της Κρίσης, (ΣΤ),

Τουλάτου Ισμα Μ.

Κύκλος: Το τάνγκο θέλει… δώδεκα,

Το σύνολο κλασικής μουσικής δίνει ραντεβού με τις μελωδίες του Αστορ Πιατσόλα στο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας,

Το σύνολο μουσικής δωματίου Κύκλος έκανε εντυπωσιακή είσοδο στην πολιτιστική ζωή μας πριν από λίγο καιρό έχοντας φιλόδοξο προσανατολισμό και πολλά σχέδια για το μέλλον. Η επικείμενη συμμετοχή του στο 8ο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας είναι ενδεικτική του λόγου

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Εναλλακτική Μουσική Του Ευρωπαϊκού Φεστιβάλ,

Κάτι παραπάνω από ένα φεστιβάλ

Κανελλόπουλος Θοδωρής

Κάτι παραπάνω από ένα φεστιβάλ,

Πώς το Primavera Sound κατάφερε να γίνει το πιο σημαντικό φεστιβάλ εναλλακτικής μουσικής στην Ευρώπη,
 
Η Βαρκελώνη είναι μια πόλη σε κρίση. Περπατώντας στους δρόμους της την προηγούμενη εβδομάδα το καταλάβαινες έντονα, υπήρχε μια οικονομική αμηχανία, ένα πάγωμα, μια φορτισμένη ατμόσφαιρα. Παρόλο που η νεολαία ζούσε για το πρώτο μεγάλο φεστιβάλ της πόλης μέσα στο καλοκαίρι, το Primavera Sound.

H πόλη

Η πόλη όμως είναι εκεί. Με τη δική της λογική, με τα μεγάλα και καθαρά πεζοδρόμια που γίνονται βρώμικα και ξανά καθαρά μέσα σε λίγες ώρες, με τα κτίρια του Γκαουντί και την δική τους αρχιτεκτονική ανάμεσα σε κάποια άχρηστα κτίρια που φτιάχτηκαν απλά για να φτιαχτούν. Με τα άσχημα bars, με τα ωραία tapas bars, με τους Μαροκινούς που πουλάνε μπύρες χύμα στη Ράμπλα, με το γρήγορο και εξυπηρετικό μετρό.

Οι Καταλανοί εκτός από οικονομικά αμήχανοι είναι εκνευρισμένοι. Εκνευρισμένοι με την καστιγιάνικη Μαδρίτη καθώς η κρίση εδραίωσε μια παλιά έχθρα που βασίζεται στην άποψη πως η Μαδρίτη ζει και αναπνέει με χρήματα της περιφέρειας. Στην Βαρκελώνη ισχυρίζονται πως από τη στιγμή που η Καταλονία είναι αυτάρκης, αν οι φόροι των Καταλανών δεν μοιράζονταν με το ισπανικό κράτος, δε θα είχαν κρίση, δε θα είχαν ανεργία, θα μπορούσαν να ζήσουν μόνοι τους, μακριά από μηχανισμούς στήριξης, λιτότητες και άλλες τέτοιες επικίνδυνες λέξεις. Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που έχει φουντώσει η κουβέντα σχετικά με την αυτονομία της Καταλονίας.

Η Βαρκελώνη τα τελευταία είκοσι χρόνια είναι μια γοητευτική πόλη. Εχει γίνει μητρόπολη των τάσεων, οι Ισπανοί φέρθηκαν στην μεταολυμπιακή εποχή τους με αγάπη, φροντίδα και λογική αξιοποιώντας κάθε τι που δημιουργήθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Επιπροσθέτως η ποδοσφαιρική Μπαρτσελόνα την τελευταία δεκαετία είναι η καλύτερη ομάδα στον κόσμο και τραβά πάνω της βλέμματα, ευρώ και τουρίστες.

Στα πολιτιστικά, παρά την κρίση τα φεστιβάλ της κάθε χρόνο πραγματοποιούνται και τα πηγαίνουν περίφημα. Προσελκύουν  μεγάλο όγκο τουριστών, τα ξενοδοχεία είναι γεμάτα, πτήση φτηνή εκείνη την περίοδο δεν βρίσκεις ούτε για δείγμα και οι άνθρωποι της πόλης ποντάρουν πολύ στον «φεστιβαλοτουρισμό». Εκατόνταδες Ελληνες, Γάλλοι, Ιταλοί, Αγγλοι, όλες οι εθνικότητες του κόσμου επισκέφθηκαν το Park del Forum την προηγούμενη εβδομάδα. Κάνουν τον πολιτισμό τους ένα πολύτιμο brand. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα της κρίσης, το Synch που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από το Primavera 8-9 χρόνια πριν, δεν υπάρχει στο συναυλιακό χάρτη την τελευταία τριετία. Λάθος επιλογές, λάθος χειρισμοί, λάθος πολιτική.

Το φεστιβάλ

To φετινό Primavera Sound ήταν το 13ο που πραγματοποιήθηκε στην Βαρκελώνη. Από τις 22 έως τις 26 Μαΐου, με happenings στην πόλη, στο χώρο του φεστιβάλ και στο θέατρο Apolo κατάφερε να μαζέψει εκατοντάδες χιλιάδες εναλλακτικού κοινού από όλα τα μέρη της Ευρώπης. Το φεστιβάλ ξεκίνησε σαν ένα «ερασιτεχνικό» πάρτι στην πόλη από κάτι τρελούς μουσικόφιλους, κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία, να είναι ένα από τα πιο σημαντικά μουσικά εναλλακτικά φεστιβάλ του κόσμου. Το φετινό τους moto τα λέει όλα. «Best Festival Ever», το καλύτερο φεστιβάλ που έγινε ποτέ.

Ο χώρος

Το ελληνικό μπλοκ που επισκέπτεται την Βαρκελώνη κάθε χρόνο είναι από τα πιο πιστά και αφοσιωμένα στο φεστιβάλ. Την διαφορά, την καταλάβαινες από την αύξηση του χώρου. Πριν 5-6 χρόνια επισκέπτονταν συνολικά το Parcde Forum, ένα εκπληκτικό μέρος δίπλα στη θάλασσα (ένας χώρος που μοιάζει με τον αναξιοποίητο δικό μας ολυμπιακό κέντρο στο Φάληρο), περίπου 40.000 άνθρωποι συνολικά τις τρεις μέρες ενώ φέτος 50.000 ήταν ο αριθμός των επισκεπτών ημερησίως!

Οι σκηνές έγιναν εφτά, οι χορηγοί ήταν περισσότεροι από ποτέ ονοματίζοντας για άλλη μια φορά τις σκηνές (κάτι που σημαίνει εύκολο και γρήγορο χρήμα), η οργάνωση ήταν εκπληκτική (δεν περίμενες πάνω από πέντε λεπτά σε οποιαδήποτε ουρά είτε για να πάρεις ποτό είτε για να μπεις στο χώρο), το μετρό βρίσκεται σε απόσταση πέντε λεπτών από το Parc de Forum, ο χώρος καθαρίζονταν κάθε ώρα από το προσωπικό, οι χώροι για ξεκούραση και φαγητό ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά και το στοίχημα των διοργανωτών ήταν πέρα για πέρα κερδισμένο. Ηταν με διαφορά η μεγαλύτερη και πιο επιτυχημένη διοργάνωση που έκαναν ποτέ.

Το φεστιβάλ μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν αυτό που δημιουργούσε τις επόμενες μουσικές τάσεις και τα εναλλακτικά συγκροτήματα που θα «μεγαλώσουν» μέσα στη χρονιά. Φέτος, άλλαξε ρότα. Αυτή τη στιγμή έχει το πλεονέκτημα να αξιοποιεί τις τάσεις. Μοναδικό μελανό σημείο, αλλά αναμενόμενο από την διόγκωση του φεστιβάλ, το τσιμπημένο merchandise, το φαγητό και το ποτό που συναγωνίζονταν σε τιμές τα bar και τα εστιατόρια της Αθήνας.

Τι είδαμε, ακούσαμε και μάθαμε φέτος από τα ονόματα που είδαμε σε τυχαία σειρά:

Wild Nothing: Το ιδανικό opening για το φεστιβάλ. Ανάλαφρα ποπ τραγουδάκια που μας έβαλαν στο κλίμα και μας προετοίμασαν ιδανικά για την συνέχεια.

Death Grips: Μάλλον η πιο δυναμική live μπάντα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Ενας τύπος στο laptop άλλος ένας με μικρόφωνο να «φτύνει» ρίμες δημιουργώντας πολυκατοικίες θορύβου και hip hop beats.

Deerhunter: Η ψηλόλιγνη φιγούρα του Bradford Cox, αυτής της indie indeligencia  από την Αθήνα της Georgia έκανε όλη την σκηνή Ray Ban να χοροπηδά και να ωρύεται στο άκουσμα των τραγουδιών του νέου του άλμπουμ. Ισως το καλύτερο live της πρώτης μέρας από το καλύτερο εναλλακτικό γκρουπ της δεκαετίας που διανύουμε.

Fuck Buttons: Στην τρίτη τους επίσκεψη στο φεστιβάλ δεν έκαναν τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό που ξέρουν. Δημιούργησαν τοίχος θορύβου που διαπερνούσε κορμιά κάνοντας χιλιάδες κόσμου να αλαλάζει από ευδαιμονία.

Tame Impala: Οι Αυστραλοί prog rockers από το Περθ έκαναν πάρα πολύ κόσμο να περάσει καλά. Αλλοι ήταν πιο σκεπτικοί.

Savages: Τέσσερα κορίτσια από το Λονδίνο που πατούν στις βασικές αρχές του post punk και κάνουν τη σκηνή Pitchfork να χοροπηδά ολόκληρη στις 19.00 το απόγευμα.

Grizzly Bear: Οι κατάλληλοι άνθρωποι την λάθος ώρα. Αρτιοι εκτελεστικά, ωστόσο τα μεσάνυχτα της Παρασκευής περισσότερο κούρασαν τον κόσμο παρά τον ενθουσίασαν.

Wu Tang Clan: Πρωτόγνωρος όγκος για τόσο μεγάλη hip hop/rap συναυλία. ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Blur: Η sui generis προσωπικότητα του Damon Albarn, o Αlex James, o Graham Coxon και ο Dave Rowntree μάζεψαν τον περισσότερο κόσμο που έχει μαζευτεί ποτέ σε live που έχει γίνει στο Primavera Sound. Ένα ατελείωτο πάρτι από τα 90s που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο. Η highlight εμφάνιση του φετινού φεστιβάλ.ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Nick Cave and The Bad Seeds: Κάθε φορά που τον βλέπεις είναι λες και συναντάς έναν συναρπαστικό θείο. Συγκίνηση, αγάπη, τελειότητα και οι Bad Seeds ίσως είναι η καλύτερη μπάντα μουσικών στον κόσμο. Αψεγάδιαστοι, αλάνθαστοι, εκπληκτικοί.

The Knife: Eνα περίεργο παγανιστικό show με προηχογραφημένα μουσικά μέρη, με live φωνητικά και πολύ περίεργα χορευτικά που σε άλλους θύμισαν τον Φώτη Μεταξόπουλο και σε άλλους τον Δημήτρη Παπαϊωάννου. Προσωπικά τους ευχαριστήθηκα.

Hot Chip: To πάρτι του κλεισίματος. Ολος ο κόσμος μαζεύτηκε για να τους δει και να τους απολαύσει λίγο πριν τελειώσει το φεστιβάλ στο Forum. Δεν πρέπει να υπήρξε άνθρωπος που δεν χόρεψε.

The Breeders: Η εικόνα τους μπορεί να ξενίζει, αλλά όπως και να έχει οι Breeders είναι η μπάντα της Kim Deal τωνPixies και το Last Splash ένας σημαντικός δίσκος για τα nineties. Οσοι ήταν πάνω από 33 και τις είδαν live πέρασαν καλά.

Nick Waterhouse: Το πιο σίγουρο στοίχημα για τον έλληνα promoter που θα τολμήσει να τον φέρει στην Αθήνα. Η Amy Winehouse σε αντρική version.

Daphni: Daniel Snaith ή Caribou ή Manitoba ή όπως αλλιώς την φωνάζουν, είναι μια διάνοια, ότι καλύτερο υπάρχει στην ηλεκτρονική μουσική.

John Talabot: Ο εθνοσωτήρας της Βαρκελώνης αναλώθηκε σε ένα ακαδημαϊκό ηλεκτρονικό dj set που δεν ταίριαζε εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής. Στην Αθήνα τον περιμένουμε καλύτερο.

Neurosis: Δυνατά τύμπανα, post metal αισθητική, avant garde και industrial ήχοι, το υποψιασμένο κοινό έδωσε το παρόν και πήρε μαζί του μια από τις σημαντικότερες εμφανίσεις του τριημέρου.

Liars: Eπαιξαν αργά μπροστά σε πολύ κόσμο, οι ορκισμένοι φαν ήταν εκεί, πέρσι έβγαλαν ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς.

My Bloody Valentine: Ηταν ένας από τους βασικούς λόγους του ταξιδιού στη Βαρκελώνη. Οι πατέρες του shoegaze τα έδωσαν όλα, έπαιξαν λιγότερο δυνατά από την εμφάνιση τους στο ίδιο μέρος το 2009, μοίρασαν για άλλη μια φορά ωτοασπίδες και έδωσαν ένα best of set ικανοποιώντας οποιονδήποτε βρισκόταν στο χώρο.

Melody’s Echo Chamber: Μια παριζιάνα και η μπάντα της, ο μουσικός Τύπος πίνει νερό στην ομορφιά της, το γκρουπ της θυμίζει έντονα τους Stereolab. Πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Jesus and Mary Chain: Οσοι τους είχαν δει παλαιότερα έλεγαν για τα μέτρια live που έκαναν την εποχή που ήταν στις δόξες τους. Σήμερα, έχουν μεγαλώσει και φορούν κόκκινο πουκαμισάκι αντί για ολόμαυρο αλά Τζόνι Κας, μοιάζουν με εναλλακτικοί βουλευτές παρά μεγάλοι ροκ σταρ. Παρόλα αυτά, ακούσαμε live το «Reverence» και το «Just LikeHoney».

Django Django: H μουσική έκπληξη. Οι Django Django ήταν ανώτεροι των περιστάσεων, έκαναν όλο τον κόσμο να χορεύει, ήταν ανώτεροι από τους Hot Chip αν και φόρεσαν τα χειρότερα κοστούμια που είδαμε στο φεστιβάλ.

Αναδημοσιευσα Από Bημα

Φεστιβάλ Βερολίνου: Φιλολογικό θρίλερ σε πορτογαλέζικο φόντο,

Φεστιβάλ Βερολίνου: Φιλολογικό θρίλερ σε πορτογαλέζικο φόντο

Ζουμπουλάκης Γιάννης

Το μπεστ σέλερ του Πασκάλ Μερσιέ «Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα» μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη από τον δανό σκηνοθέτη Μπίλε Ογκαστ με πρωταγωνιστή τον Τζέρεμι Αϊρονς,

Αποστολή

«Οι κινηματογράφος είναι ένα μέσον συναισθημάτων, την ώρα που τα βιβλία είναι ένα μέσον διανόησης» πιστεύει ο δανός σκηνοθέτης Μπίλε Ογκαστ. «Όμως ο κεντρικός ήρωας στο «Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα», το μπεστ σέλερ του Πασκάλ Μερσιέ, συμπεριφέρεται ως γέφυρα που ενώνει και τα δύο. Και αυτό με γοητεύει».

Πράγματι, στην κινηματογραφική εκδοχή της ταινίας, όπως άλλωστε και στο μυθιστόρημα (που στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), ο κεντρικός ήρωας είναι  ένας μοναχικός άνθρωπος, ένας συνεσταλμένος ελβετός καθηγητής στη Βέρνη ονόματι Γκρεγκόριους, ο οποίος δεν αισθάνεται βολικά όταν περιστοιχίζεται από άλλους πέραν των μαθητών του.
Ωσπου μια βροχερή μέρα και κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, γνωρίζεται με μια νεαρή γυναίκα και μαθαίνει για την ύπαρξη του βιβλίου ενός συγγραφέα που δεν είχε ακούσει ποτέ στην ζωή του. Το βιβλίο τον γοητεύει τόσο πολύ που ενστικτωδώς αποφασίζει  να πάρει το νυχτερινό τρένο για την Λισσαβώνα, όπου ανακαλύπτει έναν καινούργιο κόσμο. Και φυσικά τον εαυτό του.

Παράλληλα όμως, ο καθηγητής, τον οποίο υποδύεται με άνεση ο βρετανός ηθοποιός Τζέρεμι Αϊρονς (που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο γοητευτικός) μπλέκει σε μια παράξενη ιστορία που σχετίζεται με το παρελθόν και τα σκληρά χρόνια του δικτατορικού καθεστώτος στην Πορτογαλία στο οποίο ο συγγραφέας αντιστάθηκε. Κάπως έτσι συνεχίζεται το ταξίδι του καθηγητής που θα γνωριστεί με παλιούς συναγωνιστές, συγγενείς και φίλους του συγγραφέα για να βρει στην καρδιά αυτής της ιστορίας έναν έρωτα.

Ο Μπίλε Ογκαστ χαρακτηρίζει το «Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα» ως «φιλοσοφικό θρίλερ». Πράγματι, το περιβάλλον στο οποίο κινούνται οι ήρωες είναι βουτηγμένο στο μελάνι και «καλυμμένο» από χαρτί, σημειώματα μεταφέρονται από το ένα χέρι στο άλλο, αποσπάσματα  από βιβλία αναγιγνώσκονται. Όλα αυτά μέσα στο ιδιαιτέρως γοητευτικό τοπίο της Λισαβόνας, μιας πόλης που τόσο ο Αϊρονς ,όσο και ο Ογκαστ γνωρίζουν πολύ καλά αφού εκεί είχαν γυρίσει το «Σπίτι των πνευμάτων», μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας τους.  

Το μυστηριώδες σενάριο της ταινίας ήταν άλλωστε ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Τζέρεμι Αϊρονς συμφώνησε να παίξει στην ταινία παρότι δεν είχε διαβάσει το μπεστ σέλερ του Π. Μερσιέ. Ο ηθοποιός γοητεύθηκε από την απότομη αλλαγή στην ζωή του ήρωα, ενώ όπως είπε έχει βιώσει και ο ίδιος ένα παρόμοιο γεγονός «ξαφνικής τροπής», όταν αρκετά  νεώτερος, πήρε μια επαγγελματική απόφαση που παραλίγο να καταστρέψει την καριέρα του.

Στην ταινία η οποία στην Ελλάδα θα διανεμηθεί μελλοντικά από την Hollywood Entertainment συμμετέχει ένα διεθνές καστ ηθοποιών αποτελούμενο από τους Τζακ Χιούστον, την Μελανί Λοράν, την Μαρτίνα Γκέντεκ, τον Μπρούνο Γκαντς, τον Τομ Κόρτνεϊ, τον Κρίστοφερ Λι και την Σαρλότ Ράμπλινγκ.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

63ο Φεστιβάλ Βερολίνου: Ο Τζαφάρ Παναχί και ο σκοταδισμός του Ιράν,

63ο Φεστιβάλ Βερολίνου: Ο Τζαφάρ Παναχί και ο σκοταδισμός του Ιράν

Ζουμπουλάκης Γιάννης

Η τελευταία δημιουργία του διάσημου απαγορευμένου από το καθεστώς ιιρανού σκηνοθέτη,

Αν και η τελευταία ταινία του, «Κλειστή κουρτίνα», προβάλλεται εντός συναγωνισμού στην εφετινή Μπερλινάλε, ο ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί δεν μπόρεσε τελικά να έρθει στο φεστιβάλ.

Ταλαιπωρημένος εδώ και χρόνια από τις αρχές της πατρίδας του, ο Παναχί εξακολουθεί να βρίσκεται στο στόχαστρο ενός καταπιεστικού καθεστώτος που στο παρελθόν τον έχει φυλακίσει ,τον έχει λογοκρίνει από το 2011 του έχει απαγορέψει να γυρίζει ταινίες επί 20 χρόνια με αιτιολογία την «αντικυβερνητική προπαγάνδα που πρεσβεύουν.»

 Να όμως που ο Παναχί ,ένας από τους σημαντικότερους πρεσβευτές του ιρανικού  κινηματογραφικού πολιτισμού μπορεί και κάνει ταινίες οι οποίες είναι περιζήτητες στην διεθνή κοινότητα των κινηματογραφικών φεστιβάλ. Και το κοινό των φεστιβάλ είναι με το μέρος του αν κρίνουμε από την σιωπηρή διαμαρτυρία που έγινε υπέρ του το μεσημέρι της Τρίτης 12 Φεβρουαρίου στους δρόμους γύρω από την πλατεία Ποτσντάμερ.

 Η τελευταία δημιουργία του την οποία συνσκηνοθέτησε με τον πρωταγωνιστή της Καμπόζια Παρτόβι είναι μια αλληγορία που με πολύ ιδιαίτερο τρόπο αφουγκράζεται (αν και δεν κριτικάρει) την κατάσταση στο σύγχρονο Ιράν. Είναι περισσότερο μια ταινία που αφορά τον ίδιο τον Παναχί και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην πατρίδα του.

 Ενας συγγραφέας (Παρτόβι) βρίσκεται απομονωμένος με τον σκύλο του σε μια έπαυλη με θέα την Κασπία θάλασσα. Εχει τις κουρτίνες κλειστές και δεν επιτρέπει ποτέ στο σκυλί να βγει έξω. Η ζωή του μέσα στο τεράστιο σπίτι προκαλεί αρκετά ερωτήματα στον θεατή, τα οποία αυξάνονται όταν εισβάλλει μια γυναίκα ζητώντας καταφύγιο. Η γυναίκα για κάποιο λόγο ανοίγει τις κουρτίνες, οπότε το φως μπαίνει διάπλατο στον χώρο…

 Ποιοί είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι για τους οποίους μαθαίνουμε ελάχιστα; Είναι καταζητούμενοι; Και αν ναι, για πια ποιόν λόγο; Οι φωνές των αστυνομικών έξω από το σπίτι σπάνε ενίοτε την ησυχία της περιοχής. Σε ένα ρεαλιστικό επίπεδο η ταινία βρίσκει απαντήσεις που άπτονται της λογικής. Ο συγγραφέας βρίσκεται στο σπίτι γιατί το καθεστώς του Ιράν στοχεύει στην εξολόθρευση όλων των σκύλων που μολύνουν την επικράτεια. Η γυναίκα καταζητείται γιατί συμμετείχε σε ένα πάρτι στην παραλία.

 Μήπως όμως τελικά δεν είναι καν άνθρωποι παρά φαντάσματα, τα  πλάσματα της φαντασίας ενός σκηνοθέτη στον οποίο δεν επιτρέπεται πλέον να εργαστεί; Μήπως είναι τα πρόσωπα ενός σεναρίου που αναζητεί τον σκηνοθέτη του; Γιατί κάποια στιγμή στην σκηνή εμφανίζεται ο ίδιος ο Τζαφάρ Παναχί ο οποίος κλείνει τις κουρτίνες αποκαθιστώντας την μυθοπλασία με την σκληρή πραγματικότητα.

 Μιλώντας στους δημοσιογράφους το μεσημέρι της Τρίτης, ο Καμποζίγια Πατρόβι είπε χαρακτηριστικά ότι ο Παναχι δεν θα καταθέσει έτσι εύκολα τα όπλα. «Εφόσον του απαγορεύουν να μιλήσει για τους άλλους και τις ζωές των άλλων, θα μιλήσει για τον ίδιο και την δική του ζωή» είπε.

 

Αναδημοσιευσα Από Βημα

63ο φεστιβάλ Βερολίνου: Οι Ελληνες συζητιούνται θετικά!

63ο φεστιβάλ Βερολίνου: Οι Ελληνες συζητιούνται θετικά!

Ο Χρήστος Στέργιογλου σε σκηνή από την ταινία «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά»,

Αποστολή: ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

Αίσθηση προκάλεσαν οι ταινίες των Ελίνας Ψύκου και Θάνου Αναστόπουλου

Στην σχεδόν κατάμεστη αίθουσα CINEMAXX 6 του φεστιβάλ Βερολίνου έκανε το περασμένο Σάββατο (9/2) στις 16.00 την δημοσιογραφική πρεμιέρα της η «Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά», πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ελίνας Ψύκου που διαγωνίζεται στο FORUM.
Ενδιαφέρον υπαρξιακό δράμα αλλά με πολλές δόσεις χιούμορ, η ταινία παρακολουθεί την περίπτωση μιας διάσημης  τηλεοπτικής περσόνας (Χρήστος Στέργιογλου) που αποφασίζει να εξαφανιστεί από προσώπου γης προκειμένου να προκαλέσει για μια ακόμη φορά αν και με διαφορετικό τρόπο το ενδιαφέρον των media.

Πράγματι, από την στιγμή που διαρέει η φήμη ότι ο πολυαγαπημένος οικοδεσπότης του  πρωϊνάδικου του TV3 Αντώνης Παρασκευάς έχει πέσει θύμα απαγωγής και ότι ο καναλάρχης και φίλος του είναι έτοιμος να πληρώσει για την ελευθέρωσή του, η «αιώνια επιστροφή» του γίνεται το ζήτημα που απασχολεί το …πανελλήνιο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και με την βοήθεια ενός υπέροχου Χρήστου Στέργιογλου που εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα πλάνα της ταινίας, η  Ψύκου αγγίζει με προσοχή ευαίσθητα θέματα όπως η μπερδεμένη υπαρξιακή ταυτότητα αλλά και η ματαιοδοξία της δημοσιότητας.

Συζητήσεις  όμως έχουν προκάλεσει και οι προβολές της «Κόρης» του Θάνου Αναστόπουλου που έγιναν στο ίδιο τμήμα (FORUM) από την Πέμπτη ως και την Κυριακή (στις περισσότερες προβολές ο κόσμος ήταν τόσο πολύς που πολλοί θεατές κάθονταν στα σκαλιά). Η ταινία που έχει ήδη προβληθεί στις αίθουσες της χώρας μας αφηγείοται την σκληρή ιστορία μιας μοναχικής κοπέλας (Αλιμάνι) η οποία αποφασίζει να φτάσει στα άκρα προκειμένου να βοηθήσει τον πατέρα της που βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο. Η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης βρίσκεται στο φόντο του φιλμ και αυτό που έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον στον σκηνοθέτη είναι ότι οι αντιδράσεις των νότιων λαών της Ευρώπης (όπως π.χ. των Ιταλών) είναι πολύ πιο έντονες συγκριτικά με άλλων χωρών της Ευρώπης. «Αισθάνθηκα ότι σε αντίθεση με τους βόρειους λαούς που αναρωτιούνται αν είναι όντως έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα, οι νότιοι νιώθουν την ταινία πολύ κοντά τους. Ενδεχομένως αυτό να  σημαίνει ότι την καταλαβαίνουν καλύτερα όσοι έχουν βρεθεί σε μια κατάσταση παρόμοια με την δική μας» μας είπε ο Θ. Αναστόπουλος.

Την Δευτέρα 11.2 στις 15.30, πάντα στο FORUM, σειρά έχει η Χριστίνα Κουτσοσπύρου που παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας «Στο λύκο» που συνυπογράφει με τον Αραν Χιουζ .

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Αλμπέρ Υντερζό: «Χρειάζομαι κι εγώ λίγη ξεκούραση…»,

Αλμπέρ Υντερζό: «Χρειάζομαι κι εγώ λίγη ξεκούραση...»

Ο ένας εκ των δύο γονέων του Αστερίξ -στα 85 του πλέον- τον «εμπιστεύεται» σε νέους,

«Χρειάζομαι κι εγώ λίγη ξεκούραση…» Το είπε ο Αλμπέρ Υντερζό, «πατέρας του Αστερίξ» (ένας εκ των δύο), ετών 85, στην γαλλική εφημερίδα Le Monde. Αφορμή ήταν το 40ό Διεθνές Φεστιβάλ  Κόμικς της Ανγκουλέμ, που απέτισε φόρο τιμής στον διάσημο σχεδιαστή, με μια αναδρομική έκθεση.

Ο Ουντερζό δεν σχεδιάζει πια. «Σταμάτησα το 2009, όταν ο Αστερίξ έγινε 50. Τα χέρια μου δεν αντέχουν άλλο. Αρχισαν να μην τα τα καταφέρνουν όταν ήμουν 45 ετών. Πήγα σε όλους τους γιατρούς του κόσμου, αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Ο Γκοσινί (σσ που έγραφε τα σενάρια) φοβόταν τρομέρα: »Το χέρι σου, το χέρι σου…», μου έλεγε», εξομολογείται.

Στα τέλη του 2013 θα κυκλοφορήσει η πρώτη νέα περιπέτεια του Αστερίξ, από άλλους δημιουργούς. Το σενάριο το υπογράφει ο Ζαν-Υβ Φερί και τα σκίτσα ο Ντιντιέ Κονράντ. Θα επιβλέψει ο Ουντερζό την δουλειά τους;

«Δεν τον »αφήνω» σε άλλους. Τους τον »εμπιστεύομαι». Στα 85 μου, έχω κουραστεί λιγάκι, και νομίζω ότι δικαιούμαι ένα ρεπό. Θα παρακολουθώ τί συμβαίνει, φυσικά. Ο Φερί είναι εκπληκτικός: θα έκανε τον Γκοσινί να κοκκινίζει. Ως προς το σχέδιο, δεν έχω βάλει κανέναν περιορισμό, εκτός από το να μην βάλουν πολύ σεξ. Ζητάμε ταλέντο και χιούμορ», λέει.
Ετσι, μετά από 53 χρόνια δημιουργίας, ο Υντερζό που επινόησε, το 1959, μαζί με τον Ρενέ Γκοσινί, τον μικροκαμωμένο και ανίκητο Γαλάτη, παραδίδει τα σκήπτρα σε νεότερα ταλέντα.

Δεν φοβάται που εκτίθεται σε ένα τέτοιο ρίσκο;

«Ακριβώς αυτά έλεγαν όταν συνέχισα την σειρά, μόνος μου, μετά τον θάνατο του Γκοσινί, το 1977. Οι κριτικοί με συνέτριψαν. Εχω κρατήσει τις εφημερίδες εκείνης της εποχής. Εγραφαν ότι ο Αστερίξ πέθανε μαζί με τον Γκοσινί. Ηταν βαρύ πλήγμα για την υπερηφάνεια μου. Αλλά οι αναγνώστες συνέχισαν να μου έχουν εμπιστοσύνη. Ηταν μια καλή ρεβάνς», λέει.

H πρώτη ανακοίνωση της αποχώρησης του ιταλικής καταγωγής Υντερζό έγινε την ημέρα που ο εκδοτικός οίκος Hachette γιόρτασε την πώληση 350 εκατομμυρίων βιβλίων κόμικς Αστερίξ ανά τον κόσμο, κάνοντας τον υπερήφανο Γαλάτη μία από τις γαλλικές εξαγωγές με τις περισσότερες πωλήσεις.

Πού οφείλεται η τεράστια επιτυχία; «Εχουν πει πολλά πράγματα. Οτι γαργαλούσε ευχάριστα τον γαλλικό εθνικισμό, ότι ο Αστερίξ ήταν ο απολογητής του ντε Γκωλ το 1958…Πώς μας ήρθε η ιδέα για το όνομα; Μια μέρα περπατούσαμε στον δρόμο με τον Γκοσινί, και ένας κύριος φώναξε στον σκύλο του «Αστερίξ, έλα’ δω». Συνήθως είναι τα παιδιά που φωνάζουν τους σκύλους τους με το όνομα ενός ήρωα από τα κόμικς. Ο Αστερίξ έγινε ήρωας επειδή παρά το ότι είναι μικροκαμωμένος, και χάρη στο μαγικό φίλτρο, κατατροπώνει μια πολύ μεγαλύτερη δύναμη, τις λεγεώνες του Καίσαρα…», καταλήγει ο Υντερζό.

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Μήνυμα ειρήνης από το φεστιβάλ Ολυμπίας,

Μήνυμα ειρήνης από το φεστιβάλ Ολυμπίας

Στιγμιότυπο από την τελετή λήξης του 15ου φεστιβάλ Ολυμπίας

Ζουμπουλάκης Γιάννης

Μετά από 15 χρόνια λειτουργίας το κράτος αποφασίζει να το κατοχυρώσει θεσμικά,

«Το Υπουργείο Πολιτισμού αποφασίζει να κατοχυρώσει θεσμικά το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, να το εντάξει στους θεσμούς της πολιτείας και να προστατεύσει τους σκοπούς και τους στόχους που έχει αποδώσει μέχρι σήμερα ώστε να έχει μέλλον και να συνεχίσει να προσφέρει πολύτιμο έργο στα παιδιά, αλλά και σε εμάς του μεγάλους». Με αυτή την δήλωση που μεταφέρθηκε δια της αντιπροσώπου του, ο Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, κ. Κώστας Τζαβάρας, χαιρέτησε το 15ο Φεστιβάλ Ολυμπίας για παιδιά και νέους το περασμένο Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, ημέρα τη απονομής των βραβείων.

Η θεσμοθέτηση του φεστιβάλ Ολυμπίας που ταπεινά, σεμνά και χωρίς τυμπανοκρουσίες κλείνει εφέτος 15 χρόνια ζωής είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα για το μέλλον του αν και όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, κ. Δημήτρης Σπύρου, «ενώ είναι εξαιρετικά σημαντική η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, τον θεσμό αυτό μόνο οι πολίτες μπορούν να τον προστατεύσουν. Κανείς άλλος. Το φεστιβάλ δεν ανήκει  σε πρόσωπα, δεν είναι ούτε του κ. Τζαβάρα, ούτε του (αντιπεριφερειάρχη του Νομού Ηλείας) κ. Καφύρα, ούτε του κ. Σπύρου. Είναι των παιδιών και των πολιτών του Πύργου».

Εντύπωση έκανε η συμβολική κίνηση της Ρουένα Μαρτίνεζ Ουλαγιάν _προέδρου της Ένωσης Παιδικού Κινηματογράφου και Τεχνών CODE, διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά στην Κωνσταντινούπολη, και μέλους της κριτικής επιτροπής του 15ου Φεστιβάλ Ολυμπίας_ να παραδώσει στον Αντιπεριφερειάρχη Ηλείας, κ.  Χαράλαμπο Καφύρα ένα ρόδι. Σύμβολο ευημερίας, το ρόδι κοσμεί εφέτος και την αφίσα του 15ου Φεστιβάλ.

Του παρέδωσε επίσης ένα υφαντό με ζωγραφιές από παιδιά, ένα χαλάκι-ειρήνης, όπως το αποκάλεσε. «Τα παιδιά είναι πρεσβευτές καλής θέλησης» είπε η κυρία Ουλαγιάν. «Με αυτό το δώρο ζητάμε να έχουμε στενή συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αν θέλουμε παγκόσμια ειρήνη, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα παιδιά, όπως έλεγε ο Μαχάτμα Γκάντι. Και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους είναι η τέλεια πλατφόρμα ώστε τα παιδιά μας να προσφέρουν ειρήνη και φιλία το ένα στο άλλο».

Tα βραβεία (και το σκεπτικό της κάθε βράβευσης)

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μεγάλου Μήκους Μυθοπλασίας

Kauwboy: Το αγόρι με την καλιακούδα/ Kauwboy του Boudewijn Koole (Ολλανδία/ The Netherlands, 2012) για την ευαίσθητη απεικόνιση του πώς η θλίψη επηρεάζει έναν πατέρα και έναν γιο, και μας δείχνει πώς φτάνουν τελικά στην αλληλοκατανόηση.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας

Φιλοδοξία/ Ambitious της Ainur Askarov (Ρωσία / Russia, fiction, 2011), για τη δύναμη της ταινίας, του πάθους ενός αγοριού για τον κινηματογράφο.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Κινουμένων Σχεδίων

Το παράθυρο/ The Window της Camille Müller (Ελβετία / Switzerland, 2012)για την πανέμορφη απεικόνιση της φιλίας των πολύ μικρών παιδιών και την άρτια καλλιτεχνική απόδοσή της.

Βραβείο Σκηνοθεσίας

Boudewijn Koole (Kauwboy: Το αγόρι με την καλιακούδα / Kauwboy- Ολλανδία, 2012) να μετατρέψει μια δύσκολη ιστορία σε κάτι απολύτως αυθεντικό και δυνατό.

Βραβείο Σεναρίου

Rebecca Thomas (Ηλεκτρικά παιδιά / Electrick Children-ΗΠΑ, 2012) για μια καλογραμμένη ιστορία που ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν κόσμο για τον οποίο οι περισσότεροι γνωρίζουμε ελάχιστα.

Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας Αγοριού

Rick Lens (Kauwboy: Το αγόρι με την καλιακούδα / Kauwboy- Ολλανδία, 2012) για την ευαίσθητη ερμηνεία του που καλύπτει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων.

Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας Κοριτσιού

Julia Garner (Ηλεκτρικά παιδιά / Electrick Children-ΗΠΑ, 2012)  για την απαράμιλλη ικανότητά της να μας κάνει να πιστέψουμε τα απίστευτα.

Ειδική Μνεία

Ψωμί/ Bread του Koray Sevindi ( Τουρκία/ Turkey, 2012), για τη ευφάνταστη παρουσίαση μιας οικουμενικής αλήθειας.

Ειδική Μνεία

Ο θάνατος ενός υπερήρωα/ Death of a Superhero του Ian FitzGibbon  (Γερμανία-Ιρλανδία/ Germany-Ireland, 2011), για τον νεαρό πρωταγωνιστή Thomas Brodie-Sangster, και τους υπόλοιπους νέους ηθοποιούς.

Βραβείο Ευρωπαϊκής Ένωσης Παιδικού Κινηματογράφου (ECFA) στο Kauwboy: Το αγόρι με την καλιακούδα / Kauwboy- Ολλανδία, 2012.

Βραβείο Διεθνούς Κέντρου Κινηματογράφου για παιδιά και νέους (CIFEJ) στα Ηλεκτρικά παιδιά / Electrick Children-ΗΠΑ, 2012

Βραβείο της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF

Η βάση κάθε ενέργειας της Unicef είναι ο Χάρτης των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Κάθε παιδιού –κι αυτού που ζει στην Αφρική κι αυτού που γεννήθηκε σε χώρα της Ασίας, των παιδιών της Νότιας Αμερικής μα και της Βόρειας, του παιδιού του Βορρά και του Νότου της Ευρώπης.

Αγόρια ή κορίτσια, ανεξάρτητα από το χρώμα της επιδερμίδας τους, της γλώσσας που μιλάνε, της θρησκείας, των ηθών και των εθίμων –κάθε νέος άνθρωπος πρέπει να προστατεύεται, πρέπει να του προσφέρεται η δυνατότητα να ζει με υγεία σωματική και πνευματική, να του προσφέρεται η ευκαιρία να αναπτύξει τις ικανότητές του.

Ένα καλλιτεχνικό γεγονός όπως αυτό εδώ το Φεστιβάλ, ακριβώς αυτή την ευκαιρία ανάπτυξης των ικανοτήτων των παιδιών και των εφήβων υπηρετεί. Γιατί η κάθε μορφή Τέχνης και βέβαια η πιο νεανική από αυτές –ο κινηματογράφος- συμβάλει στο να αναγνωρίσουμε τον άλλον μα και τον εαυτό μας.

Κάτω από αυτήν την σκοπιά και επιμένοντας στην αξία της καλλιτεχνικής έκφρασης, η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της Unicef τιμά με το βραβείο της μια άρτια από πλευράς σκηνοθεσίας ταινία, που είχε την τύχη να την πάρει στους ώμους του ένα ταλαντούχο αγόρι. Μια ταινία που μιλά με ειλικρίνεια, τόλμη και πολλαπλή κατανόηση για ένα από τα μεγάλα μυστήρια της σκέψης κάθε νέου –τον θάνατο.

KAUWBOY: ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΙΑΚΟΥΔΑ

Βραβεία της επιτροπής του τμήματος Ντοκιμαντέρ (Kids & Docs)

Πρόεδρος: Ροβήρος Μανθούλης (Γαλλία)

Μέλη: Dr Bashar Abbas (Συρία), Λεωνίδας Βαρδαρός (Ελλάδα), Hicham Kayed (Λίβανος), Gudrun Sommer (Αυστρία).

Αναδημοσιευσα Από Βημα

Ετικετοσύννεφο